Tibetan
འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ནི། དེ་ཉིད་ལས། འཁྲུལ་དང་ཅ་ཅོ་མི་མངའ་སྟེ། །སྟོན་ལ་དྲན་པ་ཉམས་མི་མངའ། །ལས་རྣམས་ཡེ་ཤེས་སྔོན་འགྲོ་དང་། །དུས་ལ་ཡེ་ཤེས་བསྒྲིབ་པ་མེད། །དེ་ལྟར་བཅོ་བརྒྱད་འདི་དག་གཞན། །སྟོན་པའི་མ་འདྲེས་ཡོན་ཏན་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་འཁྲུལ་བ་མེད་པ། ཅ་ཅོ་མེད་པ། སྙེལ་བ་མེད་པ། མཉམ་པར་མ་གཞག་པ་མེད་པ། ཐ་དད་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་པ། སོ་སོར་མ་བརྟགས་པའི་བཏང་སྙོམས་མེད་པ། འདུན་པ་ཉམས་པ་མེད་པ། བརྩོན་འགྲུས་ཉམས་པ་མེད་པ། དྲན་པ་ཉམས་པ་མེད་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉམས་པ་མེད་པ། ཤེས་རབ་ཉམས་པ་མེད་པ། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཉམས་པ་མེད་པ། ལུས་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ། ངག་གི་ལས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ། ཡིད་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་ཞིང་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ། འདས་པའི་དུས་ལམ་ཆགས་མ་ཐོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ལ་འཇུག་པ། མ་འོངས་པའི་དུས་ལ་མ་ཆགས་མ་ཐོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ལ་འཇུག་པ། ད་ལྟའི་དུས་ལ་མ་ཆགས་མ་ཐོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ལ་འཇུག་པ་སྟེ་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སོ་གཉིས་ནི། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། ཕྱག་ཞབས་འཁོར་ལོས་མཚན་དང་རུས་སྦལ་ཞབས། ཕྱག་དང་ཞབས་བཅས་འཇམ་ཞིང་གཞོན་ཤ་ཆགས། །འདི་ཡི་སྐུ་ནི་མདུན་དག་མཐོ་བ་དང་། །སོར་མོ་རིང་དང་རྟིང་ཡང་སྐུ་ཆེ་དྲང་། །ཞབས་འབུར་མི་མངོན་སྤུ་ནི་གྱེན་དུ་ཕྱོགས། །བྱིན་པ་ཨེ་ནྱ་ཡ་འདྲ་ཕྱག་རིང་མཛེས། །འདོམས་ཀྱི་སྦ་བ་སྦུབས་སུ་ནུབ་པའི་མཆོག། པགས་པ་གསེར་མདོག་པགས་པ་སྲབ་པ་དང་། །སྤུ་ནི་རེ་རེ་ནས་གཡས་ལེགས་འཁྲུངས་དང་། །ཞལ་མཛོད་སྤུས་བརྒྱན་རོ་སྟོད་སེང་གེ་འདྲ། །འདི་ཡི་དཔུང་པའི་མགོ་ཟླུམ་ཐལ་གོང་རྒྱས། །འདི་ལ་རོ་མི་ཞིམ་པའང་རོ་མཆོག་སྣང་། །སྐུ་ནི་ནྱ་གྲོ་ཏཱ་ལྟར་ཆུ་ཞེང་གབ། །གཙུག་ཏོར་འབུར་ལྡན་ལྗགས་རིང་མཛེས་པ་དང་། །ཚངས་དབྱངས་འགྲམ་པ་སེང་གེ་འདྲ་དང་ཚེམས། །ཤིན་ཏུ་དཀར་དང་ཐགས་བཟང་ཚད་མཉམ་དང་། །གྲངས་ནི་བཞི་བཅུ་ཐམ་པ་ཚང་བ་དང་། །སྤྱན་ནི་མཐོན་མཐིང་སྤྱན་རྫི་བ་མཆོག་གི །འདྲ་བ་འདི་དག་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་ནི་སྤྱིར་བསྟན་པ་ སྟེ། དབྱེ་ན་སྔགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རང་བཞིན་དང་ཞིང་ཁམས། མངོན་པར་ཤེས་པ་མཐའ་ཡས་པ་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའི་ཆོས་ཉི
Chinese
十八不共法是，如彼中所说： 无有错谬及喧嚣， 教示之时无忘失， 诸业皆以智慧为先导， 时时智慧无遮蔽。 如是十八此等异， 乃是导师不共之功德。 如是，如来无有错谬，无有喧嚣，无有忘失，无有不入定，无有异想，无有不作意之舍，无有欲念退失，无有精进退失，无有忆念退失，无有等持退失，无有智慧退失，无有解脱退失，所有身之业皆以智慧为先导且随逐智慧，所有语之业皆以智慧为先导且随逐智慧，所有意之业皆以智慧为先导且 随逐智慧，于过去时无滞无碍之智慧见入，于未来时无滞无碍之智慧见入，于现在时无滞无碍之智慧见入，此乃十八。大丈夫之三十二相是，现观庄严论中说：手足轮相具足，足如龟腹，手足柔嫩具足幼嫩之肤色，此之身躯前方端正且高，手指纤长且足跟亦大而正直，足踝不显，毛发向上，小腿如伊尼耶鹿王，手长而美观，隐覆之阴藏没入鞘中最为殊胜，皮肤金色，皮肤薄，毛发一毛一孔向右生长，面容以白毫庄严，上半身如狮子，此之臂膀之头圆满，两腋丰满，于此不美味亦显现为最美味，身躯如榕树般，张开双臂等同于身长，顶髻隆起，舌长而美观，梵音，面颊如狮子，牙齿，极其洁白且排列良好，大小相等，数目四十颗圆满具足，眼睛绀青，眼睫毛殊胜。如此之三十二相。 如是，彼等是总的宣说，若分而言之，则是密咒之差别，身与智慧不可思议之自性与刹土，于无量之神通自在之法性。
