Tibetan
་རྒྱས་དངོས་ཡིན་ན། །ལམ་ལ་དགོས་པ་མ་མཆིས་པས། །འབྲས་བུའང་ནི་དེ་རྗེས་འབྲང༌། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀ་རུ། །ལུང་མ་བསྟན་ལ་གཞི་ཞེས་བཏགས། །ལམ་དུས་ཕྱག་རྫོགས་གཅིག་ཐ་དད། །བརྗོད་པའི་ལམ་དུ་མཚན་གཞིས་དབྱེ། །རྒྱུད་སྡེ་ལས་གསུངས་ཕྱག་ཆེན་ནི། །སྐྱེ་འགག་སྟོང་པར་རྒྱས་འདེབས་པའི། །སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་ཙམ་མ་ཡིན། །གསུམ་པའི་དཔེ་ཡིས་ཡེ་ཤེས་དོན། །ཚོར་བ་བདེ་བ་ཙམ་མིན་པའི༌། །རྟོག་བྲལ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན། །དེ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་ཙ་ན། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མཐོང་ལམ་ཐོབ། །ཕྱག་ནི་འཁོར་བ་ལ་སོགས་པའི། །ཡི་གེའི་འབྲུ་བསྣོན་ལ་འཇུག་ན། །གལ་ཏེ་མི་སྟོང་ཅུང་ཟད་ཡོད། །སྟོང་པའང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པར་འགྱུར། །མི་སྟོང་ཅུང་ཟད་མེད་པས་ན། །སྟོང་པའང་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །དེ་སྐད་དབུ་མ་ལས་གསུངས་ལྟར། །འཁྲུལ་ལུགས་གནས་ལུགས་ རྣམ་རྟོག་ནི། །ཆོས་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སོགས། །ཆོས་ཅན་དོན་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི། །ཤེས་བྱས་རྒྱས་འདེབས་གང་ཞིག་དང༌། །ཆོས་གང་རབ་ཏུ་རྣམ་དབྱེ་འབྱེད་ཀྱི། །བློ་གྲོས་སྲིད་ཞིའི་ཕ་རོལ་ཏུ། །སོན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྫོགས་པ་ཆེ། །གཅིག་གམ་ཐ་དད་ད་དུང་གཟིགས། །དེ་སྐད་དུ་ནི་ཕྱོགས་གླང་གིས། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གཉིས་མེད། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །བསྒྲུབ་བྱ་དེ་དོན་སྦྱོར་བ་ཡིས། །གཞུང་དང་ལམ་ཡང་དེ་སྒྲ་ཡིན། །ཞེས་པས་གསལ་བར་གོ་ནུས་སོ། །དེ་བཞིན་ཀུན་གཞི་མྱང་འདས་སུ། །དངོས་སྟོབས་རིག་པས་ཁས་ལེན་ན། །ཆོས་སྐུའང་ལུང་མ་བསྟན་དུ་འགྱུར། །ཅི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་ལས་འཁྲུལ་ཕྱིར། །གདོད་ནས་འཁྲུལ་གཞི་ཅན་དུ་འགྱུར། །འདི་ན་ཁ་ཅིག་བྱིས་པ་རྣམས། །རེ་ཞིག་ཆོས་དབྱིངས་དྲི་མེད་ལ། །ཡིད་མི་ཆེས་པ་དྲང་བའི་ཕྱིར། །ཀུན་གཞི་ཀུན་གྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། །མྱ་ངན་འདས་པའི་གཞི་མའང་ཡིན། །ཞེས་པའི་ལྡེམ་དགོངས་ཅན་གྱི་ལུང༌། །ཇི་བཞིན་པ་རུ་འཁྲུལ་པར་ཟད། །ཁྱད་པར་ལམ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས། །གཤིས་སུ་གཅིག་པར་ཉམས་ལེན་པར། །འབྲས་བུ་ལམ་བྱེད་རྡོ་རྗེའི་ཐེག །གང་གིས་ཁྱད་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཡང༌། །རླུང་སེམས་ཆ་ཡིས་བསླད་མ་བསླད། །ཁྱད་ པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བས་ན། །གྲོལ་གཞི་དང་ནི་གྲོལ་ས་ཡིན། །ཀ་དག་གཉིས་ཀྱི་ཆར་དབྱེ་བ། །སྔོན་ཆད་གཞན་གྱིས་མ་རྟོགས་པའི། །གསང་ཚིག་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲགས། །དེ་སྐད་དུ་ནི་རྫོགས་ཆེན་ལས། །ཀུན་གཞི་ཆོས་སྐུར་འདོད་པ་ནི། །ང་ལས་གོལ་བ་ཡིན་ཞེས་བཤད། །གཞི་གཅིག་ལམ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བའི། །ལུང
Chinese
如果是真正的佛，就不需要道了，因为果也会随之而来。因此，在轮回和涅槃中，都将未指明者称为基础。道时大手印和大圆满是一还是异？在言说的道中，以名称和基础来区分。续部中所说的大手印，不是在生灭空性上进行扩展的空性禅修，而是以第三个比喻来表示的智慧之义，不是仅仅感受快乐的觉受，而是离分别的自生智慧。一旦现证了它，就能获得大乘的见道。手印是指轮回等文字的字根添加，如果稍微存在非空，那么空性也会稍微存在。因为稍微不存在非空，所以空性怎么会存在呢？如《中观论》中所说，迷乱之理和实相之理的分别念，是法身大手印等。对于有法之义，以法性之智进行扩展，以及对法进行辨别的智慧，是超越轮回和涅槃的圆满智慧。是一还是异，还需要观察。如陈那所说：“般若波罗蜜多无二，彼智慧即是如来，以所证之义结合，经和道也是彼之音声。”由此可以清楚地理解。同样，如果以实有之理来承认阿赖耶识为涅槃，那么法身也会变成未指明者。为什么？因为是从阿赖耶识中产生迷乱，所以最初就变成了具有迷乱之基础者。这里有些孩童，为了暂时不相信无垢法界，而引导说：“阿赖耶识是万有的基础，也是涅槃的基础。”这只是将具有欺骗性意图的经文，错误地理解为字面意思。特别是道和果二者，在本质上进行统一修持，果为道用的金刚乘，无论以何种方式，即使是其特质，是否被风心所染污？因为差别非常大，所以是解脱的基础和解脱的处所。将本来清净分为二者，是以前其他人没有领悟到的，由全知者亲自宣说的秘密语。如大圆满中所说：“认为阿赖耶识是法身，是违背我的。”所谓的基础一，道二的经文。
