Tibetan
་བཟུང་མེད་པ་ཞིག་སྐྱེ། ད་སྒོམས་པས་རྣམ་རྟོག་མང་དུ་འགྲོ་ཐང་། སྒོམ་གྱི་ལས་འཕྲོ་མེད་ལས་ཆེ་སྙམས་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ནི་ཉམས་དང་པོ་རི་གཟར་གྱི་འབབ་ཆུ་འདྲ་བ་ཞེས་པ་ཡིན་པས་ན་སྔ་ཕན་བཏང་སྙོམས་ལུང་མ་བསྟན་དུ་སོང་བ་མ་རིག་པ་ཡིན། དེའི་ཚེ་འདི་ལྟར་གདམས་ཏེ། ཀྱཻ་རིགས་ཀྱི་བུ། ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་དེ་ལྟར་ལྷན་ནེར་བཅོས་མེད་དུ་བཞག་པས་ཅི་ འདྲ་འདུག །སྣང་བར་འདུག་གམ། སྟོང་པར་འདུག །སྣང་བར་འདུག་ན་བཟོ་དབྱིབས་ཁ་དོག་ཆེ་ཆུང་སྣང་ཚུལ་ཅི་འདྲ་ཞིག་འདུག །སྟོང་པར་འདུག་ན་སྟོང་པ་ཅང་མེད་ལ་དྲན་པ་རིག་རིག་ཏུར་ཉར་ན་ཚ་བ་དེ་སྡུག་སོགས་གང་ལ་འཆར། ཟེས་སོགས་ཀྱིས་དྲིས་ལེན་གནད་ཐེབས་ཀྱི་ངང་ནས་གསལ་སྟོང་གི་མཚང་མ་རིག་པར་གདར་ཤ་གཅོད། དེ་ནས་ཕོ་ཚོང་དང་སྟོང་ཉམས་སོགས་མ་ཡིན་པར་ཅུང་ཟད་སྟོང་པའི་ངང་ལས་རིག་པའི་རྩལ་འཆར་བར་གོ་བའི་ཚེ་འདི་ལྟར་གདམས། ཀྱཻ་རིགས་ཀྱི་བུ། འོ་ན་དེ་དུས་སེམས་ངོས་བཟུང་མེད་ལགས་ཀྱིས་ཤར་ནས་ཡལ་གྱིས་སྟོང་པ་རྗེས་མེད་དུ་འགྲོ་མཁན་དེ་དང་པོ་དང་ནས་བྱུང་སྣང་ཆ་ས་རྡོ་རི་བྲག་ཆུ་རླུང་རྩི་ཤིང་ལྶ་བྱུང་ངམ། སྟོང་ཆ་ནམ་མཁའ་འམ་ཕྱོགས་བཞི་མཚམས་དང་སྟེང་འོག་གང་ནས་བྱུང་། བྱུང་ཁུངས་རྙེད་ན་བཟོ་དབྱིབས་ཁ་དོག་སོགས་མེད་མི་སྲིད་པས་ཉི་ལྟར་འདུག །བར་དུ་གང་ན་གནས། ཕྱི་སྣང་བ་ལྔ་གནས་སམ། ནང་ཕུན་པོ་ལ་གནས། ཕྱི་སྣང་བར་གནས་ནས་རྡོ་རི་བྲག་སོགས་ཀྱང་གཡོ་འགུལ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་ཅིང་མཐར་འཆི་ཐང་། ནང་ཕུང་པོར་གནས་ན་སྤྱི་བོ་ནས་རྐང་འཐིལ་གྱི་བར་གང་ན་གནས། མཐར་གང་དུ་འགྲོ། ལུས་ཤི་ བ་དང་མཉམ་དུ་སེམས་ཀྱང་འཆི་འམ། ཞེས་པ་སོགས་སོ་སོར་དཔྱད་པ་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་གཏད་མེད་ཁུངས་མེད་དུ་མ་སོང་བར་བསྐྱར་རོ། ༈ གཉིས་པ་ནི། རྩ་བར། ཐོབ་ཉམས་རང་ངོ་རང་ཤེས་རིག་པ་ལ༔ གནས་འགྱུ་རིག་གསུམ་སེམས་ཀྱི་གདར་ཤ་གཅོདཿ ཅེས་པས། ཡང་སྔར་ལྟར་ལུས་གནད་བཅས་དཔྱད་པ་གང་ཡང་མ་བྱས་པར་རིག་ཙམ་དུ་བཅོས་བསླད་མེད་པར་འཇོག་བཅུག་པས། རྣམ་རྟོག་གཅིག་རྟིང་ལ་གཉིས་ཕྲེང་མཆད་པར་རྒྱུ་འཕྲོ་ལ་མཚོར་བར་ཞི་ལམ་མེར་སོང་བ་སྙམ་བྱེད། ཝ་ལེར་སྡོད་པ་སྙམ་ཡང་བྱེད་པའི་འགྲོ་ལ་རྟོག་པ་རྒྱུད་མང་རྒྱུ་ཞིང་རེས་ཡུད་ཙམ་གནས་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ནི་གཉིས་པ་ཐོབ་པའི་ཉམས། རོང་ཁུངས་དོག་མོའི་ཆུ་འདྲ་བ་ཞེས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་འདི་ལྟར་གདམས། ཀྱཻ་རིགས་ཀྱི་བུ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་རེས་འགའ་གནས་སྙམ་བྱེད། རེས་འགྱུ་སྙམས་བྱེད། དེ་ག
Chinese
