Tibetan
་ན་ལནྡྲར་སོང་ནས་དེའི་སྔ་དྲོ་དགྲ་བཅོམ་པ་བཞི་སྟོང་དང་བཅས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཤིང་། ཕྱི་དྲོ་མཽངྒལ་གྱི་བུ་དགྲ་བཅོམ་པ་བཞི་སྟོང་དང་བཅས་ཀྱང་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །གཞན་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་མང་པོ་བུད་ཤིང་ཟད་པའི་མེ་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་འཁོར་རྣམ་པ་བཞི་དང་བཅས་པ་གནས་བརྟན་འོད་སྲུངས་ཆེན་པོ་ལ་གཏད། ཀུན་དགའ་བོའི་མྱ་ངན་བསལ་ཞིང་མྱང་འདས་ཀྱི་མདོ་ཡང་གསུངས། སྐུ་གདུང་གི་བཀོད་པ་ཞུས་པས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བཞིན་བསྩལ། སྐུ་དངོས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་དྲི་ཟར་བ་དགའ་དང་ཀུན་ཏུ་རྒྱུར་བ་བཟང་གཉིས་ལུས་པ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཐུལ་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་མ་ཡིན་པར་དགོངས་པ་ན། བརྒྱ་བྱིན་དང་དྲི་ཟ་རབ་དགའ་མཛའ་བའི་སྟབས་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་རབ་དགའ་ལ་ཆོས་ཉན་དུ་འགྲོ་བྱས་ཀྱང་ཁྱོད་སོང་ཞིག། ཁོ་བོ་གླུ་དབྱངས་ལེན་ནོ་ཟེར་གླུས་དྲེགས་པས་ཡོང་དུ་མ་ཉན་ ཏོ། །སྟོན་པས་དེ་འདུལ་བའི་སླད་དུ་སྐུ་ལུས་གཟིམ་མལ་དུ་བཞག། དྲི་ཟའི་ཆ་བྱད་དུ་སྤྲུལ་ཏེ་པི་ཝང་རྒྱུད་སྟོང་དང་ལྡན་པ་བསྣམས་ནས་རབ་དགའི་སྒོ་དྲུང་དུ་གཤེགས། པི་ཝང་འགྲན་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ཞུགས་པ་ན། སྟོན་པས་རྒྱུད་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་ཡོད་པ་ནས་གཅིག་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་རིམ་གྱིས་བཅད་ཀྱང་སྒྲ་གདངས་སྙན་པ་ལ་ཁྱད་པར་མ་བྱུང་ངོ། །མཐར་རྒྱུད་གཅིག་པོ་དེ་ཡང་བཅད།་པས་ཁོའི་པི་ཝང་ལ་སྐད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཟད་པའི་ཚེ། སྟོན་པའི་དེར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ནམ་མཁའ་ལས་སྒྲ་གདངས་སྔ་མ་བཞིན་བྱུང་བས་ངོ་མཚར་ཞིང་ང་རྒྱལ་གྱི་རི་བོ་གཞིག་པར་མཛད། དེརསྐུ་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་བདེན་པ་ལ་བཀོད། དེབཞིན་དུ་ཀུན་དུ་རྒྱུར་བ་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ལོ་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་ལོན་པ་ཕྱོགས་དེའི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ཀྱིས་དགྲ་བཅོམ་པར་འཁྲུལ་བ་ཞིག་ཡོད་པ་ལས། རྫིང་བུ་དལ་གྱིས་འབབ་པའི་འགྲམ་དུ་ཨུ་དུམ་ཝཱ་རའི་མེ་ཏོག་སྐུ་བལྟམས་ཚེ་སྦལ་མིག་ཁ་བྱེ། རོལ་རྩེད་ཀྱི་དུས་ཁ་འབུས། དཀའ་སྤྱད་ཀྱི་ཚེ་ཅུང་ཟད་རིད། སངས་རྒྱས་པ་དང་ཁ་བྱེ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཚེ་ལྷམ་མེ་ལྷན་ནེར་རྒྱས། གཟིམ་མལ་ལ་བཞུགས་དུས་ཤིན་ཏུ་རྙིངས་པར་མཐོང་བས་རབ་བཟང་འདི་སྙམ་དུ། རང་འཆི་བར་འགྱུར་གྱིས་ཚལ་འདི་ཡང་རྙིངས་སོ་སྙམ་པ་ན། ལྷས་འདི་ནི་ཁྱོད་ལ་མ་ཡིན། སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དུས་སོ་ཞེས་ཟེར་བས་བདག་ལ་དྲི་བའི་དུས་ལ་བབ་སྙམ་སཱ་ལའི་དྲུང་དུ་སོང་བ། ཀུན་དགའ་བོས་ལན་གསུམ་བཟློག་ཀྱང་། སྟོན་པས་གསན་ཏེ་ང་དང་མུ་སྟེགས་གཏམ་བྱེད་པའི་ཐ་མ་ཡིན་པས་ཐོང་ཞིག་ཅེས་གསུངས་ནས་རབ་བཟང་ནང་དུ་བཏང་། སྟོན་པས་ཆོས་གསུངས་པས་བདེན་པ་མཐོང་སྟེ་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགྲ་བཅོམ། དེས་ཀྱང་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མཐོང་བ་ལ་སྤྲོ་བར་མ་གྱུར་བས་གནས་ལྔར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