Tibetan
ས་མེད་པས་སངས་རྒྱས་ལ་རེ་བ་མེད། འཁོར་བར་འཁྱམ་ས་མེད་པས་སེམས་ཅན་ལ་དོགས་པ་སྤངས། བལྟས་པས་ཕྱོགས་རེ་ལས་མ་མཐོང་ལྟ་སྒོམ་ལས་སུ་ཆེ། གོ་བས་ཡིད་དཔྱོད་དུ་ཚུད་པས་སྙམ་བྱེད་ས་ལམ་དུ་མ་སོང༌། རྟོགས་པས་བོགས་མ་ཐོན་ཏེ་རིག་པ་ཡེ་ཡིན་ལ་འཁྱོལ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་རྫོགས་པས་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་མེད། རྒྱུ་འབྲས་མཐོ་དམན་མཉམ་པས་བདེ་སྡུག་ཆོས་ཉིད་དུ་རྫོགས། སྐྱེ་འགག་གཉིས་སུ་མེད་པས་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་དགེ་སློང་མོན་པ་དང༌། ལ་སྟོད་ཆོས་རྗེ་དང༌། ངྷམ་ཀཱིརྟི་དང༌། སྤ་གྲོང་ཀུན་གྲོལ་དང༌། ཁམས་པ་དགེ་སློང་ལ་སོགས་པ་ལམ་སྣ་ཟིན་ པའི་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཡི་རངས་ཏེ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དོ། །དྲན་པའི་གཏམ་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བ་རེ་ཞིག་རྫོགས་སོ། །གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་ང་དྲུག་པའོ།། །། གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་ང་བདུན་པ། དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་ལས་འཕྲོས་པའི་གཏམ་དོན་རབ་འབྱེད་པའི་ཐུར་མ། དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་ལས་འཕྲོས་པའི་གཏམ་དོན་རབ་འབྱེད་པའི་ཐུར་མ་ཞེས་བྱ་བ། ༈ རྟག་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དགོན་རྩེ་སྤྲུལ་རིན་པོ་ཆེ་ནས་སྒོམ་ཕྱོགས་གཙོ་བོར་གྱུར་བའི་དྲི་བ་ཐ་དད་པའི་ལན་གཅིག་ཏུ་བསྡོམས་པ་ནི། དྲན་པ་འཇུར་དྲན་གྱི་སྐོར། ང་མ་ཡེངས་པ་བྱེད་དགོས་སྙམ་པའི་རྒྱུན་ལ་བལྟ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ད་ལྟ་ནི་དྲན་རྒྱུན་འདུག་གོ །མ་ཡེངས་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོ་བྱ་དགོས་པ་ལ་ཟེར། ཅིག་ཆར་བའི་རིགས་ཅན་ཡིན་ན་མ་གཏོགས། གཞན་ཐོག་མར་ཞི་གནས་འཚོ་ལ་ཐབས་འདི་ཀ་བྱེད་དགོས་པ་མང༌། དེའི་སྐྱོན་སེལ་ལ། མ་ཡེངས་ཙམ་པའི་ངང་ནས་གྲིམ་ཆ་དེ་གློད་གང་ཐུབ་རང་བྱེད་དགོས་པས། ཧྲིག་གིས་བསྒྲིམས་ལ་ལྷོད་ཀྱིས་གློད་ཟེར་བ་ལྟར་ཡིན་ཞིང༌། འདི་རྫོགས་ཆེན་པའི་དྲན་པ་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོར་སོང་བ་དང་ནི་མི་གཅིག་གོ །ཡང་ཆགས་སྡང་ཤུགས་དྲག་པོ་སྐྱེ་དུས་དེའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་དེ་མ་ཐག་ཡལ་དཀའ་བ་ནི། སྤང་བྱའི་ཆགས་སྡང་ལ་ཚེ་རབས་སུ་གོམས་ཆེས། གཉེན་པོའི་དྲན་པ་ནི་ད་ལྟ་རེས་འགའ་ ཙམ་མ་ཟད་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ལ་སོང་གཤིས། སྤང་གཉེན་ཤེད་མ་སྙོམས་པས་རེ་ཞིག་དེ་ཀ་ལས་མི་འོང་ཞིང༌། དེས་རྣམ་རྟོག་ཆེད་དུ་བཀག་པའི་སྐྱོན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ལ་དེ་ལ་དགོས་པ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་དང་བྲིས་འབུར་ལ་སོགས་པ་བཟོ་གནས་སློབ་དུས་དང་པོར་གྱ་དོད་ཚད་ལས་མི་དོད་ཀྱང༌། དེ་ཀ་ལ་ནན་ཏུར་བསྐྱེད་ན་རིམ་པས་བཟོ་དོད་པ་དང་འདྲ་བས། སྒོམ་པ་མ་ཡིན་གོམས་པ་ཡིན། །གོམས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན། །ཟེར་བ་འདི་བདེན། རྣམ་རྟོག་རང་ཤར་རང་གྲོལ་དུ་སོང་དུས་སྤང་གཉེན་རོ་གཅིག་ཏུ་འགྲོ་བས། ཆགས་སྡང་གི་རྣམ་རྟོག་ཀྱང་གདོད་ནས་རང་བཞིན་མེད་པར་འཆར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲ་ལས་དང་པོའི་རིང་མི་འབྱུང༌། དེས་ན་འགྱུ་བ་ཚོར་དུས་རྣམ་རྟོག་དེས་དྲན་པའི་གདོང་མ་བཟོད་ཅིང༌། ཕྱལ་ལེ། སང་ངེར་དེངས་འགྲོ་བ་དེ་དྲན་རྒྱུན་བརྟེན་ལུགས་ཀྱི་གནད་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན། ཆགས་སྡང་རང་ངོ་མ་ནུབ་ཀྱང༌། །དེ་ལ་ཐ་མལ་སྐྱེ་བོ་ལྟར། །གཟུང་འཛིན་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་པར། །བདག་མེད་སྟོང་པ་གསོག་ཉིད་དུ། །སོང་ན་རེ་ཞིག་དེ་ཀས་ཆོག །རྫོགས་ཆེན་གྱིས་ཁྱད་ཆོས་དྲན་པ་དང་རང་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོར་རྫོགས་ཟེར་བ་དེ་དྲན་པ་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་ལ་གྲིམ་ལྷོད་དང་བཅོས་བསླད་སྤང་གཉེན་གང་ཡང་མི་ དགོས་པས་རང་བབས་ཀྱི་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། ཡང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཟེར་བ་རྒྱུ་འབྲས་ལྟར་འབྱུང་བ་ཇི་ལྟར་དབྱེ་ནི། སྤྱིར་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཟེར་བ་འདི་སྒོམ་ཡིག་ཐམས་ཅད་དུ་གླེང་བ་མང་སྟེ། འདིའི་དྲན་པ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ལ་འཇུག་པ་ཁོ་བོས་གོ་སྟེ། འདི་ལྟར་སོ་བྱང་སྔགས་གསུམ་གྱི་བསླབ་སྡོམ་དང༌། བསྐྱེད་རིམ་གྱི་དག་དྲན་སོགས་དྲན་གཞིར་བྱས་ནས། དེའི་ངང་མ་ཉམས་པ་ཤེས་བཞིན་དུ་གདགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ལྟ་བ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་གོ་ཡུལ་དྲན་པར་བྱས་ནས། དེའི་རྒྱུན་ཤེས་བཞིན་གྱིས་བསྐྱང་བ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་ལྟ་བུར་ཡོད་ལ། དེ་སྐད་དུ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དྲན་པ་ཡིད་སྒོ་ནས། །བསྲུང་བའི་དོན་དུ་གནས་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་ཤེས་བཞིན་འོང་འགྱུར་ཞིང༌། །སོང་བ་དག་ཀྱང་འོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་ལྟ་སྒོམ་རོ་གཅིག་པས། ལྟ་བའི་དྲན་པ་དང༌། སྒོམ་པའི་ཤེས་བཞིན་ཆ་གཉིས་སུ་མི་སྐྱོང་བར་དྲན་པ་དེ་ཀ་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་བོར་རྫོགས་པས་ཤེས་བཞིན་དེ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་མཐོང་བས་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་སྣང་ངོ༌། །དེའི་རྒྱུ་མཚན། དྲན་པ་ཡོད་ན་དེ་ལས་ལྷག་པའི་ཤེས་བཞིན་བློའི་དྲི་མ། དྲན་པ་མེད་ན་ཤེས་བྱ་མེད་པའི་ཤེས་བྱེད་དེ་ཡ་ཆ། དེ་སྐད་དུ་སྔ་མ་ལས། ཤེས་བཞིན་མེད་པའི་ཆོམ་རྐུན་དག །དྲན་པ་ཉམས་པའི་རྗེས་འབྲང་བས། །ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་མ་རྟོགས་ཀྱི་རིང་ལ་སྟོང་འཛིན་གྱི་དྲན་པ་དང༌། དེ་ཀ་རྒྱུན་
Chinese
因为无处可去，所以对成佛没有期望。因为在轮回中没有可游荡的地方，所以断除了对众生的疑虑。因为观看时只能看到一个方面，所以观看比观修更为重要。因为理解进入了意念的推测，所以没有进入思考的道路。因为证悟没有产生效果，所以智慧才能维持其本然状态。因为因中果已圆满，所以没有缺点和优点。因为因果高低平等，所以苦乐在法性中圆满。因为生灭二者不二，所以是大圆点。如此说道，门巴比丘、拉堆法王、达玛格尔帝、巴荣昆卓、康巴比丘等所有获得引导的眷属都心生欢喜，并对大圆满的教导表示赞叹。《忆念之语·功德海》暂时结束。谈话集第五十六品完。 谈话集第五十七品。从正念和正知引申出的谈话，是辨别意义的锥子。 名为《从正念和正知引申出的谈话，是辨别意义的锥子》。顶礼永恒的金刚。贡孜祖古仁波切将以禅修为主的各种问题的回答总结为一个：关于正念的持续。观察“我必须不散乱”的持续状态。同样，现在正念的延续存在。专注于“这就是不散乱”的觉知，被称为禅修的本质。除非是顿悟者，否则大多数人首先需要培养止观，并使用这种方法。为了消除它的缺点，尽可能地放松那种紧张感。就像“用力拉紧，然后放松”所说的那样。这与大圆满的正念成为禅修的本质是不同的。此外，当强烈的贪嗔升起时，如果观察它们的本质，它们很难立即消失，这是因为对于应该断除的贪嗔，我们在生生世世中已经非常熟悉。而对治的正念现在只是偶尔出现，并且已经变成了造作的正念。由于应该断除的和对治的力量不平衡，所以暂时只能这样。但这不会变成专门阻止分别念的错误，也不是说它没有必要。就像学习文字和雕塑等工艺时，一开始可能不符合标准，但如果坚持不懈地练习，就会逐渐变得更好。