生起一种无所执着的境界。现在因为修习，分别念增多。生起修习的业比没有修习还大的想法。这就是所谓的第一个体验，像陡峭山上的流水。因此，以前的放任自流、不作授记都是无明。那时要这样教导：喂，善男子，你的心这样自然、不做作地安住时，怎么样呢？是显现呢？还是空性呢？如果是显现，那么形状、颜色、大小、显现的方式是怎样的呢？如果是空性，那么空性一无所有，如果将念头保持在清明觉醒的状态，那么痛苦等会显现在哪里呢？用“是什么”等问题，以切中要害的方式，辨别清明和空性的弱点。然后，为了不成为空谈和空性体验等，当理解到从稍微空性的状态中显现出觉性的力量时，就这样教导：喂，善男子，那么那时，因为心没有执着，从显现到消失，空性无迹可寻，最初是从哪里产生显现的呢？是土地、石头、山、岩石、水、风、植物等产生的吗？空性是从虚空，还是从四面八方、上下产生的呢？如果找到产生的根源，就不可能没有形状、颜色等，就像太阳一样。中间住在哪里呢？住在外五境中吗？还是住在内蕴中呢？如果住在外境中，那么石头、山、岩石等也会移动、行走，最终会死亡。如果住在内蕴中，那么从头顶到脚底，住在哪里呢？最终去哪里呢？身体死亡的同时，心也死亡吗？等等，让他们分别进行分析，不要让他们陷入无所依、无根源的状态，要反复询问。第二，根本是：获得体验，自识自知觉性时，安住、动摇、觉三种，辨别心的要害。因此，像以前一样，不做任何身体姿势的分析，只是让觉性保持在不做作的状态。因此，一个分别念之后，又生起两个分别念，就像水流汇入大海一样，感觉平静消失了。有时感觉像傻傻地待着，但在这种状态下，念头会像流水一样不断产生，有时会停留片刻。这就是所谓的第二个获得的体验，像狭窄山谷中的水流。那时要这样教导：喂，善男子，这样的心有时感觉安住，有时感觉动摇，那个
English
A state of non-attachment arises. Now, because of practice, discursive thoughts increase. The thought arises that the activity of practice is greater than not practicing. This is said to be the first experience, like a stream flowing down a steep mountain. Therefore, the previous indifference and non-prediction were ignorance. At that time, instruct like this: Hey, son of a noble family, how is it when your mind is naturally and unfeignedly placed like that? Does it appear? Or is it emptiness? If it appears, then what is the shape, color, size, and manner of appearance? If it is emptiness, then if emptiness is nothing and you keep your awareness clear and awake, where will pain and suffering arise? By asking questions such as "What is it?" in a way that hits the point, cut through the flaws of clarity and emptiness that are not understood. Then, in order not to become empty talk and empty experiences, when you understand that the power of awareness arises from a slightly empty state, instruct like this: Hey, son of a noble family, then at that time, since the mind is not grasped, the emptiness that disappears from arising without a trace, where did the phenomena of earth, stones, mountains, rocks, water, wind, and plants first arise from? Did emptiness arise from space, or from the four directions, intermediate directions, above, or below? If you find the source of arising, it is impossible not to have shape, color, etc., like the sun. Where does it dwell in the middle? Does it dwell in the five external appearances? Or does it dwell in the inner aggregates? If it dwells in the external appearances, then stones, mountains, rocks, etc., will also move, go, and eventually die. If it dwells in the inner aggregates, then where does it dwell from the crown of the head to the soles of the feet? Where does it eventually go? Does the mind also die at the same time as the body dies? Etc., let them analyze separately, and repeat the questions