English
If it is the real Buddha, there is no need for the path, because the fruit will follow. Therefore, in both samsara and nirvana, the unindicated is called the basis. Are Mahamudra and Dzogchen one or different at the time of the path? In the path of speech, distinguish by name and basis. The Mahamudra spoken of in the tantras is not just the meditation on emptiness that expands on the emptiness of arising and ceasing, but the meaning of wisdom indicated by the third analogy, not just the sensation of feeling pleasure, but the self-born wisdom free from concepts. Once it is realized, the path of seeing of the Mahayana is attained. Mudra refers to the addition of root letters to words such as samsara. If there is a little non-emptiness, then there will also be a little emptiness. Since there is no little non-emptiness, how can emptiness exist? As stated in the Madhyamaka, the discriminating thoughts of the way of delusion and the way of reality are the Dharmakaya Mahamudra, etc. For the meaning of the object of knowledge, the wisdom that expands with the knowledge of the nature of reality and distinguishes the Dharma is the perfect wisdom that transcends samsara and nirvana. One or different, still need to observe. As Dignaga said, "Prajnaparamita is non-dual, that wisdom is the Tathagata, combined with the meaning of what is attained, the scripture and the path are also that sound." From this, it can be clearly understood. Similarly, if the Alaya consciousness is acknowledged as nirvana by the reason of reality, then the Dharmakaya will also become the unindicated. Why? Because delusion arises from the Alaya consciousness, so it initially becomes one with the basis of delusion. Here, some children, in order to temporarily disbelieve in the stainless Dharmadhatu, lead by saying, "The Alaya consciousness is the basis of all, and also the basis of nirvana." This is just mistakenly understanding the scripture with deceptive intent as the literal meaning. In particular, the two, the path and the fruit, are practiced as one in essence, the Vajrayana that uses the fruit as the path, no matter in what way, even if it is its characteristic, is it defiled or not defiled by the elements of wind and mind? Because the difference is very great, it is the basis of liberation and the place of liberation. Dividing the originally pure into two is a secret word that others have not realized before, proclaimed by the omniscient one himself. As stated in Dzogchen, "Thinking that the Alaya consciousness is the Dharmakaya is contrary to me." The scripture called the one basis, two paths.
