Tibetan
་བའི་གཟེར་སྣང་ཤེས་གཉིས་སུ་སྤྲོས་པས་འཁོར་བ་གཏན་མེད་ཆེན་པོར་ལ་བཟླ། རང་ངོ་ཅེར་མཐོང་གི་གནད་དྲན་བསམ་རང་བཞག །སར་སྤྲོས་པས་བསམ་པ་ཁོང་དག །ཕྱི་ནང་ཡུལ་མེད་ཆེན་པོར་གྲོལ་ནས་བདེ་བ་རྟོག་ མེད་དུ་སངས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བྱ་བ་དང་བྲལ་བས་དྲན་བསམ་བློ་ལས་འདས་ཤིང་། གང་སྣང་རྟེན་མེད་དུ་ཤར་བས་ཡུལ་གྱི་ཆོས་མེད། གང་ཤར་དེ་ཉིད་དུ་ཞིག་པས་སྤང་གཉེན་གྱི་ཁུངས་སྟོར། སྣང་བརྟགས་རོ་མཉམ་དུ་ཤར་བས་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་དག་ཀྱང་བསྡུ་ན་བཞི་སྟེ། བྱ་བྲལ། རྒྱན། ཆོས་ཉིད། རོལ་པའི་ཀློང་ངོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་གང་ལའང་འབད་རྩོལ་གྱི་བླང་དོར་ལ་མ་ལྟོས་ཏེ། མ་བྱས་རང་གྲོལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཆེན་པོ་ལས་མི་འདའ་སྟེ་འདི་ལྟར་མ་བྱས་པར་ཡེ་ཟིན། མ་ཕྱིན་པར་གཏད་སླེབས། མ་སྦྱངས་པར་ཡེ་དག། མ་བསྒྲུབས་པར་ཡེ་གྲུབ་ཏུ་འདུག་པས་འཕོ་འགྱུར་དང་བཅོས་སླད་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ཀྱང་ནག་པོའི་ཁ་དོག་དཀར་པོར་མི་འགྲུབ་པ་བཞིན་རང་བཞག་ཡེ་བབས་ཆེན་པོར་འདོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྣང་བ་འདི་ཇི་ལྟར་གཡོ་ཡང་རིག་པ་ལ་སྤང་བླང་མེད་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་རྒྱན་དུ་ཡེ་ཤར། སྟོང་པ་ངོས་གཟུང་མེད་པའི་རྒྱན་དུ་ཡེ་གྲུབ། དགག་སྒྲུབ་མེད་པའི་རྒྱན་དུ་རང་ཤར་བས། རང་གསལ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། མ་བཅོས་རང་བབས་སུ་བཞག་པས་ཐམས་ཅད་གང་ནས་འོངས་པའི་ཡུལ་མ་རྙེད། རང་གསལ་རང་གཞག་ཏུ་གནས་པས་འདིར་གནས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མེད། ངོ་བོ་ལ་འགྱུར་ལྡོག་མེད་པས་འགྲོ་སའི་ཁུངས་སྟོར། ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་ན་ཆམ་བརྡལ་རིས་མེད་དུ་འདུག་པ་ལ་རོལ་རྩལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ ཉམས་དངས། སྣོད་བཅུད་ཀྱི་འཕོ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་ཀློང་ལས་མ་གཡོས་པ་ལྟར་མ་ཐོབ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་ཡེ་ཤེས་ལ་རེ་དོགས་ཀྱིས་འཇུག་པ་གདོད་ནས་དག་པའོ། །བཞི་པ་ནི། ཡིན་ཕྱོགས་བྲལ་གྱིས་རོལ་རྩལ་འགག་མེད་དུ་ཤར་བའི་ངང་ནས། འཁོར་འདས་སྣང་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་གཡོ། འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ལ། མིན་ངོས་བྲལ་གྱིས་ཁས་ལེན་ཕྱོགས་འཛིན་དུ་མ་གྲུབ་པས་མཐའ་བྲལ་ཕྱོགས་ཡན་ཆེན་པོ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་སྡེ་ལ་དབྱེ་ན་མཐའ་ཡས་པར་བཤད་དེ་སྔར་བཀོད་པའང་ཕྱོགས་ཙམ་མོ། །བསྡུ་ན་རྣམ་པ་དགུར་འདུས་ཏེ། །ལྟ་བ་ལ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ཀློང་། །སྒོམ་པ་ལ་ཡིན་མིན་མེད་པའི་ཀློང་། །འབྲས་བུ་ལ་རེ་དོགས་མེད་པའི་ཀློང་། །ངོ་བོ་
Chinese
将显现执着于能知所知二者，轮回便成为彻底不存在的巨大空虚。直视自性的要点在于念头和思考的自然安住。若向外延伸，则思想空洞。内外解脱于无处之境，而安乐则在无念中觉醒，这被称为成佛。由于远离作为，故超越了念头、思考和心智。任何显现都无所依凭地升起，因此没有境的法。任何升起的都在当下消逝，因此失去了扬弃和执取的根源。显现和觉察平等地升起，因此被称为没有因果的自性。总而言之，这些可以归纳为四点：无作、庄严、法性、嬉戏之界。第一点是：对于任何法，都不依赖于努力的取舍，不超越无作而自然解脱的伟大自性，即不作而本已获得，不往而自然抵达，不修而本已清净，不证而本已成就，安住于此。即使通过改变和修饰来努力，也如同无法将黑色变成白色一样，应视为自然安住、本然降临的伟大状态。第二点是：无论显现如何变动，由于觉性没有取舍，因此显现本然显现为心的庄严。空性本然成就为不可把握的庄严。无有否定和肯定的庄严自然显现，这被称为自明任运成就的伟大见地。第三点是：安住于不作的自然状态，因此无法找到一切从何而来的地方。安住于自明自持的状态，因此没有安住于此的法性。由于本体没有变化，因此失去了前往之源。一切都在法性的界中，无拘无束、无有分别地安住，而各种嬉戏的显现则是 体验和明晰。一切器情世界的变迁，如同未曾离开虚空之界一般，对于未得之能知所知二者，不以希望和恐惧而进入，本初即是清净。第四点是：通过远离“是”的方面，嬉戏无碍地升起的状态中，轮回和涅槃、显现和心识的一切法都不动摇，具有不变的自性。通过远离“非”的方面，由于没有成立承诺和执着，因此应知晓远离边际的广大空性犹如虚空。如此，心的分类有无边之说，以上所说是其中一部分。总而言之，可以归纳为九种：见上没有变动的界，修上没有“是”与“非”的界，果上没有希望和恐惧的界，本体
English
