Tibetan
སྟན་པ་དང་། ཚིག་གི་རིམ་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང་། ཚིག་དོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་དང་། གོང་འོག་གི་སྡེ་ཚན་འབྱེད་པའི་རིམ་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཆེས་གསལ་བར་མངོན་དུ་ཕྱུང་ཞིང་། དྲང་དོན་དང་། ངེས་དོན་དང་། དགོངས་པ་དང་། ལྡེམ་དགོངས་ཏེ་མདོའི་ཚུལ་བཞིས་ཕྱེ་ནས་འཆོས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་རྒྱ་ཆེར་གསལ་་བར་མཛད་པ་བཀའ་གསུམ་གྱི་དོན་འགྲེལ་བ། གཏམ་གྱི་ཚོགས་བཀའ་དང་པོའི་འགྲེལ་བ་དང་། རིག་པའི་ཚོགས་བར་བའི་འགྲེལ་བ་དང་། བསྟོད་པའི་ཚོགས་ཐ་མའི་འགྲེལ་བར་མཛད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་ལྷས་བཞི་བརྒྱ་བ་ལ་སོགས་ པ། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་སྤྱན་རས་གཟིགས་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་པ་དང་། ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཚིག་གསལ་དང་། དབུ་མ་འཇུག་པ་སོགས་མཛད་ཅིང་། ལོ་དགུ་བརྒྱ་ལྷག་སྟོང་དུ་ཉེ་བ་ན་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་བྱོན་ཏེ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བྱམས་པ་བསྒྲུབས་ནས་བྱམས་ཆོས་ལྔ་འཛམ་གླིང་དུ་དར་བར་མཛད། ཁྱད་པར་རང་གིས་བསྟན་བཅོས་ས་སྡེ་ལྔ། སྡོམ་རྣམ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་བྱམས་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཆོས་ཉི་ཤུར་གྲགས་པ་རྣམས་མཛད་པས་དཔལ་མགོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་། ཐོགས་མེད་སྟེ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་གྲགས་ལ་འཛམ་གླིང་མཛེས་པའི་རྒྱན་དྲུག་གི་གཙོ་བོའང་ཡིན་ནོ། །རྒྱན་དྲུག་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་སྙིང་པོ། ཐོགས་མེད། དབྱིག་གཉེན། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ། ཡོན་ཏན་འོད་དོ། །མཆོག་བརྒྱད་དུ་བགྲང་ན། ཀུན་མཁྱེན་གྱིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་འཕགས་པ་ལྷ་དང་། ཙཎྡྲ་གོ་མི། དཔའ་བོ་གསུམ་བསྣན་ནས། ཕྱོགས་གླང་ཕྲི་བའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། གཞན་དུ་མཆོག་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གྲགས་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་འཛམ་བུའི་གླིང་མཛེས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱན་དྲུག་མཆོག་གཉིས་ལ་སོགས་པས་མཚོན་ཏེ་བསྟན་སྐྱོང་ཆེན་པོ་མང་དུ་བྱོན་ནས་ཤཱཀྱ་སེང་གེའི་ལུང་རྟོགས་ཀྱི་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་གཅེས་སྤྲས་ སུ་མཛད་ཅིང་ནམ་མཁའི་མཐའ་གཏུགས་པར་བརྡལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྨྲས་པ། སྟོན་འཁོར་སྡུད་པ་པོ་དང་བསྟན་སྐྱོང་ཚུལ། །ཐ་དད་བསྟན་ཀྱང་ངེས་དོན་རྒྱལ་ཉིད་ཀྱི། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཉིད་ལས་གཞན། །མ་ཡིན་གཏམ་གྱི་ངང་ཚུལ་མཁས་རྣམས་གླེང་། །དབང་རྟུལ་རྒྱུ་ལ་མོས་པའི་གདུལ་བྱ་སླད། །ཀུན་རྫོབ་ཐེག་པའི་མཇུག་སྒོ་བསམ་ཡས་ཀྱང་། །འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བཞག་པ་མ་ཡིན་པས། །གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་སྤྲོས་པས་ཅུང་ཟད་དུབ། །མུ་བཞིའི་རྣམ་རྟོག་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་གང་རང་གི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག། མཆོག་འཛིན་བདག་ལྟའི་འཛིན་སྟངས་ཞིག་པས་མཐའ་གྲོལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་། །མདོ་སྔགས་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོའི་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་སྐྲག་གྱུར་ནས། །ནང་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟག་ཆད་སྨྲ་རྣམས་ད་དུང་སྲིད་མཚོར་ངལ་བསོས་ཤིག། ཅེས་པར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཉིས་པ་བསྟན་པའི་གནས་ཚད་ལ་ཐུན་མོང་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལས། ཐུན་མོང་ལྟར་ན། མདོ་སྡེ་བསྐལ་བཟང་དང། ལུང་ཕྲན་ཚོགས་ལས་བསྟན་བ་དངོསལོ་ལྔ་བརྒྱ་དང་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་ལྔ་བརྒྱ་སྟེ་ལོ་སྟོང་དུ་གསུངས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་པད་དཀར་ལས་ཕྱེ་དང་ཉིས་སྟོང་། ཟླ་བའི་སྙིང་པོའི་མདོར་ཉིས་སྟོང་དུ་བཤད་པ་དང་། འབུམ་ཊཱིཀ་གནོད་འཇོམས་ལས་ ལོ་ལྔ་སྟོང་དུ་བཤད་ཅིང་ཀ་མ་ཤཱི་ལས་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པའི་འགྲེལ་བར་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔར་བཤད་པ་ལས། དང་པོ་ནི་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ཤས་ཆེ་བའི་དབང་དུ་མཛད་ལ། གཉིས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ལུང་ལ་བསླབ་པའི་དབང་དུ་མཛད་ལ། གསུམ་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་ལྟ་བ་དང་། སྒྲུབ་པ་མཐུན་པའི་དབང་དུ་མཛད་དོ། །འདིར་ནི་བྱམས་པ་ལུང་བསྟན་པའི་མདོར། ཤཱ་རིའི་བུ་ང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་སྟོང་ཕྲག་ལྔའི་བར་ལ་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་འདི་དག་རིམ་གྱིས་ནུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་གང་ཞེ་ན། དང་པོ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་རྣམས་ནུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་ལྟར་བཤད་དེ། ལོ་ལྔ་སྟོང་གི་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་ཕྱེད་དུ་བཅད་པས། ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་ལས། སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ལ་སོགས་པའི་བུད་མེད་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་རྟགས་ཙམ་འཛིན་པར་བཤད་དེ་འགྲིབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་འབྲས་བུའི་དུས་ལ་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། ལུང་གི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། སྒྲུབ་པའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། །རྟགས་ཙམ་འཛིན་པའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གཅིག་སྟེ་བཅུ་ལས། འབྲས་བུའི་དུས་ལ་ཕྲག་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་བ་མང་ལ། ཕྱིར་འོང་ཡང་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་ཕྱིར་མི་འོང་མང་ཞིང་ཕྱིར་འོང་ཡང་ཡོད་དོ། །གསུམ་ པ་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་མང་ཞིང་གཞན་ཡང་ཉུང་ཟད་ཡོད་དོ། །འདིར་གཞན་དག་སྒྲུབ་པ་སྔོན་ལ་འདྲེན་ཞིང་ལུང་ཕྱི་ལ་འཇོག་ཀྱང་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོས་དག་པར་མི་བཞེད་པས། ལུང་གི་དུས་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ་མངོན་པ་དང་། གཉིས་པ་ལ་མདོ་སྡེ། གསུམ་པ་ལ་འདུལ་བ་དར་ཞིང་འཛིན་པ་མང་དུ་འབྱུང་བའོ། །སྒྲུབ་པའི་དུསགསུམ་གྱི་དང་པོར་ཚུལ་ཁྲིམས། གཉི
Chinese
以安立（སྟན་པ་）和，使词句次第分明，以及词义简要地显示，还有区分上下部类等次第，将佛陀的教言最清晰地显现出来。以了义（དྲང་དོན་）和，不了义（ངེས་དོན་）和，密意（དགོངས་པ་）和，隐密意（ལྡེམ་དགོངས་）四种经的方式来区分，具有匡正和救护的功德，从而广泛地阐明了中观的宗义，是对三藏的意义进行解释。将言说的集聚解释为第一法论，将理性的集聚解释为中间法论，将赞颂的集聚解释为最后法论。同样，圣天（འཕགས་པ་ལྷ）著有《四百论》等，清辨（ལེགས་ལྡན་འབྱེད་）著有《观世音禁行》等，月称（ཟླ་བ་གྲགས་པ་）著有《明句论》和《入中论》等。在九百多年接近一千年的时候，无著（ཐོགས་མེད་）兄弟等出现，无著通过修持弥勒（བྱམས་པ་）而使弥勒五法在世间广为流传。特别是他自己著有论著《五事地论》，《摄》、《分别》二论等与弥勒相关的二十部法，因此，圣怙主圣龙树（ཀླུ་སྒྲུབ་）和无著被称为两大车轨，也是庄严世间的六庄严之首。六庄严是龙树、圣解脱（སྙིང་པོ།，疑为应为圣天）、无著、世亲（དབྱིག་གཉེན།）、陈那（ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ།）、法称（ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ།）、功德光（ཡོན་ཏན་འོད་དོ།）。如果算作八胜士，全知者（ཀུན་མཁྱེན་，可能是指宗喀巴）说在这些人之上加上圣天、旃扎果弥（ཙཎྡྲ་གོ་མི།）和英雄三人，减去陈那。这样说，其他地方关于二胜士的说法也很出名。这样，以庄严赡部洲的六庄严和二胜士等为代表，涌现出许多伟大的护持佛法者，他们珍爱释迦狮子的教证二法，并使其弘扬到如同虚空般广阔的境地。在此说道：导师眷属的摄受者和护持教法的方式，虽然显示出各种不同，但实际上都是为了了义胜者（རྒྱལ་ཉིད་ཀྱི）的，大智慧的奇妙变化之外，别无其他，智者们谈论的就是这种言说的状态。为了引导那些对钝根因果感兴趣的所化之机，即使方便道的大门无边无际，但由于没有将果位安立于道位，因此，三无数劫的辛劳也稍显疲惫。四句的分别念
English
