Tibetan
་པ། རང་བཞིན་གསལ་བ། ཐུགས་རྗེ་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་ནུས་པའོ། །ཞེས་དང༌། ཀློང་གསལ་ལས། ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀུན། །རྩ་བ་ཐིག་ལེ་གཅིག་ལས་གྱེས། །ཞེས་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཆར་གཞིའམ་ཡེ་གཞི་འདི་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལས་འཁྲུལ་གྲོལ་གྱི་སོ་མཚམས་ནི་རྒྱས་བཤད་ཇི་ཙམ་ཞིག་བཤད་ཀྱང་མདོ་ཧྲིལ་གྱིས་བསྡུ་ན་རིག་མ་རིག་གཉིས་ལས་མི་འདའ་སྟེ། ཀུན་བཟང་སྨོན་ལམ་ལས། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ཀུན༔ གཞི་གཅིག་ལམ་གཉིས་འབྲས་བུ་གཉིས༔ རིག་དང་མ་རིག་ཆོ་འཕྲུལ་ཏེ༔ ཞེས་པའི་གཞི་གཅིག་ནི་གདོད་མའི་ཡེ་གཞི་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀར་ལུང་མ་བསྟན་པའི་སྐབས་ཡིན་ལ། ལམ་གཉིས་ནི་གྲོལ་བ་དང་འཁྲུལ་པ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་ནི་ཤེས་རབ་སྲོག་ཏུ་ཤར་བའི་རླུང་གིས་རྟ་བྱས་ཏེ་གཅོད་བྱེད་ཀྱི་སྣང་བ་ཤར་བ་ན་རང་སྣང་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་ཀུན་རྫོབ་ཟག་བཅས་ཀྱི་དགེ་བ་རྡུལ་ཙམ་འདི་ནི་བཤད་ཚུལ་སྤྱིར་བཏང་དུ་བྱས་ ཀྱི། ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་ཆེན་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བཞེད་པ་ལ་རང་ངོ་རིག་པ་དེ་ཟག་མེད་རང་བྱུང་གི་དགེ་བ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུར་བྱས་ནས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བཤད་སྲོལ་ཡོད་དོ། །མ་བྱས་པར་སངས་རྒྱས་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། དེ་ལྟར་འཁོར་འདས་ཐོག་མཐའ་ལས། །སངས་རྒྱས་འཁྲུལ་བར་མ་གྱུར་པས། །གཞི་ནས་འཕགས་པའི་དབང་པོ་ཡིས། །རང་སྣང་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས། །རྟོག་དཔྱོད་ཡིད་རྣམས་ཕྱིར་མ་ཤོར། །འགྱུ་བ་རང་ཐག་ཆོད་པའོ། །ཞེས་པས་བསྟན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་གྱིས་སྡིག་པ་སྤུ་ཙམ་མ་བྱས་པར་འཁོར་བར་ལྷུང་བ་ནི་རང་སྣང་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་ཤེས་པ་ལས་འཁྲུལ་ཏེ། དེ་ལ་གཞི་དང་གཞི་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱེ་ནས་འཁྲུལ་ཚུལ་གསུམ་དུ་བཤད་ཀྱང་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བ་མ་རིག་པ་ལས་མི་འདའ་ཞིང་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་འཁྲུལ་ཚུལ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་ནི་མ་རིག་པ། །མ་རིག་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ། །བདག་ཉིད་གཅིག་ལས་འཁྲུལ་རྩ་བྱས། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྟོག་པ་གཉིས། །ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པས་ཡུལ་དུ་གྱུར། །ཞེས་པས་ངོ་བོ་མ་རིག་པས་རྒྱུ་བྱས་གཞིའི་རིག་པ་རྟོག་དཔྱོད་ལས་འདས་ཤིང་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ཤེས་པ་གཟུང་ཆ་ཕྲ་བའི་ཕྲ་བར་གནས་པ་དེ་ལ་རྒྱུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། རྒྱུ་གཅིག་འབྱེད་མེད་རྩ་བ་སྟེ། །རང་ངོ་ཡིན་པར་མ་ཤེས་པས། །འདི་ཡང་ འཁོར་བའི་ཐོག་མ་སྟེ། །ཞེས་དང༌། དེ་ལས་རིག་པ་གཞི་ནས་བསྐྱོད་པའི་འགྱུ་ཆ་
Chinese
。自性光明，是能显现于慈悲众生的。如是说。又，于《虚空光明》中说：一切诸法，无余所有，皆从一明点之根源生出。此乃轮涅一切之显现的基础或原始基础。其中，迷乱与解脱的分界线，无论广说多少，若以要义概括，则不会超出觉与非觉二者。如《普贤愿文》所说：有情世间轮回涅槃一切法，一基二道果亦二，觉与无明之幻变。其中，一基是指原始的原始基础，是对于轮回涅槃二者皆未作授记之时。二道是指解脱与迷乱二者，前者是智慧如命般生起，以风为马，生起能断之显现时，了知自显现无自性，故普贤王如来将世俗有漏之善视如微尘，此乃通常的说法。 然全知龙钦巴之不共观点，是将自性觉性视为无漏自生之善，如大海一般，具有不共的说法。未作而成佛，如《泰经》所说：如是轮回与涅槃，从无始无终以来，佛陀未曾迷乱，从根本上，圣者以智慧，了知自显现无自性，分别念之意不外散，动摇亦自解脱。如是开示。后者，三界有情未造丝毫罪业而堕入轮回，是因未了知自显现无自性而迷乱。对此，区分基与基智之差别，虽说有三种迷乱之方式，然不会超出十二缘起的根本——无明，以三种方式迷乱之方式为，如《泰经》所说：迷乱之因是无明，无明有三种，从自性一而作迷乱之根，俱生之分别念有二，由遍计而成为对境。如是，以体性无明为因，基之觉性超越分别念，处于未授记之觉性，所取分微细之又微细，称之为因自性一之无明。如《泰经》所说：因一无分别之根本，因未了知是自性，此亦是轮回之初始。如是。从此觉性从根本上动摇之动摇之处
