Tibetan
་པ་ཆེན་པོའི་དོ་ཧ་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མ་ཧཱ་སནྡྷི་ཛྙཱ་ན་ས་མུ་དྲ་པ་ར་མི་ཏ་པ་ར་མི་ཏ་དྭ་ཧ་ཀོ་ཤ་བཛྲ་གིརྟི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ལས་ཀྱང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གཏམ་དྭ་ ཧ་མཛོད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་གླུ་ཞེས་བྱ་བ། ཆོས་ཉིད་མ་བཅོས་པའི་ཀློང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། །སྨོན་པ་མེད་ཅེས་རྒྱལ་བས་རབ་བསྔགས་ཀྱང༌། །ཚིག་གིས་དོན་བསྒྲིབས་སྟོང་ཉིད་དངོས་པོར་གོལ། །ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་སྤྲོས་བྲལ་ཡང༌། །མཚན་མའི་གཞན་དབང་གྱུར་ནས་གོ་འཕང་ལ། །སྨོན་པས་འཇུག་པ་ལྟ་བའི་སྙིགས་མ་ཡིན། །གང་ཞིག་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་འཚོལ་ཕྱིར། །མཐའ་གཉིས་སྤངས་ནས་དབུ་མར་གནས་པའི་བློས། །ཐལ་འགྱུར་མཚོན་ཆ་རྣོན་པོ་བརྡར་བྱས་ཀྱང༌། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཞི་བའི་དབྱིངས་ལས་དཀྲོགས། །སྟོང་པ་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་བཞིན། །སྣང་བ་རྫུན་པར་མྱོང་བའི་ཀུན་རྫོབ་དང༌། །བསྲེས་ནས་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་འཚོལ་བ་ཡང༌། །རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་ཞགས་པས་འཆིང༌། །ཕུང་སོགས་སྟོང་པར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཆོས་དང་མ་བྲལ་ན། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་རྩོད་བྱེད་ཀྱང༌། །ཞི་བའི་དོན་ལ་མི་རེག་སྲིད་པས་འཛིན། །རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་བདེན་པས་འཚང་རྒྱ་ན། །མཉམ་པར་བཞག་དང་མ་བཞག་རྫུན་པའི་ཆོས། །བཞག་པས་རྒྱ་ན་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་དང༌། །མ་གཞག་རྒྱ་ན་སེམས་ཅན་ཅི་ལ་འཁོར། །འདོད་དང་གཟུགས་ཁམས་གཟུགས་ མེད་ཁམས་གསུམ་གྱི། །གནས་རིགས་ཁམས་ལ་དམིགས་པའི་འདུ་ཤེས་དང༌། །བྲལ་བའི་དམིགས་མེད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི། །བདེན་པ་མཐོང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ཡོད། །གང་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་ལྡན་ལ་སྙིང་རྗེས་འབྲེལ། །སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་རློམ་པ། །སངས་རྒྱས་མུ་སྟེགས་བྱེད་དེ་སྲིན་འབུ་ཡིས། །ཉུངས་འབྲུ་ཕུག་པའི་སྟོང་པར་བལྟ་དང་མཚུངས། །སྡུག་བསྔལ་ཤེས་ནས་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བའི་ལམ། །རྒྱུད་ལ་བརྟེན་བྱས་འགོག་པ་མངོན་བྱེད་པ། །འདི་ནི་ཞི་བདེར་དམིགས་པ་ཙམ་ཞིག་ཏེ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དོན་ལ་རིང༌། །ཀློག་དང་འཛིན་དང་ཉན་དང་བསྟན་བཅོས་འཆད། །ཐོས་དང་བསམ་དང་བསྒོམ་པས་གདུང་བྱེད་པ། །དང་པོའི་ལས་ཅན་རྣམས་ལ་མ་བཀག་སྟེ། །ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཚེ་འཁྲུལ། །ལྟ་བར་གོ་བར་བྱ་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། །ལུང་དང་རིག་པ་ལྟ་བའི་མིག་
Chinese
名为大成就者的多哈宝藏。印度语：摩诃桑地吉那萨穆扎拉巴拉米达巴拉米达达哈郭夏班杂吉尔谛那玛。藏语：名为大圆满智慧海的彼岸之上的彼岸的谈话多哈宝藏的金刚歌。向未被改造的法性虚空顶礼。这是解脱之门。空性与无相，以及无愿，虽被胜者赞叹。然词语遮蔽意义，空性被误解为实有。普遍计度的八边离戏，然成能相的依他起，于果位，以愿趣入是见解的糟粕。何者为寻求空性之义，舍弃二边安住于中观之智。虽磨砺猛利的反驳之武器，然从无自性寂灭之界扰乱。空性以自性不成立之时，显现感受虚假的世俗，混合而寻求二谛无别，亦被唯识宗的绳索束缚。蕴等观为空性的自性，若不离于近取之法，虽与般若波罗蜜多争辩，然不触及寂灭之义，执持有寂。自性圆满证悟以真谛成佛时，等持与非等持是虚假的法。安住于定中增长无色界，不安住于定中众生将轮回于何处？欲界与色界，无色界三界之，处所种类缘于界之想，与离戏的大悲，存在于见真谛的菩提萨埵。何故具足空性而与大悲相连。离于大悲而自诩空性者，是佛教外道，如虫子，视油菜籽空心的空性一般。知晓痛苦后，断除集起的道，依于自续而现证灭谛，此乃仅缘于寂静，远离一切相智之义。阅读与执持与听闻与论典讲说，以听闻与思维与修习而困顿者，对于最初的业者未曾遮止，然于诸法了悟无自性之时则迷惑。于应观见应理解之时，经论与理证是观见的眼睛。