དེ་ནས་སྐུའི་སྟོད་གཡོགས་བསལ་ཏེ། དགེ་སློང་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལ་ལྟོས་ཤིག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བལྟ་བ་ནི་རྙེད་པར་དཀའ་སྟེ་མེ་ཏོག་ཨུ་དུམ་ཝཱ་ར་བཞིན་ནོ། །དགེ་སློང་དག་ཅང་མ་སྨྲ་ཞིག་དང་། འདི་ལྟར་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ནི་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ནོ་གསུངས། གསུང་གི་ཐ་མར་མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་བསྟན། སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་ཉལ་སྟབས་སུ་བཞུགས་ཏེ་བསམ་གཏན་བཞི་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དེའི་ཚེ་ས་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྟས་ཀྱིས་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདི་འཁྲུགས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེར་འོད་སྲུངས་ ཆེན་པོས་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཤེས་ནས་དགེ་འདུན་རྣམས་སྐུ་གདུང་ལ་བལྟ་བའི་ཕྱིར་རིངས་པར་འགྲོ་ཞེས་བསྐུལ་ལོ། །གྱད་རྣམས་ཀྱིས་སྐུ་གདུང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ལུགས་ལྟར་ཞུགས་ལ་བཞོན་པར་འདོད་ཀྱང་འཚིག་པར་མ་ནུས་པས་འོད་སྲུངས་ཆེན་པོ་ཀླུའི་ཡུལ་ནས་བྱོན་ཏེ་སྒྲོམ་ཁ་དབྱེ་བར་རྩོམ་པ་དང་། ཁ་རང་བྱེར་གྱུར་ནས་སྐུ་མ་ཉམས་པར་སྣང་བས་ཕྱག་མཛད། མཐར་ཤིང་བལ་ལ་སོགས་པས་སྔར་ལྟར་དཀྲིས་ལྕགས་ཀྱི་སྒྲོམ་བུར་བཅུག་དྲི་ཞིམ་པའི་ཤིང་གིས་སྤུངས། གསོལ་བ་བཏབ་པས། ཐུགས་ཀ་ནས་མེ་རང་འབར་དུ་གྱུར་ཏེ་ཞག་བདུན་དུ་འབར་ནས་སྐུ་གདུང་བསིལ་བུར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་མེ་སྤོས་ཆུས་གཞི་ལ་ཀྱང་ཤི་བར་མ་གྱུར་ཅིང་མཐར་རང་ཞིར་གྱུར་བ་དང་ཨུ་དུམ་ཝཱ་ར་ལ་སོགས་པའི་མེ་ཏོག་གིས་གཅལ་དུ་བཀྲམ་མོ། །དེ་ཡང་སྐུ་ཚེའི་ཚད་ནི་བྱེ་བྲག་བཤད་མཛོད་ལས། །ཆོས་འཁོར་ཅན་དང་ཡངས་པ་ཅན། །ས་དཀར་ཅན་དང་ལྷའི་གནས། །བྱིས་པ་གསོད་དང་ཀཽ་ཤམྦྷི། །འབྲོག་གནས་མཆོད་རྟེན་རི་དང་ནི། །འོད་མའི་ཚལ་དང་དགྲར་བཅས་དང་། །སེར་སྐྱ་ཡི་ནི་གྲོང་ཁྱེར་ཏེ། །འདི་རྣམས་སུ་ནི་ཐུབ་པ་ཡིས། །སྐྱེས་མཆོག་ལོ་རེ་ལོ་རེར་བཞུགས། །འབར་བའི་ཕུག་གི་ནགས་སུ་གཉིས། །སྨན་གྱི་ ནགས་སུ་ལོ་བཞི་སྟེ། །རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་གྲོང་དུ་ལྔ། །དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ལོ་དྲུག་སྟེ། །ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་མཉན་ཡོད་དུ། །ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་ཁབ་ཏུ་གནས། །དེ་ལྟ
Chinese
去那烂陀后，当天早上四千阿罗汉入灭，下午目犍连之子和四千阿罗汉也入灭了。此外，许多阿罗汉像木柴燃尽的火焰一样入灭了。当时，佛陀的教法连同四众弟子一起，交付给了大迦叶。平息了阿难的悲伤，也宣说了涅槃经。请求安放遗体时，像转轮王一样赐予。佛陀亲自调伏的众生只剩下乐于嬉戏的乾闼婆和到处游荡的善现二人。佛陀心想，声闻弟子能调伏的众生，佛陀也能调伏，而佛陀能调伏的众生，声闻弟子却不能调伏。于是，帝释天和乾闼婆乐喜关系亲密，帝释天对乐喜说：“我去听法吧。”乐喜说：“你走吧，我要唱歌。”因为歌声的傲慢，不肯前来。 佛陀为了调伏他，将身体留在寝宫里，化现成乾闼婆的形象，拿着一把有千根弦的琵琶，前往乐喜的门前。当开始比赛琵琶的优劣时，佛陀从有一千根弦开始，逐渐减少到一根弦，但声音的悦耳程度并没有改变。最后，当仅剩的一根弦也被砍断时，他的琵琶发出的声音也消失了。这时，佛陀以神通力从空中发出和之前一样的声音，使他感到惊奇，摧毁了他的傲慢之山。在那里显现真身，使他安住于真理。同样，有一个名叫善现的到处游荡者，已经一百二十岁了，那个地方的人们都误以为他是阿罗汉。在水流缓慢的池塘边，优昙婆罗花开放时，他出生了，玩乐时花苞张开，苦行时花苞稍微枯萎，成佛时花苞张开，转法轮时花朵鲜艳盛开，在寝宫休息时，花朵显得非常衰老。善现心想：“难道我要死了，这片树林也衰老了吗？” 天神说：“这片树林不是为你而衰老，而是导师入灭的时候到了。”他心想：“现在是我提问的时候了。”于是前往娑罗树旁，阿难拒绝了他三次，但
English