English
The eighteen unshared qualities are, as it says in that very text: Without error or clamor, When teaching, without loss of memory, All actions preceded by wisdom, At all times, wisdom without obscuration. Thus, these eighteen are distinct, They are the unshared qualities of the Teacher. Thus, the Tathagata is without error, without clamor, without forgetfulness, without non-absorption, without different thoughts, without unintentional equanimity, without diminished desire, without diminished diligence, without diminished mindfulness, without diminished samadhi, without diminished wisdom, without diminished liberation, all actions of the body are preceded by wisdom and followed by wisdom, all actions of speech are preceded by wisdom and followed by wisdom, all actions of mind are preceded by wisdom and followed by wisdom, entering into the unobstructed wisdom vision of the past, entering into the unobstructed wisdom vision of the future, entering into the unobstructed wisdom vision of the present, these are the eighteen. The thirty-two marks of a great being are, as stated in the Ornament for Clear Realization: Hands and feet marked with wheels, and feet like tortoise bellies, hands and feet soft and possessing youthful skin. This body is upright in front and tall, fingers long and heels also large and straight. Ankles unseen, hairs pointing upwards, calves like those of the Eneya deer-king, hands long and beautiful. The hidden genitals are most excellent, retracted into the sheath. Skin golden in color, skin thin, hairs growing one from each pore, curling to the right. Face adorned with a white hair, upper body like a lion. The head of these arms is round, the armpits full. To this one, even unappetizing food appears most delicious. The body is like a banyan tree, the span of the arms equal to the height of the body. The crown of the head is protuberant, the tongue long and beautiful, Brahma-voice, cheeks like a lion, and teeth, extremely white and well-aligned, of equal size, the number forty complete. Eyes dark blue, eyelashes excellent. These thirty-two are the marks. Thus, these are the general explanations, but if divided, they are the distinctions of mantra, the inconceivable nature of body and wisdom, and the realms, the Dharma nature of mastery over infinite supernormal knowledge.