The appearance of grasping at the duality of knower and known causes samsara to become a great emptiness where nothing exists. The key to directly seeing one's own face is the natural abiding of mindfulness and thought. If it is extended outwards, thoughts become empty. Having liberated internally and externally into a realm without location, bliss awakens in non-thought, which is called enlightenment. Because it is free from action, it transcends thought, consideration, and mind. Whatever appears arises without support, therefore there is no dharma of an object. Whatever arises dissolves in that very moment, thus losing the source of abandonment and attachment. Appearances and cognitions arise in equal taste, therefore it is called having no nature of cause and effect. In summary, these can be condensed into four: non-action, adornment, suchness, and the expanse of play. The first is: For any dharma, do not rely on the effort of acceptance and rejection, and do not transcend the great suchness of self-liberation without action, that is, it is inherently grasped without doing, inherently reached without going, inherently purified without training, and inherently accomplished without practice, abiding in this way. Even if one strives through change and modification, just as the color black cannot be turned into white, it should be regarded as the great state of natural abiding and inherent descent. The second is: No matter how appearances move, since awareness has no acceptance or rejection, appearances inherently arise as the adornment of mind. Emptiness is inherently accomplished as an adornment that cannot be grasped. The adornment without negation or affirmation naturally arises, which is called the great view of self-luminous spontaneous accomplishment. The third is: By abiding in the natural state without fabrication, the place from which everything comes cannot be found. By abiding in the state of self-luminous self-sustaining, there is no suchness of abiding here. Since the essence has no change, the source of going is lost. Everything abides in the expanse of suchness, unrestrained and without distinction, while the various manifestations of play are experience and clarity. All the changes of the outer and inner worlds, just like not moving from the expanse of the sky, for the unobtained knower and known, entering without hope and fear is primordially pure. The fourth is: Through being free from the aspect of "is", in the state where play arises unceasingly, all the dharmas of samsara and nirvana, appearance and mind, do not waver, possessing an unchanging nature. Through being free from the aspect of "is not", since commitment and attachment are not established, one should know that the vast emptiness free from extremes is like the sky. Thus, the divisions of the mind are said to be limitless, and what has been stated above is just a part. In summary, it can be condensed into nine aspects: the expanse without change in view, the expanse without "is" and "is not" in meditation, the expanse without hope and fear in the result, the essence