English
Since there is nowhere to go, there is no expectation of becoming a Buddha. Since there is no place to wander in samsara, doubts about sentient beings are abandoned. Since only one aspect is seen when looking, looking is more important than contemplation. Since understanding enters into the speculation of the mind, it does not enter the path of thought. Since realization does not produce results, wisdom can maintain its natural state. Since the result is complete in the cause, there are no faults or virtues. Since the high and low of cause and effect are equal, happiness and suffering are perfected in the nature of reality. Since birth and death are not two, it is the great bindu. Having said this, the monk Monpa, Lato Chöje, Dham Kirti, Parong Kundrol, Khampa monk, and all the retinue who had received guidance rejoiced and praised the teachings of the Great Perfection. The "Words of Remembrance, Ocean of Qualities" is temporarily concluded. The fifty-sixth chapter of the Collection of Talks is complete. The fifty-seventh chapter of the Collection of Talks. Talks arising from mindfulness and awareness, the awl that distinguishes meanings. Named "Talks arising from mindfulness and awareness, the awl that distinguishes meanings." Homage to the eternal Vajra. Gon Tsetrul Rinpoche summarizes the answers to various questions, mainly about meditation, into one: about the continuity of mindfulness. Observing the continuity of "I must not be distracted." Similarly, now the continuity of mindfulness exists. Focusing on the awareness that "this is non-distraction" is said to be the essence of meditation. Unless one is an instantaneous type, most people first need to cultivate calm abiding and use this method. To eliminate its shortcomings, one must try to relax that tension as much as possible. It is like saying, "Tighten firmly and then loosen gently." This is different from the Great Perfection's mindfulness becoming the essence of meditation. Furthermore, when strong attachment and aversion arise, if one observes their essence, they are difficult to disappear immediately, because we have become very familiar with the attachment and aversion that should be abandoned in lifetimes. And the mindfulness of the antidote now only appears occasionally and has become artificial mindfulness. Since the power of what should be abandoned and the antidote are unbalanced, it can only be like this for the time being. But this will not turn into the fault of specifically blocking conceptual thoughts, nor is it that it is not necessary. Just like when learning crafts such as writing and sculpture, at first it may not meet the standards, but if you practice persistently, it will gradually get better.