Tibetan
ད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །བཞི་པ་དབང་དེའི་སྲོག་ཏུ་གྱུར་བ་དམ་ཚིག་གི་ངེས་པ་མདོར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ཡང་རྩ་བའི་དམ་ཚིག་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་ལ། ཡན་ལག་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་སྟེ། ཤེས་པར་བྱ་བ་ལྔ། མི་སྤང་བ་ལྔ། དང་དུ་བླང་བ་ལྔ། སྤྱད་པར་བྱ་བ་ལྔ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལྔ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའོ། །བྱེ་བྲག་གིས་དབྱེ་ན་རང་ཤར་ལས། འབུམ་སྡེར་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་རྣམས། མདོར་བསྟན་ལེགས་པར་ཡིད་ལ་བཟུང་། །དེ་ཡང་མདོར་བསྟན་འདི་ལྟ་སྟེ། །རྟོགས་བྱེད་ལྟ་བའི་དམ་ཚིག་དང་། །སྤྱོད་པ་རྒྱུན་གྱི་དམ་ཚིག་དང་། །བསྒྲུབ་པ་སྤྱི་ཡི་དམ་ཚིག་ནི། །ཐུན་མོང་སྤྱིད་ཡི་དམ་ཚིག་དང་། །སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང་། །ཡན་ལག་གྲངས་ཀྱི་དམ་ཚིགདང་། གལ་མདོ་ངེས་པའི་དམ་ཚིག་རྣམས། མདོ་དང་རྒྱས་པ་ཆེན་པོའོ། །ཞེས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་བཤད་པ་ནས་འདིར་བླ་ན་མེད་པའི་དམ་ཚིག་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་འགག་བསྡམ་པའི་བར་ཡི་གེ་མེད་པ་ལས། དེ་དུས་བསྲུངས་མཚམས་ལས་འདས་པའི། མེད་དང་གཅིག་པུ་ཕྱལ་བ་ཡིས། །དེ་ཡི་གྲོགས་སུ་དེ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་རང་ངོ་ཀ་དག་ལ་ལྟོས་ནས་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོར་འཁོར་འདས་ སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་བདེ་སྡུག་སྤང་བླང་ལས་འདས་པར་ལ་ཟློས་པས། དམ་ཚིག་ལ་བསྲུང་བྱ་སྲུང་བྱེད་ཀྱིས་ཕྱོགས་འཛིན་འཇུར་བོས་མ་བཅིངས་པས་ཕྱལ་བ་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ལ་ལྟོས་ནས་ཐོད་རྒལ་གྱི་དམ་ཚིག་ཏུ། སངས་རྒྱས་རང་ཆས་སུ་གནས་པས་རྐྱེན་སྣང་དང་བྱུང་ཚོར་གྱི་རྣམ་རྟོག་སྣང་རིག་ཅི་ཤར་གྱི་ངོ་བོ་གཉིས་སུ་མ་ཡིན་པར་རང་གྲོལ་གཏད་མེད་དུ་ཤེས་པས་གཅིག་པུ། དེ་དག་ཀྱང་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་གྱི་འཛིན་སྟངས་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་བ་སྤང་བླང་དགག་བསྒྲུབ་ལས་འདས་པར་ཡེ་ནས་བྱང་ཆུབ་པས་མེད་པ་སྟེ། ཡེ་བཞག་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་སངས་རྒྱས་ནས་འཁོར་འདས་རིས་མེད་དུ་སངས་པའི་བར་དུ་བསླབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཕྱི་མ་བླ་ན་མེད་པའི་དམ་ཚིག་ནི་བསླབ་བྱ་མཐར་ཐུག་ནས་ལྟ་བ་འཁོར་འདས་ལྷུན་རྫོགས་ཆེན་པོར་གནས་པ་ལ་དམ་ཚིག་བསྲུང་ཉམས་ལས་འདས་པའི་ཐ་སྙད་བརྡར་བརྟགས་ལ་དམ་ཚིག་གི་མིང་དུ་བརྗོད་པ་དཔེར་ན་བསླབ་བྱ་མཐར་ཐུག་ནས་ཀྱང་ཇི་བཞིན་པའི་འབྲས་བུ་ལ་མི་སློབ་པའི་ལམ་དུ་བཞག་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཚུལ་དེའི་རིགས་པས་དམ་ཚིག་དེའི་ཡིན་ལུགས་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་བསྲུང་མཚམས་ལས་འདས་པའི་སར་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ལྟ་བུའི་ཡིན་ཚུལ་ཇི་བཞིན་པ་མངོན་དུ་མ་གྱུར་བར་རྩ་བ་དང
Chinese
现在不可思议，这样阐述就可以了。第四，简要地揭示成为该灌顶命脉的誓言的定解是：也就是根本誓言身语意三方面，有二十五个支分，即应知的五种、不应舍弃的五种、应受持的五种、应行持的五种、应修持的五种，总共二十五种。如果从类别上区分，如自生续中所说，在《十万部》中宣说的誓言等，简要地忆持在心中。也就是简要揭示如下：能证悟的见解之誓言，行持相续之誓言，修持总体的誓言，共同总体的本尊誓言，身语意之誓言，支分数量之誓言，以及重要关要决定的誓言等，是简要和大 விரி。如是宣说不可思议之后，此处从无上誓言以三种方式约束之间没有文字，那时超越守护界限的，以无和唯一散乱，它成为它的朋友。如是观待自性本来清净，对于脱噶的大誓言，轮回涅槃显现世间的一切，安乐痛苦取舍超越而反复，对于誓言，由于没有以所守护和守护者而束缚，因此观待散乱自性任运成就，成为妥噶的誓言。由于佛陀安住于自性中，因此对于因缘显现和生起感受的分别念，显现和觉性无论显现什么，都知晓其体性不是二元而是自解脱无所依，是唯一。那些也是体性和自性的执着二取不成立，是本初觉悟，因此是无，从原始安住法性的体性成佛到轮回涅槃无别中醒悟之间应学修，后者无上誓言是从应学修的究竟，见解安住于轮回涅槃任运圆满，对于超越誓言守护和违犯的词语进行辨别，而称之为誓言之名，例如从应学修的究竟，也安立于如实之果不学的道中一样。以那样的道理，仅仅知晓那样的誓言的体性，也不能到达超越守护界限之地，因此在那样的体性如实未现前之前，根本和
