Tibetan
་ཡོང་གི་སྣང་བས་དེས་ན་ལས་དང་པོའི་རིང་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ལ་ཅེ་རེ་བ་བལྟས་ཏེ། དེའི་ངང་ནས་རྣམ་རྟོག་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དང་སྤང་བ་སོགས་གང་མ་བྱས་པར་ངོ་ཤེས་མཁན་དེ་ཀའི་ཐོག་ཏུ་རང་སོ་བཟུང་ནས་སྡོད་པ་ལ་ཐུན་ཡུན་ཐུང་གྲངས་མང་བ་སྦྱངས་པས་མཐར་ཅི་ཞིག་རྣམ་རྟོག་གི་རྒྱུ་འཕྲོ་ཆད་ནས་ལྐུག་པ་ལྟར་མི་ རྟོག་པ་ལ་འགྲོ། འདི་ལ་ཉམས་གསུམ་པ་ཕུ་གསུམ་པ་ཕུ་གསུམ་གྱི་རྫིང་ཆུ་འདྲ་ཟེར། དོན་དུ་འདི་ཞིག་ནས་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཙམ་ལས་རྐྱེན་མི་ཐུབ་ཅིང་ཤེས་པའི་ངར་ཆ་མ་ཤར་བས་ཞི་གནས་ཚད་ལྡན་མ་ཡིན། འོ་ན་གང་ཟག་སྦྱངས་པ་ཅན་ཅིག་ཅར་བ་རེ་རེ་ཙམ་ནི་ཚུལ་འདིར་མི་ལྟོས་ཀྱང་། རིམ་གྱིས་པ་ཡིན་ཕྱིན་སྐས་གདངས་དང་པོ་མ་འཛེགས་པར་གཉིས་པའི་ཐོག་ཏུ་མེ་སླེབ་པ་ལྟར་འདི་ཀ་མི་འབྱུང་བའི་དབང་མེད་པས་སྐབས་འདིར་དེ་ལ་སྐྱེན་དུ་ལྟ་མི་དགོས་ལ། འདིའི་ཚེ་གནས་ཉམས་ཐོམ་ཡེ་རེ་བ་དེས་སྒོམ་གོ་མི་ཆོད་པས་ཤེས་པ་ལ་ངར་བཏགས་ཏེ་གཟེངས་བསྟོད་ནས་བླ་གབ་མེད་པ་དང་བསིལ་བ་སོགས་སུ་བསྒོམས་པས། སེམས་ཉོན་མོངས་པ་དང་མཚན་འཛིན་རྣམ་གཡེངས་གི་སྤྲོས་པ་ཕལ་ཆེར་ཉལ་གྱིས་ཞི། ཤེས་པ་བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བར་དྭངས་སིང་ངེས་གནས། འབད་རྩོལ་གྲིམ་པོ་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྐྱོང་སླ་ལ་གུ་ཡངས་ཕྱལ་ལེ་སྤྱོད་ལམ་སྐྱོང་དུས་ཀྱང་རྐོར་རེ་བསྟོད་པ་ཡུལ་སྣང་གི་འཛིན་པ་བཀྲག་མེད་བུན་ལོང་དེ་སོང་ནས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་ཅི་རིགས་པ་དང་། སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་སྣང་བ་ངེས་པར་འཆར་ཞིང་མངོན་ཤེས་ཀྱང་འཆར་བར་བཤད་པ་རྩ་གཟུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ་ཇི་ལྟར་ཡང་འདི་ལྟ་བུའི་ཞི་གནས་ ནི་མཆོག་གི་ཞི་གནས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན། དེའི་ཚེ་བདེ་གསལ་མི་ཏོག་པའི་ཉམས་ཅི་འདྲ་ཞིག་སྐྱེས་ཀྱང་མ་ཆགས་མ་ཞིན་པར་བསྐྱངས་པས་ལྷག་མཐོང་གི་རྩལ་ཐོན་ནས་གནས་འགྱུ་མཉམ་གྲོལ་དུ་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། སྒོམ་གྱི་ཚང་འདི་ན་ཡོད་པ་ཡིན་པས་བདེ་ཉམས་དགའ་བྲོད་ཅན་དང་། གསལ་ཉམས་ཡི་གར་འོང་བ་དང་། མི་རྟོག་པ་བཤིགས་མི་འདོད་པ་སོགས་ལ་ཆགས་ན་བདེ་བས་འདོད་ཁམས། གསལ་བས་གཟུགས། མི་རྟོག་པས་གཟུགས་མེད་ཁམས་སུ་འཕེན་བྱེད་ལ་བྱང་ཆུབ་གྱི་ལམ་དུ་མི་འགྲོ། དེ་བཞིན་ལྷག་མཐོང་གི་རྩལ་ཐོན་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་སྣང་བ་སེམས་ལས་མ་འདས་སྙམ་པའི་རྒྱས་འདེབས། སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་དོ་སྙམ་པའི་གཤིས་ཤོར། སྟོང་པ་ཉིན་ཡིན་སྙམ་པའི་གོ་ཡུལ་ཤེས་བྱས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་གོ་དྲེད་དང་། ལྷག་དོན་རྣམ་རྟོག་ངོ་ཤེས་ཡི
Chinese
由于显现的缘故，因此在最初的阶段，对于所产生的任何分别念，都只是睁大眼睛看着。在那样的状态中，对于分别念，不去跟随，不去断除等等，什么都不做，就在认识者本身的上面，保持自己的状态而安住，通过修习许多短暂的座间，最终某种分别念的因耗尽，变得像哑巴一样没有念头。这被称为第三种体验，像三叉戟的三股水池一样。实际上，从这里仅仅是成就的因，而不能成为缘，并且智慧的锐气没有显现，因此不是合格的止观。那么，对于有修习的人来说，一次一次的瞬间可以不依赖于这种方式，但如果是渐次的方式，就像没有登上第一个梯子就到达第二个梯子一样，这种情况是不可避免的，因此在这种情况下，不需要将它视为障碍。在这种时候，如果因为安住的体验变得模糊而认为禅修没有效果，就应该提升智慧的锐气，通过赞扬来无遮盖和清凉等方式进行禅修。这样，心烦恼和执着分别散乱的现象大部分都会平静下来。智慧脱离沉没和掉举，变得清澈明亮而安住。不依赖于努力和紧张，容易修持并且宽广放松，即使在行为中修持时，也稍微赞扬，对外境显现的执着消失，变得无光泽而空洞，产生各种各样的安乐光明无分别的体验。并且，空性的显现必定会显现，并且据说也会显现神通，根本和形象的差别是存在的，但无论如何，像这样的止观是产生所有殊胜止观功德的因。在那时，无论产生什么样的安乐光明无分别的体验，都不要执着，不要厌恶，通过这样修持，就会产生胜观的技能，从而使安住和动摇同时解脱。因为禅修的巢穴存在于此，所以如果执着于安乐的体验，喜欢快乐，执着于光明的体验，喜欢舒适，执着于不分别，不想破坏等等，那么安乐会投生到欲界，光明会投生到色界，不分别会投生到无色界，不会走向菩提之路。同样，在胜观的技能产生的时候，也会产生认为显现没有超出心的范围的增益，认为显现和心没有差别的习气，认为空性是白天一样的理解，以及通过知识确定了理解的狡猾，以及胜观的要点是认识分别念的
