Tibetan
་ཕན་ཚུན་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ནུས་པ་ཇེ་ཆེར་སོང་བ་ཡིན། དེའི་གཉེན་པོར་འདི་སྐད་དུ། སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་དམིགས་སུ་མེད་ན། བདག་ལ་གཤེ་བའམ། མི་སྙན་པར་བརྗོད་ཅིང༌། མ་སླས་པའི་ཚིག་བརླང་བ་ཟེར་བའམ། རྡོ་དབྱིག་དང་མཚོན་གྱིས་འདེབ་ པ་ལྟ་བུ་སུ་ཞིག་ཡོད་དེ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། གསོག །གསོ་བ། རག་ལས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ། བདག་དང༌། སེམས་ཅན་དང༌། སྲོག་དང༌། འགྲོ་བ་དང༌། གསོ་བ་དང༌། ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་འདུ་བྱེད་དང་སྒྱུ་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་བལྟ། རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བོ་མ་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་སྨད་ནི་ཡོན་ཏན་མཐོང་ནས་བསྟོད་ཤེས་པའང་མིན། སྐྱོན་རྟོགས་ནས་སྨད་པའི་ངེས་པའང་མེད་པའི་ཁ་སྒྲ་མི་སྙན་འདོད་རྒྱལ་བར་སྣང༌། ཕལ་ཆེར་གཞན་འབྱོར་ཕུན་ཚོགས་ལ་མི་བཟོད་པའི་ཁོང་འཁྲུགས། ལ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇུག་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚེ། བྲན་གཡོག་དང་མཛའ་གཅུགས་སུ་རེ་བ་ཆོས་སྒོར་བཅུག་པའམ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང༌། སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཟབ་མོས་རྗེས་སུ་བཟུང་ཙ་ན། ཕ་རོལ་པོའི་འདོད་པ་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་འཕྱར་ཀ་སྣ་ཚོགས་གཏོང་བ་དྲང་སྲོང་བཟོད་པར་སྨྲ་བའི་གཏམ་རྒྱུད་དང༌། ཁྱད་པར་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པས་གང་ཟག་གཅིག་རྗེས་ཆགས་ཀྱི་སླད་དུ་ནོར་གྱིས་མ་བྲིད། སྔགས་ཀྱིས་རྨོངས་པར་མ་མཛད་མོད། གདུལ་བྱ་དུས་ལ་བབ། སྣང་བ་དབང་དུ་འདུས་ཙ་ན་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ན། གང་བུད་མེད་ གཞོན་ནུ་དག་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཡོག་ལེན་ཏེ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སླས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་ནས་བུད་མེད་བཞི་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་སྨིན་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་ཀྱང་གསུངས། གདོལ་པའི་བུ་མོ་གཟུགས་བཟང་མོ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་ཆགས་པ་སྟོན་པས་དགེ་སློང་མར་བཅོས་པས་མཉན་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཕྱར་ཀ་བཏང་བ་བཞིན་དོན་ལ་མི་གནས་པའམ། ཡང་ཐབས་ལ་མཁས་པས་འདུལ་བ་ལི་ཙ་བྱི་དྲི་མེད་གྲགས་པ་ཁྱིམ་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་སྤོབས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང༌། རྣམ་ཐར་གཞལ་དུ་མེད་པས་མཆོག་ཟུང་གིས་ཀྱང་དོ་ཟླར་མ་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུའི་གདུལ་བ་ཚད་མེད་པའི་ཕྲིན་ལས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་སྐུར་པའི་གནས་འདི་ལྷག་པར་བཟོད་པའི་སྙིང་སྟོབས་མ་བསྐྱེད་ན་སེམས་ཅན་ཕོངས་པའམ། མགོན་མེད་པ་རྣམས་ལ་སྐྱབས་དང་བྲལ་བའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་ལ། ཡང་ལ་ལ་རང་ཉིད་ཆེན་པོའམ།
Chinese
互相依赖，能力越来越强。作为对治，这样说：如果那些众生在胜义中没有目标，谁会辱骂我，说难听的话，说粗俗的语言，或者用石头、棍棒和武器击打呢？一切行如幻。滋养，被滋养，依赖于虚空。我、众生、生命、行走者、滋养者等等，如是说，应视行为和幻象为特征。自性中，无明的众生赞美或贬低，也不是因为见到功德而知道赞美。也不是因为认识到过失而一定贬低，只是不悦耳的随意的口头声音。大多数是对他人富裕圆满的不容忍的内心骚动。有些菩萨在进入修行时，希望奴仆和亲友进入佛法之门，或者以大乘和甚深密咒的仪轨摄受时，由于他人的意愿被他人控制，而发出各种嘲笑，这是正直者忍耐的传说。特别是我们的导师，没有为了让人追随而用财物引诱任何人，也没有用密咒迷惑任何人。但当所化众生时机成熟，显现被掌控时，在善巧方便的经中说：菩萨在行菩萨行时，为了使那些年轻女子完全成熟，菩萨接受侍奉，菩萨住在莲花中，使四万二千名女子成熟。还说，如同贱民的女儿显示对相貌端庄的阿难陀生起贪恋，（阿难陀）被装扮成比丘尼，舍卫城的人们发出嘲笑，这并不符合实际。或者，又如以善巧方便调伏的离车族无垢称，作为在家人的身份，其勇气不可思议，其传记不可衡量，甚至连双胜也无法匹敌，像这样调伏无量众生的事业，凡夫无法知晓，因此，菩萨们特别要对这种被诽谤的情况生起忍耐的勇气，否则，众生会贫困，无依无靠者会失去庇护，还有些人自认为伟大。
English
Mutual dependence makes the ability stronger and stronger. As an antidote to this, it is said: If those sentient beings are not truly objects of focus, who would scold me, speak unpleasant words, say rude words, or strike with stones, sticks, and weapons? All actions are like illusions. Nourishing, being nourished, relying on the sky. "I, sentient beings, life, travelers, nourishers," etc., as it is said, one should regard actions and illusions as characteristics. Naturally, praise or disparagement by ignorant beings is not because they see merit and know how to praise. Nor is it certain that they disparage because they recognize faults, but merely unpleasant, arbitrary verbal sounds. Mostly, it is an intolerable inner turmoil towards the wealth and prosperity of others. Some Bodhisattvas, when entering the practice, hope that servants and friends will enter the Dharma gate, or when they are embraced by the profound rituals of the Mahayana and Mantras, because the desires of others are controlled by others, they utter various mockeries, which is the story of the patience of the righteous. In particular, our teacher did not entice anyone with wealth to make them follow, nor did he confuse anyone with mantras. But when the beings to be tamed are ripe and the appearance is under control, in the Sutra of Skillful Means, it says: When a Bodhisattva practices the conduct of a Bodhisattva, in order to fully ripen those young women, the Bodhisattva accepts service, and the Bodhisattva dwells in the lotus, ripening forty-two thousand women. It is also said that, like the daughter of a low-caste person showing attachment to the handsome Ananda, (Ananda) was disguised as a Bhikshuni, and the people of Shravasti mocked him, which is not in accordance with reality. Or, again, like Vimalakirti of Vaishali, who was tamed by skillful means, as a householder, his courage was inconceivable, his biography was immeasurable, and even the two supreme ones could not match him. Such a work of taming immeasurable beings cannot be known by ordinary people. Therefore, Bodhisattvas must especially generate the courage of patience in this situation of being slandered, otherwise, sentient beings will be impoverished, and the helpless will be deprived of refuge, and some will think themselves great.
