Tibetan
་པའི་གླུ་ལེན་སྐད། དེར་ཞག་འགའ་ནས་ཁོའི་སེམས་ཅན་ལ་རྦབ་ཏུ་ཤོར། ལ་ལ་གཅན་གཟན་གྱིས་ཕྲོགས་པ་ཆེས་ཆེར་ཟད་པ་ལ་ཐུག་པ་དང༌། ཕྱུགས་བདག་གིས་བརྩད་པས་ཁོ་བརྐམ་ཆགས་ཆེ་དྲགས་པས་གཏམ་དེ་ཤོད་དུའང་ཕངས་ཏེ་ན་བ་ལྟར་བྱས་ནས་ར་ངའི་ཚང་ཚིང་ཁྲོད་དུ་ཉལ་ལོ། །དེར་ནུབ་མོ་བྱི་ལས་བྱི་བ་ལ་འཇབ་ཏུ་འོངས་པས་ཀྱང་གསེར་སྦྲམ་འཕྲོག་པ་ཅིག་སླེབས་སྙམ་ནས་ཐབས་བསམས་པས། འདི་སྙམ་དུ། གསེར་སྦྲམ་ཡུལ་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལ་བྱིན་ན། དེ་ལས་ཁྱིམ་བདག་ཆེན་པོ་ཞིག་ཐོབ། དེའི་ཚེ་བདག་གི་ཆུང་མ་ལ་པུ་གཅིག་ནི་བཙའ། དེ་རིག་པ་དང་སྒྱུ་རྩལ་གྱི་གནས་ལ་མཁས་པར་བྱས་ན། གདོན་མི་ཟ་བར་ རྒྱལ་པོའི་བློན་པོར་འགྱུར། རྒྱུ་དེས་གསེར་སྦྲམ་སླར་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལག་པ་ན་མཆི་བ་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་དེ་བས་ཀྱང་དགའ་ཆེས་ནས་བྲོ་འཁྲབ་པས་སེམས་ཡེངས་ཏེ་གསེར་སྦྲམ་ལག་པ་ནས་ཤོར་ཏེ་ཚང་ཚིང་ཁྲོད་དུ་སོང༌། དེར་ཁོ་ན་རེ། གསེར་སྦྲམ་ལས་ཀྱང་དྲན་པ་ཨང༌། །དྲན་པའི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བརླག་པས། །གསེར་སྦྲམ་དགྲ་བོའི་ལག་ཏུ་ཤོར། །དྲན་པ་མེད་པའི་རྣམ་ཤེས་འདིས། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་མ་རུངས་བྱས། །ཞེས་ཟེར་སྐད། དཔེ་དེས་དྲན་པ་ཉམས་པ་ལས་སྒོམ་དྲེད་ཁྱེར་བའི་ཕྱི་དང་ནང་གི་རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དྲན་པའི་ཡོན་ཏན་གོང་ནས་གོང་དུ་ན་འཕར་བ་ལས་མཐར་དྲན་གཞི་རང་ཟད་ཆོས་ཟད་བློ་འདས་ཆེན་པོའི་ས་ལ་སྐྱོལ་བའི་དཔེ་ནི། ལྡེར་བཟོ་བགྱིད་པའི་ཚེ་ཐོག་མར་རླན་འདམ་མེད་ན་བཟོ་གནས་ཀྱི་དཔྱད་མི་འགྲུབ་ལ། མཐར་རླན་གཤེར་མིང་མེད་དུ་མ་སངས་ན་བཟོ་གནས་ཀྱི་དོན་མི་འགྲུབ་པས། རྡོ་རྗེ་ཡང་ཏོག་གི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང༌། འགྱུ་བའི་རྟ་ལ་དྲན་པའི་སྲབ། །གླང་ཆེན་ལྕགས་ཀྱུས་བསྒྱུར་བ་འདྲ། །རྟ་རྒོད་སྲབ་ཀྱིས་བཏུལ་བ་བཞིན། །འགྱུ་བ་དྲན་པས་བཏུལ་བ་ཡིན། །དྲན་པ་སངས་པ་ཡེ་ཤེས་ཡིན། །ཞེས་དང༌། མཆོག་གཟིགས་རྣལ་འབྱོར་དམ་པ་ལ། སངས་རྒྱས་པའི་དུས་སུ་རིག་པ་འདི་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞུས་པས། སེམས་ཀྱི་དྲན་རྟོག་སངས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་གསུངས། ཡེ་ཤེས་ལ་དྲན་པ་བདོག་གམ་མི་བདོག་ཞུས་པས། འདི་ཅི་ཟེར་ན་དྲན་པ་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་ཡིན། ཡེ་ཤེས་བློ་བྲལ་ཡིན་གསུངས། དེའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྟ་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་དེས་གཟུགས་བདག་ཡིན་པར་ལྟ་བ་དང༌། བདག་གཟུགས་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ལྷག་པར་ལྟ་བ་དང༌།
Chinese
的歌唱声。在那里住了几天后，他的牲畜大量丢失。有些被野兽抢走，损失惨重，有些被牲畜主人追讨，因为他贪得无厌，连说这些话都舍不得，装病躺在荆棘丛中。这时，夜里猫来偷老鼠，他也以为是来抢金珠的，便想了个办法。他心想：如果把金珠献给国王，就能得到一个大户人家。到那时，我的妻子就会生一个儿子。如果让他精通学问和艺术，就不会被鬼怪吃掉，会成为国王的臣子。这样一来，金珠又会回到我的手中，对此我毫不怀疑。他越想越高兴，跳起舞来，心神不定，金珠从手中滑落，掉进了荆棘丛中。他自言自语道：比起金珠，记忆更重要啊！因为失去了记忆的如意宝，金珠落入了敌人的手中。没有记忆的这个意识，让整个世界都变得糟糕。据说他这样说道。这个例子完全揭示了由于失去记忆而导致带着禅修垫的内外解脱和特征。即便如此，记忆的功德越来越增长，最终将人带到记忆之根自灭、法自灭、超越思维的伟大境界的例子是：在制作泥塑时，一开始没有湿泥，就无法完成制作的基础，最终如果湿润没有完全消失，就无法完成制作的意义。正如《金刚顶续》中所说：对于奔驰的马，记忆是缰绳。如同大象被铁钩调伏。如同烈马被缰绳驯服。奔驰被记忆驯服。记忆清明就是智慧。还有，至尊瑜伽士请问至尊观者：在成佛的时候，这种觉性会变成什么样？他回答说：心的记忆和分别念清明就是智慧。又问：智慧有记忆吗？还是没有？他回答说：这是什么意思？记忆是众生的心，智慧是离心的。因此，远离一切戏论的般若波罗蜜多，以不可思议的智慧，看待色即是我，看待我与色的本体的差别，
