Tibetan
ང་ཡང་རུང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་སྟེ། མཆོད་པ་དང་སྦྱིན་སྲེག་དང་བསྙེན་པ་ལྟ་བུ་ལ་རྒྱུན་དུ་འབད་པའོ། །ལས་རྒྱལ་མཆོག་ནི། དེ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཉམས་སུ་ལེན་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་ནི། སའི་ཆོ་ག་ནས་དབང་བསྐུར་བ་དང་བསྡུ་ཆོག་ཡན་ལག་གང་ཟག་གཅིག་གི་ལམ་དུ་བཞག་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་ནི། སྦྱོར་བ་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷ་གཅིག་བསྒོམས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཕྱི་ཕུང་པོ་དང་འབྱུང་བ་རྣམ་པར་དག་པ། ནང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་དག་པ། གསང་བ་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པ་ནས། རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་སུ་བདག་ཉིད་གྱུར་པ་ནི། ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་དང་བདག་ཉིད་རིགས་གཅིག་གིས་བསྡུས་པའི་སྤུན་ལྟར་བསྒོམས་པས། ལྷ་ལ་བཟང་རྒྱུ་མེད་པར་ཤེས་ཏེ། དངོས་གྲུབ་རང་ལས་བྱུང་བ་དང༌། བདག་ལ་ངན་རྒྱུ་མེད་པར་རྟོགས་པས། དེ་ཉིད་སྒྱུ་ལུས་ལྷའི་སྐུར་གསལ་བར་ནུས་པས་འོག་མ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཤིང༌། བསྐྱེད་རྒྱུའི་ལྷ་དང་བདག་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་པས། དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མིང་མེད་ཅིང་ཟབ་མོ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཆ་ལ་སྙོམས་པར་སྤྱོད་ཅིང༌། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་ནས་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཟབ་གསལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒོམ་ཞིང་ལང་ཚོས་སྙིང་ལ་འགྲོགས་པས་ལག་པ་ཟུང་འབྲེལ་བདེ་བས་ཚིམ་པའོ། །ཞེས་སྔགས་ཕྱི་པའི་རྣམ་གཞག་འགག་ལ་འདྲིལ་བར་གསུངས་ཤིང༌། དེ་ལྟར་སྔགས་ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་གང་གིས་འབྱེད་ཅེ་ན། ལྟ་སྤྱོད་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་དབྱེར་མེད་དུ་འདོད་པ་སྔགས་ནང་པ། མི་འདོད་པ་སྔགས་ཕྱི་པའོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ། དེ་ལྟ་ན་སྔགས་ཕྱི་པ་དང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དམ་སྙམ་ན། ཡོད་དེ། མཚན་ཉིད་ཐེག་པས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ལམ་དུ་བྱེད་མི་ནུས་ལ། གསང་སྔགས་ཕྱི་པས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ལམ་དུ་བྱེད་ནུས་པས་སོ། །ད་ནི་ལྟ་སྤྱོད་ཏིང་ངེ་འཛིན་ གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ནང་རྒྱུད་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་བརྗོད་དེ། སྔ་མའི་འཕྲོ་ལས། ནང་པ་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་གསུམ་ནི། ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་སྤྱོད་ཅིང༌། རིག་མ་བསྟེན་པ་སོགས་སྤང་བླང་དང་གཙང་དམེ་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཤིང༌། བདུན་པ་རྒྱུད་མ་ཧཱ་ཡོ་གའི་ཐེག་པ་ནི། ལྟ་བ་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ངང་ནས་ཐབས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་གཙོ་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱིས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་
Chinese
我也是依靠随顺而希求菩提，如供养、火供和念诵等经常努力。事业殊胜者，是将所有这些作为修持坛城之支分而修持。坛城殊胜者，是将从地仪轨到灌顶和摄略仪轨的支分置于一个人之道的修持中。其中又以等持为主者，无论是依靠最初结合的等持，还是依靠完全清净的等持，修持一个本尊都可以，即外在的蕴和元素完全清净，内在的业和烦恼完全清净，秘密的处所和五根完全清净，从成为五部佛的自性，如本尊和自性以同一部族摄持的兄弟般修持，了知本尊没有可贪执之处，成就从自身产生，并且了知自己没有可厌恶之处，因此能够将自身明观为幻身本尊之身，所以比下者更为殊胜，并且了知生起次第的本尊和自己二者无别，因此在无有胜义谛和世俗谛之名，且平等行于甚深瑜伽之分中，以四手印等持之门修持真谛无别、深明二无别的智慧，并且青春与心相伴，双手结合而满足于安乐。如是宣说了外密部的体性聚集之处。如是以外内密的差别如何区分呢？认为见、行、等持三者无别的是内密部，不认为是外密部。有些人说，如果是这样，那么外密部和名相乘就没有差别了吗？有差别，名相乘不能将世俗作为道，而外密部能将世俗作为道。现在从见、行、等持三者的角度来区分内三续部的体性，从前面的内容继续：内密部的方便三续部，是行持五肉五甘露等，不依明妃等，以无有取舍和净垢而超胜。第七续部玛哈瑜伽乘，是从见解乐空无二的自性中，以方便生起次第为主，以三种等持而修持，如是。
English
I also aspire to enlightenment by relying on compliance, such as making offerings, performing fire pujas, and reciting mantras regularly. The supreme activity is to practice all of these as branches of accomplishing the mandala. The supreme mandala is to place the branches from the earth ritual to the empowerment and the concise ritual in the path of one person's practice. Among these, the main focus is on samadhi. Whether relying on the samadhi of the first union or on the samadhi of complete purification, it is acceptable to meditate on a single deity. That is, the outer aggregates and elements are completely purified, the inner actions and afflictions are completely purified, the secret places and five senses are completely purified, and from becoming the nature of the five Buddha families, one meditates on the yidam deity and oneself as siblings united by the same family, knowing that the deity has nothing to be attached to, and that accomplishments arise from oneself, and realizing that oneself has nothing to be disgusted with. Therefore, one is able to clearly visualize oneself as the illusory body of the deity, which is why it is more excellent than the lower ones. And by realizing that the deity of the generation stage and oneself are inseparable, one equally engages in the profound yoga, where there are no names of ultimate truth and conventional truth. Through the door of the four mudras samadhi, one meditates on the wisdom of inseparable truth, profound clarity, and non-duality, and with youth accompanying the heart, one is satisfied with the bliss of joined hands. Thus, it is said that the characteristics of the outer tantra are gathered together. So, how are the differences between outer and inner tantra distinguished? Those who consider the three of view, conduct, and samadhi to be inseparable are inner tantra practitioners, and those who do not are outer tantra practitioners. Some say, if that is the case, then is there no difference between outer tantra and the characteristic vehicle? There is a difference. The characteristic vehicle cannot make conventional truth the path, but outer tantra can make conventional truth the path. Now, from the perspective of the three of view, conduct, and samadhi, I will explain the characteristics of the three inner tantras, continuing from the previous content: The three inner tantras of skillful means are distinguished by practicing the five meats and five nectars, etc., and not relying on consorts, etc., without acceptance or rejection, and without purity or impurity. The seventh tantra, the vehicle of Maha Yoga, mainly emphasizes the generation stage of skillful means from the nature of inseparable bliss and emptiness, and practices with the three samadhis, like that.