Tibetan
ན་རྣམ་རྫུན་གཉིས། །བློ་ལ་ཆེ་ཆུང་ཁྱད་ཞུགས་པས། །གོང་མའི་གྲུབ་མཐས་འོག་མ་དགག །རྣམ་བདེན་པ་ཡི་མདོ་སྡེ་པར། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་ལས་གྲུབ་མི་འཐད། །རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དེ་ལ་ཡང༌། །ཕྱོགས་བཅུའི་བར་དུ་ཆ་ཕྱེ་བས། །དེ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པར་རྟོགས། །སྣང་བ་སེམས་སུ་བདེན་པར་འདོད། །ཕྱི་རོལ་མ་གྲུབ་རྨི་ལམ་བཞིན། །དཔེར་ན་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ནི་གཟུགས། །མཐོང་ཡང་རང་གིས་རང་མཐོང་སྟེ། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཆར་བའི་རྒྱུ། །ཤིས་པ་ལས་གཞན་རང་ཚན་པའི། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཏོར་བྱེད་མེད། །ཟེར་རོ་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པས། །ཕྱི་རོལ་ཡུལ་མེད་འཛིན་ཤེས་མེད། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་རང་གསལ་འདི། ། བདེན་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སུ། །འདོད་ནས་ལས་འབྲས་འདི་རུ་འཇོག །ཉམས་རྟོགས་བྱེ་བྲག་མ་ཕྱེད་བཞིན། །དབེན་པར་ན་ཚོད་ཐལ་བ་དང༌། །ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀ་རུ། །ལུང་མ་བསྟན་པའི་ཀུན་འབྱུང་ཁམས། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལམ་མཆོག་ཏུ། །མངོན་ལམ་ཆོས་ཀྱི་མིག་བྲལ་རྣམས། །གནས་ལུགས་འདི་ལས་དཔགས་པ་མེད། །དེ་འདྲ་མཐོང་ནས་འགའ་དང་འགའ། །རྫོགས་ཆེན་ཀ་དག་དགོངས་པ་ལ། །སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་བསྙད་པ་དང༌། །གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་མེད་ཙམ་ལ། །དེ་ཉིད་བཀག་པར་རློམ་པ་ཡི། །ཕྱི་དོན་རྣམ་རིག་བདེན་གྲུབ་ཀྱི། །སྟོང་ཉིད་བློ་ཡིས་བསྒྲུབས་པ་ཡིས། །རྟོག་གེའི་མཛུབ་མོའང་ནང་དུ་ཁུག །དབུ་མ་ཐལ་རང་རྣམ་གཉིས་ལས། །རང་རྒྱུད་པའི་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །བདག་མེད་བདེན་པ་མེད་པ་དང༌། །རང་བཞིན་མེད་ལ་མ་གྲུབ་པའི༌། །དམ་བཅའ་འཛིན་པ་ཁྱད་པར་རོ། །ཐལ་འགྱུར་བ་ནི་སྒྲ་རྟོག་གི །ཞེན་ཡུལ་བརྗོད་མིན་ལྷན་སྐྱེས་དང༌། །ཤིན་ཏུ་འགལ་ཕྱིར་བདེན་པ་གཉིས། །ཅིག་ཆར་སྟོན་པའང་ཁས་མི་ལེན། །ང་ལ་ཁ་ལེན་མེད་པས་ན། ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་པས་ཆོས་ཀུན་ངོ་བོས་སྟོང༌། །ཡུལ་གྱི་རང་ངོས་མ་གྲུབ་ཅིང༌། ། རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་དང༌། །ཆོས་ཀུན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པས། །རྟག་ཆད་འགྲོ་འོང་ཡོད་མེད་དང༌། །སྒྱེ་འགག་གཉིས་མེད་ལ་སོགས་ཀྱིས། །སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་ནི། །རྩ་ཤེའི་དགོངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡི་གནས་ལུགས་བསམ་མི་ཁྱབ། །གཞན་རྣམས་དགག་གཞག་ཚིག་ལ་རྩོད། །མཐའ་བཀག་མཐུན་འཇུག་གྲུབ་མཐའ་འཛིན། །དེ་ནི་སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །ཐབས་ཀྱི་སྒོམ་པ་ཉིད་ཡྀན་པས། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འཇིག་མི་ཤེས། །འདིར་ནི་ཟད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། །སྲིད་པ་མཐའ་བྱེད་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །མཚན་མ་དང་ནི་རྣམ་རྟོ
Chinese
那名言和虚假二者，因为智慧有大小的差别，所以上面的宗义否定下面的宗义。名言谛的经部师，不承认由极微细的微尘组成。对于没有分微尘的那个，也在十方的中间分部分，那个也认识到没有成立。现象认为是心中真实的。外境没有成立如同梦境。譬如眼识所见的色，虽然见到也是自己见到自己，显现为色的形象之因，除了习气之外，没有自己能摧毁色的形象。说是唯识宗名言是虚假的，所以没有外境，没有能执的识。能取和所取二者没有的自明，认为是真实的，作为阿赖耶识的行相，认为在这里安立业果。如同没有区分修行和证悟的差别，在寂静处虚度年华，大小乘二者中，没有授记的俱生界，在金刚乘的殊胜道中，对于没有开显道之法眼的人们，无法从此推测实相。见到那样之后，某些人和某些人，对于大圆满本来清净的见解，说是唯识，仅仅是没有能取和所取他体的，就自以为是地遮止了那个，用外境有部和唯识宗真实成立的空性，用分别念的指头也向内弯曲。中观应成和自续二者中，自续派的法全部，无我没有真谛，没有自性也没有成立的，执着誓言是差别。应成派是声音分别念的，所执著的境是不可言说的俱生，因为非常相违，所以也不承认同时显示二谛。因为我没有承诺，所以我才是没有过失的。因为这样一切法皆为空性，外境的自相没有成立，自己的特征没有成立，一切法什么也不成立，常断、来去、有无，以及双胞胎等等，远离戏论的边就是，是根本慧的见解。那个的实相不可思议，其他人对于破立的言辞争论，遮止边而随顺进入地执着宗义，那是生有的自性，因为是方便的修法，所以不了解心和心生会坏灭。这里是穷尽的自性，用穷尽有边的智慧，相和分别念
