Tibetan
་ནོར་རང་གིས་མ་མཐོང་ཞིང་ཡིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་གཏི་མུག་གི་སེམས་སོ། །ཤར་ནས་ཡེངས་ཐབས་སུ་སོང་བས་སྒྱུ་རྩལ་མཁན་གྱིས་ཁོའི་འདོམས་ལ་འཇུས་ནས་གསོད་དུ་ཆ་བ་དང༌། གྱད་ན་རེ། དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་ཉམས་པའི་གྱད། །བསྒྲིམས་པའི་ཉམ་ཆུང་སྐྱེས་བུས་བསད། །སེམས་ཡེངས་འདི་ལས་དགྲར་གྱུར་དང༌། །བསླུ་བ་མཁས་པ་ངས་མ་མཐོང༌། །ཟེར་ནས་ཤི་སྐད། དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་སྒོམ་པའི་དབང་པོ་ཡུལ་ལ་ཡེངས་ཙ་ན་དྲན་པའི་ཐག་པ་ཆད་ནས་རིག་པའི་གནས་ལྔ་ལ་མཁས་པ་གཅིག་ཡིན་ ཡང་ནང་རིག་པ་འོག་འགྱུའི་རྐུན་པོ་མ་ཚོར་པར་འཁྲུལ་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཁྲིད་དེ་མཆི། རྔོག་ལོ་ཆེན་པོ་ཧས་པོ་རིའི་མདུན་དུ་གཤེགས་ཁར། དབུ་བ་རབ་བརྩེགས་རྡོས་པའི་ཕུང་པོ་འདིས། །རི་མཆོག་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྟན་ནས་བསླུས། །ཞེས་སྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོར་མ་ཆུད་པའི་ཐོས་བསམ་གྱིས་ས་ལམ་མི་ཆོད་པར་བསྟན། ཁོང་འཇམ་དཔལ་རྩ་རྒྱུད་ཀྱིས་ལུང་བསྟན་པའི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་རྣམ་རྟོག་རང་རྒྱུད་པ་མེད་དེ། གཞན་ལ་ཐུགས་ལྷག་པར་བརྩེ་བས་རྗེས་སུ་གདམས་པ་ཡིན། དྲན་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་འདུ་བྱེད་པས་ཉོན་མོངས་པའི་མགོ་ནོན་ཞིང་མཐོང་ཆོས་སུའང་དགའ་བདེའི་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང༌། ཚོགས་ལམ་དང་པོར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནས་བཟུང་སྦྱོར་ལམ་དུ་དྲན་པའི་སྟོབས། མཐོང་ལམ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་གྱི་དང་པོ་དང༌། སྒོམ་ལམ་དུ་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་བདུན་པར་ཡང་དྲན་པ་ཉིད་སྨོས་ནས་ལམ་ལྔའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དྲན་པའི་ངོ་བོ་བསམ་གཏན་གྱི་ཆོས་ལ་ངང་གིས་མཉམ་པར་གནས་ཤིང་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་མ་གྱུར་པ་ལ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཧ་ཅང་རྩོལ་ན་ནི་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་ ལ། དྲན་འདུན་གྱི་གཉེན་པོ་དང་བྲལ་ན་ལྷག་མཐོང་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་སོ། །མདོར་ན་འདི་མན་ཆད་ཀྱི་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ལམ་ན་ཡོད་པའི་དགེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདུ་བྱེད་ཅིང༌། རང་ངོ་ཡང་རྩོལ་བ་དང་བཅས་པས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་སོ་སྐྱེའི་ལམ་དུ་བཞག་ནས་རིམ་པར་ཕྱེ་བའི་དོན་མན་ངག་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། དང་པོའི་ལས་ཅན་འདུ་བྱེད་མ་ཡེངས་བྱ། །མཉམ་རྗེས་སློབ་རྣམས་ཆོས་ཉིད་མ་ཡེངས་བྱ། །གོམས་པས་དྲན་སྣང་ཡེ་ཤེས་མ་ཡེངས་བྱ། །ཀློང་གྱུར་དུས་སུ་ཡེངས་མེད་ཡེངས་མཁན་མེད། །བརྟན་པ་མཐར་ཕྱིན་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ངེས། །ཆོས་ཟད་དུས་ན་མཚོན་བརྗོད་ཡུལ་ལས་འདས། །དེ་འདྲའི་ཚད་དུ་བསྐྱོལ་བ་མཛད་པར་ཞུ། །ཞེས་གསུངས་རྒྱུ་དེས་ལམ་གྱི་ཆོས་སྐད་ཚོན་པོ་མཐའ་དག་སྤང་བ་བསམ་གཏན་པས་དྲན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ན། འདི་ལྟར་མཉམ་པར་གཞག་པ་པོ་བློ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཅིག་ཆར་བའི་རིགས་ལ་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཁྱད་ཆོས་མཉམ་གཞག་གི་སྟེང་དུ་དྲན་པ་མི་གཞག་པར། དྲན་པ་རང་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་བོར་རྫོགས་པ་དེ་ས་ཆོད་ལྷག་པར་དུ་ཆེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ནའང་ལྟ་བ་བཟང་པོ་ལས་འཕྲོ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱིས་འཆུན་པར་དཀའ་བ་མང་ཕྱིར། དེ་ཙམ་བློར་མི་ཆུད་པའི་རིགས་ལ་ མཉམ་གཞག་དྲན་པས་སྐྱོང་བ་གཞན་དང་མཐུན་པར་མ་ཁྲིད་ན་འཐོར་ཡས་སྲང་དུ་མི་ཆུད་པ་དེ་འོང་བས་སྐྱོང་ཚུལ་གྱི་རིམ་པ་གཉིས་ལས་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དྲན་པ་རང་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་བོར་རྫོགས་པས་བལྟ་བའི་ཡུལ་དང་ལྟ་མཁན་ཐ་དད་མེད་ལ། ཡེངས་པའི་ཚེ་ཡང་རྣམ་རྟོག་ཁོ་རང་དྲན་པར་སོང་བས་མེ་དང་ཚ་བ་རོ་གཅིག་པ་ལྟར། དྲན་པ་དང་རྣམ་རྟོག་རོ་གཅིག་ཏུ་འགྲོ་བ་ཅིག་ཆར་བའི་སྐྱེ་ཚུལ་ལ་ས་ཆོད་ངེས་པ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་མཉམ་གཞག་གི་ཚེ་ན་དྲན་པས་འཇུན། ཡེངས་པའི་ཚེ་དྲན་པ་རང་རྟོག་པར་སོང་བས་འཁྲུལ་པའི་གཞན་དབང་ཅན་ནོ། །ཡང་དྲན་པ་སླེབ་པ་དང་མཉམ་གཞག་ཏུ་ཞུགས། དེ་ལྟར་རྩེ་སྤྲོད་དུ་འཐབ་པ་བཞིན་ལ་སྙིང་རུས་ཀྱིས་འཆུན་ན་ནམ་ཞིག་དྲན་པ་སྟོབས་ཆེ་བར་སོར་བའི་ཚེ། རྣམ་རྟོག་དེ་གློ་བུར་བའི་དྲི་མ་ཡིན་པས་དྲན་པའི་གདོང་མི་བཟོད་པ་དཔེར་ན་མེ་དང་བསྲེག་བྱ་ཕྲད་པའམ། མུན་ཁུང་དུ་སྒྲོན་མེ་བཏེག་པ་ལྟར་རྣམ་རྟོག་ཅི་ཙམ་ཤར་ཡང་དེས་མཉམ་གཞག་ལ་ཅི་ཡང་མི་སྟོབ་རྣམ་རྟོག་རང་གི་ངོ་བོ་དྲན་པར་སོང་བ་དེ་ལ་སྤང་བྱ་གཉེན་པོར་ལྷོངས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པའི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྙིང་རུས་ཀྱིས་མ་འཆུན་ན་དྲན་པའི་སྟོབས་ཇེ་ཆུང་དུ་བྲི་བ་དེ་ཙམ་དུ་མ་རིག་པ་དང་རྟོག་པའི་ ཚོགས་རྒྱས་ནས་བསྒོམས་པས་དྲེད་པ། རྫི་བོ་བརྐམ་ཆགས་ཅན་གྱི་དཔེས་བསྟན་ནོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ན་སྔོན་རྫི་བོ་བརྐམ་ཆགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ཞིག་གིས་འབྲོག་དགོན་པ་ནས་གསེར་སྦྲམ་ཆེན་པོ་གཅིག་རྙེད་པ་ལས་ཁོ་དགའ་ཆེས་ནས་ཕྱུགས་ཀྱི་འཚོ་སྐྱོང་ཡང་ལྷོད། ཟས་བྱེད་པ་ཡང་མ་དྲན་པར་གསེར་སྦྲམ་ལག་པ་གཡས་གཡོན་སྤོ་བཞིན་པར་བཟུང༌། དྲ་བ་དང་བྱི་བ་མཐོང་ཡང་ཁོའི་གསེར་སྦྲམ་འཕྲོག་པར་དོགས་ནས། དབུལ་པོའི་ལག་ཏུ་ཟན་གོང་མེད། །མར་དུ་འཁྲུལ་པའི་མཁར་གོང་གིས། །སྐྱེས་བུའི་སོ་ལ་ལྟས་ངན་བྱས། །ཞེས
Chinese
愚昧的心，就是自己没有看到珍宝，心里也没有明白。从东方走神，结果被魔术师抓住下体杀死了。巨人说：失去记忆和觉知的巨人，被努力的弱小男子杀死了。没有比这走神更厉害的敌人了，我没有见过这么会欺骗的人。说完就死了。就像这样，禅定瑜伽士一旦走神，记忆的绳索就会断裂，即使精通五明，也会在没有察觉的情况下被内道的盗贼带到幻觉的城市。当荣译师大士前往哈布日山前，说：这堆高高堆积的头颅，显现出如同山王般的自性，从而欺骗了你。这表明，没有禅定智慧的听闻思辨，无法断除地道。他没有自生的分别念，因为他对他人特别慈爱，所以才给予教诲。由于记忆的法非常勤奋，所以能压制烦恼，并且在现世也能获得广大的安乐功德。从资粮道最初的忆念近住开始，到加行道中的忆念力，见道中的七觉支之首，以及修道中的八圣道分的第七支也是忆念，因此为了显现五道的一切功德。特别是，忆念的自性自然安住于禅定的法中，不被掉举和沉没所左右，这被称为止观双运的等持。如果过于用力，心就会散乱，如果缺乏忆念的对治，就会失去胜观。总之，从这以下，在资粮道和加行道中的所有善法都是造作的，并且其自性也伴随着努力，因此被称为造作的忆念，被安立于凡夫道中，并依次进行区分。从窍诀宝藏中说：最初的业者不要走神于造作，随后的学者不要走神于法性，习惯后不要走神于忆念显现的智慧，成为空性时没有走神也没有走神者，稳固达到究竟时走神之处即是法性，法尽之时超越了言语所能表达的境界。
English
