Tibetan
་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཟབ་མོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་མཇལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། བདེན་ཏེ། གངས་ཅན་འདི་ན་ཐོས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྒོམ་ཆེན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་འཁོར་བའི་རྣམ་པར་ཤར་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཙམ་ཡང་མ་རིག་ཅིང༌། མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེས་རྣམ་སྨིན་དང༌། ས་བོན་དང༌། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་གསུམ་བཟུང་བ་ཉིད་དྲན་འཛིན་གྱི་ཐག་པས་བཅིངས་པ་ལ་ཞི་གནས་སུ་འཁྲུལ་བ་དང༌། བལྟར་མི་མངོན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་བདག་ཏུ་བལྟ་བ་དང༌། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང༌། བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་ ཅན་གྱིས་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་རྨོངས་སུ་བཅུག་ནས་སྟོང་ཉིད་ཡིན་སྙམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་འཁྲུལ་པའི་རྟོག་གེ་བ་དང༌། ཡུད་ཙམ་ལ་སྐྱེ་འགག་སྣ་ཚོགས་བྱེད་ཅིང་རྒྱུན་མི་བརྟེན་པའི་འཇུག་ཤེས་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ལ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བཏགས་ནས་རང་ལྟ་མཆོག་འཛིན་གྱི་གད་རྒྱངས་སྒྲོག་པ་དག་ཚར་གཅོད་པའི་དོན་དུ་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས་དམ་པའི་དོན་འཚོལ་བ་དང༌། བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སྟོང་རྐྱང་དང༌། རྟག་རྐྱང་དུ་འཁྲུལ་པའི་མུ་སྟེགས་བྱེད་དང༌། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཅན་ཉན་ཐོས་སོགས་འཁོར་ལོ་གསུམ་ཅར་གྱི་དྲང་ངེས་ལེགས་པར་ཕྱེད་པའི་གྲུབ་མཐའ་རྣམས་ཤེས་ཤིང༌། ཟབ་མོའི་དོན་ལ་གང་ཉེ་བའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་སླད་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གསེར་འོད་དམ་པར། འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཕན་ཡོན་ཡང་དག་པར་རིག་ཅིང༌། ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོགས་པ་འདི་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་ཏོ། །མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་ཏོ། །ཞེས་པའི་གནས་ཤེས་ནས་བདག་ཅག་ཐོས་བསམ་གྱི་ཕྱོགས་ལ་གུས་པ་ལྷོད་པ་ཡང་མ་ ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་དོན་ལ་ཚིག་དང༌། ཡི་གེ་དང༌། ཐ་སྙད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་མི་འཇུག་པས་ལྟ་བ་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པ། སྒོམ་པ་ལ་ཡིད་བྱེད་སྤངས་པ། སྤྱོད་པ་ལ་བླང་དོར་བྲལ་བ། འབྲས་བུ་ལ་རེ་དོགས་མེད་པར་སྟོན་པའི་གཞུང་ཐམས་ཅད་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་མཐར་ཐུག་ཏུ་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཤེས་བྱའི་ངོ་ལྡོག་ཙམ་དུ་འདོད་པ་སྟེ། མཉམ་གཞག་གི་ངོ་ན་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་བཞི་པོའང་སྒྲོ་བཏགས་འབའ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཚུལ། མདོ་ལས། ཡི་གེ་མེད་པའི
Chinese
如果认为不依靠（上师）就不能与甚深的真如相遇，这是对的。因为在这雪域（西藏）不依靠闻思的禅修者，连从八识聚的自性显现的轮回之相的缘起都不了解，而且将无覆无记的阿赖耶识执取为异熟、种子和识的三部分，并用忆念的绳索束缚，误认为是止观；将不可见的烦恼意执着为我；对“我”产生贪执；具有“我”慢者被无我的意义所迷惑，将认为是空性的智慧误认为是胜观的思辨者；将刹那间产生各种生灭且不恒常的六种入识的自性安立为后得智，并高声宣扬自宗殊胜的狂妄之语者，为了断除这些，依靠名言寻求胜义谛；依靠思所成慧，将本性空寂和恒常的实有误认为是外道；以及通达三转法轮的了义和不了义的声闻等，了解所有宗派，为了证悟接近甚深意义的法性，依靠分别的智慧，获得对不生之法的忍耐之理，如《金光明经》所说：“正确认识轮回的过患和涅槃的利益，正确地分别，这是到彼岸的意义。圆满成就对不生之法的忍耐，这是到彼岸的意义。”了解这些要点后，我们对闻思方面也没有放松恭敬。即使如此，由修所成慧所证悟的意义，不涉及词句、文字和名相的戏论，因此，对于见解没有承认，对于修行舍弃作意，对于行为没有取舍，对于果没有希冀和恐惧，将宣说这些的经典都认为是获得甚深了义究竟的智慧的知识的反正而已。在等持的境界中，见、修、行、果四者也仅仅是增益的假立而已。如经中所说：无文字的……