Tibetan
་ནི་རགས་པའི་རྣམ་གཞག་སྟེ། །གཞི་བདུན་རྣམ་དབྱེ་མ་ཤེས་ན། །ཆོ་ག་ཞིབ་མོ་ག་ལ་ཤེས། །རགས་པ་དེ་ཡང་དོན་གཅིག་ན། །འགལ་ཞེས་བརྗོད་པ་རང་དགར་ཟད། །བརྒྱ་ལ་འགལ་ཡང་མདོ་རྒྱུད་ནི། །ལུང་གི་དབང་པོ་ཡིན་པས་སོ། །སྐབས་འདིར་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་དར། །རྒྱུད་སྡེའི་ལུང་འདྲེན་བྱུང་རྒྱལ་དུ། །དྲངས་ཀྱང་དྲང་ངེས་ལྡེམ་དགོངས་དང༌། །དགོངས་མིན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའམ། །མ་ཡིན་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་ན། །ཚུལ་འདིར་རྒྱ་བོད་མཁས་རྣམས་ཀྱང༌། །བཞེད་པ་ཤིན་ཏུ་འགལ་གྱུར་པས། །བོད་འདིར་སྒྲོམ་བྱུང་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །ཐུགས་རྒྱུད་གྲོལ་ཀྱང་ཐ་སྙད་དང༌། །རྣམ་དབྱེ་མ་འདྲེས་འདོད་རྒྱལ་དུ། །བརྗོད་པའི་ལུང་ལ་རྒྱབ་བརྟེན་དང༌། །དགག་བསྒྲུབ་གཉིས་ཀ་ཉེས་དམིགས་ཀྱིས། །རྒྱུ་རུ་མཐོང་ནས་བཏད་སྙོམས་བཞག །འོན་ཏང་སེམས་ལ་སངས་རྒྱས་སུ། །གསུངས་ལ་དགོངས་གཞི་དགོས་པ་གཉིས། ། ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་བཞིན། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་རང་རྒྱུད་ཅན། །དྲན་པའི་འཚིར་དཔྱད་ཀྱིས་བཟུང་ཡང༌། །དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་མི་རུང༌། །སེམས་ནི་འདུས་བྱས་ཡིན་ཇི་ལྟར་འདུས་ན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི། །ཚོགས་པ་བརྒྱད་དང་བཅས་པ་ཡང༌། །སངས་རྒྱས་ཡིན་ན་གདན་གསུམ་ལྷའི། །སྦྱངས་གཞི་སྦྱོང་བྱེད་སྦྱངས་འབྲས་ཀྱང༌། །དགོས་པ་མེད་པའི་གནས་སུ་ལྷུང༌། །དེས་ན་སེམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །སྙིང་པོ་གནས་པ་སྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས། །མངོན་དུ་བྱས་པ་ལ་དགོངས་ནས། །སེམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཞེས་གསུངས། །དགོས་པ་སྐྱོན་ལྔ་སྤང་ཕྱིར་ཏེ། །སེམས་ཞུམ་སེམས་ཅན་དམན་ལ་བརྙས། །སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་རིག་པར་བྱ། །རྣལ་དབབ་དང་ནི་ཞི་གནས་གཉིས། །གཅིག་པ་འདི་ཡང་ཐེ་ཚོམ་གནས། །རྣལ་མ་མ་བཅོས་དོན་ཡིན་ལ། །དབབ་པ་ངང་ལ་བཞག་པའི་དོན། །ཞི་གནས་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱི། །བསམ་གཏན་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །དང་པོར་བཅོས་མའི་སྒོམ་བྱས་ནས། །ཕྱི་ནས་དོན་རབ་འབྱེད་པ་ཡི། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་པས་སོ། །སོར་གཞུག་ལྷག་མཐོང་ཉེར་བསྡོགས་ཏེ། །རྣལ་དུ་དབབ་པའི་གེགས་སེལ་ལམ། །རྩལ་སྦྱོང་ཉིད་དེ་རྣམ་རྟོག་གི །རང་བཞིན་ཞེས་ལ་རང་ གྲོལ་གྱི། །ཐ་སྙད་བཞག་རུང་རྣམ་རྟོག་དངོས། །ཆོས་སྐུ་ཁས་ལེན་རྟོག་བཟོ་སྟེ། །རྣམ་རྟོག་ཅེས་བྱ་རླུང་སེམས་ཀྱིས། །ཆས་ཁུར་འཁྲུལ་པའི་རང་གཟུགས་ཡིན། །དེ་ཡང་སྒོམ་དུ་མ་ཤར་བར། །ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་གཞན་དབང་ཅན། །ཤར་ནས་ལམ་དུ་སོང་བ་ལ། །རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཐ་སྙད་རུང༌། རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་དངོས་ཡིན་ན། །སངས་རྒྱས་སློབ་པའི་
Chinese
是粗略的结构。 如果不知道七个基础的区别， 怎么能知道详细的仪式？ 如果粗略的也是一个意思， 说矛盾就是白费力气。 即使与一百个相矛盾，但经续是 教言的权威。 此时最后的法轮兴盛。 虽然引用续部的教言是偶然的， 但也需要明确、隐喻、密意， 非密意、字面意思或 非字面意思的区别。 在这种方式上，印度和西藏的学者们 观点非常矛盾， 因此在西藏，通过天生的智慧， 即使内心解脱，但术语和 区别不混合，随意地， 依靠言语的教言， 并且将否定和肯定都视为过失的 原因，保持中立。 然而，对于心中有佛， 所说的话需要意图和必要性，这两者。 在不了解存在的定义的情况下， 普通的意识具有自性， 即使被记忆的挤压分析所抓住， 也不能成为大手印。 心是复合的，如果复合，那么就是与八识 的集合在一起。 如果是佛，那么三个座位的神， 所净化的基础、净化的行为、净化的结果也 会落入不需要的状态。 因此，对于心中有佛的 精华存在，通过修行的力量， 考虑到显现出来， 说心中有佛。 必要性是为了避免五种过失，即 沮丧、轻视低劣的众生等。 需要理解这些原因。 如实安住和寂止这二者， 这种相同也是疑惑之处。 如实是不造作的意义， 安住是安住于本性的意义。 寂止在孩童的近行 禅定中也有， 首先进行造作的禅修， 之后从意义上完全区分的 定中进入。 归入、胜观、近摄， 是为了消除如实安住的障碍， 或者训练技能本身，分别念的 自性被称为自 解脱的术语，但分别念的真实是 法身，承认是虚构的。 分别念被称为风心的 工具，是迷惑的自相。 那也是在没有显现为禅修之前， 是普遍分别的，受他支配的。 显现并成为道路之后， 可以有随后的术语。 如果分别念是法身本身，那么 学习佛法的
