Tibetan
བ་མཐས་ས་མི་ཆོད། ས་གཞི་མེད་པ་ལ་ཞིང་བཟོས་ནས་སྟོན་ཐོག་རེ་བ་བཞིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སེམས་ཉིད་ཆོས་སྐུའི་དབྱིངས་ན་བཞུགས་ཚུལ་མ་ནོར་ཞིང་མ་འཁྲུལ་བ་ཁྲོགས་ཆོད་ཀྱིས་གཏན་ལ་དབབ་དགོས་པ་ཡིན། དེ་ལ་གནས་པ་དང༌། བརྟན་པ་དང༌། གྲོལ་བ་གསུམ་གྱི་གདེང་ཐོབ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་ཞུགས་ན་རིག་པ་ལ་སྐུ་གསུམ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དང་ཞིང་ཁམས་གདོད་འཆར་མི་དགོས་པར་ད་ལྟར་ལམ་སྣང་དུ་གཏན་ལ་ཕེབས་ནས་རགས་པ་ཟད་དེ་འོད་སྐུར་དེངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལྟར་མ་རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་བླུན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ཡང་མ་ཤེས། ཐོད་རྒལ་ལ་བྱ་བ་དགུ་ཕྲུགས་སུ་བཏང་ནས་རླུང་རིག་རང་དེངས་སུ་བྱེད་པའི་གནད་ཀྱང་མ་གོ །ཕོ་ཚུགས་དང་སྙིང་རུས་ཀྱིས་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་འཆུན་པའི་རེ་བ་བརྐམ་བཞིན་དུ་གནས་སྐབས་ཀྱི་མཐོང་སྣང་དང༌། ཕུང་པོ་འཇའ་འོད་དུ་དེངས་སུ་རེ་བས་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཧམ་རྒྱུགས་བྱེད་པ་ནི་དེང་སང་གངས་རིའི་ཁྲོད་འདིར་མང་ཡང༌། རང་རང་གི་སྙིང་རུས་དང་སྦྱར་བའི་ལམ་ལ་འབད་རྩོལ་བྱེད་པའི་ཉིད་ས་ཆོད་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ལ་བཟླའི་གྲུབ་མཐའ་གཞི་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་འཁོར་འདས་སྣང་སྲིད་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ལ་མི་གནས། དེ་རྒྱུ་རྐྱེན་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསྐྱེད་པས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་དུ་རང་ཤར། ཤེས་བྱའི་གཤིས་གྲུབ་མཐར་བཟང་གོས་མ་བསླབ། ལྟ་བ་ངན་པས་མ་བསྒྲིབས་པར་རང་བཞིན་གྱི་གཉུགས་མར་དག་པའི་ངང་སྒོམ་དུ་ལ་བཟློས་པས། ཡེངས་པ་དང་ཡེངས་མཁན་མིད་དོ། །དེ་ལ་རང་གྲོལ་གྱི་འཐད་པ་གསུམ་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། གདོད་ནས་གྲོལ་བ་ཐེག་པ་འོག་མའི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་ལ་ལྟོས་ནས་ནམ་ཞིག་གྲོལ་བའི་ཡིད་སྨོན་ལ་རག་མ་ལུས། རང་གིས་གྲོལ་བ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ཅན། བླ་མའི་གདམས་ངག་གིས་མ་ཟིན་པས་ཉོན་མོངས་པ་དང་འདྲེས་ཤིང༌། འཁྲུལ་པ་ཆོས་ཉིད་དུ་གནས་མ་འགྱུར་བའི་མུ་ལའང་མ་ཐུག །ངོ་བོས་གྲོལ་བ་རང་ངོ་གདོད་ནས་འཁོར་བར་འཁྱམས་མ་མྱོང་བའི་བཞུགས་ཚུལ་གཤིས་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པ་བྱ་བྲལ་ཀློང་ཆེན་གྱི་ངང་དུ་གྲོལ་བ་ནི་ཁྱུང་སྒོ་ངའི་ནང་ནས་གཤོག་རུ་རྒྱས་པ་དང་འདྲ་སྟེ། རྩལ་གསུམ་ལུས་ལ་རྫོགས་པས་སྒོང་ཤུན་ས་ལ་ལྷུང་བ་ནམ་འཕང་གཅོད་པ་དུས་མཉམ་པ་འདབ་ཆགས་གཞན་ལ་མི་རིགས་ཁྱུང་ལ་རིགས་པའི་དཔེས་རིག་པ་གཞན་ལ་མི་རི
Chinese
高山不能满足土地的需求，就像在没有土地的地方耕种，却期望获得收成一样。为什么呢？因为必须毫不含糊地、确定无疑地确定心性安住于法身界的方式，既不错误也不混乱。在其中安住、稳固、解脱，获得这三者的把握之后，如果进入任运成就的究竟，因为觉性本具三身，所以不需要最初显现报身和净土，而是当下在道相中确定，粗重消尽，转化为光身。因此，就像这样，无明的愚笨之人，既不了解自性的安住方式，又将妥噶视为九种行为，也不明白使气脉觉性自然清净的关键。他们以毅力和决心，贪婪地期望直到生命终结，期望暂时的显现和身体转化为虹光，做着毫无意义的徒劳努力。如今在雪山之中，这样的人很多，但努力修持与自身毅力相结合的道路的人，却少之又少。此外，拉哲的宗见，其根本是事物的实相，不住于轮回涅槃、有无、常断的边见。它不为任何因缘所生，因此自显为三解脱门。不以知识的宗见为装饰，不被恶见所蒙蔽，在自性本净的状态中修持，从而吞噬了散乱和散乱者。对此，应当确立三种自解脱的道理：本初解脱，不依赖于下乘的见修行果，不完全依赖于期望何时解脱的愿望。自解脱，众生的界限是如来藏的自性，具有暂时的垢染。由于没有掌握上师的窍诀，与烦恼混合，迷乱也没有转变为法性。本体解脱，安住于从未在轮回中漂泊的自性，进入本性，在无为大圆满的状态中解脱，就像鹏鸟在蛋中长出翅膀一样。三力在身上圆满，蛋壳落地与展翅高飞同时，这就像其他鸟类不具备鹏鸟的种姓一样，其他觉性也不具备鹏鸟的觉性。