English
If one thinks that without relying on (a lama), one cannot encounter the profound suchness, that is true. Because in this snowy land (Tibet), meditators who do not rely on listening and thinking do not even understand the dependent arising of the appearance of samsara from the nature of the eight aggregates of consciousness. Moreover, they grasp the un-obscured, un-indicated alaya-vijñana as the three parts of maturation, seed, and consciousness, and bind it with the rope of mindfulness, mistaking it for calm abiding; they cling to the invisible afflicted mind as self; they are attached to "I"; those with "I"-pride are deluded by the meaning of no-self, and speculative thinkers mistake the wisdom that thinks it is emptiness for insight; those who establish the nature of the six entering consciousnesses, which arise and cease in various ways in an instant and are not constant, as subsequent attainment, and loudly proclaim the arrogant words of holding their own view as supreme, in order to cut these off, rely on conventional terms to seek the ultimate truth; relying on wisdom arising from thought, they mistake the empty and constant nature of reality for eternalism; and those who understand the definitive and non-definitive meanings of all three turnings of the wheel of Dharma, such as the Sravakas who are proponents of enumeration, understand all tenets, and in order to realize the nature of Dharma that is close to the profound meaning, rely on discriminating wisdom to obtain forbearance of the unborn Dharma, as stated in the noble Golden Light Sutra: "Correctly knowing the faults of samsara and the benefits of nirvana, and correctly discriminating, this is the meaning of going to the other shore. Fully accomplishing forbearance of the unborn Dharma, this is the meaning of going to the other shore." Having understood these points, we have not relaxed our respect for the aspects of listening and thinking. Even so, the meaning realized by wisdom arising from meditation does not involve the elaboration of words, letters, and terms. Therefore, there is no acceptance of view, abandonment of mental engagement in practice, freedom from acceptance and rejection in conduct, and no hope and fear in result. All the scriptures that teach these are considered to be merely the reverse of knowledge that has attained the ultimate of profound definitive meaning. In the state of equipoise, the four—view, practice, conduct, and result—are merely superimpositions. As stated in the sutra: Without letters...
Tibetan