English
Those two, name and falsehood, because there are differences in intelligence, the higher tenet negates the lower one. In the Sutra Pitaka of the nominal truth, it is not appropriate to be composed of extremely fine dust. Even for that indivisible particle, dividing parts in the ten directions, it is also realized that it is not established. Phenomena are considered to be true in the mind. External objects are not established like dreams. For example, the form seen by eye consciousness, although seen, is oneself seeing oneself. The cause of the appearance of the form, other than habits, has no self that can destroy the form. It is said that the nominal truth of Mind-Only is false, so there is no external object, no grasping consciousness. This self-illumination without the two of grasper and grasped is considered true, as the aspect of the Alaya consciousness, and it is believed that karmic results are established here. Just as the difference between practice and realization is not distinguished, wasting youth in solitude, in both the Great and Small Vehicles, the unpredicted co-emergent realm, in the supreme path of the Vajra Vehicle, for those who lack the Dharma eye of manifest path, there is no way to infer reality from this. After seeing that, some people and some people, regarding the view of the Great Perfection's original purity, say it is Mind-Only, and just because there is no other entity of grasper and grasped, they presumptuously block that, using the emptiness established as truly existent by the External Object school and the Mind-Only school, the finger of conceptual thought also bends inward. Among the two, Madhyamaka Prasangika and Svatantrika, all the dharmas of the Svatantrika school, selflessness has no truth, no self-nature is not established, and holding vows is the difference. The Prasangika is the conceptual thought of sound, the object of attachment is the inexpressible co-emergent, because it is extremely contradictory, so it does not acknowledge simultaneously showing the two truths. Because I have no promises, I am the only one without faults. Because of this, all dharmas are empty of essence, the self-face of the object is not established, One's own characteristics are not established, and because all dharmas are not established in any way, permanence and annihilation, coming and going, existence and non-existence, and twins and so on, are the edges of freedom from elaboration, which is the view of the Root Wisdom. That state of affairs is inconceivable, others argue about the words of refutation and establishment, holding onto tenets that block the edges and conform to entry, that is the nature of birth, because it is the practice of skillful means, so they do not understand that mind and mental events will perish. Here is the nature of exhaustion, with the wisdom that exhausts the edge of existence, signs and conceptual thoughts.