Through the establishment (སྟན་པ་), clarifying the sequence of words, and concisely presenting the meaning of the words, as well as the order of distinguishing the upper and lower categories, the Buddha's teachings are most clearly manifested. By distinguishing the definitive meaning (དྲང་དོན་), the provisional meaning (ངེས་དོན་), the intention (དགོངས་པ་), and the hidden intention (ལྡེམ་དགོངས་) in the manner of the four sutras, possessing the qualities of correction and protection, the tenets of Madhyamaka are extensively clarified, which is the explanation of the meaning of the three baskets. The collection of speech is explained as the first Dharma wheel, the collection of logic is explained as the intermediate Dharma wheel, and the collection of praise is explained as the final Dharma wheel. Similarly, Āryadeva (འཕགས་པ་ལྷ) composed the Four Hundred Verses and so on, Bhāviveka (ལེགས་ལྡན་འབྱེད་) composed the Observance of Avalokiteśvara and so on, and Candrakīrti (ཟླ་བ་གྲགས་པ་) composed the Clear Words and the Introduction to the Middle Way and so on. Around nine hundred years, nearing a thousand, the brothers Asaṅga (ཐོགས་མེད་) and Vasubandhu appeared, and Asaṅga, through practicing Maitreya (བྱམས་པ་), caused the Five Dharmas of Maitreya to spread widely in the world. In particular, he himself composed treatises such as the Five Treatises of the Grounds, the Compendium and the Distinctions, and the twenty Dharmas related to Maitreya, thus, the glorious protector Ārya Nāgārjuna (ཀླུ་སྒྲུབ་) and Asaṅga are known as the two great chariots, and are also the foremost of the six ornaments that adorn the world. The six ornaments are Nāgārjuna, Āryadeva (སྙིང་པོ།，suspected should be Āryadeva), Asaṅga, Vasubandhu (དབྱིག་གཉེན།), Dignāga (ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ།), Dharmakīrti (ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ།), and Guṇaprabha (ཡོན་ཏན་འོད་དོ།). If counted as the eight supreme ones, the Omniscient One (ཀུན་མཁྱེན་, possibly referring to Tsongkhapa) said that on top of these, Āryadeva, Candragomin (ཙཎྡྲ་གོ་མི།), and the three heroes are added, and Dignāga is subtracted. It is said that in other places, the distinction of the two supreme ones is also very famous. Thus, represented by the six ornaments and the two supreme ones who adorn the Jambudvīpa, many great upholders of the teachings appeared, cherishing the precious teachings of scripture and realization of Śākya Siṃha, and spreading them to the extent of reaching the end of the sky. Here it is said: The gatherers of the teacher's retinue and the ways of upholding the teachings, although showing various differences, are actually all for the sake of the definitive meaning victor (རྒྱལ་ཉིད་ཀྱི), other than the miraculous transformations of great wisdom, there is nothing else, and the wise ones discuss this state of speech. In order to guide those who are interested in the causes and effects of dull faculties, even though the door of the expedient path is boundless, because the result is not placed on the path, the labor of three countless eons is slightly tiring. The conceptual thoughts of the four extremes
Chinese
从束缚中解脱，其自性完全清净。 由于执着于优越感和我执的观念已经消失，因此处于解脱一切边见和达到平等性的状态。 因为害怕这既是显宗和密宗经典海洋的精髓。 那些以佛教方式谈论常断见的人，仍然在轮回的苦海中挣扎。 这是关于该主题的诗句。 第二，关于教法的住世期限，有共同的和非共同的两种。按照共同的说法，《贤劫经》和《律藏小品》中说，真实的教法住世五百年，形象教法住世五百年，共计一千年。《大悲白莲经》中说两千年。《月藏经》中也说两千年。《十万颂释·摧魔》中说五千年。迦摩室利在《金刚经》的注释中说五百个五百年。其中，第一种说法是就获得解脱者居多的角度而言。第二种说法是就进入果位和学习经论的角度而言。第三种说法是就大多数人的见解和修行相符的角度而言。 这里，在《慈氏菩萨授记经》中说：舍利子，我圆寂后，五千年间，这五种现象将逐渐消失。五种是什么呢？第一种是获得果位者消失。等等，按照这样的方式进行解释。将五千年分成十个五百年。在十个五百年中，由于 प्रजापती (藏文：སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ།，梵文天城体：प्रजापती，梵文罗马拟音：prajāpatī，汉语字面意思：生主) 等女性出家，最后一个五百年将只是保持象征，这被称为衰退。也就是，在果位时期有三个五百年，经论时期有三个五百年，修行时期有三个五百年，只是保持象征的时期有一个五百年，共计十个五百年。在果位时期的三个五百年中，第一个五百年中阿罗汉和不还果位者多，斯陀含果位者也有。第二个五百年中不还果位者多，斯陀含果位者也有。第三个五百年中须陀洹果位者多，其他果位者也有少量。这里，其他人将修行放在前面，经论放在后面，但一切智者不认可这种观点。在经论时期的三个五百年中，第一个五百年中俱舍论兴盛，第二个五百年中经部兴盛，第三个五百年中律藏兴盛，并且受持者众多。在修行时期的三个五百年中，第一个五百年中戒律，第二
