Tibetan
ཞུང་བཟུང་བ་ཙམ་ལ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གང་ཟག་ཏུ་བཞག་ཏུ་མི་རུང་ངོ༌། །གཞག་གསུམ་པོ་གང་ཡང་མ་རིག་ཅིང༌། ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་སྣ་གཅིག་ཀྱང་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་ན་ཆོས་ལུགས་དང་གྲུབ་མཐའ་གང་ཡིན་ཟེར་ཡང་གང་ཟག་དེ་ཐེག་ཆེན་པའམ། ཐེག་དམན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། མུ་སྟེགས་བྱེད་དུའང་མི་རུང་སྟེ། མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་ངེས་པར་ལེགས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་ཕྱིན་ཆད་ཐ་ནའང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་དགོས་ཏེ། དེ་མ་ཤེས་ན་ཆོས་ལུགས་ཙམ་ལ་ཡིད་རྟོན་དུ་རུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་རབ་དབྱེར། ད་ལྟའི་ཆོས་པ་ཕལ་ཆེ་བ། །བསླབ་པ་གསུམ་པོ་མི་སྤྱོད་པས། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ཆོས་ལུགས་མིན། །དབང་དང་རིམ་གཉིས་མི་ལྡན་པས། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བསྟན་པ་མིན། །འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་མི་ཤེས་པས། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡང་ཆོས་ལུགས་མིན། །འོན་ཀྱང་ཆོས་པར་ཁས་འཆེ་བ། །ཀྱེ་མ་གང་གི་བསྟན་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་འདོད་རྒྱལ་དུ་མི་སྟོན་པར་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་རིགས་ཅན་དག་དང་མཐུན་པའི་དཀའ་ཐུབ་དང༌། བསམ་གཏན་བསྟེན་ནས་གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ ཉམས་འོག་ཏུ་ཆུད་པར་མཛད་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བསྟེན་གོམས་མཛད་པའི་ཡེ་ཤེས་དྲི་བྲལ་མངོན་སུམ་པར་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ཚུལ་བསྟན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གོ་འཕང་ལ་གདུལ་བྱ་མཐའ་དག་བཀྲི་བར་བཞེད་ཀྱང༌། གང་ཟག་རྣམས་ནི་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ལམ་ལ་རིམ་གྱིས་བཀྲི་བའི་ཕྱིར། སེམས་དང༌། སེམས་བྱུང་དང་། སེམས་བྱུང་དང་། ཡུལ་དང༌། གཟུགས་སོགས་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དུ་བསྟན་པས་ཡུལ་དང་དབང་པོ་བདེན་གྲུབ་ལས་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ཤིན་ཏུ་རགས་པ་བྱུང་ཡང༌། མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་ང་བདག་གཅིག་པུ་རང་དབང་ཅན་གྱིས་རྟག་པ་ལས་ཁྱད་པར་ཕྱེ་ནས་བསྟན་པས་རིམ་གྱིས་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་སྐལ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་སོགས་ནི། འདུས་བྱས་རྣམས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པའི་མི་རྟག་པ་དང༌། གང་ཟག་གི་བདག་ཀྱང་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རྫས་སུ་མེད་པར་འདོད་པས་སྔ་མ་ལས་གྲུབ་མཐའ་བཟང་ངོ༌། །མདོ་སྡེ་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་རགས་རྒྱུན་ཡང༌། ཤེས་པའི་རྒྱུན་བདེན་མེད་ཡི
Chinese
仅仅是执持某种宗派，不能因此就断定某人是大乘或小乘的修行者。如果对这三种教义一无所知，而且内心没有生起哪怕一种修道的美德，那么无论他自称信奉何种宗教或宗派，都不能称其为大乘或小乘的修行者。更不用说，他甚至不能算作外道，因为他对现世的增上生和究竟的决定胜这两种果的因果关系都缺乏思辨和分析。因此，凡是步入修行道途的人，至少应该了解大乘和小乘的区别。如果连这个都不懂，那么就没有理由仅仅因为他信奉某种宗教就信任他。正如《分别品》中所说：如今大多数的修行者，不修习三种学处，因此不是波罗蜜多乘的教法；不具备灌顶和次第，因此不是金刚乘的教义；不了解律藏，因此也不是声闻乘的教法。然而他们却自称是修行者，唉，他们究竟属于哪个教派呢？就像上面所说的那样。我们的导师以善巧方便，一开始并没有将自己的宗派强加于人，而是效仿那些对外道教义有所了解，且并非完全无知之辈的苦行和禅定，从而使其他宗派的观点屈服于自己。但他自己却通过从无始以来就修习的无垢智慧，最终显现了成佛之相。虽然他希望将所有有情众生都引向这种境界，但由于众生往往只看表面现象，所以他为了逐步引导他们，仅仅将心、心所、对境、色法等视为假名安立。因此，产生了认为对境和根识是真实存在的，从而导致意识产生的说法，这便是极其粗糙的毗婆沙宗的观点。然而，由于他将外道所认为的那个独立自主、恒常存在的“我”与他们区分开来，因此众生逐渐具备了获得解脱的潜力。其中，克什米尔的毗婆沙宗等，认为有为法也是刹那生灭的无常，并且认为人我只是假立的，并非实有，因此他们的宗派比前者更为优越。经部师则认为，色法等粗大的相续是存在的，但意识的相续并非真实存在。
English
Merely adhering to a certain religious tradition does not qualify someone as a practitioner of either the Mahayana or Hinayana. If one is ignorant of these three teachings and has not cultivated even a single virtuous quality of the path within their being, then no matter what religion or sect they claim to follow, they cannot be considered a practitioner of the Mahayana or Hinayana. Furthermore, they cannot even be considered a non-Buddhist, as they lack contemplation and analysis of the causes and effects of both higher realms and definitive goodness. Therefore, anyone who has entered the path must at least understand the distinctions between the Mahayana and Hinayana. Without this understanding, there is no reason to trust someone simply because they adhere to a certain religion. As it is said in the "Distinctions" section: "Most practitioners nowadays do not practice the three trainings, therefore they are not of the Paramita Vehicle; they do not possess empowerment and stages, therefore they are not of the Vajrayana teachings; they do not understand the Vinaya Pitaka, therefore they are not of the Shravaka Vehicle either. Yet they claim to be practitioners, alas, to which doctrine do they belong?" As stated above. Our teacher, with skillful means, did not impose his own doctrine from the beginning. Instead, he practiced austerities and meditation in accordance with those who understood non-Buddhist doctrines and were not completely ignorant, thereby subjugating the views of other sects. However, he himself, through the stainless wisdom he had cultivated since beginningless time, ultimately manifested the state of Buddhahood. Although he wished to lead all sentient beings to this state, because beings tend to look at superficial appearances, he gradually led them along the path by presenting mind, mental factors, objects, and forms as merely nominal designations. Thus, the Vaibhashika school arose, with its extremely coarse view that objects and sense faculties are truly existent, and that consciousness arises from them. However, by distinguishing the self, which non-Buddhists consider to be independent, autonomous, and permanent, beings gradually gained the potential to attain liberation. Among them, the Kashmir Vaibhashikas and others believe that conditioned phenomena are impermanent, disintegrating in an instant, and that the self is merely a conceptual construct, not truly existent. Therefore, their school is superior to the former. The Sutrantikas, on the other hand, believe that coarse continuums such as forms exist, but the continuum of consciousness is not truly existent.