English
Due to the appearance, therefore, in the initial stage, for any arising conceptual thought, just look with wide eyes. In that state, for conceptual thought, do not follow, do not abandon, etc., do nothing, just on the knower itself, maintain your own state and abide, through practicing many short sessions, eventually some cause of conceptual thought is exhausted, becoming like a mute without thought. This is called the third experience, like the three streams of a trident. In reality, from here it is only the cause of accomplishment, and cannot become a condition, and the sharpness of wisdom does not appear, therefore it is not a qualified calm abiding. Then, for a practitioner, one or two moments may not depend on this method, but if it is a gradual method, like reaching the second ladder without climbing the first ladder, this situation is inevitable, therefore in this case, it is not necessary to regard it as an obstacle. At this time, if the experience of abiding becomes blurred and it is thought that meditation has no effect, one should enhance the sharpness of wisdom, and meditate through praising in ways such as uncoverage and coolness. In this way, most of the phenomena of mental afflictions and clinging to concepts and distractions will be calmed down. Wisdom is separated from sinking and agitation, becoming clear and bright and abiding. Without relying on effort and tension, it is easy to practice and wide and relaxed, even when practicing in behavior, slightly praise, the clinging to external appearances disappears, becoming dull and empty, producing various experiences of bliss, clarity, and non-discrimination. And, the appearance of emptiness will definitely appear, and it is said that clairvoyance will also appear, the difference between root and form exists, but in any case, such calm abiding is the cause of producing all the qualities of supreme calm abiding. At that time, no matter what kind of experience of bliss, clarity, and non-discrimination arises, do not cling to it, do not dislike it, through practicing in this way, the skill of insight will arise, thereby liberating abiding and movement simultaneously. Because the nest of meditation exists here, if you cling to the experience of bliss, like pleasure, cling to the experience of clarity, like comfort, cling to non-discrimination, do not want to destroy, etc., then bliss will be reborn in the desire realm, clarity will be reborn in the form realm, non-discrimination will be reborn in the formless realm, and will not go to the path of enlightenment. Similarly, when the skill of insight arises, there will also be the gain of thinking that appearance has not exceeded the scope of the mind, the habit of thinking that appearance and mind are not different, the understanding of thinking that emptiness is like daytime, and the cunning of understanding that has been determined through knowledge, and the key point of insight is to recognize conceptual thought.