English
. Its nature is clear and it is capable of appearing to compassionate beings. Thus it is said. Also, in "Vast Expanse of Clarity," it says: All phenomena, without exception, arise from a single bindu root. This is the very basis or primordial ground for the appearance of all samsara and nirvana. The boundary between delusion and liberation, no matter how much it is elaborated, can be summarized in essence as not going beyond the two, awareness and non-awareness. As it is said in the Kunjang Monlam: All phenomena of existence, samsara and nirvana, are one ground, two paths, and two fruits; the magic of awareness and non-awareness. The one ground refers to the primordial ground when neither samsara nor nirvana is indicated. The two paths are liberation and delusion. The former is when wisdom arises as life, with wind as the horse, and when the appearance of cutting arises, one knows that self-appearance is without self-nature, so Kuntuzangpo considers the virtuous deeds of contaminated samsara as mere dust. This is the general way of explaining it. However, the uncommon view of the omniscient Longchenpa is that self-cognizance and awareness are like an ocean of uncontaminated, self-arisen virtue, and there is an uncommon way of explaining it. Buddhahood is attained without effort. As it says in the Thalgyur: Thus, from the beginning to the end of samsara and nirvana, the Buddha has not been deluded. From the ground, the noble one knows with wisdom that self-appearance is without self-nature. The minds of thought and analysis do not wander outward. Movement is self-determined. This is what is taught. The latter is that sentient beings of the three realms fall into samsara without committing even a hair of sin, because they are deluded by not knowing that self-appearance is without self-nature. In this regard, distinguishing the difference between the ground and the knowledge of the ground, although there are three ways of explaining delusion, it does not go beyond ignorance, the root of the twelve links of interdependence. The three ways of delusion are, as it says in the Thalgyur: The cause of delusion is ignorance. Ignorance is of three kinds. From one self, the root of delusion is made. Two co-emergent thoughts. Through complete imputation, it becomes an object. Thus, with the essence of ignorance as the cause, the awareness of the ground transcends thought and analysis, and the unindicated knowledge remains in the subtle part of the subtle, which is called the ignorance of one self-nature. As it says in the Thalgyur: The root of one cause without separation. Because it is not known to be self-nature. This is also the beginning of samsara. Thus. From this, the movement of awareness from the ground