Tibetan
དམ་པར་རློམ་ནས་དཔེ་ཆོས་རིན་ཆེན་སྤུངས་པར། མོན་མོ་མ་མཐོང་བྱི་རུ་མཐོང༌། །ཞེས་པའི་དཔེ་དྲངས་པ་ལྟར། དད་གུས་མེད་པར་ཁ་ཅང་གི་ཆོས་ཐོབ་ཚད་བྱེད་ཅིང༌། གང་ལས་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བརྙེས་པའི་བླ་མ་རིགས་ངན་ལྟར་སྦེད་ལ་མོ་གཏོད་ཅིང་འགྲོ་སྟེ། ཁོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གེགས་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ལྷག་ པར་དུ་བསྐྱེད་ནས་བྱས་པ་དྲིན་དུ་མི་གཟོ་བ་བཟོད་པའི་དམ་བཅའ་བརྟན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ལ་སེམས་པའི་བཟོད་པ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལས་འབྱུང་ཞིང༌། དཀའ་བ་དང་དུ་བླང་བའི་བཟོད་པ་ནི་སྐྱེས་པ་རབས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་རྣམ་ཐར་དྲན་པ་ལས་འབྱུང་བས་ན་དྲན་པ་བསྲུང་བ་ལ་ཡི་དམ་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡང་འཇུག་བྱའི་ལས་ལ་མངོན་པར་སྤྲོ་བའི་དྲན་པའམ་འདུན་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོན་པ་འདའ་ཁར་ཀུན་དགའ་བོའི་ལག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། ངའི་ཆོས་དཀོན་མཆོག་གི་མཛོད་འདུན་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས། བག་ཡོད་པ་གསུམ་གྱིས་སྲུངས་ཤིག །གསུངས་པའི་འདུན་པ་ནི་ལས་ཀྱི་མཐའ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིད་ལ་ཡང་ཡང་དྲན་པ་ཡིན། བརྩོན་འགྲུས་དེ་སྤྱོར་བ་ཡིན། བག་ཡོད་པ་དེ་བྱེད་ལས་ཡིན། གང་ཞེ་ན། སྟོན་པས་བཅས་པའི་བསླབ་པའི་གནས་མཐའ་དག་ངེས་འབྱུང་གི་བློའི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་དགོས་ཏེ། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལས། དགེ་སློང་དག །རིའི་ཁྲོད་དང༌། །རིའི་ཕུག་དང༌། དུར་ཁྲོད་དང༌། བླ་གབ་མེད་པ་རྣམས་སུ་རྩྭ་སོགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བསམ་གཏན་གྱིས་ཤིག བག་མེད་པས་གནས་པར་མ་བྱེད་ཅིག ཕྱི་ནས་འཆི་བའི་དུས་ན་འགྱོད་པར་མ་བྱེད་དང༌། འདི་ནི་ཁྱེད་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་གདམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཚིག་ཐ་མར་བསྟན་པས་སོ། །དྲན་ པ་མེད་ན་བརྩོན་འགྲུས་དང་བག་ཡོད་གཉིས་ཀ་ལ་བྱེད་པ་པོ་མེད། གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་རྒྱལ་པོ་མྱ་ངན་མེད་དམ། མེས་དབོན་རྣམ་གསུམ་ལྟ་བུའི་སྙིང་སྟོབས་གནམ་གྱིས་ས་བཀབ་པ་ལྟ་བུ་ཡོད་ཀྱང༌། དེ་སྦྱོར་བའི་ལམ་དུ་འཇུག་པ་ལ་མ་ཞུམ་པ་དང༌། མི་འཁྲུག་པ་དང༌། ཆོག་མི་ཤེས་པའི་བསམ་པས་སྒྱིད་ལུག་གི་གཉེན་པོ་བྱས་ཏེ་བསྐུལ་དགོས་བསམ་པ་དེ་དྲན་པ་ཡིན། དྲན་པ་མེད་ན་ལས་མཐའ་རིང་པོར་འགྱུར་ཞིང༌། གཅིག་ཏུ་ན་དགྲའམ། གདོན་ནམ། ཆོམ་རྐུན་ནམ། སྲོག་གི་རྒྱུ་བས་ཕན་མ་བཏགས་པར་ལས་དེ་མཐར་མི་ཕྱིན། དེའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉམས་པ་ཐམས་ཅད་ལེ་ལོའི་གཡང་སར་ལྷུང་བ་ཡིན། ཁྱད་པར་དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་ནི་སྤྱོད་ལམ་རྣམ་པ་བཞི་ཐམས་ཅད་ལ་དྲན་
Chinese