so that they do not fall into a state of being without support or origin. Secondly, the root text says: When you gain experience, self-recognize and self-know awareness, cut through the flaws of the mind in the three aspects of abiding, moving, and awareness. Therefore, as before, without analyzing any physical posture, just let awareness remain in an unfeigned state. Therefore, after one discursive thought, two discursive thoughts arise in a string, like a stream flowing into the ocean, feeling that peace has disappeared. Sometimes it feels like sitting foolishly, but in this state, thoughts arise continuously like a stream, and sometimes they stay for a moment. This is said to be the second experience gained, like a stream in a narrow valley. At that time, instruct like this: Hey, son of a noble family, such a mind sometimes feels abiding, sometimes feels moving, that
Tibetan
ཉིས་རིག་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་ངོས་བཟུང་མེད་པ་དང་གསུམ་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་གནས་པ་དང་འགྱུ་བའི་མཁན་པོ་སོ་སོར་ག་ལ་ཡོད། མི་གཅིག་ན་རྣམ་གྲངས་གསུམ་དུ་ཡོང་བ་ཅི་ཡིན། ཞེས་དྲིས་པས་གནས་འགྱུ་རིག་གསུམ་ངོ་བོ་གཅིག་ཅིང་གཅིག་པོ་དེ་ཡང་མཐའ་ལས་འདས་པའི་བརྗོད་བྲལ་དཔེས་ མཚོན་དུ་མེད་པ། སྣང་དུས་ན་སྟོང་། སྟོང་དུས་ན་གསལ། གསལ་དུས་ན་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་བུན་ནེ། ཕྱལ་ལེ། ཧྲིག་གེ་བར་ཐག་ཆོད་པའི་ཚེ་བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དམིགས་ཁྲིད་མཐར་ཆགས་སུ་གྱིས། རྗེས་སུ་ཅུང་ཟད་མཉམ་པར་འཇོག་བཅུག །དེའི་ངང་ལ་ཕཊཿདྲག་པོ་ཞིག་བརྒྱབ་པས། བྱུང་ཚོར་གྱི་རྣམ་རྟོག་དང་གཉེན་པོའི་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་རང་གསལ་རྒྱ་ཡན་གཏད་མེད་ལེ་གྲོལ་རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུན་དང་བྲལ་བ་ཞིག་མི་འཆར་བའི་དབང་མེད་པས་དེ་ཉིད་ཐ་མལ་རང་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཡིན་པ་ངོ་སྤྲད། ཁྲིད་ཡིག་ཕལ་ཆེར་དུ་འདས་པའི་རྣམ་རྟོག་དང་མ་འོངས་པའི་རྣམ་རྟོག་གི་བར་ན་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་གསལ་ལེ་ཧྲིག་གེ་ཞེས་དྲན་པས་ཚེར་གྱིས་བཟུང་བ་ལ་ངོ་སྤྲོད་བྱེད་པ་ཅུང་མི་ལེགས་སོ། དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་སེམས། སེམས་སྟོང་བ། སྟོང་བ་ཟུང་འཇུག །ཟུང་འཇུག་སྤྲོས་བྲལ་ཞེས་ངོ་སྤྲོད་བྱེད་པ་གདམ་ངག་མང་པོར་རླུང་ལྟར་གྲགས་ཀྱང་། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཀ་དག་གི་སྐབས་འདིར་ཡིད་དཔྱོད་པའི་ལྟ་སྒོམ་དང་འདྲེས་པའི་ཉེས་པས་མི་ལེགས་པས། ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་ཆེན་པས་མན་ངག་སྡེའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་འདི་དག་ལ་བཀའ་བཀྱོན་མཛད་པ་ཐུགས་ཤིན་ཏུ་མད་དོ། འདི་ཡན་ ཆད་དམིགས་ཐུན་རིམ་པར་ཕབ་ནས་སེམས་ངོ་སྤྲོད་པའི་ཐབས་ཡིན་ལ། འདི་ནས་དབེན་པ་བརྟེན་ནས་གནད་ཐོག་ཏུ་སྒོམ་རུང་ངོ་སྤྲོད་ལ་ཐོག་མ་ནས་བཤད་ཡམ་དང་། དཔེ་ལ་ལྟ་བ་སོགས་ཀྱི་བྱ་ཤོར་ན་གོ་ཉམས་དྲེད་པོར་ཤོར་བ་མང་ངོ་། གསུམ་པ་ནི། རྩ་བར། གོམས་ཉམས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་བདེན་པ་འཆར། ཉམས་དང་རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱི་བོགས་འདོན་བྱེདཿ ཅེས་པས། དེ་ལྟར་སྔོན་དུ་ངོ་སྤྲད་པའི་རྗེས་ཐོག་ཏུ་དབེན་པ་བརྟེན་ཏེ་ཚེ་འདི་ལ་ཞེན་པའི་བློ་རིས་མང་པོ་མཚམས་རྦད་གྱིས་བཅད་ནས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྒོམ། དེ་ཡང་གནས་འགྱུ་ལ་འདམ་ཀ་མི་བྱེད་ཅིང་རྟོག་པ་ལམ་དུ་མ་བྱེད་པ་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་ཀྱང་རེ་ཞིག་གནས་པ་གཏན་ལ་མ་ཕེབ་བར་དེ་ལྟར་བྱས་ན་ལྷག་མཐོང་གི་རྩལ་མཐོན་པས་རྟོག་པ་ནག་པོ་ཁ་འབྱམས་སུ་སོང་། ལས་རླུང་གི་མགོ་མ་ནོན་པས་གནས་པ་ངོ་མི་ཤེས་ཤིང་། འདི་ཡིན་མེད་པའི་ཚེ་ཟད་པ
Chinese
有人问：二元论者的智慧无法确定，三者是一体还是各自独立？如果是一体，那么安住和流动的导师又在哪里？如果是一个人，怎么会有三种形态？回答是：安住、流动、智慧三者本体为一，而这唯一者也超越了所有边际，无法言说，无法用譬喻来形容。显现时为空性，空性时为光明，光明时无根无基，空旷、坦荡、明澈，截然断定。此时，要一丝不苟地进行上师瑜伽的观修指导，之后稍稍安住于平等之中。在这样的状态中，念诵强烈的（藏文：ཕཊཿ，梵文天城体：फट，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：啪！）一声，由于没有生起感受的分别念和对治的障碍，智慧自然显现，宽广无边，无所依凭，彻底解脱，毫无局限，不偏不倚，自然而然。因此，要认识到这就是平常自然的心性禅定。在大多数引导文中，将过去和未来的分别念之间的明澈、清晰的觉性，被念头紧紧抓住的状态进行介绍，这不太好。同样地，将显现是心，心是空性，空性是双运，双运是离戏论来进行介绍，这种口诀像风一样广为流传。但在大圆满的原始清净的当下，由于掺杂了以分别念进行观察的见解和修持的过失，所以不太好。全知龙钦巴在讲解心髓部的究竟密意时，对这些进行了严厉的批评，他的心意非常广大。以上是依次降下观修要点，从而认识心性的方法。从这里开始，依靠寂静处，可以在要点上进行禅修。如果从一开始就出现讲解的偏差，或者依赖于书本上的观点，那么理解就会变得非常糟糕。第三点是，根本颂中说：通过串习，寂止和胜观的真谛将会显现，能够发挥禅修和觉性的力量。（藏文：གོམས་ཉམས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་བདེན་པ་འཆར། ཉམས་དང་རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱི་བོགས་འདོན་བྱེདཿ）因此，在先前介绍之后，要依靠寂静处，彻底断除对今生的执着，一心一意地禅修。其中，不选择安住和流动，不将分别念作为道路，这是它的特点。但是，在安住尚未稳固之前，如果这样做，胜观的力量就会使黑色的分别念泛滥成灾，无法控制业力的风，无法认识安住的本性，在犹豫不决中浪费生命。
English
Someone asked: The wisdom of dualists cannot be determined, are the three one or are they independent? If they are one, then where are the teachers of abiding and moving? If it is one person, how can there be three forms? The answer is: abiding, moving, and wisdom are one in essence, and this one is beyond all boundaries, indescribable, and cannot be represented by metaphors. When appearing, it is emptiness; when empty, it is luminosity; when luminous, it is without root or foundation, spacious, open, and clear, decisively cut off. At this time, meticulously