Tibetan
ཉེན་པོའི་དྲན་པ་རག་མ་ལུས། ངོ་བོ་ལ་དཔྱད་པ་མེད་པས་དྲན་བྱེད་རང་དག །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྩིས་ཐེབས་པས་དྲན་པ་རང་ཡན། ཡེ་ཤེས་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་དྲན་པའི་བློ་སོ་མི་ཚུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྒོམ་རིམ་ལས། ཡང་དྲན་པ་མེད་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་གྱུར་དུ་ཟིན་ཡང་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་མེད་ན་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག །ཆོས་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་གནས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་སོ་སོར་རྟོག་པ་མེད་ན་དེ་དག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པས་དྲན་པ་ཉིད་སོ་སོར་རྟོག་པའི་དངོས་པོར་བསྒྲུབས་པ་དང༌། དེའི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས་གངས་རིའི་ཁྲོད་དུ་ཤིན་ཏུ་གྲགས་པ་བརྟན་ཞིང༌། ལམ་དེ་དང་དེ་ལས་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པའི་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ཇི་སྙེད་ཅིག་མཆིས་སོ། །དངོས་པོ་ལ་གནས་ཚོད་ཀྱི་དབུ་མ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁོ་ནས་མཁྱེན་གྱི་དེའི་གོ་འཕང་མཐར་ཐུག་པའང་ཆོས་སྐུ་ ཡིན་པས་དེའི་མཚན་ཉིད་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་དང་འགལ་ན། འདིར་བསྒྲུབ་གཤག་གི་གྲུབ་མཐས་རང་ལྟ་མཆོག་འཛིན་དང༌། གཞན་སྐུར་པའི་གནས་ལ་སྤྲོ་བ་མ་ཡིན་ཡང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་དང་རྨོངས་པ་རྣམས་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་གནས་ཅུང་ཟད་བཤད་ན། རང་ངོའི་ལམ་དང་བཞུགས་ཚུལ་གང་ཡིན་པ་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་དག་པས་མཐོང་བ་ནི་གོང་དུ་བཤད་མ་ཐག་པས་ཁྱབ་ཅིང་ད་དུང་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། དམིགས་པས་ལ་ལ་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་འདོད་པ་དེ་ཐལ་འགྱུར་བས་གཞར་ཟིན་ཏེ། ཇོ་བོའི་ཅིག་ཅར་འཇུག་པ་ན། དེ་ལ་གཟུགས་ཅན་རྣམས་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདུས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཕྱོགས་ཆའི་དབྱེ་བས་ཕྱི་ཞིང་གཞིག་ན། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའང་ལུས་པ་མེད་ཅིང༌། ཤིན་ཏུ་སྣང་བའང་མེད་དོ། །གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནི་སེམས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་འདས་པའི་སེམས་ནི་འགགས་ཤིང་ཞིག །མ་འོངས་པའི་སེམས་ནི་མ་སྐྱེས་ཤིང་མ་བྱུང༌། ད་ལྟར་གྱི་སེམས་ནི་འདི་ལྟར་ཡང་ཤིན་ཏུ་བརྟག་དཀའ་སྟེ། ཁ་དོག་མེད་ཅིང་དབྱིབས་དང་བྲལ་བ། ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བས་མ་གྲུབ་པའམ། ཡང་ན་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་སམ། ཡང་ན་མ་སྐྱེས་པའམ། ཡང་ན་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པའི་མཚོན་གྱིས་དཔྱད་ཅིང་གཞིག་ན་མ་ གྲུབ་པར་རྟོགས་སོ། །དེ་ལྟར་གཉིས་པོ་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་མེད་ཙམ་ན། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ཀྱང
Chinese
危险的忆念没有残留。因为不对自性进行观察，所以忆念自然消失。由于法性的计算，忆念自然消散。因为智慧没有错乱，所以忆念的智慧无法立足。这里《修次第》中说：如果即使没有忆念和作意，也没有如理分别，那么如何进入诸法无自性？即使诸法仅仅安住于自性空性，如果没有分别，也不会证悟它们的空性。等等，因为这些特征非常不同，所以忆念本身被证实为分别的对境。并且，执持这种观点，在雪山中非常著名，所有通过这条道路获得成就的观点都不是正确的。这样说的人有很多。关于事物的真实状态的中观，只有世尊才知道，并且它的最终果位也是法身，因此如果它的特征与思维辨析的所知相违背，那么在这里，虽然我不喜欢通过辩论的宗派来执持自己的观点为最高，并贬低他人，但为了那些极端执着和愚昧的人不产生怀疑，我将稍微讲述一些确定的观点。通过修所生的清净智慧所见到的自性之道和安住方式，已经在前面详细阐述过了，并且还将继续阐述。有些人认为自续中观派的观点已经被应成派所占据。如阿底峡尊者的《入二谛论》中说：对于有色法来说，是由极微组成的，如果通过分析各个部分进行观察，那么极其微小的东西也不会留下，极其显现的东西也不会存在。对于无色法来说，就是心，例如过去的心已经灭尽消失，未来的心还没有产生和出现，现在的心也极其难以观察，因为它没有颜色，没有形状，与虚空相似，不是由实体构成，或者与一和多相分离，或者没有产生，或者它本身就是光明，等等，如果用智慧的武器进行分析观察，就会认识到它是不成立的。这样，既然二者在任何自性上都不成立，仅仅是不存在，那么分别的智慧本身也
English