The mind of ignorance is when one does not see the treasure and does not understand it in one's heart. Having wandered off from the east, he was caught by the magician by his genitals and killed. The giant said: The giant who has lost his memory and awareness, was killed by a diligent and weak man. There is no enemy more formidable than this distraction, I have never seen such a skilled deceiver. Having said that, he died. Just like that, when a meditative yogi is distracted, the rope of memory is cut, and even if one is skilled in the five sciences, one will be led to the city of illusion by the thief of inner knowledge without realizing it. When Rong Lotsawa went to the front of Haspo Ri, he said: This pile of heads piled high, reveals the nature of a mountain king, thereby deceiving you. This shows that hearing and thinking without the wisdom of meditation cannot cut through the grounds and paths. He does not have self-generated conceptual thoughts, because he is especially loving to others, therefore he gives instructions. Because the dharma of mindfulness is very diligent, it can suppress afflictions, and in this life one can also obtain vast merits of happiness. From the beginning of the mindfulness of the four close placements in the accumulation path, to the power of mindfulness in the path of joining, the first of the seven branches of enlightenment in the path of seeing, and the seventh of the eight noble paths in the path of cultivation is also mindfulness, therefore in order to manifest all the qualities of the five paths. In particular, the nature of mindfulness naturally abides equally in the dharma of meditation, and is not swayed by excitement or dullness, this is called the samadhi of union of calm and insight. If one exerts too much effort, the mind will be distracted, and if one lacks the antidote of mindfulness, one will lose insight. In short, all the virtuous dharmas that exist in the paths of accumulation and joining from this point onward are fabricated, and their nature is also accompanied by effort, therefore they are called fabricated mindfulness, and are established in the path of ordinary beings, and are distinguished sequentially. From the treasury of precious instructions it says: The initial practitioner should not be distracted by fabrication, the subsequent learners should not be distracted by the nature of reality, having become accustomed to it, do not be distracted by the wisdom of the appearance of mindfulness, when one becomes emptiness there is no distraction and no one who is distracted, when stability reaches its end the place of distraction is definitely the nature of reality, when dharma is exhausted it transcends the realm of expression.