perform the visualization instructions of Guru Yoga, and then rest slightly in equality. In this state, utter a strong (Tibetan: ཕཊཿ, Sanskrit Devanagari: फट, Sanskrit Romanization: phaṭ, Chinese literal meaning: pa!) sound. Because there is no arising of conceptual thoughts of feeling and no obscurations of antidotes, wisdom naturally manifests, vast and boundless, without reliance, completely liberated, without limitation, impartial, and natural. Therefore, recognize that this is ordinary, natural mind-essence meditation. In most guidebooks, introducing the clear and distinct awareness between past and future conceptual thoughts, which is tightly grasped by memory, is not very good. Similarly, introducing appearance as mind, mind as emptiness, emptiness as union, and union as freedom from elaboration, this kind of pith instruction is widely spread like the wind. However, in the context of the Great Perfection's original purity, it is not good because it is mixed with the faults of views and practices that observe with conceptual thoughts. When Omniscient Longchenpa explained the ultimate intent of the Mind Series, he severely criticized these, and his mind was very vast. The above is the method of gradually descending the points of contemplation, thereby recognizing the nature of mind. From here on, relying on solitude, one can meditate on the key points. If there are deviations in the explanation from the beginning, or if one relies on views from books, then the understanding will become very poor. The third point is, as the root verse says: Through habituation, the truth of tranquility and insight will manifest, and the power of meditation and awareness can be exerted. (Tibetan: གོམས་ཉམས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཀྱི་བདེན་པ་འཆར། ཉམས་དང་རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱི་བོགས་འདོན་བྱེདཿ) Therefore, after the previous introduction, rely on solitude, completely cut off the many thoughts of attachment to this life, and meditate single-mindedly. Among them, not choosing abiding and moving, and not taking conceptual thoughts as the path, is its characteristic. However, before abiding is firmly established, if one does this, the power of insight will cause black conceptual thoughts to run rampant, unable to control the winds of karma, unable to recognize the nature of abiding, and wasting life in hesitation.