Chinese
也没有知识。认为证悟能取所取二者皆无的知识，即自知自明的觉性是真实的。这即是阿赖耶识，并在此基础上承认业果。那是被对治束缚，未能脱离四边戏论。然而，这就像现在大多数信奉者将“一切唯心”作为执着的对象，并想以此作为禅修一样，这仅仅是未证得究竟的盲人。对于通达意义传承的、在汉藏地区广为人知的大德们来说，这甚至不是他们意旨的些微体现。因此，说大圆满的见解是唯识宗，以及诋毁大手印、大圆满共同承认的庸常意识，这仅仅是偏袒的胆汁夺走了引导的光彩，使得海螺的颜色显现为黄色，除此之外，没有任何认知。第二，关于究竟中观，分为两种：自续派和应成派。第一种是区分正确的世俗和错误的世俗，因此未能去除二取法的垢染。第二种是中观应成派，他们这样说：“因为我没有承诺，所以我才是无过失的。”这样宣说一切法无自性，以及境并非从自身成立，也并非以自相成立，也未成立任何事物的体性。如《中观根本慧论》的礼赞中所说：“以是缘起故，无灭亦无生，不断亦不常，不来亦不去，异义亦非一。”这样确定了远离八边戏论。当我们导师示现证得菩提之相时，也说：“深寂离戏光明无为法。”等等，这即是偈颂所说的意旨。在自宗中，全知麦彭仁波切也说：“见解的立足点与应成派相同。”因此，如果向内反观而修习，则不仅仅是通达讲说传承的范围，而是清净无垢的觉性，从一开始就安住于远离戏论的实相中，并且因此而确立三种大的见解，就像百川汇入同一座桥下一样，在此处意旨相同。然而，由于缺乏闻思之财，未能通达宗派的要点。
English
There is also no knowledge. It is believed that the knowledge that realizes the non-duality of grasping and being grasped, the self-knowing and self-illuminating awareness, is true. This is the alaya-vijñana, and on this basis, karma and its effects are accepted. That is bound by antidotes and unable to be free from the four extremes of elaboration. However, this is like the common practitioners of today who take "everything is mind" as an object of attachment and want to use it as meditation, which is only the blindness of those who have not attained the ultimate. For the masters who have realized the meaning lineage and are known throughout Tibet and China, this is not even a slight manifestation of their intention. Therefore, saying that the view of Dzogchen is Cittamatra, and slandering the ordinary consciousness that is commonly known in Mahamudra and Dzogchen, is only because the bile of partiality has taken away the radiance of guidance, causing the color of the conch shell to appear yellow, and there is no cognition whatsoever other than that. Secondly, regarding the definitive meaning of the Great Madhyamaka, there are two: Svatantrika and Prasangika. The first is to distinguish between correct conventional truth and incorrect conventional truth, and therefore it has not removed the stains of dualistic dharma. The second is the Madhyamaka Prasangika, who say: "Because I have no commitment, I am faultless." Thus, it is proclaimed that all dharmas are without inherent existence, and that objects are not established from their own side, nor are they established by their own characteristics, nor are they established as the nature of anything. As it is said in the homage of the Root Verses on the Middle Way: "Because of dependent arising, there is no cessation and no arising, no discontinuity and no permanence, no coming and no going, no difference and no oneness." Thus, it is determined to be free from the eight extremes of elaboration. When our teacher showed the manner of attaining enlightenment, he also said: "Profound, peaceful, free from elaboration, luminous, uncompounded dharma." And so on, this is the meaning of the verses. In our own system, the Omniscient Great One also said: "The basis of the view is the same as the Prasangika." Therefore, if one turns inward and meditates, it is not merely the scope of understanding the oral transmission, but the pure and stainless awareness, which from the beginning abides in the reality free from elaboration, and because of that, the views of the three great ones are established, just as a hundred rivers converge under one bridge, and here the intention is the same. However, due to the lack of the wealth of hearing and thinking, the essence of the tenets has not been understood.