Dangerous memory has no residue. Because there is no examination of the essence, memory naturally disappears. Due to the calculation of the dharma nature, memory naturally dissipates. Because there is no confusion in wisdom, the wisdom of memory cannot be established. Here, in the *Stages of Meditation*, it says: If even without memory and attention, there is no proper discrimination, then how can one enter the selflessness of all dharmas? Even if all dharmas only abide in their own emptiness, without discrimination, one will not realize their emptiness. And so on, because these characteristics are very different, memory itself is proven to be the object of discrimination. Moreover, holding this view, which is very famous in the snowy mountains, all views that have attained accomplishment through that path are not correct. There are many who say this. Only the Bhagavan knows the Madhyamaka that abides in the reality of things, and its ultimate state is also the Dharmakaya. Therefore, if its characteristics contradict the knowable objects of conceptual analysis, then here, although I do not like to uphold my own view as supreme through the tenets of debate and denigrate others, I will briefly explain some certain points for those who are extremely attached and ignorant so that they do not have doubts. The path of self-nature and the way of abiding, which are seen by the pure wisdom born of meditation, have already been extensively explained above and will be explained further. Some people think that the Svatantrika Madhyamaka view has already been occupied by the Prasangika. As Atisha's *Entering the Two Truths* says: For form, it is composed of atoms, and if one observes by analyzing the parts, then nothing extremely small remains, and nothing extremely apparent exists. For non-form, it is mind, for example, the past mind has ceased and disappeared, the future mind has not yet arisen and appeared, and the present mind is also extremely difficult to observe, because it has no color, no shape, is similar to space, is not composed of substance, or is separated from one and many, or has not arisen, or it is naturally luminous, and so on. If one analyzes and observes with the weapon of wisdom, one will realize that it is not established. Thus, since both are not established in any essence and are merely non-existent, then the discriminating wisdom itself is also
Tibetan
་མ་གྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་ཤིང་གཉིས་ཕན་ཚུན་བསྲུབས་པས་མེ་བྱུང་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ཤིང་གཉིས་པོ་ཚིག་ཅིང་མེད་པའི་རྗེས་ལ་གང་གིས་བསྲེག་པར་བྱེད་པའི་མེ་དེ་ཉིད་ཀྱང་རང་ཞི་བ་དེ་བཞིན་དུ། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་པར་གྲུབ་ཙམ་ན་ཤེས་རབ་ཉིད་སྣང་བ་མེད་ཅིང་འོད་གསལ་བ་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་བསལ་ཏེ། བར་སྐབས་དེར་ཤེས་པ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག །ཅིར་ཡང་མི་འཛིན། དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་ཇི་སྲིད་དུ་མཚན་མའམ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དགྲ་འམ། ཆོམ་རྐུན་མ་ལངས་ཀྱི་བར་དུ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཤེས་པ་གནས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རིག་སྔགས་ཟབ་མོ་འདིས་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ཕྱིན་ཆད་སོ་སོར་རྟོག་པ། སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡིན་ཕྱིན་ཆད་འཛིན་སྟངས་དང་མི་འགལ་བ་མཐར་ཐུག་གི་གནས་སྐབས་སུའང་འདོད་པའི་ཤ་ཟའི་གདོན་ཆེན་པོ་བཟློག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་དྲན་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་ཉམས་པས་གཉིད་འཐུག་བ་དང་རྒྱལ་བ་སོགས་དབུས་མཐའ་ ལས་སེམས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ལྔར་བཤད་པའི་ལུང་མ་བསྟན་དང་མི་མཚུངས་སམ་ཞེ་ན། དེ་དག་ཀྱང་ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་ན་ལུང་མ་བསྟན་དུ་ཅིས་འགྲུབ། ཐུན་མོང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནའང་མཚུངས་པའི་སྐབས་མེད་དེ། དྲན་པ་དང་ཡིད་བྱེད་དེ་སྤང་བྱ་སྤང་བའི་གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར་སྐབས་འདིར་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཏུ་ཤར་ནས། བློ་དང༌། ཚིག་དང༌། སྙམ་བྱེད་དང༌། ཡིད་དཔྱོད་དང༌། སྐྱེ་བ་དང༌། མཚན་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་བློ་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དྲན་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་མཐོང༌། ཚིག་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་དོན་ཤེས། སྙམ་བྱེད་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ངོ་བོའི་བཞུགས་ཚུལ་ལ་མ་རྨོངས། ཡིད་དཔྱོད་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དྲན་གཞི་ཟད་པའི་ལྷག་མཐོང་དུ་ཤར། སྐྱེ་བ་གཅོད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ། མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་ལ། གོ་ཕྱེ་བའི་ཆ་ནས་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བའི་རིག་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས། གཟུངས་དང་ཟད་པར། སྨོན་མཁྱེན་དང་དབང་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཆར་གཞིར་ནམ་ཡང་འགག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཕར་ཕྱིན་རང་ ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུ
Chinese
未成立。譬如，两木互相摩擦，因生火之缘故，两木焚毁灭尽之后，以何焚烧之火亦自息灭，如是，自与共相之法皆灭尽成立之时，智慧本身无有显现且光明，于任何体性亦未成立之沉没与掉举等过患皆遣除，于彼期间，识不缘任何事物，亦不执任何事物，舍弃忆念与作意一切，如是，于名相或分别之敌或盗贼未起之间，应安住于如是之识。如是说故。如是，此般若波罗蜜多之甚深明咒，凡是忆念即是分别，凡是分别即与执著不相违，于究竟之位亦能遮止欲食肉之大魔。如是，若忆念之法极度衰损，则与睡眠深重及昏厥等中边所说之无心之五种状态之无记不相似耶？若彼等亦以方便摄持，则如何能成无记？纵作共同之想亦无相似之时，以忆念与作意乃是所断，以断彼之对治门而安立之故，于此期间，于分别之智慧中显现，成为心与语及思惟与意念及生与体性等之近取者。此处，离心之智慧见无忆念之法性，离语之智慧知经藏之义，离思惟之智慧不迷乱于本体之安住方式，超越意念之智慧显现于忆念所尽之胜观中，断除生之智慧从烦恼中解脱，离体性之智慧知不分别之差别，从开悟之分而言，自性光明之觉性极度清净，成为眼与神通，总持与尽所有智，愿智与十自在等一切功德之生起处，永不间断之故。此处，于波罗蜜多自
English
It is not established. For example, when two pieces of wood are rubbed together, the fire that arises causes both pieces of wood to burn and disappear. Similarly, when all phenomena of self and generality are exhausted, wisdom itself is without appearance and luminosity. All faults such as sinking and excitement, which are not established in any essence, are eliminated. In that interval, consciousness does not cognize anything, nor does it grasp anything. Abandoning all memory and attention, one should abide in such consciousness until the enemy of signs or discriminations, or the thief, does not arise. So it is said. Thus, this profound wisdom mantra of the Perfection of Wisdom, since all memory is discrimination, and all discrimination is not contrary to attachment, even in the ultimate state, it can prevent the great demon of desire for meat. Thus, if the dharma of memory is extremely diminished, is it not similar to the unmentioned of the five states of mindlessness mentioned in the Middle Way, such as deep sleep and fainting? If those are also grasped by means, how can they become unmentioned? Even if one thinks of them as common, there is no time for similarity, because memory and attention are what should be abandoned, and they are established by the door of the antidote to abandoning them. Therefore, during this time, it appears in the wisdom of discrimination, becoming the close taker of mind, speech, thought, intention, birth, and nature. Here, the wisdom free from mind sees the nature of dharma without memory, the wisdom free from speech knows the meaning of the scriptures, the wisdom free from thought is not confused about the way of abiding of the essence, the wisdom beyond intention appears in the higher vision where memory is exhausted, the wisdom that cuts off birth is liberated from afflictions, the wisdom free from nature knows the distinction of non-discrimination, and from the point of view of opening up, the awareness of self-luminous nature is extremely pure, becoming the source of all qualities such as the eye and clairvoyance, total retention and exhaustive knowledge, wish-knowledge and the ten powers, which never cease. Here, in the state of the Paramita self-