English
High mountains cannot satisfy the needs of the land, just as cultivating in a place without land and expecting to reap a harvest. Why is that? Because one must definitively and unequivocally ascertain the way in which mind itself abides in the realm of the Dharmakaya, without error or confusion. Having gained certainty in abiding, stability, and liberation within it, if one enters the ultimate of spontaneous accomplishment, since awareness inherently possesses the three kayas, there is no need for the initial manifestation of the Sambhogakaya and pure lands. Instead, it is determined in the present as the path appearance, coarse elements are exhausted, and one is transformed into a light body. Therefore, like this, ignorant and foolish individuals do not understand the way of abiding of the nature, and they treat Tögal as ninefold activities, nor do they understand the key to making wind-mind naturally purify. With perseverance and determination, they greedily hope until the end of their lives, expecting temporary appearances and the transformation of the body into rainbow light, engaging in meaningless and futile efforts. Nowadays, there are many such people in these snowy mountains, but those who strive on the path combined with their own perseverance are very few. Furthermore, the tenet of Lhazé, its basis is the reality of things, not abiding in the extremes of samsara and nirvana, existence and non-existence, permanence and annihilation. It is not produced by any cause or condition, therefore it spontaneously arises as the three doors of liberation. Without adorning the nature of knowledge with tenets, without being obscured by evil views, practicing in the state of natural purity, thereby swallowing distraction and the distracter. Regarding this, three reasons for self-liberation should be established: Primordial liberation, not relying on the view, meditation, conduct, and result of the lower vehicles, not completely dependent on the wish to hope for when to be liberated. Self-liberation, the realm of sentient beings is the nature of the Sugatagarbha, possessing temporary stains. Because they have not grasped the guru's instructions, they are mixed with afflictions, and confusion has not transformed into dharmata. Essence liberation, abiding in the nature that has never wandered in samsara from the beginning, entering into the nature, liberation in the state of non-action, great perfection, is like a garuda growing wings in an egg. The three powers are perfected in the body, the eggshell falling to the ground and cutting through the sky at the same time, just as other birds do not possess the lineage of the garuda, other awarenesses do not possess the awareness of the garuda.
