Tibetan
མ་ཉམས་པར་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་ཤེས་བཞིན་དུ་འདོགས་པ་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་སྟེ། ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་བཞི་དང༌། གཞན་འགྱུར་གྱི་གཉིས་ཏེ་སེམས་བྱུང་གི་བློ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་བཞིན་དྲན་པའི་འབྲས་བུར་འདོད་ན། ངེས་དོན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཚེ་དྲན་པ་དེ་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་བཞིན་དེ་ཤེས་བྱེད་དུ་འགྲོ་བའི་ཉམས་ལེན་ཆ་གཉིས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་མི་ནུས། འོན་ཀྱང་ངེས་དོན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ཅན་ལ་ནི་དེ་ལྟར་རུང་སྟེ། བལྟ་བྱའི་དྲན་པ་དང༌། ལྟ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་བཞིན་བློ་རྫས་གཉིས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་སྔ་མ་ལས་ཤེས་བཞིན་མེད་པའི་སེམས་ལྡན་པའི། །ཐོས་དང་བསམ་དང་སྒོམ་པ་ཡང༌། །གློ་རྡོལ་བུམ་པའི་ཆུ་བཞིན་དུ། །དྲན་པ་ལ་ནི་དེ་མི་གནས། །ཞེས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་པོ་དྲན་གཞིར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དྲན་པའི་རྒྱུན་ཡོད་ཀྱང༌། དེ་ཉིད་གནས་འགྱུའི་ཆ་གཉིས་སུ་ཤར་དུས་དེ་ལའང་སྤུ་རིས་དབྱེ་རྒྱུ་དང་བཟང་ངན་གྱི་དབྱེ་བསལ་ལ་འདུག་ཚུལ་ནི། རང་བབས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་ལ་རྟོག་གེའི་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་བློ་ཞུགས་པས་སྤུ་རིས་དང་བཟང་ངན་གྱི་དབྱེ་བསལ་དོད་པ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱི་དྲན་པས་གོ་མ་ཆོད་པར་ཡེངས་མ་ཡེངས་རྣམ་རྟོག་ཤར་མ་ཤར་ལ་ངོས་གཟུང་བར་འདུག ། རྣམ་རྟོག་ཤར་ཚད་ཡེངས་པ་ཡིན་ན། ཡེངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཚེ་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བའི་རང་དབང་ག་ལ་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་མ་ཡེངས་ཙམ་པ་ནི་དྲན་པའི་ངོ་བོ། དྲན་པ་དེ་ཀའི་ངང་ནས་རྣམ་རྟོག་ཤར་ན། རྣམ་རྟོག་དེ་རྩལ་སྣང་གློ་བུར་བ་ཡིན་པས་དྲན་པའི་གདོང་མི་བཟོད་པར་རང་ཤུགས་ཀྱིས་དེངས་འགྲོ། དེ་ལྟར་དེངས་པ་དེ་དྲན་པ་གསར་པ་ཞིག་གི་ནུས་པ་མིན་པས་དྲན་པ་གཅིག་ལ་བཟང་ངན་གཉིས་མི་ཡོང༌། འོན་ཀྱང་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཅན་ལ་མ་ཡེངས་ཙམ་པའི་རྟོག་མེད་དེ་ཞི་གནས། དེ་ལས་བློའི་དཔྱད་བཟོད་ཀྱིས་སྒོམ་པ་ལྷག་མཐོང༌། རྟོག་པ་ཤར་ཚད་ཡེངས་པར་ངོས་འཛིན་པས་སྒོམ་གྱི་མུ་གེ་ལྡང༌། ཞི་གནས་མི་གཡོ་ལྷག་མཐོང་ཉ་ལྟར་འཁྱུག །སེམས་གནས་ལྟེམས་པོ་སྤྲོས་བྲལ་དངོས་སུ་འདོད། །ཟེར་བ་དེ་ལགས། བོད་འདིར་མཉམ་གཞག་ལ་སེམས་བྱུང་བསྲེས་པའི་རྣམ་གཡེང་གིས་བསམ་གཏན་དཀྲོགས་པ་དག་དེ་འདྲ་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་བླ་ན་མེད་དུ་འདོད་ཀྱང་རྟོགས་པའི་རང་ངོ་ནས་གཞལ་ན་མཉམ་གཞག་བྱ་བའི་ལས་སུ་སོང༌། ལྷག་མཐོང་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་སུ་སོ
Chinese
认为没有退失而以觉知系缚，是依分别念的见修行。因为与遍行四者和异熟二者的心所之智不分离的缘故。如果认为觉知是忆念的果，那么在安住于胜义时，忆念成为所知，觉知成为能知，不能够遣除二取的障碍。然而对于胜义的影像，具有作意的忆念者来说，那样是可以的。因为所观的忆念和能观的觉知，显现为二元的智之实体的缘故。如是说：从前者来说，具有没有觉知之心的，听闻和思维以及修习，如同破裂之瓶中的水一样，不会安住于忆念中。因为听闻、思维、修习三者被安立为忆念之境的缘故。又，即使有忆念的相续，在那时，当它显现为住处转变的两个部分时，关于区分细微差别和好坏差别的方式是：由于分别念的分析性智慧进入到自然本性的忆念中，细微差别和好坏差别变得明显。似乎是在没有理解法性自性的忆念时，就在是否散乱、是否生起分别念上进行认定。 如果生起分别念就是散乱，那么所谓的散乱就是俱生无明。在那时，哪里会有不随顺的自主？因此，不散乱仅仅是忆念的自性。如果从那个忆念的自性中生起分别念，由于那个分别念是力量显现的突发性，所以无法忍受忆念的面容，会自然而然地消失。像那样消失不是新的忆念的力量，因此一个忆念不会有好坏两种。然而，对于名言谛来说，仅仅是不散乱的无分别就是止观。从那之上，以智慧的分析性修习就是胜观。由于认定生起分别念就是散乱，所以会产生修行的饥荒。止住不动，胜观如鱼般游动。心住如水滴，认为远离戏论是真实。就是这样。在藏地，将心所混合于等持中的散乱扰乱了禅定，那些人认为那是无上殊胜的中观见解，但如果从证悟的自性来衡量，就变成了名为等持的行为了。胜观变成了作意的法。