Tibetan
ལས་རླུང་གིས་ཅུང་ཟད་གཡོས་པས། རང་བཞིན་གྱི་མ་རིག་པས་རྐྱེན་བྱས། འཕེན་པ་ལས་ཀྱི་རླུང་གིས་ཁ་དོག་ཏུ་གསལ་ཏེ་འོད་ཁྱིམ་དུ་སྣང་བ་ལ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་སྣང་གི་ཆ་ལས་ཤེས་པ་འཁྲུལ་ཏེ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། དེ་ལས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྟེ། །དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་སྣང་བཏགས་པའི། །བདེན་པ་གཉིས་ཆའི་ཡུལ་ལས་ནི། །སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ནོ། །ཐུགས་རྗེའི་རྩལ་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་བརྟགས་པའི་རྟོག་པས་བདག་གཞན་གཉིས་སུ་བཟུང་བ་ལ་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། དེ་ཡུལ་སྣང་ཆའི་བྱེ་བྲག་ལས། །ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་རྐྱེན་བཞིའི་ཆ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། གདོད་མའི་གཞི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མིང་དང་བརྗོད་བྱས་གཏན་ལ་ཕེབས་པའི་སྐབས་མེད་དེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཐོག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཀ་དག་ལ། །འཁྲུལ་ཞེས་ཙམ་དུ་བརྗོད་དུ་མེད། །དེ་བཞིན་མ་འཁྲུལ་བ་ཡང་ཅི། །དེ་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་གདོད་ནས་དག །ཅེས་དང༌། ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་ཆེན་པས། དེ་ཡང་ངོ་བོ་ལ་མ་རིག་པ་ཡོད་མ་མྱོང་བས། རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་མེད། རིག་མ་རིག་གི་ཐ་སྙད་ལས་འདས་པས་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་དུ་གྲུབ་ པ་མེད་དོ་གསུངས། ཁ་ཅིག་ན་རེ། འོ་ན་གྲོལ་སའི་ཀ་དག་གི་སྐབས་སུ། ངོ་བོ་སྐུ། རང་བཞིན་འོད། ཐུགས་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བཤད་པས་དོན་དམ་པར་སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་འདོད་པ་དང༌། ཡོད་པར་འདོད་པའི་འགལ་བ་ཇི་ལྟར་སྤོང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྟེང་ནས་བཞག་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་པས་ལམ་མེད་ཡེ་ཤེས་མེད་ཆོས་མེད་སོགས་བསྟན་ལ་ཕྱི་མ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། མཚན་བརྗོད་ལས། ཡེ་ཤེས་ལུས་ཅན་དེ་བཞིན་གཤེགས། །ཞེས་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ལས་ནམ་ཡང་མི་འདའ་བས་དེ་གཉིས་ཀ་ལྡོག་ཆས་ལེགས་པར་ཕྱེ་ནས་ཁས་བླང་དུ་བཏུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཏུ་མེད་པ་དང༌། ཐོབ་ཏུ་རེ་ནས་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ཡང་མི་འགལ་ཏེ། སྔ་མ་ལྟར་ན་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་ལོགས་སུ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན། ཕྱི་མ་ནི་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པར་བྱ་རུ་ཡོད་པར་དགོངས་ཀྱི། ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་ཞེས་ཚོགས་པ་གཅིག་གི་སྟེང་ནས་ཕྱེ་བའི་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་དེ་ཉིད་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྒྲ་བཤད
Chinese