English
The Doha Treasury of the Great Accomplished One. In Sanskrit: Maha Sandhi Jnana Samudra Paramita Paramita Doha Kosha Vajra Girti Nama. In Tibetan: Called the Vajra Song of the Doha Treasury of the Speech of the Perfection Beyond the Beyond of the Great Perfection Wisdom Ocean. I prostrate to the unaltered expanse of Dharmata. This is the gate of liberation. Emptiness and signlessness, and wishlessness, though praised by the Victorious Ones. However, words obscure the meaning, and emptiness is mistaken for a real entity. The eight extremes of complete imputation are free from elaboration, but having become dependent on signs, on the level of attainment, entering with wishes is the dregs of view. Whoever, in order to seek the meaning of emptiness, abandons the two extremes and abides in the wisdom of the Middle Way. Although sharpening the sharp weapon of consequentialism, it disturbs from the realm of quiescence without inherent existence. When emptiness is not established by its own nature, and the conventional, which experiences appearances as false, is mixed, and seeking the inseparability of the two truths, is also bound by the noose of the Vijnanavada. The very nature of conceiving aggregates and so forth as empty, if it is not separate from the Dharma of appropriation, although arguing with the Prajnaparamita, it does not touch the meaning of quiescence, and grasps existence. When the complete knowledge of self-nature is enlightened by truth, Samadhi and non-Samadhi are false Dharmas. Abiding in Samadhi increases the formless realm, if not abiding in Samadhi, where will sentient beings wander? The desire realm and the form realm, the formless realm, of the three realms, the types of places, the conception that focuses on the realm, and the great compassion that is free from focus, exists in the Bodhisattva who sees the truth. Because it is endowed with emptiness and connected with compassion. Those who are separated from compassion and boast of emptiness, are Buddhist heretics, like insects, looking at the emptiness of a hollow mustard seed. Knowing suffering, abandoning the path of arising, relying on the continuum and realizing cessation, this is only focused on peace, far from the meaning of all-knowing. Reading and holding and listening and explaining treatises, those who are tormented by hearing and thinking and meditating, are not prevented for the first karmic ones, but when realizing that all Dharmas are without inherent existence, they are confused. At the time of seeing and understanding, scripture and reason are the eyes of seeing.