Tibetan
ག་ཀུན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར། །ཟད་དང་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་དོན། །གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་དངོས་ཡིན་ནོ། །ཡོད་མེད་བློ་ཡི་མཐའ་བྲལ་དུ། །བསྒྲུབས་ལ་གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་མེད། །མཉམ་གཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཞེས། །སྟོང་པའི་འཛིན་སྟངས་སྒོམ་ལ་ཡང༌། །གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །ལྷག་མཐོང་སོར་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཞེས། །ཤེས་བྱ་རྣམ་པར་དཔྱོད་ལ་ཡང༌། །གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས། །རྟོག་པ་ཉིང་འཁྲུལ་ཅན་ལ་ཡང༌། །གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །སྒོམ་གྱི་རྩ་བ་དྲན་པ་ཞེས། །ཆེད་འཛིན་བྱས་ པའི་ཀུན་འབྱུང་ལའང༌། །གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །མཐོང་སྤངས་སྒོམ་སྤངས་གོ་ཡུལ་གྱི། །ངེས་ཤེས་ཉམས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་ལ་ཡང༌། །གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆོས་ཉིད་ཡེ་གྲོལ་ཉག་གཅིག་ཡིན། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རང་སོར་ཞོག །བཞག་གོ་སྙམ་པའི་འཛིན་སྟངས་སྤངས། །སྤངས་སོ་སྙམ་པའི་ངེས་ཤེས་གློད། །རིག་པའི་གསལ་མདངས་ཀུན་ལ་བརྡལ། །སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་མཁའ་ལྟར་དག །རིག་སྟོང་གཉིས་མེད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཡིད་བྱེད་བྲལ་བའི་སྤྲོས་བྲལ་འདི། །གཉུག་མའམ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དངོས། །དེ་སྐད་དུ་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། །མྱ་ངན་འདས་པ་དངོས་མེད་པའང༌། །མིན་ན་དེ་དངོས་ག་ལ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་འདི་ཉིད་མ་རིག་ན། །དྲན་པས་བཅུར་པའི་གཤིས་ཤོར་ལ། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་འདོད་པ་དང༌། །བཅོས་ནས་བཞག་པའི་ཡེ་ཡིན་ལ། །དོ་ཧའི་དགོངས་པར་འདོད་པ་དང༌། །དཔྱད་སྒོམ་རྣོན་པོའི་འཛིན་སྟངས་ལ། །ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་འདོད་པ་སོགས། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པས་ཚར་བཅད་པས། །བསམ་བྱུང་ཡིན་ཡང་སྒོམ་པ་མིན། །རིག་པ་ཀློང་ནས་མ་གྲོལ་བར། །ཡིན་སྙམ་བཤད་པ་གོ་ ཡུལ་ཙམ། །མཐའ་བརྒྱད་སྤྲོས་བྲལ་མ་རྟོགས་པར། །འཕགས་ལམ་རྫོགས་ཆེན་དོན་མི་མཐོང༌། །སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ། །ལས་རླུང་དབུ་མར་འདུ་དགོས་པས། །ཆོས་ཉིད་དྲན་པའི་རྩིས་བཟུང་ནས། །རྟོག་པ་རྒྱ་ཡན་མ་ཤོར་ན། །རླུང་སེམས་འཇུ་དྲན་རང་དེངས་ཡིན། །ནམ་མཁའ་བྱ་ལྟར་འཕུར་བ་དང༌། །ས་ལ་བྱི་ལྟར་འཛུལ་བ་ཡི། །གྲུབ་རྟགས་སོ་སྐྱེའི་ལམ་ལའང་ཡོད། །ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་མཐོང་བ་ནི། །སྒོ་ངའི་ནང་གི་ཁྱུང་ཕྲུག་འདྲ། །བརྗོད་བྱས་གཏན་ལ་དབབ་རུང་བའི། །ལམ་བདེན་ཐམས་ཅད་འདུས་བྱས་ཡིན། །དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་རེ་བ་ཡི། །རྟོག་གེ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཁྱམ། །མཆོད་དོ་སྒྲུབ་བརྒྱུད་བླ་མ་མཆོད། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་སྒྲ་མི་སྙན། །མཁས་པ
Chinese
嘎！一切万法，以自性本来寂灭之故，了知寂灭与不生之义，本初之本性即是实义。于有无二元分别念之边解脱时，若有所修，则无本初之本性。如是说“等持犹如虚空”，若修持空性之执着，亦无本初之本性。如是说“胜观分别智慧”，若于所知进行分别观察，亦无本初之本性。如是说“后得如幻”，若于虚妄分别念执为实有，亦无本初之本性。如是说“禅修之根本是忆念”，若于刻意执取之生起法，亦无本初之本性。于见道所断与修道所断之境界，若被体验之习气所障蔽，亦无本初之本性。法性本来自解脱，是唯一之真如。如是安住于本然之状态，舍弃“已安住”之执着，放松“已舍弃”之定解，觉性之光明遍照一切，空性之智慧如虚空般清明，觉空无二之法身，此离于作意之离戏，即是本初或如来藏之真实。如是龙树菩萨云：“涅槃若非真实存在，则彼如何能为真实？”如若不了知此理，为忆念所束缚而迷失自性，执着于大手印，或执着于造作之本初，或执着于多哈之见解，或执着于精勤观察之禅修，或执着于止观双运等等，为所知障所束缚，虽是思维修，却非真禅修。若未从觉性之界限中解脱，仅说“是”，亦只是理解而已。若未证悟离于八边之离戏，则无法见到殊胜道与大圆满之真义。证悟离戏之本体，需业气融入中脉，若以忆念执持法性，不令分别念放纵，则气心调柔，忆念自然清明。如鸟飞于空，如鼠入于地，此等成就之相，在外道之道路上亦有。然见法性之真谛，如鸟卵中之幼鹏。所有能以言语确定之道谛，皆是造作之法。若于此寄希望于法性，则一切分别念皆是散乱。供养！供养实修传承之上师！庸常之意识，言语不悦耳。智者