Chinese
请您将我等送达如是之境地。如是宣说，即是断除所有歧途之道的教言，思维修者将之确立为正念之体性。如是，对于安住者，若是智慧超群，顿悟之士，自性大圆满之殊胜之处在于，不在安住之上另加正念，而是正念本身圆满为安住之体性，此乃地道功德尤为殊胜。然纵是如此，因胜妙见解，以及难为业和福德所摄持者甚多，对于未能领会此理者，若不依循与他人相同之以正念守护安住之方式引导，则将流散而毫无意义。故守护之次第有二，若依第一种，则正念本身圆满为安住之体性，故无有能见之境与能见者之差别。放逸之时，亦是分别念本身成为正念，如火与热性无别一般，正念与分别念融为一体，此乃顿悟之生起方式，然无有地道功德之定解。若依第二种，则安住之时，以正念摄持；放逸之时，正念本身成为分别念，故为错乱之他力所牵。复又正念生起之时，即入于安住。如是如同争斗一般，若以精进之心摄持，则某时正念之力渐强之时，分别念乃是突发之垢染，故不堪正念之威势，譬如火与可燃物相遇，或于暗室燃灯一般，无论生起多少分别念，亦不能损及安住，分别念自身之体性融入正念之中，此即名为对治力现前，乃是作意之正念之力。若不以精进之心摄持，则正念之力渐弱，如是无明与分别念之 积聚增长，则成越修越糟，此以牧童贪恋之譬喻示之。何以故？昔有一牧童，贪恋心尤为炽盛，于牧区寺庙中拾得一大金块，彼甚为欢喜，遂连牲畜之照料亦疏忽，亦忘却饮食，双手轮换持握金块。纵见罗网与老鼠，亦唯恐他人夺其金块。所谓“贫者手中无糌粑，误认酥油为糌粑团，恶相现于他人齿间。”
English
Please grant that we may be led to such a state. Such pronouncements, which are teachings that eliminate all the colorful expressions of the path, are established by meditators as the nature of mindfulness. Thus, for those who abide, if they are of supreme intelligence, those of sudden enlightenment, the special characteristic of the Great Perfection of self-nature is that mindfulness is not placed on top of abiding, but mindfulness itself is perfected as the nature of abiding, which is an especially great quality of the ground and path. However, even so, because there are many who are difficult to be held by excellent views, karma, and merit, for those who do not understand this, if they are not guided in accordance with the way of guarding abiding with mindfulness, as others do, they will be scattered and meaningless. Therefore, there are two stages of guarding. According to the first, mindfulness itself is perfected as the nature of abiding, so there is no difference between the object of seeing and the seer. Even in times of distraction, conceptual thought itself becomes mindfulness, just as fire and heat are inseparable. Mindfulness and conceptual thought become one taste. This is the way of arising of sudden enlightenment, but there is no certainty of the qualities of the ground and path. According to the second, in the time of abiding, it is held by mindfulness. In times of distraction, mindfulness itself becomes conceptual thought, so it is subject to the power of delusion. Again, when mindfulness arises, it enters into abiding. In this way, like fighting in a contest, if you hold on with diligence, then when mindfulness becomes strong, conceptual thought is a sudden stain, so it cannot withstand the power of mindfulness, just as fire and fuel meet, or a lamp is lit in a dark room. No matter how much conceptual thought arises, it does not harm abiding in any way. The nature of conceptual thought itself merges into mindfulness, which is called the manifestation of the antidote, which is the power of intentional mindfulness. If you do not hold on with diligence, the power of mindfulness will gradually decrease, and ignorance and conceptual thought will increase, so that the more you meditate, the worse it gets. This is shown by the example of a greedy shepherd. How so? Once upon a time, there was a shepherd who was very greedy. He found a large gold nugget in a monastery in the pasture. He was so happy that he neglected the care of the livestock and forgot to eat. He held the gold nugget in his hands, moving it from right to left. Even when he saw nets and mice, he was afraid that others would steal his gold nugget. As the saying goes, "The poor have no tsampa in their hands, they mistake butter for tsampa balls, and bad omens appear on the teeth of others."