Tibetan
བུ་ཡིན། །ལྟ་བ་མྱོང་བར་བྱ་བའི་དུས་དག་ན། །སེམས་དང་རིག་པའི་ལ་ཤན་ཕྱེད་པར་བྱ། །ལྟ་བ་རྟོགས་པར་གྱུར་པའི་དུས་དག་ན། །སློབ་པས་བཅིངས་པའི་བྱ་བཏང་ཉམས་རེ་མཚར། །གྲུབ་མཐས་བཅོས་པའི་ལྟ་སྒོམ་ཡི་རེ་མུག །འདུས་མ་བྱས་དང་འགལ་བའི་ལམ་བདེན་བརྫུན། །གཟུགས་ཚོར་འདུ་ཤེས་ ལ་སོགས་ཕུང་ཁམས་ཀྱི། །ཆོས་ལ་མི་གནས་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ། །སྔགས་སུ་གདན་གསུམ་ཚང་བའི་ལྟར་བསྟན་ཡང༌། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ལ་མ་རེག་གོ །ལྟ་བའི་རང་བཞིན་ཀ་ནས་དག་པ་ལ། །བལྟ་བར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ཏེ། །ངང་དང་རང་བཞིན་མ་ཉམས་བདེན་པ་ཡིས། །འཁྲུལ་པའི་རྫུན་ཕུགས་གཏིང་ནས་སུན་འབྱིན་ཏོ། །རིག་པ་གདོད་ནས་མངོན་སངས་རྒྱས་པ་འདི། །སྤངས་ནས་སེམས་ལ་སངས་རྒྱས་འདོད་པ་རྣམས། །སེམས་བྱུང་ཇག་པས་བསྐོར་བ་མ་མཐོང་ནས། །རྟོག་དཔྱོད་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ཞེས་འོ་དོད་འབོད། །གཟུགས་ནི་ཕ་རོལ་ཡིན་ལ་འདུ་ཤེས་ཚུ་རོལ་ཡིན། །ཚོར་བ་བར་ན་གནས་པས་འདུ་བྱེད་མཚམས་སྦྱར་ཏེ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཁོར་བའི་གཏིང་རྡོར་བསྐྱུར་བྱས་པས། །སེམས་ཅན་འདི་དག་ཐར་པའི་སྐབས་མེད་སྙིང་རེ་རྗེ། །རང་ངོ་གདོད་ནས་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །ཡོད་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས་འཛིན་ཞིག་གྱུར་ཀྱང༌། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཉིས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་ཤིང༌། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བས་འཁྲུལ། །ཇི་ལྟར་བཟུང་ན་བདེན་པ་རྣམ་པ་གཉིས། །སྣང་སྟོང་ཚིག་གིས་ཤ་བའི་རྭ་ལྟར་བཅོས། །འདོད་ ཁའི་བློ་ཡི་བསེ་རུ་ལྟ་བུར་བཟུང༌། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དེ་ཉིད་མ་རིག་གོ །མ་རིག་ལས་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང༌། །བཅུ་གཉིས་རྒྱུན་ལ་འཁོར་འདི་ནང་རིག་པས། །ལྡོག་སྟེ་གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་མ་མཐོང་ན། །སྒྲ་ཚད་བཟོ་དང་གསོ་བས་རྣམ་པར་འཁྱམ། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས་པའི་ཆོས། །ཐམས་ཅད་བདེན་པ་མ་ཡིན་བརྫུན་པའང་མིན། །གཉིས་ཀར་མི་གནས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན། །ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་གཞལ་མེད་ཁང་ཆེན་པོ། །རྟོགས་པར་འདོད་ནས་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །བསྟེན་གོམས་བྱས་པས་ཤེས་བྱའི་ཚུ་རོལ་ལུས། །རང་སར་བཞག་པས་བསམ་གཏན་རྒྱ་རལ་ནས། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་མཐོང༌། །བྱ་རྩོལ་མེད་ལ་བརྩོན་པའི་ཁུར་བཀལ་བས། །ལམ་བདེན་འདུས་བྱས་མྱ་ངན་འདའ་མ་ནུས། །ད་ནི་མི་བསྒོམ་སྒོམ་ཆེན་བསླུ་བ་ལ། །སྒོམ་ལས་གཞན་པའི་ཆོམ་རྐུན་ངས་མ་མཐོང༌། །སྐྱེ་མེད་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་མ་ཐོབ་ན། །ཟབ་མོའི་དོན་ལ་སྐྲག་པའི་དཀའ་ཐུབ་དང༌། །བསྲུང་ཉམས་
Chinese
子啊！当体验见解之时，应区分心与觉性之界限。当见解得以证悟之时，以闻思束缚之行持，甚为稀奇。以宗派改造之见修行，令人厌倦。与无为相悖之道，真假难辨。色受想等蕴界之法，不住于法，而住于法性。虽于密法中宣说具足三座之相，然未触及大圆满之义。见之自性，本初即清净，然无丝毫可见之物。以本性与自性未失之真谛，从根摧毁错谬之虚假。此觉性本初即现证菩提，舍弃此而欲于心中求佛者，未见心生之盗贼环绕，徒呼“是为观慧”而哀嚎。色为彼岸，想为此岸，受于其间，行连接之，识被抛入轮回之深渊，此等众生无有解脱之机，甚为可悲。于自性本初清净之法性中，纵然断除有无之偏执，然孩童以二取妄加分别，智者执一而迷谬。若执持二谛，则以空有之词，如兔角般虚构。如欲界之意识，如珊瑚般执持。俱生之本性，即是无明。由无明而生起缘起，十二因缘流转，若不以内明反观本初之自性，则将流浪于声明、量学、工巧及医方明中。是故，轮回与涅槃之法，皆非真实亦非虚假。不住二边，乃大圆满之义。如虚空之自性，无量广大之殿堂。欲证悟此，而修持般若波罗蜜多，则将滞留于所知之此岸。安住于自性，则三摩地如海啸般汹涌，现量得见善逝之本性。于无作之中，强加精勤之重担，则无法以道谛之有为而证得涅槃。如今不修，大修乃是欺骗，我未见有比禅修更甚之盗贼。若未于无生法中获得忍，则将因畏惧甚深之义，而行持苦行与守护誓言。