English
of singing. After staying there for a few days, he lost a lot of his livestock. Some were snatched away by wild beasts, resulting in heavy losses, and some were reclaimed by the livestock owners, because he was so greedy that he couldn't bear to even say these things, and pretended to be sick and lay in the thorn bushes. At that time, when the cat came to sneak up on the mouse at night, he also thought that someone had come to steal the golden bead, so he thought of a way. He thought to himself: If I offer the golden bead to the king, I will get a big family. At that time, my wife will give birth to a son. If he is proficient in learning and art, he will not be eaten by ghosts and will become a minister of the king. In this way, the golden bead will return to my hands again, and I have no doubt about it. The more he thought about it, the happier he became, and he danced, and his mind was distracted, and the golden bead slipped from his hand and fell into the thorn bushes. He said to himself: Memory is more important than the golden bead! Because the wish-fulfilling jewel of memory was lost, the golden bead fell into the hands of the enemy. This consciousness without memory has made the whole world bad. It is said that he said this. This example completely reveals the external and internal liberation and characteristics of carrying a meditation cushion due to loss of memory. Even so, the merit of memory increases more and more, and the example of finally bringing people to the great realm where the root of memory is self-extinguished, the Dharma is self-extinguished, and transcends thought is: When making clay sculptures, if there is no wet mud at the beginning, the basis for making cannot be completed, and in the end, if the wetness does not completely disappear, the meaning of making cannot be completed. As it is said in the Vajrayanatantra: For a galloping horse, memory is the rein. Like an elephant being tamed by an iron hook. Like a wild horse being tamed by a rein. Galloping is tamed by memory. Clear memory is wisdom. Also, the Supreme Yogi asked the Supreme Seer: When becoming a Buddha, what will this awareness become? He replied: The clarity of the mind's memory and discrimination is wisdom. He also asked: Does wisdom have memory? Or not? He replied: What does this mean? Memory is the mind of sentient beings, and wisdom is without mind. Therefore, the Prajnaparamita, which is free from all elaborations, with inconceivable wisdom, views form as self, and views the difference between self and the essence of form,
Tibetan