Tibetan
ན་སྐད་པ་མཁས་པ་མང་པོའི་ཡི་གེར་གྲགས་ཀྱང་། དེས་ཅུང་མི་འོང་བར་འདུག ངོ་ཤེས་ཐོག་ཏུ་ངོས་བཟུང་མེད་པར་གྲོལ་བ་ཞིག་མ་བྱུང་ན་རྗེས་ཐོབ་ཙམ་ལས་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུར་འགྲོ་བར་དཀའ་བས་འདི་གནད་གལ་པོ་ཆེ་ཞིག་ཡིན། གཞན་ཡང་ལྷག་མཐོང་དེའི་རྩལ་ལ་ཤར་བའི་མོས་གུས་ལ་ཆགས་པ་དང་། སྙིན་རྗེ་ལ་ཆགས་པ་དང་། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྩི་ལ་ ཆགས་པ་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་གྱི་རལ་ཁ་ཕྱེ་བ་སོགས་ལ་ཆགས་ན། དེ་དག་ལམ་དུ་མ་ལོངས་པ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུར་མི་འགྲོ། མདོར་ན་གནས་པ་ལ་མ་ཆགས། འགྱུར་བ་ལ་མ་ཞེན། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཞེན་པ་ཁོང་གྲོལ་དུ་སོང་བ་དེ་ལ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཟེར། སྤྱིར་མདོ་བསྟན་ཆེན་པོ་རྣམས་ནས་ཞི་ལྷག་སོ་སོའི་དངོས་འཛིན་རྣམ་གྲངས་མང་པོ་གསུངས་ཀྱང་སྤོང་བ་བསམ་གཏན་པའི་རྒྱུད་ཐོག་ཏུ་འགེལ་དུས་བཤད་མ་ཐག་པ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་མི་དགོས། གནད་ཐམས་ཅད་འདི་ཁོ་ནར་འདུ་བ་ཡིན་མདོར་ན་སྒོམ་བདག་པོའི་ལག་ཏུ་འཕྲོད་ནས་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སར་འགྲོ་བ་ལ་སྒྲུབ་རྐྱེན་བཞི་དང་ལྡན་དགོས། མི་རྟག་པས་རྒྱུད་བསྐུལ་ནས་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་ཞེན་པ་གཏིང་ནས་ལོག་སྟེ་ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་ཁབ་སྐུད་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་ཡང་ཆགས་ཞེན་མེད་པར་གནས་དབེན་པར་འཕོངས་སར་བསྒྲགས་པ་བཞིན་ལྷན་ནེར་སྡོད་ཚུགས་ཞིག་དགོངས་པ་རྒྱུའི་རྐྱེན། བདུད་ཀྱི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མ་བསླུས་པར་བླ་མ་དམ་པ་མདོ་རྒྱུད་ནས་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀུན་ཚང་བའམ། མིན་ཀྱང་ལེགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཤས་ཆེ་བ་བརྒྱུད་པའི་བྱིན་རླབས་དང་ལྡན་ཞིང་། གདམས་ངག་གི་གནད་ ལོན་པ་མིག་བཞིན་བརྟེན་དགོས་པ་བདག་པོའི་རྐྱེན། བླ་མ་དེས་ཚུལ་བཞིན་གནོ་སྤྲད་པའི་གདམས་པ་གཞི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་འཁོར་འདས་གང་དུ་ཡང་མ་རེག་ལ་ཡོངས་སུ་ཁྱབ་པ། གཅིག་དང་དུ་མའི་མཐའ་ལས་འདས་པ་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་ཝ་ལ་ལེ། རིག་གེ་ཟང་ཐལ་ལེ་བ། རང་བབས་སུ་བཅོས་བསླད་ཀུན་བྲལ་གྱི་བསྒོམ་བྱ་མ་འཁྲུལ་པ་དམིགས་པའི་རྐྱེན། དེ་ཡང་བཅོས་མེད་རང་ལབས་ཞེན་འཛིན་དང་བྲལ་བ་དེ་ཀའི་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་ལ་མི་ཚེར་ཚད་བཙུགས་ནས་སྙིང་རུས་བསྐྱེད་པ་མ་གཏོགས། བདག་གི་སྒོམ་བྱེད་དོ། བྱའོ། བྱས་སོ། ཉམས་རྟོགས་སྐྱེས་ན་ལེགས་སོ། མ་སྐྱེས་ན་མི་ལེགས་སོ། གྲུབ་པ་ཨེ་ཐོབ། གྲུབ་རྟགས་ཨེ་ཐོན་སྙམ་པ་ལྟ་བུའི་རེ་དོགས་ཀྱི་མཚན་མ་ཏིལ་གྱི་ཤུན་པ་ཙམ་ཡང་མི་བྱེད་པར་མ་ཡེངས་མི་བསྒོམ་གྱི་གཤིས་ལ་
Chinese
虽然那喀地的许多智者都这样说，但似乎有点不对。如果在没有认识的基础上没有获得解脱，那么除了后得之外，很难将分别念转化为法身，所以这是一个非常重要的关键。此外，如果对胜观的技巧所显现的虔诚、慈悲、空性的精髓，以及开启个别观察智慧之剑等产生执着，那么这些都不能成为通往道路的资粮，因此不会成为一切智智的因。简而言之，不要执着于停留，不要迷恋于变化，当对境和有境的执着从内心深处解脱时，这被称为证悟止观双运的真谛。一般来说，在所有伟大的经部教义中，都讲述了许多关于止观各自实执的分类，但在将这些应用于修行禅定者的相续时，除了刚才所说的之外，不需要其他。所有的关键都包含在这其中。简而言之，为了使禅修掌握在修行者手中，并达到圆满具足一切功德的境界，必须具备四种助缘。由无常激发相续，从而从内心深处厌离轮回之法，对今生的事务连针线般的执着都没有，像被驱赶到僻静之处一样，能够安稳地住下来，这是意乐之因。不被魔友所欺骗，所依止的上师是具足经续中所说的所有功德，或者即使不具足，也具备大部分优良品质，具有传承的加持，并且通达口诀的关键，像眼睛一样依止，这是主人的因。那位上师如理传授的口诀，是安住于善逝之精华，原始的本来面目，不触及轮回和涅槃任何一方而完全遍及，超越一和多的边际，当下的觉知瓦拉拉，明觉朗然通透，在自然状态中远离一切造作和矫饰的无误禅修对境，这是所缘之因。而且，除了以毕生精力来维持那无造作、自然流露、远离执着的境界之外，不要产生“我在禅修，我要禅修，我已经禅修了，生起证悟就很好，不生起就不好，我能获得成就吗？能出现成就的征兆吗？”之类的希望和恐惧，连芝麻皮大小的念头都不要有，而是处于不散乱、不禅修的状态中。