་ཆོས་རྣམས་ལ། །ཉན་པ་གང་དང་སྟོན་པ་གང༌། །འགྱུར་བ་མེད་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །ཉན་ཅིང་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །ཉེས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཆོས་ལ་སྡང་བ་ཆེ། །དེ་ལྟར་བཟློག་ལ་ཕན་ཡོན་ཚད་མེད་པ། །དེ་ཡང་ཀུན་སློང་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་འགྲོ་ན། །འདི་ནི་སྒྲུབ་བརྒྱུད་བསྟན་པ་གསལ་བའི་རྒྱན། །མཁྱེན་རབ་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལྕགས་ཟམ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་བསྟན་འཛིན་ལྷུན་གྲུབ་དཔལ་བཟང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཤངས་པ་བཀའ་བརྒྱུད་པའི་གདམས་ངག་གི་ངེས་དོན་སྟོན་པའི་ཚིག་རྐང་གཉིས་ལ་སྔ་རབས་ཀྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲོ་སྐུར་བྱས་པ་སེལ་བར་བསྐུལ་བ་ལས། རྫོགས་ཆེན་པ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེས་དཔལ་ལྡན་པདྨ་འོད་གླིང་དུ་བཀོད་པའོ། །གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་རེ་གཉིས་པའོ།། །། གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་རེ་གསུམ་པ། གནས་མིན་གྱི་བརྒལ་བརྟག་ལ་སྐྱོ་བའི་གཏམ། གནས་མིན་གྱི་བརྒལ་བརྟག་ལ་སྐྱོ་བའི་གཏམ། ཀུན་མཁྱེན་རྒྱལ་བ་ལ་ཕྱག་འཚལ། །དཔང་གྱུར་སྐྱེས་བུ་ཁྱོད་ཅིག་ལ། །འདོད་ཞེན་ལུང་དུ་འདྲེན་པ་དེ། །ལྡིང་ཀའི་ནང་གི་ལག་འགྲོར་དྲན། །ད་ནི་སྙིགས་མ་རྩོད་པར་ལྡན། །རྒྱལ་པོ་མངའ་རིས་དོན་དུ་རྩོད། །བློན་པོ་ང་ཆེའི་ཡུལ་ལ་རྩོད། །ཞིང་པ་ས་གཞིའི་དོན་དུ་རྩོད། །སྡེ་དགོན་དཀོར་དང་ཟས་ལ་རྩོད། །དགེ་བཤེས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་རྩོད། །དེ་དག་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ལ། །གཙོ་བོར་བྱེད་པ་བདེན་མོད་དེ། །ངག་བཅད་བསམ་གཏན་ཁང་བུ་ནས། །སེམས་གནས་རྒས་པ་རྟོག་དཔྱོད་དུ། །སོང་བ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས། །གཞན་མཚང་འདྲུ་བ་ཕྲག་དོག་ཡིན། །གནས་དང་གནས་མིན་མི་ཕྱེད་བཞིན། །གསང་སྔགས་ངེས་དོན་ལ་རྩོད་ཅིང༌། །སངས་རྒྱས་གཉིས་པ་ལྟ་བུ་ཡི། །སྐྱེས་མཆོག་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལ། །བླུན་པོའི་རང་ཉམས་ཚིག་འཁྲི་ཡིས། །དབེན་པར་བསམ་གཏན་གཡེལ་བྱེད་པ། །སྔོན་བྱུང་ལྷ་མིན་འཇུག་པ་ཅན། །སྡེ་བཞིའི་དང་པོ་སྲོག་ཞུགས་བཞིན། །གྲུབ་མཐའ་བཞི་ལ་རྩོད་པ་ནི། །ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་ལམ་སྲོལ་ཏེ། །ཡང་དག་དོན་ལ་གང་ཉེ་བའི། །རིག་པའི་འཐད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །དེ་བཞིན་ ལོག་རྟོག་བསལ་བ་ལ། །ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་ཆུ་སྟེགས་ཀྱི། །རྒོལ་ངན་ཕྱེ་མར་བཏགས་པ་དེ། །བསྟན་པའི་བྱ་བ་རླབས་ཆེན་ཡིན། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་རྩོད་རིག་ཀྱང༌། །ཚད་མ་སྡེ་བདུན་ཀུན་ལས་བཏུས། །ཆོས་མངོན་མཛོད་ཀྱི་གནས་བརྒྱད་ཀྱིས། །ཕྲ་རྒྱས་སྲིད་པའི་རྩ་བ་དང༌། །ཆོས་རབ་འབྱེད་པའི་བློ་གྲོས་མཆོག །སྲིད་ཞིའི་ཕ་རོལ་སོན་བྱས་ནས། །སྒྲུབ་དང་སུན་
Chinese
对于诸法，听闻为何，宣说为何？于无变异者上妄加增益，听闻且宣说。如是说已，甚明了。罪恶的影像，对法生大嗔恨。如是遣除，有无量利益。那也是随顺自之意乐，此乃实修传承教法之明饰。智慧自在者铁桥化身丹增伦珠华桑波尊者，劝请消除昔日贤者们对香巴噶举派诀窍之义所作的增益，大圆满者让炯多吉于吉祥莲花光洲所造。 谈丛第二十二品。
English
Regarding all dharmas, what is listening and what is teaching? Superimposing on the unchanging, one listens and teaches. Thus it is clear. The image of evil greatly hates the Dharma. Reversing it like that has immeasurable benefits. If that also follows one's own intention, this is the clear ornament of the practice lineage's teachings. The wise and powerful Chakzam (Iron Bridge) incarnation, Tenzin Lhundrup Pal Zangpo, urged the removal of the exaggerations made by earlier scholars on the two verses that show the definitive meaning of the Shangpa Kagyu's instructions. Dzogchenpa Rangjung Dorje composed this in Palden Pema Odling. Chapter Twenty-two of the Collection of Discourses.