གཟུགས་ལ་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡོད་པར་ལྟ་བ་དང༌། བདག་ལ་གཟུགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡོད་པར་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལའང་བཞི་བཞིར་དབྱེ་བའི་འཇིག་ཚོགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཉི་ཤུ་པོ་རྣམ་རིག་པ་གང་གིས་བཅོམ་ན་གཟུགས་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཅི་ཞིག་དབང༌། དེ་དག་ལ་འདོར་ལེན་མི་བཏུབ་ཅིང་མི་འདོད་བཞིན་དུའང་འཇིག་པ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡོད་པ་སྐྱེས་བུ་རེ་ལྡེ་ལ་འདུག་པའི་བླ་འོག་ལྟར་གནས་པའང་མི་རུང་སྟེ། བདག་གི་འདོད་པས་གཟུགས་ལ་འཇུག་ལྡོག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ལ་གཟུགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡོད་ན་བདག་མེད་བཞིན་དུའང་ཕྱིའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བའི་འགལ་བ་ཇི་ལྟར་སྤོང༌། འདིའི་མཚན་ཉིད་ཞིབ་ཏུ་ཤེས་པར་འདོད་ན་བཤེས་སྤྲིང་རྒྱ་འགྲེལ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །པར་བཅོམ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཁས་ལེན་ཡིད་བྱེད་ལས་འདས་པ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟར་མཐོང་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མཉམ་གཞག་ཡིན་ཏེ་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་མྱོང་བ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་རྗེས་ཐོབ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྲེ་བ་ལ་བསླབ་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་དྲུངས་ནས་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན། དེ་ལྟར་གོམས་པ་ལས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེའི་མྱོང་ཞེན་ནམ་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་དྲི་མ་ཕྲ་བ་དང༌། རགས་པ་རྟོགས་པའི་ཆོས་འདི་དག་ནི་དྲན་པར་ཡང་མི་བྱའོ། །ཡིད་ལ་ཡང་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་དྲན་པས་ཤིན་ཏུ་དྲན་པ་དང༌། ཤིན་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱས་པར་འགྱུར་བའི་སྒྲིབ་པ་གང་ཡིན་པ་རྡུལ་དང་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་ལམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་ན་ཡུམ་ལས། གང་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཞེས་པའི་དོན་དངོས་བསྟན་ལ་འབྱོར་ཞིང་རང་ལམ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་གི་དྲན་པའི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པས་དྲན་སྣང་ཡེ་ཤེས་སུ་བཞག་ལ། མན་ ངག་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རང་ངོ་ནས་བརྗོད་ན། སྤང་གཉེན་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་གནས་པས་རྟོག་བཅས་ཀྱི་དྲན་པ་མི་འཇུག །རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པས་དྲན་པས་ཕན་མ་བཏགས། རང་གྲོལ་དུ་འདུག་པས་དྲན་པས་སླར་མི་འཆིང༌། གཞི་དང་རྩ་བ་མེད་པས་ག
Chinese
認為色蘊具有本質上的我，以及認為我具有本質上的色蘊，同樣地，對於受、想、行、識等五蘊，也以四種方式區分，這二十種有身見，以何種方式摧毀呢？色蘊並非我，因為如果色蘊是我，那麼色蘊就必然會像我一樣是無常的。第二種觀點也不成立，因為我對色蘊等有什麼支配權呢？因為看到對它們無法取捨，即使不願意也會壞滅。同樣地，色蘊具有本質上的我，像人偶一樣上下相連地存在也是不行的，因為我無法隨意地對色蘊進行取捨。如果我具有本質上的色蘊，那麼如何避免像無我一樣，也能看到外在的色蘊等事物的矛盾呢？如果想詳細了解此處的特徵，應從《親友書》的廣釋中了解。摧毀之後，所有法都以自性空為前提，超越了意念，像虛空一樣顯現，這是超越世間的等持，因為它脫離了五蘊。將其體驗與所有後得的個別觀察智慧相融合的修習，稱為法性的憶念，它是從根源上拔除煩惱及其種子的對治法。如此串習之後，對於個別觀察智慧的體驗執著，或者對於八識的細微和粗大的染污，這些所認識的法，也不應該憶念。也不應該作意，像這樣憶念會變成過度憶念和過度作意的障礙，無論是什麼微細的塵垢和見解，都將被聖者的無分別見道智慧所斷除，因此經中說：「無憶念且無作意，即是般若波羅蜜多。」這句話的意思是說，已經到達了真實的教導，並且在自己的道路上獲得了菩提分法的憶念之名，因此將憶念顯現安立為智慧。如果從大圓滿的口訣的自性來說，因為所斷與對治不會同時存在，所以不會有帶有分別的憶念。因為自性本來就是覺知的，所以憶念沒有給予幫助。因為安住在自解脫中，所以憶念不會再次束縛。因為沒有基礎和根本，所以