English
Although many wise people in Na say so, it seems a bit off. If liberation is not attained without recognition, then apart from subsequent attainment, it is difficult to transform conceptual thoughts into Dharmakaya, so this is a very important key. Furthermore, if one becomes attached to the devotion that arises from the skill of insight, to compassion, to the essence of emptiness, and to opening the sword of discriminating wisdom, etc., then these will not become the resources for the path, and therefore will not become the cause of omniscience. In short, do not be attached to staying, do not be infatuated with change, and when attachment to objects and subjects is released from the depths of the heart, this is called seeing the truth of the union of Shamatha and Vipassana. In general, in all the great Sutra teachings, many classifications of the self-grasping of Shamatha and Vipassana are taught, but when these are applied to the continuum of a practitioner of meditation, nothing more is needed than what has just been said. All the keys are contained in this alone. In short, in order for meditation to be in the hands of the practitioner and to reach the state of perfect possession of all qualities, it must have four supporting conditions. Being inspired by impermanence to turn away from the depths of the heart from attachment to the laws of samsara, having no attachment even to the slightest thing like a needle and thread in this life, being driven to a secluded place, and being able to stay steadily, this is the cause of intention. Not being deceived by demonic friends, relying on a virtuous guru who possesses all the qualities mentioned in the Sutras and Tantras, or even if not possessing all, possesses most of the excellent qualities, has the blessings of the lineage, and understands the key of the instructions like the eyes, this is the cause of the master. The instructions properly given by that guru, abiding in the essence of the Sugata, the original natural state, not touching either samsara or nirvana but completely pervading, transcending the limits of one and many, the present awareness, the clear and transparent awareness, the unmistaken object of meditation that is free from all artificiality and fabrication in its natural state, this is the cause of the object. Moreover, apart from dedicating one's life to maintaining that state of unartificial, natural expression, free from attachment, do not have thoughts like "I am meditating, I will meditate, I have meditated, it is good if realization arises, it is not good if it does not arise, will I attain accomplishment? Will signs of accomplishment appear?" Do not even have a thought the size of a sesame seed husk, but be in a state of non-distraction and non-meditation.