Having gone to Nalanda, in the morning, four thousand Arhats passed away into sorrowlessness. In the afternoon, Maudgalyayana's son, along with four thousand Arhats, also passed away into sorrowlessness. Furthermore, many Arhats passed away into sorrowlessness like a fire with exhausted firewood. At that time, the Buddha's teachings, along with the fourfold assembly, were entrusted to the great Elder Kashyapa. Ananda's sorrow was dispelled, and the Sutra of Nirvana was also spoken. When asked for the arrangement of the relics, it was bestowed like a Chakravartin. The beings to be tamed by the Buddha himself were only the Gandharva Delightful Joy and the Ever-Wandering Good. Thinking that the Buddha could tame those who could be tamed by the Shravakas, but the Shravakas could not tame those who could be tamed by the Buddha, Indra and the Gandharva Delightful Joy were close friends. Indra said to Delightful Joy, "I will go to listen to the Dharma." Delightful Joy said, "You go, I will sing." Because of the pride of singing, he did not listen to come. In order to tame him, the Teacher left his body in the sleeping chamber. He transformed into the form of a Gandharva, carrying a lute with a thousand strings, and went to the door of Delightful Joy. When they entered into a competition of the excellence of the lutes, the Teacher gradually cut the strings from one thousand until only one remained, but the pleasantness of the sound did not change. Finally, when that single string was also cut, the sound of his lute ceased. At that time, the Teacher miraculously produced the same sound from the sky as before, causing him to marvel and destroying the mountain of his pride. There he showed his true form and established him in the truth. Similarly, there was one named Ever-Wandering Good, who was one hundred and twenty years old, and the people of that region mistakenly believed him to be an Arhat. By the side of a slowly flowing pond, when the Udumbara flower bloomed, he was born with frog eyes opening. During play, the buds opened. During austerity, the buds withered slightly. When the Buddha appeared, the buds opened. During the turning of the Wheel of Dharma, the flowers bloomed brightly. When resting in the sleeping chamber, the flowers appeared very old. Good thought to himself, "Am I about to die, and is this grove also aging?" The god said, "This grove is not aging for you, but it is the time when the Teacher passes away into sorrowlessness." He thought, "Now is the time for me to ask questions." So he went to the Sala tree, but Ananda refused him three times, but
Chinese