Tibetan
གས་རྫོགས་ཆེན་ལ་རིགས་པས་ས་ལམ་གྱི་དྲོད་རྟགས་ལ་མ་ལྟོས་པའོ། །དེ་སྐད་དུ་རྩལ་ཆེན་ལས། སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་གཉིས་མེད་དེ། །ལམ་གྱིས་བཅོས་སུ་ག་ལ་ཡོད༌། །ཅེས་སོ། གྲུབ་པའི་མཐའ་འདི་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཁྱད་པར་གྱི་གསང་བ་སྟེ། ཡིད་དཔྱོད་འཛིན་པའི་བློར་ཆུད་པའང་དཀའ་ལ། ལམ་འདི་ལ་ཞུགས་པར་རློམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་གནས་སོ། །རྒྱུ་གང་གིས་ན་དངོས་བསྟན་མཚུངས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང༌། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་དང༌། མྱང་འདས་ལ་སོགས་འཁོར་ལོ་ཐ་མ། སམྦྷུ་ཊི་དང༌། ཧེ་བཛྲ། སྡོམ་འབྱུང༌། བཤད་རྒྱུད་རྡོར་ ཕྲེང་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་སྡེའི་དོན་རྣམས་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལ་གོ་བ་གཞན་དུ་བླངས་ནས་དེ་དག་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཟེར་ཞིང༌། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་ཁམས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང༌། རྟོགས་བྱ་སྙིང་པོའི་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྟན་པ་ཆ་མ་ཕྱེད་དོ། །རང་གཞུང་འཛིན་པར་ཁས་འཆེ་བ་ཙམ་པ་འདི་དག་ནི། ལྟ་བ་ལུང་རིག་དང་འབྲེལ་བའི་འཐད་པ་སྤངས་ནས་བླུན་སྒོམ་ལ་ཡིད་བརྟན་བྱེད་ཅིང་རྒྱལ་བའི་དབང་པོ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་རྨོངས་པ་དེས་སོ། །འདིར་ཀློང་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་འཐད་པ་ལ། རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་འཐད་པ་དང༌། སྣང་བ་ཆོས་ཉིད་ལ་འཐད་པ་གཉིས་ལས་འདིར་དང་པོ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་འཁྲུལ་ངོ་ལ་མི་གནས་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང༌། ཆོས་ཉིད་ཆད་ལྟ་ལ་མི་གནས་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང༌། ཡོད་མེད་གཉིས་ལ་མི་གནས་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང༌། གཅིག་དང་དུ་མ་ལ་མི་གནས་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང། གྲུབ་མཐའི་ལྟོས་གཞི་ཟད་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང༌། ལྟ་སྒོམ་གྱི་ཕྱོགས་རིས་དག་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང། འཁྲུལ་གཞི་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང༌། རྒྱུན་ཆགས་ ཆེན་པོའི་རིག་པ་ལ་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང༌། སྙམ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དག་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང༌། ཡེངས་པའི་གཞི་རྩ་མེད་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང༌། མཁའ་ལྟར་ཕྱལ་བར་ཡས་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང༌། ཉིན་དང་མཚན་མོ་མེད་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང༌། སྒོམ་དང་མི་སྒོམ་དག་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང༌། ཤེས་བྱ་རང་རྒྱུད་པ་མེད་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང༌། དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་མཚོན་བརྗོད་ལས་འདས་པས་སངས་ལ་རྒྱ་
Chinese
总而言之，大圆满不依赖于理性的道地的暖相。如是说，在《大威力》中说：有情与佛无二无别，怎么能用道来改造呢？此宗是为大圆满的特殊秘密，即使是执着于分别念的智慧也很难理解，对于自诩进入此道的人们来说，也是难以证悟的处所。以何种原因为缘故呢？因为他们说，与直接开示相似的如来藏、宝积经、涅槃等最后法轮，以及桑布扎、黑汝嘎、生起次第、解释续金刚鬘等续部的意义，是从《楞伽经》中以其他方式理解，并认为那些是佛陀的密意。他们没有区分有情相续中与突发性的垢染一同存在的如来藏自性，以及作为所证悟之自性的智慧。这些仅仅是自称持有自宗的人，舍弃了与见解、教证和理证相关的合理性，而信任愚昧的禅修，并且对一切智智的胜者宗派感到迷惑。在此，当成为空性时，对于确定为散乱境法性的合理性，有理性的法性合理性和显现的法性合理性两种，这里是前者。因为有法不住于错乱的自性，所以散乱境成为法性；法性不住于断见，所以散乱境成为法性；不住于有无二者，所以散乱境成为法性；不住于一和多，所以散乱境成为法性；宗派的所依耗尽，所以散乱境成为法性；清净了见修的偏袒，所以散乱境成为法性；远离了一切错乱的基础，所以散乱境成为法性；对于持续的大觉性，散乱境成为法性；清净了思虑的觉性，所以散乱境成为法性；因为没有散乱的根基，所以散乱境成为法性；因为像虚空一样开阔，所以散乱境成为法性；因为没有白天和夜晚，所以散乱境成为法性；清净了禅修和非禅修，所以散乱境成为法性；因为所知没有自性，所以散乱境成为法性。如是，穷尽法性的智慧是超越言语表达的，所以要证悟