由于业风稍微搅动，自性无明成为因缘。由抛掷业之风显现为颜色，并显现为光晕。俱生无明是指从二取的部分，知识错乱，成为能取和所取二者。如《现观庄严论》中说：“由此俱生者，胜义世俗显现立，二谛之境中。”等等进行了阐述。以大悲的力量，通过对智慧显现的分别念，执着于自他二者，称为遍计所执无明。如《现观庄严论》中说：“彼境显现分差别，遍计四缘分。”。原始基的自性，没有以名言和所言来确定的情况。如《摩尼宝鬘论》中说：“初始本净中，无有错乱之言说，如是无错乱亦何有？是故错乱本即净。”。全知龙钦巴说：“因为本体上从未存在过无明，所以没有仅仅成立为明。超越了明与非明的名言，所以没有仅仅成立为错乱与非错乱。”。有些人说：“那么在解脱之地的本净之时，说本体是身，自性是光，大悲是智慧，那么究竟上认为佛没有智慧，与认为有智慧的矛盾如何消除呢？”。在佛的果位上，因为没有在成为所知和能知的自续上安立的智慧，所以宣说了无道、无智、无法等。但按照后者，佛陀是成为无二智慧的自性。如《名称赞》中说：“智慧身彼如来。”一样，佛的一切功德都永远不会超出大智慧，因此将二者从反体上很好地区分后，就可以接受了。同样，究竟上无法获得佛果，与希望获得而进入道也是不矛盾的。按照前者，是指除了自证智慧之外，没有丝毫其它的。后者是指可以使那自证智慧显现。本体、自性、大悲，是指在一个集合上区分的原始状态，那就是身语意的解释。
English
Due to the slight stirring of karmic winds, self-existing ignorance becomes the condition. The throwing karmic wind manifests as colors and appears as a halo. Co-emergent ignorance refers to the aspect of dualistic appearance, where knowledge is confused and becomes the duality of subject and object. As stated in the Madhyamakavatara, "From this, the co-emergent one, the appearance of ultimate and conventional is established, in the realm of the two truths." and so on. Through the power of compassion, the conceptual thought that contemplates the appearance of wisdom, grasping onto self and other, is called imputational ignorance. As stated in the Madhyamakavatara, "That realm is differentiated by the appearance of phenomena, the imputed four conditions." The original ground's own nature has no instance of being definitively established by names and expressions. As stated in the Garland of Jewels, "In the primordial purity, there is no saying of delusion, likewise, what is non-delusion? Therefore, delusion is primordially pure." The Omniscient Longchenpa said, "Since ignorance has never existed in the essence, it does not merely exist as awareness. Transcending the terms of awareness and non-awareness, it does not merely exist as delusion and non-delusion." Some say, "Then, at the time of primordial purity, the place of liberation, it is said that the essence is the body, the nature is light, and compassion is wisdom. How can the contradiction of believing that the Buddha does not have wisdom in the ultimate sense be resolved with the belief that he does?" At the level of Buddhahood, since there is no wisdom established on the basis of one's own continuum that has become the object of knowledge and the subject of knowledge, the absence of path, absence of wisdom, absence of dharma, etc., are taught. But according to the latter, the Buddha has become the very essence of non-dual wisdom. As it says in the Praise of Names, "The Tathagata, the embodiment of wisdom." Likewise, all the qualities of the Buddha never transcend great wisdom, so both can be accepted by clearly distinguishing them from their opposites. Similarly, it is not contradictory that Buddhahood is unattainable in the ultimate sense and that one enters the path hoping to attain it. According to the former, it refers to the fact that there is not even a particle separate from the wisdom of self-awareness. The latter refers to the fact that it is possible to make that very wisdom manifest. Essence, nature, and compassion refer to the explanation of the primordial state, which is differentiated on top of a single collection, as the body, speech, and mind.