尊者听闻后说：“因为我是和外道辩论的最后一人，放我走吧。”于是将乐善送入。导师说法后，乐善见到真谛，受近圆戒，成为阿罗汉。他也因为见到导师入灭而不高兴，于是加持了五个地方后入灭。之后，他脱去身上的上衣，说：“比丘们，看看如来的身体吧！观看如来是很难遇到的，就像优昙婆罗花一样。”比丘们，不要说话了，像这样，一切有为法都是坏灭的本性啊。说完，最后宣说了《十地经》。他以狮子卧的姿势坐在床上，进入包括四禅在内的等持，然后入灭。当时，由于地震等征兆，三千大千世界的宇宙动摇了。那时，大迦叶得知导师入灭后，催促僧众赶快去看舍利。巨人们想按照转轮王的仪式火化遗体，但无法点燃，于是大迦叶从龙宫来，正要打开棺材盖时，棺材盖自己打开了，身体完好无损地显现出来，于是他顶礼膜拜。最后，像以前一样用木棉等物缠绕，放入铁棺材中，堆上散发香味的木头。祈祷后，心间自然燃起火焰，燃烧了七天，遗体变成了灰烬。当时，火化用的香水没有熄灭，最终自然熄灭，地面上铺满了优昙婆罗花等花朵。关于寿命的量，在《分别说藏》中说：有法轮者和广阔者，白地者和天界，杀童者和 कौशाम्बी (梵文天城体：कौशाम्बी，梵文罗马拟音：kauśāmbī，汉语字面意思：憍赏弥)，牧地佛塔山和，光明的园林和有敌者，以及迦毗罗卫城，这些地方世尊每年都住一年。在燃烧的山洞森林里住了两年，在药林里住了四年，在王舍城的城市里住了五年，苦行了六年，在舍卫城住了二十三年，在迦毗罗卫城住了二十九年。就这样
English
The尊者 listened and said, "Because I am the last person to debate with the heretics, let me go." So Leshan was sent in. After the Teacher preached the Dharma, Leshan saw the truth, received the full ordination, and became an Arhat. He was also unhappy to see the Teacher enter Nirvana, so he blessed five places and entered Nirvana. Then, he took off his upper garment and said, "Monks, look at the body of the Tathagata! It is difficult to see the Tathagata, like the Udumbara flower." Monks, do not speak, like this, all conditioned dharmas are of the nature of destruction. After saying that, he finally expounded the Sutra of the Ten Stages. He sat on the lion throne in a reclining position, entered into samadhi including the four dhyanas, and then entered Nirvana. At that time, due to signs such as earthquakes, the universe of the three thousand great thousand worlds was shaken. At that time, Mahakashyapa, knowing that the Teacher had entered Nirvana, urged the Sangha to hurry to see the relics. The giants wanted to cremate the remains according to the ceremony of the Chakravartin, but they could not ignite it, so Mahakashyapa came from the Dragon Palace and was about to open the coffin lid, but the coffin lid opened by itself, and the body appeared intact, so he prostrated and worshiped. Finally, as before, it was wrapped with kapok and other things, placed in an iron coffin, and piled with fragrant wood. After praying, a flame naturally ignited from the heart, burning for seven days, and the remains turned to ashes. At that time, the incense water used for cremation did not go out, and finally went out naturally, and the ground was covered with flowers such as Udumbara flowers. Regarding the measure of lifespan, it is said in the Vibhajyavada-bhidhamma: The one with the Dharma wheel and the vast one, the one with the white land and the heavenly realm, the child-killing one and कौशाम्बी (Sanskrit Devanagari: कौशाम्बी, Sanskrit Romanization: kauśāmbī, Chinese literal meaning: Kaushambi), the pastoral stupa mountain and, the bright garden and the one with enemies, and the city of Kapilavastu, in these places the Subduer lived for one year each year. He lived for two years in the burning cave forest, four years in the medicine forest, five years in the city of Rajagriha, practiced asceticism for six years, lived in Shravasti for twenty-three years, and lived in Kapilavastu for twenty-nine years. That's it.