English
In short, Dzogchen does not rely on the warm signs of the paths and bhumis of reasoning. As it is said, in the Great Potency: "Sentient beings and Buddhas are inseparable; how can they be transformed by the path?" This doctrine is the special secret of Dzogchen, difficult to comprehend even for minds clinging to conceptual thought, and a place difficult to realize even for those who claim to have entered this path. What is the reason? Because they say that the meaning of the Tathagatagarbha, the Ornament of Dense Array, Nirvana, and other final turnings of the wheel, as well as the tantras such as the Sambhuti, Hevajra, Compendium of Samvara, and the Explanatory Tantra Vajramala, which are similar to direct teachings, are understood in other ways from the Lankavatara Sutra, and they think that those are the Buddha's intentions. They do not distinguish between the Tathagatagarbha nature, which exists in the continuum of sentient beings together with adventitious stains, and the wisdom of the nature to be realized. These people, who merely claim to hold their own doctrine, abandon the validity related to view, scripture, and reason, and rely on foolish meditation, and are confused about the doctrine of the all-knowing Victorious One. Here, when one becomes emptiness, regarding the validity of determining the distracted state as dharmata, there are two types: the validity of the dharmata of reasoning and the validity of the dharmata of appearance. Here, it is the former. Because the subject does not abide in the nature of delusion, the distracted state becomes dharmata; because dharmata does not abide in nihilistic views, the distracted state becomes dharmata; because it does not abide in existence and non-existence, the distracted state becomes dharmata; because it does not abide in one and many, the distracted state becomes dharmata; because the basis of sectarianism is exhausted, the distracted state becomes dharmata; because the bias of view and meditation is purified, the distracted state becomes dharmata; because it is free from all the basis of delusion, the distracted state becomes dharmata; for the continuous great awareness, the distracted state becomes dharmata; because the awareness of thinking is purified, the distracted state becomes dharmata; because there is no basis for distraction, the distracted state becomes dharmata; because it is as vast as space, the distracted state becomes dharmata; because there is no day and night, the distracted state becomes dharmata; because meditation and non-meditation are purified, the distracted state becomes dharmata; because the knowable does not have its own nature, the distracted state becomes dharmata. Thus, the wisdom that exhausts dharmata is beyond expression, so realize it.