Tibetan
འབྱིན་མཛད་པ་ལས། །ཐོས་བྲལ་སྒོམ་ཆེན་བླུན་པོའི་ཁྲོད། །སྤྲེལ་རྒན་ངོ་མཚར་ཆེ་ནས་མིན། །ད་དུང་ཉོན་དང་གངས་ཅན་འདིར། །ཚད་མར་གྱུར་པའི་སྐྱེས་བུས་ཀྱང༌། །རང་རང་ཕྱོགས་སྔའི་འདོད་ཞེན་གྱིས། །དགག་བསྒྲུབ་འབྱམ་ཡིག་མཛད་དོ་ཅོག །བསྟན་སེལ་སྡེ་འཁྲུགས་རླབས་ཆེན་དུ། །གྱུར་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་རིག་གམ། །ཁྱད་པར་ད་ལྟའི་ཕྱག་རྫོགས་གཉིས། །ཟབ་ཁྱད་རང་སར་འབྱེད་པ་ལས། །དགོངས་པ་སྣོད་གཅིག་དཀར་དུས་འདིར། །ཊཱི་ཀ་ངན་པའི་མཚམས་སྦྱོར་གྱི། །ལྟ་བ་ཡིད་ལ་བཞག་བྱས་ནས། །ཚིག་དང་ཡི་གེའི་བརྡ་ཆད་ཀྱང༌། །ཀྱི་ནར་འཕྱན་པའི་སྤྱི་བརྟོལ་ལ། །སྒྲུབ་དང་སུན་འབྱིན་ཐལ་འགྱུར་གྱི། །སྤོབས་པའི་ཉི་མ་འབུམ་ཤར་ཡང༌། །ཉེས་པ་ཟད་དང་རྫུན་ཚིག་སྤངས། ། ཡིད་ཆེས་སུམ་ལྡན་རྒྱལ་བའི་བཀའ། །གང་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་བླུན་དད་ཀྱིས། །རང་ཕྱོགས་འཕྱར་དང་རྨོངས་པས་དཀྲུགས། །དེ་ལ་བདག་ཡིད་མི་རྟོན་ན། །དང་པོར་ཚར་བཅད་འབབ་པའི་ཡུལ། །ལུང་གི་བདག་པོ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར། །སྣང་བ་དག་པ་རབ་འབྱམས་ཀྱི། །དམ་ཚིག་གཞན་དུ་ལ་བཟླ་ཞིང༌། །གང་ལ་བརྟེན་པའི་ཆགས་སྡང་གི །ཉེས་དམིགས་མཐོང་ནས་དྲི་བའི་ལན། །ཐལ་བ་ལས་ཀྱང་སླར་ལྡོག་གོ །ཨེ་མ་སྒྲུབ་བརྒྱུད་བསྟན་པ་ནི། །རྟོག་གེའི་གཟུགས་བརྙན་མི་བསྒྲུབ་ཅིང༌། །ངེས་འབྱུང་མོས་གུས་དག་སྣང་གསུམ། །ལྷུར་བྱེད་ལས་ཉོན་རྣམ་སྨིན་སྒྲིབ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་སྦྱོང་ན། །ངེས་པ་ཁོ་ནར་ཕན་འདོགས་ཡུལ། །ལས་དང་པོ་པ་ཡི་སེམས་ཅན་ལ། །ཞི་བདེའི་སེམས་ཀྱིས་དག་གཅོད་ཅིང༌། །ཕྱོགས་སུ་རིང་ལ་གྲགས་འདོད་ཀྱིས། །རི་མོའི་ལམ་ནས་སེམས་གཡེངས་པ། །འདི་ནི་ལམ་རྟགས་མ་ཡིན་ཏེ། །འདོད་ཁམས་བདག་པོས་བརླབས་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་སྐྱོ་བ་ལྷག་པར་འཕེལ། །དངོས་ནི་བསམ་གཏན་ཚེར་མ་ལ། །འཇིགས་ནས་དབེན་པ་འབའ་ཞིག་བསྙེན། །ལས་རླུང་བག་ལ་ཞར་གྱུར་པས། །གཞན་མཚང་འདྲུ་དང་ངག་འཁྱལ་གྱི། །གནས་ལ་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་ཞིང་བསུན། ། དེ་ལྟས་མཁྱེན་དང་མི་མཁྱེན་སོགས། །ཆོས་བརྒྱད་མྱ་ངན་འདས་གྱུར་ཀྱང༌། །ཁྱོད་ཅིག་རྣལ་དུ་མི་ཐེབས་ན། །གང་གི་མདུན་སད་སླར་ཕྱོགས་ཤིག །གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་རེ་གསུམ་པའོ།། །། གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་རེ་བཞི་པ། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ལ་དཔྱད་པའི་གཏམ་ལྷའི་རྒྱལ་རྔ། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ལ་དཔྱད་པའི་གཏམ། ལྷའི་རྒྱལ་རྔ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འདི་ལ་གཉིས། ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་སྤྱིར་སྨོས་པ་དང༌། །ཐད་ཀའི་དོགས་པ་བསམ
Chinese
从施予中产生。 在听闻甚少、禅修却多的愚笨者之中， 老猴子并不显得多么稀奇。 现在再听我说，在这雪域（冈底斯山脉）之地， 即使是成为量士夫的人们， 也因各自宗派先前的贪执， 都在创作驳斥与建立的浩瀚文章。 教法衰败、宗派纷争如巨浪般， 你难道没有察觉吗？ 特别是现在的“大手印”与“大圆满”二者， 不是在各自的领域中区分深奥的差别， 而是在见解成为同一容器的纯白之时， 将恶劣注释的连接， 把见解放在心中， 甚至词语和文字的术语， 也成了无意义的游荡。 即使生起无数建立与驳斥、中观应成派的 雄辩之太阳， 也要断绝过失，舍弃虚假之语。 具备三种可信的胜者之教言， 从何处背离，以愚痴的信仰， 抬高自己宗派，以愚昧搅乱。 对此我并不信任。 最初降伏之处， 仅仅是经论之主。 将无量清净显现的 誓言转嫁于他处， 见到依赖所生的贪嗔之 过患后，提问的回答， 比灰烬还要倒退。 唉玛，噶举派的教法， 不建立思辨的影像， 而是将出离心、虔诚心、清净观三者， 作为核心，净化业、烦恼、异熟果、障碍。 若以不作意来清净， 则仅仅对确定者有利益。 对于最初的业行者， 以寂静之心来彻底断除， 对于追求名声和远扬四方的， 以绘画之路来散乱其心， 这不是道路的征象， 因为这是欲界自在天的加持。 对此厌离之心更加增长。 实际上是害怕禅定的荆棘， 而仅仅亲近寂静之处。 由于业风习气所染， 对于揭露他人过失和胡言乱语的 处所，深感厌倦和烦恼。 因此，对于知与不知等， 即使八法已经超越了涅槃， 如果你仍然无法平静下来， 那么应该再次面向谁呢？ 《谈话集》第三十三节结束。 《谈话集》第三十四节，关于辨析名相之究竟的谈话，名为《天鼓》。 关于辨析名相之究竟的谈话，《天鼓》。顶礼吉祥金刚锐利者！ 此中有二：总说所知与能知，以及直接的疑惑思考。