English
Ga! All phenomena, because of their inherent nature being exhausted, understanding the meaning of exhaustion and non-arising, the primordial nature itself is the true meaning. When freed from the extremes of dualistic thought of existence and non-existence, if there is something to be cultivated, then there is no primordial nature. As it is said, "Samadhi is like the sky," even if one meditates on the clinging to emptiness, there is no primordial nature. As it is said, "Vipassanā is discerning wisdom," even if one analyzes and observes the knowable, there is no primordial nature. As it is said, "Post-meditation is like illusion," even if one clings to illusory thoughts as real, there is no primordial nature. As it is said, "The root of meditation is mindfulness," even if one clings to deliberately grasping arising phenomena, there is no primordial nature. In the realm of what is abandoned by seeing and what is abandoned by meditation, if obscured by the habitual tendencies of experience, there is no primordial nature. The nature of reality is primordially liberated, it is the sole Suchness. Thus, abide in the natural state, abandon the clinging of "having abided," release the certainty of "having abandoned," let the clarity of awareness pervade everything, let the wisdom of emptiness be clear like the sky, the Dharmakaya of non-duality of awareness and emptiness, this freedom from conceptualization, is the true primordial or Tathagatagarbha. As Nagarjuna said, "If Nirvana is not truly existent, then how can it be real?" If one does not understand this principle, is bound by mindfulness and loses one's nature, clings to Mahamudra, or clings to fabricated primordality, or clings to the view of Doha, or clings to diligent analytical meditation, or clings to the union of Shamatha and Vipassanā, etc., is bound by the obscuration of knowledge, although it is conceptual meditation, it is not true meditation. If one is not liberated from the realm of awareness, merely saying "is" is only understanding. If one does not realize the freedom from elaboration that is free from the eight extremes, then one cannot see the true meaning of the supreme path and Dzogchen. To realize the essence of freedom from elaboration, it is necessary for the karmic winds to enter the central channel, if one holds the nature of reality with mindfulness, without letting conceptual thoughts run wild, then the winds and mind will be tamed, and mindfulness will naturally become clear. Like a bird flying in the sky, like a mouse entering the earth, these signs of accomplishment are also present on the paths of non-Buddhists. But seeing the truth of the nature of reality is like a Garuda chick inside an egg. All the truths of the path that can be determined by words are fabricated phenomena. If one places hope in the nature of reality, then all conceptual thoughts are scattered. Offering! Offering to the lineage lamas of the practice tradition! Ordinary consciousness, words are unpleasant to hear. The wise