Tibetan
པ་ཁ་ཅིག་གིས་ཞི་གནས་ཀོ་ལེ་བའི་ཉམས་མྱོང་ཆོས་སྐད་དུ་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ལྟ་བ་ལ་འདམ་ཀ་མེད་ཅེས་ལོ་ཀའི་ཆོས་ཀླུ་ཡི་གྲངས་ལྡན་གྱི་དབང་དུ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གསང་བ་ལ་མན་ངག་མེད་པ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་བསྟན་པ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཐའ་བརྒྱད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངང་དུ་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་གཏན་ལ་འབེབས་པ་མཐུན་ཞིང༌། དགོངས་པའི་ཞེ་ཕུགས་ལའང་སྤྲོས་བྲལ་ཁོ་ན་ལས་ལྷག་པའི་ལྟ་བ་ཞིག་མེད་པར་འགྲུབ་ཀྱང༌། མདོ་སྔགས་གཉིས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་དགོངས་པ་ལེན་ཕྱོགས་ཆེས་མི་མཚུངས་པའི་ཁྱད་པར། འདི་ལྟར་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་བས་ ནི་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ཤེས་བྱ་ཁོ་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་དབུ་མ་ལ་གནས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཡང༌། ཞི་གནས་ཀྱི་འཇོག་སྒོམ་དང་ལྷག་མཐོང་གི་དཔྱད་སྒོམ་སོ་སོར་རྣམ་གྲངས་ཐ་དད་དུ་འབྱེད་ཅིང་རྣམ་རྟོག་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་བསྒྱུར་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ་གསུམ་སོ་སོའི་སྒོ་ནས་ས་ལམ་ཡུན་རིང་པོར་བགྲོད་པས་པཎྜི་ཏའི་དཔྱད་བསྒོམ་ཞེས་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་དུ་ངེས་ལ། སྔགས་ལམ་པས་ནི་རིམ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ལ་གཙོ་བོར་འདོན་ཞིང༌། དེ་ལ་ཡང་ལྟ་བའི་སྙིང་པོ་ནི་གནས་ལུགས་ཡེ་བབས་ཀྱི་གཤིས་ལ་སྤྲོས་བྲལ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་མཆིས་པའི་གནད་ཀྱི་མྱུར་ལམ་སོར་བཞག་ལ་ཡིད་དཔྱོད་བློས་བཏགས་ཀྱིས་བཟོ་མི་འཆོས་པར་ཀུ་སཱ་ལིའི་འཇོག་སྒོམ་ལ་གཞོལ་བས་ཁྱད་པར་བྱ་སྟེ། འོ་ན་ཕྱག་རྫོགས་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་གིས་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་མོད་ཀྱི་མགོ་རྨོངས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་འཇིག་རྟེན་མིག་གཅིག་ཀུན་མཁྱེན་ལྔ་བ་ཆེན་པོས། དགའ་རབ་ཤྲཱི་སིང་པད་འབྱུང་བི་མ་ལ། །བཻ་རོ་སོ་ཟུར་གནུབས་ཉང་ལ་སོགས་པའི། །བཀའ་གཏེར་གནད་ལ་སྦྱངས་དམན་རྙིང་རློམ་འགས། །ཕྱག་རྫོགས་མ་ཕྱེད་བསྲ་བསྲེའི་ཆོས་སྐད་མང༌། །ཞེས་གསུངས། དེས་ན་རགས་པའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཕྱག་ཆེན་པ་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱས་བཏབ་ནས་སྣང་རིག་ངོས་བཟུང་བྲལ་བའི་གསལ་སྟོང་དུ་བསྐྱེལ་བ་ཤེས་ཆེ་ལ། རྫོགས་ཆེན་པ་ནི་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་སྣང་ཆར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རོལ་པར་ཤར་ཡང༌། སྟོང་ཆ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་བྱས་ཆོས་བློ་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་བཅིང་གྲོལ་གཟོད་ནས་དག་པའི་ངང་དུ་ཚུར་རྫོགས་པས་འཁྲུལ་བ་ཀ་ནས་དག་པ་དེ་ཉིད་ལ་བཟོ་མི་འཆོས་པས་ཁྱད་པར་བྱེད་ལ། བོད་ཀྱི་ཀློག་པ་ཐོས་བསམ་པ་ཕལ་གྱི་བློ་
Chinese
有些人以禅定科里的经验，用佛学术语说，没有选择三大观点，就像世间的教法龙树的算术一样，对于特殊的秘密没有口诀一样，这是背离金刚藏的教法。为什么呢？因为在远离八边的戏论状态中，所有见解的确定是一致的，在思想的深处，也成立为没有超过远离戏论的见解。但是，显宗和密宗在理解远离戏论的思想方面，有着非常不同的特点。比如，就波罗蜜多乘而言，仅仅通过所知来确定有无、常断等边，安住在中观的空性，也把止观的安住禅修和胜观的观察禅修各自区分成不同的类别，并通过断除烦恼和将烦恼转化为道用这三种方式，长期地经历地道，因此被认为是班智达的观察禅修，即向外看的空性。而密宗行者则主要强调二次第的结合，其中，见解的核心是，安住于本然状态的自性中，存在着远离戏论、任运自成的要诀，不以分别念和臆测来改造，而是专注于库萨里的安住禅修，以此来区分。那么，大手印和大圆满之间岂不是没有差别了吗？有些人虽然这样承认，但也只是头脑糊涂而已，因此，世间独眼全知第五世达赖喇嘛说：噶饶多杰、吉祥狮子、莲花生、比玛拉米扎，贝若扎纳、索孜、努、娘等等，对于噶玛和伏藏的要点进行研究，却自以为是低下陈旧之人，对于大手印和大圆满没有区分，掺杂混淆的佛学术语很多。因此，从粗略的角度来区分，大手印行者更了解的是，以法性来扩展有法，并将显现和觉性转化为无二的光明空性。大圆满行者则是，虽然所有有法都显现为法性菩提心的显现，如幻化般的游舞，但从空性的角度来看，自性远离戏论的边，超越了造作之法和心识，在本来清净的法界中，圆满具足，因此，从根本上对迷乱进行清净，不对其进行改造，以此来区分。而藏地的多数闻思者