English
Arising from giving. Among the foolish who meditate much but hear little, the old monkey does not seem so strange. Now listen again, in this land of snow (Mount Kailash), even those who have become authorities, due to their own sect's previous attachment, are all composing vast texts of refutation and establishment. Hasn't you noticed that the decline of the teachings and sectarian strife are like huge waves? Especially now, the two, Mahamudra and Dzogchen, rather than distinguishing profound differences in their own fields, when the view becomes the pure white of the same container, taking the connection of bad commentaries, and placing the view in the mind, even the terminology of words and letters, has become meaningless wandering. Even if a hundred thousand suns of eloquence, of establishment and refutation, Madhyamaka-prasangika, rise, one must cut off faults and abandon false words. The teachings of the victorious ones, possessing three kinds of faith, from where do they turn away, with foolish faith, lifting up their own sect, stirring up with ignorance. I do not trust in that. The place where the first subjugation falls, is only the lord of the scriptures. Transferring the vows of limitless pure appearances to another place, seeing the faults of attachment and aversion that arise from dependence, the answer to the question regresses even more than ashes. Alas, the teachings of the Kagyu lineage, do not establish the image of speculation, but take renunciation, devotion, and pure vision as the core, purifying karma, afflictions, ripened results, and obscurations. If one purifies with non-conceptualization, then it only benefits those who are certain. For the initial practitioner, completely cut off with a peaceful mind, for those who seek fame and spread far and wide, distracting their minds with the path of painting, this is not a sign of the path, because it is the blessing of the Lord of the Desire Realm. Disgust for that increases even more. In reality, fearing the thorns of meditation, one only approaches solitary places. Because of being stained by the habits of karmic winds, for places of revealing others' faults and rambling speech, one feels deeply weary and annoyed. Therefore, regarding knowing and not knowing, etc., even if the eight worldly concerns have transcended nirvana, if you still cannot calm down, then who should you turn to again? The Thirty-third Chapter of the Collection of Talks ends. The Thirty-fourth Chapter of the Collection of Talks, a talk on analyzing the ultimate meaning of nominalism, called "The Drum of the Gods." A talk on analyzing the ultimate meaning of nominalism, called "The Drum of the Gods." Homage to the glorious Vajra Sharp One! This has two parts: a general discussion of what is to be known and what knows, and direct doubts and thoughts.