English
Attaching with awareness, thinking that it has not deteriorated, is the view and meditation of mental discrimination. It is because it is not separate from the mind of the four ever-present ones and the two others, which are the mind's functions. If you consider awareness to be the result of mindfulness, then when abiding in the definitive meaning, mindfulness becomes the object of knowledge and awareness becomes the subject of knowledge, and you will not be able to eliminate the obscurations of the two aspects of practice. However, for those who have the image of the definitive meaning, who have conceptual mindfulness, that is possible. Because the mindfulness that is to be observed and the awareness that is the observer appear as two separate entities of intelligence. As it is said: From the former, those who have minds without awareness, listening, thinking, and meditating, like water in a broken vase, do not abide in mindfulness. Because the three, listening, thinking, and meditating, are established as the object of mindfulness. Furthermore, even if there is a continuity of mindfulness, at that time, when it arises as two parts of the transformation of the abode, the way to distinguish subtle differences and good and bad differences is: Because the analytical wisdom of discrimination enters into the mindfulness of the natural state, subtle differences and good and bad differences become obvious. It seems that without understanding the mindfulness of the nature of reality, one is identifying whether one is distracted or not, whether conceptual thoughts arise or not. If the arising of conceptual thoughts is distraction, then what is called distraction is co-emergent ignorance. At that time, where is the freedom not to follow it? Therefore, not being distracted is merely the nature of mindfulness. If conceptual thoughts arise from the nature of that mindfulness, since that conceptual thought is a sudden manifestation of power, it cannot tolerate the face of mindfulness and will naturally disappear. Such disappearance is not the power of a new mindfulness, so there will not be both good and bad in one mindfulness. However, for the conventional truth, the non-conceptual that is merely not distracted is calm abiding. From that, meditation with the analytical wisdom of intelligence is insight. Since identifying the arising of conceptual thoughts as distraction, a famine of meditation will arise. Calm abiding is unmoving, insight moves like a fish. Mind abiding like a drop of water, considering freedom from elaboration to be real. That's it. In Tibet, those who disturb meditation with the distraction of mixing mental functions into equipoise, think that such is the unsurpassed view of the Great Madhyamaka, but if measured from the nature of realization, it becomes an activity called equipoise. Insight becomes a dharma of mental engagement.