English
Son, when experiencing views, the distinction between mind and awareness should be made. When the view is realized, it is quite strange to abandon actions bound by learning. The view and practice modified by sectarianism are tiresome. The path that contradicts the unconditioned is difficult to distinguish between truth and falsehood. The aggregates and elements such as form, feeling, and perception do not abide in the Dharma but abide in the Dharmata. Although it is taught in mantra as having the appearance of complete three seats, it does not touch the meaning of Dzogchen. In the nature of the view, which is pure from the beginning, there is nothing to be seen. With the truth of unchanging nature and essence, the root of delusion is thoroughly refuted. This awareness, which is primordially enlightened, abandoning this and desiring enlightenment in the mind, without seeing the thieves born from the mind surrounding, they cry out, "This is insight!" Form is the other shore, and perception is this shore. Feeling dwells in between, connecting actions, and consciousness is thrown into the depths of samsara. These sentient beings have no chance of liberation, which is very pitiful. In the Dharmata, which is pure from the beginning, even if the bias of existence and non-existence is eliminated, children impute duality, and scholars are confused by holding onto oneness. If you hold onto the two truths, then with words of appearance and emptiness, it is fabricated like a rabbit's horn. Like the mind of desire, it is held like coral. The co-emergent nature is ignorance. From ignorance arises dependent origination. If this cycle of twelve links does not reverse with inner awareness and the original nature is not seen, then one will wander in sound, logic, crafts, and medicine. Therefore, the phenomena of samsara and nirvana are neither true nor false. Not abiding in either, is the meaning of Dzogchen. Like the nature of space, a vast, immeasurable mansion. Desiring to realize this, by relying on and practicing Prajnaparamita, one will remain on this shore of knowledge. By leaving it in its own place, Samadhi is like a tsunami, and the nature of the Sugata is directly seen. By imposing the burden of effort on the effortless, one cannot attain nirvana with the conditioned path truth. Now, not meditating, great meditation is deception, I have not seen a thief greater than meditation. If one does not obtain forbearance in the unborn Dharma, then one will be afraid of the profound meaning and practice asceticism and protect vows.