English
Now it is inconceivable, it is enough to elaborate like this. Fourth, to briefly reveal the definitive understanding of the vows that become the life force of that empowerment is: That is, the root vows of body, speech, and mind have twenty-five branches, namely five to be known, five not to be abandoned, five to be accepted, five to be practiced, and five to be cultivated, totaling twenty-five. If distinguished by categories, as stated in the Self-Arisen Tantra, the vows spoken in the Hundred Thousand Sections, briefly hold them well in mind. That is, the brief exposition is as follows: The vow of the view that realizes, the vow of continuous conduct, the vow of general practice, the vow of the common general deity, the vow of body, speech, and mind, the vow of the number of branches, and the vows of important key decisions, are brief and extensive. After explaining the inconceivable like this, here, from the absence of letters between the unsurpassed vows binding in three ways, at that time, beyond the limits of guarding, with absence and solitary scattering, it becomes its friend. Thus, in relation to self-nature, original purity, for the great vow of Trekchö, all of samsara and nirvana, all phenomena of existence, are repeated beyond happiness and suffering, acceptance and rejection. For the vow, since it is not bound by the object to be guarded and the guardian, therefore, in relation to the scattering, self-arisen, spontaneously accomplished nature, it becomes the vow of Tögal. Since the Buddha abides in self-nature, therefore, for the conceptual thoughts of conditioned appearances and arising sensations, whatever appears in appearance and awareness, knowing that its essence is not dual but self-liberated and without support, is solitary. Those too, the grasping of essence and nature are not established as two, it is primordial enlightenment, therefore it is absence, from the essence of the original abiding Dharmata, from becoming a Buddha to awakening in the non-duality of samsara and nirvana, one should learn and practice. The latter unsurpassed vow is from the ultimate of what should be learned, the view abides in the great spontaneously perfect samsara and nirvana, for the words that transcend the guarding and violation of vows, one discerns and calls it the name of a vow, for example, from the ultimate of what should be learned, it is also established on the path of non-learning for the fruit of suchness. With that kind of reasoning, merely knowing the nature of that vow does not reach the place beyond the limits of guarding, therefore, until such a nature is not manifested as it is, the root and