English
It is a rough structure. If you don't know the difference between the seven bases, how can you know the detailed rituals? If the rough is also one meaning, saying contradiction is a waste of effort. Even if it contradicts a hundred, the sutras and tantras are the authority of the teachings. At this time, the last wheel flourishes. Although quoting the teachings of the tantras is accidental, it also requires clarity, metaphor, hidden meaning, non-hidden meaning, literal meaning, or the difference between non-literal meanings. In this way, the scholars of India and Tibet have very contradictory views, therefore, in Tibet, through innate wisdom, even if the mind is liberated, the terms and distinctions are not mixed, arbitrarily, relying on the teachings of words, and considering both negation and affirmation as faults, maintaining neutrality. However, for the Buddha in the heart, the words spoken need intention and necessity, both of which. Without understanding the definition of existence, ordinary consciousness has self-nature, even if it is caught by the squeezing analysis of memory, it cannot become Mahamudra. The mind is composite, if composite, then it is with the eight consciousnesses in a collection. If it is Buddha, then the three seats of the gods, the basis to be purified, the act of purification, and the result of purification will fall into a state of no need. Therefore, for the essence of the Buddha in the heart to exist, through the power of meditation, considering what is manifested, saying there is a Buddha in the heart. Necessity is to avoid the five faults, namely discouragement, despising inferior beings, etc. These reasons need to be understood. Real abiding and tranquility, these two, this sameness is also a place of doubt. Real is the meaning of uncreated, abiding is the meaning of abiding in nature. Tranquility is also in the preliminary practice of children's meditation, first doing artificial meditation, then entering into the samadhi that completely distinguishes from the meaning. Incorporation, Vipassanā, close gathering, is to eliminate the obstacles of real abiding, or training the skill itself, the nature of conceptual thought is called self- liberation, but the reality of conceptual thought is the Dharmakāya, admitting it is fabricated. Conceptual thought is called the instrument of wind-mind, it is the self-image of delusion. That is also before it manifests as meditation, it is universally conceptual, subject to others. After manifesting and becoming the path, there can be subsequent terms. If conceptual thought is the Dharmakāya itself, then learning the Buddha's