English
Some people, based on their experience in Śamatha (calm abiding) practice, claim in Dharma language that there is no choice but to accept the view of the three great systems. They treat the esoteric instructions on special secrets as if they were like the numerical calculations of Nāgārjuna's Dharma in the world, lacking any specific instructions. This is turning one's back on the teachings of the Vajra Essence. Why is that? Because all views are established within the state of being free from the eight extremes of elaboration, and it is agreed that there is no view superior to the state of non-elaboration in the depths of understanding. However, there is a great difference between the Sūtra and Tantra approaches to understanding the meaning of non-elaboration. For example, in the Pāramitā vehicle, the extremes of existence and non-existence, permanence and annihilation, are determined solely through knowable objects, and the emptiness that abides in the Madhyamaka is also distinguished into separate categories of Śamatha's stabilizing meditation and Vipaśyanā's analytical meditation. By traversing the bhūmis and paths for a long time through the three aspects of abandoning conceptualization, transforming afflictions into the path, it is regarded as the analytical meditation of a Paṇḍita, a kind of emptiness that looks outward. On the other hand, the Mantrayāna practitioners mainly emphasize the union of the two stages. The essence of the view is that the key to the swift path lies in the naturally abiding state of reality, which is free from elaboration and spontaneously accomplished. Without altering it through conceptual fabrication or intellectual constructs, one should focus on the Kuśāli's stabilizing meditation. So, wouldn't that imply that there is no difference between Mahāmudrā and Dzogchen? Although some people admit this, it is merely a sign of confusion. Therefore, the great omniscient Fifth Dalai Lama, the one eye of the world, said: "Those who have studied the key points of the Kāmā and Terma of Garab Dorje, Śrī Siṃha, Padmasambhava, Vimalamitra, Vairocana, Sosur, Nup, Nyang, etc., but are arrogant and inferior, have many Dharma terms that mix and confuse Mahāmudrā and Dzogchen without distinguishing them." Therefore, to differentiate them roughly, the Mahāmudrā practitioner is more knowledgeable in expanding the dharmas with dharmatā (suchness) and transforming appearance and awareness into the luminosity of indivisible clarity and emptiness. The Dzogchen practitioner, on the other hand, sees all dharmas as the play of illusory appearances of dharmatā bodhicitta, but from the perspective of emptiness, the nature is free from the extremes of elaboration. It is distinguished by the fact that it is complete from the beginning in the realm beyond fabricated dharmas and mind, in the state of primordial purity, so that delusion is purified from the very beginning, without altering it. As for the ordinary Tibetan scholars who engage in listening, thinking, and contemplation...