English
Having been liberated from bondage, its own nature is completely pure. Because the conceptions of clinging to superiority and self-grasping have disappeared, it is in a state of liberation from all extremes and attainment of equality. Because of being afraid that this is the essence of the ocean of both Sutra and Tantra scriptures. Those who speak of permanence and annihilation in the manner of Buddhists are still struggling in the ocean of samsara. These are verses related to the topic. Second, regarding the duration of the teachings, there are common and uncommon aspects. According to the common view, the *Bhadrakalpika Sutra* and the *Vinaya-kṣudrakavastu* state that the actual teachings will last for five hundred years, and the semblance teachings will last for five hundred years, totaling one thousand years. The *Karuṇāpuṇḍarīka Sutra* states two thousand years. The *Candra-garbha Sutra* also states two thousand years. The *Śatasāhasrikā-prajñāpāramitā-ṭīkā-vighnāpāya* states five thousand years. Kāmaśīla, in his commentary on the *Vajracchedikā*, states five hundred five-hundreds. Among these, the first statement is made from the perspective of those who attain liberation being more numerous. The second statement is made from the perspective of those who enter the fruits and study the scriptures. The third statement is made from the perspective of most people's views and practices being in harmony. Here, in the *Maitreya-vyākaraṇa Sutra*, it says: Śāriputra, after my complete passing away, for five thousand years, these five phenomena will gradually decline. What are the five? The first is that those who attain the fruits will disappear. And so on, explained according to such a system. Dividing the five thousand years into ten halves of a thousand, there are ten five-hundreds. Among them, due to women like प्रजापती (藏文：སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ།，梵文天城体：प्रजापती，梵文罗马拟音：prajāpatī，汉语字面意思：Lord of Beings) ordaining, the last five hundred will only maintain the symbols, which is called decline. That is, there are three five-hundreds in the period of fruits, three five-hundreds in the period of scriptures, three five-hundreds in the period of practice, and one five-hundred in the period of merely maintaining the symbols, totaling ten five-hundreds. In the first of the three five-hundreds of the period of fruits, there are many Arhats and Anāgāmins, and there are also Sakṛdāgāmins. In the second five-hundred, there are many Anāgāmins, and there are also Sakṛdāgāmins. In the third five-hundred, there are many Srotaāpannas, and there are also a few others. Here, others place practice before and scriptures after, but the Omniscient One does not approve of this view. In the three five-hundreds of the period of scriptures, the *Abhidharma* flourishes in the first five-hundred, the *Sutras* flourish in the second five-hundred, and the *Vinaya* flourishes in the third five-hundred, and there are many who uphold them. In the three five-hundreds of the period of practice, morality in the first,