就像引用“自诩为圣人，堆积如山的经书，不见门隅女，只见猫眼石”这个例子一样，有些人没有虔诚的信仰，只是为了炫耀自己获得了多少法，他们隐藏那些从中获得了断除和证悟功德的上师，视他们为劣种，反而去求神问卜。对于他们来说，这成了获得成就的巨大障碍，因此要生起更大的慈悲心，坚定不图回报的忍耐誓言。同样，对佛法的忍耐来自于忆念三宝，勇于承担困难的忍耐来自于忆念过去世的传承和圣者的传记，因此守护正念非常重要。同样，精进的本质也是对所应从事的事业感到欢喜的正念或意愿。世尊涅槃之际，握着阿难的手说：“我的佛法宝藏要靠意愿、精进和谨慎这三者来守护！”这里所说的意愿，就是反复忆念事业的最终目标；精进就是实践；谨慎就是行动。为什么这么说呢？因为世尊所制定的所有戒律，都必须成为出离心的助缘。正如《正念经》中所说：“比丘们，在山中、山洞中、坟地中、无遮蔽的地方，用草等堆积起来进行禅修吧，不要放逸地居住，否则死的时候会后悔，这是我对你们最后的教诲。”如果失去了正念，精进和谨慎就失去了执行者。即使拥有像国王无忧王，或者祖孙三代那样，如同天塌地陷般的勇气，也需要通过不畏惧、不退缩、不满足的想法来对抗懈怠，激励自己进入实践的道路，这种想法就是正念。如果没有正念，事业就会变得遥遥无期，要么被敌人、邪魔、盗贼或者死亡所阻碍，无法完成。因此，所有失去正念的人都会堕入懒惰的深渊。特别是修行人的佛法，需要在一切四种威仪中保持正念。
English
Just as the example is cited, "Claiming to be holy, piling up precious scriptures, not seeing the Mon women, only seeing cat's eye stones," some people, without devout faith, only show off how much Dharma they have obtained. They hide those Lamas from whom they have gained the qualities of renunciation and realization, regarding them as inferior, and instead go to fortune-telling. For them, this becomes a great obstacle to attaining accomplishments, so one should generate even greater compassion and firmly uphold the vow of patience without expecting anything in return. Similarly, patience towards the Dharma comes from remembering the Three Jewels, and the patience to willingly accept difficulties comes from remembering the lineage of past lives and the biographies of holy beings, so it is very important to guard mindfulness. Similarly, the essence of diligence is also the mindfulness or desire to be manifestly joyful in the work to be undertaken. When the Buddha was about to pass away, he held Ananda's hand and said, "My treasure of the Dharma should be guarded by desire, diligence, and carefulness!" The desire mentioned here is to repeatedly remember the ultimate goal of the work; diligence is the practice; carefulness is the action. Why is that? Because all the precepts established by the Buddha must become aids to the mind of renunciation. As it is said in the Mindfulness Sutra: "Monks, in the mountains, in caves, in cemeteries, in open places, meditate on piles of grass and so on, do not dwell carelessly, otherwise you will regret it at the time of death, this is my final instruction to you." If mindfulness is lost, diligence and carefulness lose their executor. Even if one has courage like King Ashoka, or like the three generations of ancestors and descendants, as if the sky were collapsing and the earth were sinking, one needs to use the thought of not being afraid, not retreating, and not being satisfied to counter laziness and encourage oneself to enter the path of practice, this thought is mindfulness. Without mindfulness, the work will become distant and endless, and either be hindered by enemies, demons, thieves, or the cause of death, and will not be completed. Therefore, all those who lose mindfulness fall into the abyss of laziness. In particular, the Dharma of practitioners needs to maintain mindfulness in all four postures.