English
The view that form has the nature of self, and the view that self has the nature of form, likewise, for feelings, perceptions, formations, and consciousness, dividing each into four, these twenty views of the aggregates, by what is it destroyed? Form is not self, because if form were self, then form would necessarily be impermanent like self. The second view is also not valid, because what dominion does self have over form and so on? Because it is seen that one cannot take or leave them, and they perish even against one's will. Similarly, it is not permissible for form to have the nature of self, existing like the upper and lower parts of a puppet, because self cannot effect any change in form according to its will. If self has the nature of form, how can one avoid the contradiction of seeing external forms and so on, just as without self? If you want to know the characteristics of this in detail, you should learn it from the extensive commentary on the Letter to a Friend. After destroying, the assertion that all phenomena are empty of their own nature, transcending conceptualization, appearing like the center of the sky, is transcendent samadhi, because it is separated from the five aggregates. The practice of blending its experience with all subsequent discriminating wisdom is called mindfulness of the nature of reality, which is the antidote that uproots afflictions together with their seeds. After becoming accustomed in this way, the clinging to the experience of that discriminating wisdom, or the subtle and coarse defilements of the eight consciousnesses, these phenomena that are understood should not even be remembered. One should not even think about them, thinking in this way will become an obstacle of excessive remembering and excessive thinking, whatever subtle dust and views there are, will be abandoned by the non-conceptual wisdom of the noble path of seeing, therefore the sutra says: "That which is without remembering and without thinking is the perfection of wisdom." The meaning of this statement is that one has reached the actual teaching, and on one's own path has obtained the name of mindfulness of the limbs of enlightenment, therefore the appearance of mindfulness is established as wisdom. If speaking from the perspective of the nature of the Great Perfection's oral instructions, because what is to be abandoned and the antidote do not exist together, therefore conceptual mindfulness does not enter. Because it is naturally knowing, mindfulness does not give help. Because it abides in self-liberation, mindfulness does not bind again. Because there is no basis or root, therefore