Chinese
就像是突然冒出来的一样，不是禅修而是习惯。习惯融入空性之中。 这句话是真的。当念头自生自灭时，舍弃和接纳融为一体，贪嗔的念头也从一开始就显现为无自性。 但这种事最初不会发生。因此，当感受到动摇时，念头无法忍受正念的对峙，变得空虚、清晰，这表明没有误解保持念头连续性的关键。即使贪嗔的自性没有消失，也不像普通人那样，不只是执着于能取和所取，而是积累无我和空性，暂时这样就足够了。大圆满的特点在于，它被称为正念和自修的本质的圆满，这意味着在正念的瞬间连续性中，不需要紧张或放松，不需要人为的修饰，不需要舍弃或接纳，而是保持自然状态的连续性。 此外，正念和正知就像因果一样产生，如何区分呢？一般来说，正念和正知在所有的禅修文献中都被广泛讨论。我理解这里的正念是指造作的正念。例如，通过将别解脱戒、菩萨戒和密咒戒的三种戒律，以及生起次第的清净正念等作为正念的基础，为了使它的状态不减弱而安立为正知。同样，通过将心识的见解，即离戏的境界作为正念，正知保持它的连续性，这就像因果的前后关系一样。正如《入菩萨行论》中所说：何时正念守护心识之门，为了守护的意义而存在，彼时正知将会到来，已经逝去的也将重新回来。就像这样。大圆满是见修行合一的，因此，不培养见解的正念和禅修的正知这两个部分，而是正念本身就圆满为等持的本质，因此正知被视为所知的障碍，因此没有因果的前后关系。其中的理由是，如果存在正念，那么超越它的正知就是智慧的污垢。如果没有正念，那么没有所知的能知就是不足。正如前面所说：没有正知的盗贼，追随正念丧失之后。这样就清楚了。虽然是这样，但在没有如实证悟实相期间，执着于空性的正念，以及保持
English
It's like it suddenly appears, it's not meditation but habit. Habit merges into emptiness. This saying is true. When thoughts arise and dissolve on their own, abandoning and accepting become one, and thoughts of attachment and aversion also appear from the beginning as without self-nature. But this kind of thing doesn't happen at first. Therefore, when you feel the agitation, the thought cannot withstand the confrontation of mindfulness, and it becomes empty and clear, which shows that there is no misunderstanding of the key to maintaining the continuity of mindfulness. Even if the self-nature of attachment and aversion does not disappear, it is not like ordinary people, not only clinging to the grasper and the grasped, but accumulating selflessness and emptiness, and for the time being that is enough. The characteristic of Dzogchen is that it is called the perfection of mindfulness and the essence of self-cultivation, which means that in the momentary continuity of mindfulness, there is no need to be tense or relaxed, no need for artificial modification, no need to abandon or accept, but to maintain the continuity of the natural state. Furthermore, how are mindfulness and awareness, which arise like cause and effect, distinguished? Generally speaking, mindfulness and awareness are widely discussed in all meditation texts. I understand that mindfulness here refers to fabricated mindfulness. For example, by taking the three vows of Pratimoksha, Bodhisattva, and Mantra, and the pure mindfulness of the generation stage, etc., as the basis of mindfulness, it is established as awareness in order to prevent its state from weakening. Similarly, by taking the view of the mind, that is, the realm of non-duality, as mindfulness, awareness maintains its continuity, which is like the relationship between cause and effect. As it is said in the Bodhisattvacharyavatara: When mindfulness guards the gate of the mind, and exists for the sake of guarding, then awareness will come, and what has passed will also return. Just like this. Dzogchen is the union of view and practice, therefore, instead of cultivating the two parts of the mindfulness of view and the awareness of meditation, mindfulness itself is perfected as the essence of Samadhi, therefore awareness is seen as an obstacle to the knowable, so there is no before and after of cause and effect. The reason for this is that if there is mindfulness, then the awareness that transcends it is the defilement of wisdom. If there is no mindfulness, then the knower without the knowable is insufficient. As mentioned earlier: The thieves without awareness follow after the loss of mindfulness. This is clear. Although this is the case, during the time when the true nature has not been realized as it is, the mindfulness that clings to emptiness, and keeping