Tibetan
་བ་ལའང་ངས་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་བོ་སྙམ་ན། དེ་ག་དེའི་སྒྲིབ་པར་འགྱུར་བར་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ནས་གངས་སྟོངས་སུ་འཇིགས་སྐྲག་གི་རྐྱེན་ལས་མཐར་གྱི་འཇིགས་པར་སྣང་བ་དང་། འཇིགས་ པར་འཛིན་གྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ། འཇིགས་སྐྲག་གི་རྣམ་པར་མ་འགགས་པར་ཤར་བ་ན་རྐྱེན་དྲག་པོ་དེ་ལམ་དུ་བསླངས་པས་དབང་ཤེས་ཐ་མལ་ལས་ལོག་པའི་བདམ་གཏན་རྣལ་མའི་ཕྱོགས་མཐོང་བ་ཡིན། །གངས་རིའི་ཁྲོད་ན་འདི་ཙམ་ལ་ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་རྣལ་མ་མཐོང་བར་བརྩི་བ་ཡང་སྣང་སྟེ། དེས་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ད་དུང་མ་རྟོགས་པས་ང་དང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ལ་ལ་ལྟོས། །དེ་ལན་གྱིས་ཞུ་པའི་སྙིང་པོར་ཡེངས་མ་ཡེངས་ཀྱིས་དོགས་སེལ་ལ། ཡེངས་པ་དེ་ག་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེལ་སྤྲིང་དུ་ཡུལ་གྱིས་ཉེས་དམིགས་དེ་ཙམ་གསུངས་པ་ལས། །འདི་ནི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ལ། ངོས་འཛིན་དགོས་པས་མ་ཡེངས་པའི་དུས་ཡུལ་ཡོད་པ་ག་ལ་སྲིད། ཡེངས་ཡུལ་སྣང་བའི་ཆ་ལ་ཡུལ་ཅན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེར་ལེན་བྱས་པས་འཁོར་བར་ཞེས་པའི་བརྩོན་དོང་འདིར་ཆགས་སོ་ལྕོག་ལ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཞེས་བྱ་ལ། ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་བ་ནི་འཕགས་པ་སྟེ། རྒྱ་གར་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་རྩོད་པ་མེད་པས་སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཞེས་ཀུན་གྱིས་གྲོགས་ལ། བོད་ཡུལ་འདིར་ནི་ཚོགས་ཀྱི་སྣ་མ་ཟིན་པའི་གང་ཟག་ལའང་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ འཕགས་པར་སྒྲོག་པ་ངོ་མཚར་ཆེའོ། ད་བཅར་གྱིས་དྲིལ་ན་དབང་ཤེས་ཐ་མལ་ལས་ལོག་པའི་གང་ཟག་གཅིག་ལ་འཁོར་འདས་ལག་པའི་ལྟོ་རྒྱབ་ལྟ་བུ་ལས་མེད་པས་རིག་མ་རིག་གི་ཁྱད་པར་ཙམ་ཡིན། འོན་ཀྱང་ད་ལྟ་རླུང་སེམས་ཀྱིས་སླད་པ་དང་བཅས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤངས་རྟོགས་ནི་བལྟར་མི་མངོན་པས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་ལ། སྣང་སེམས་རང་རྒྱུད་དུ་འཛིན་པའི་ལྟ་སྒོམ་ནི་ཇི་ལྟར་བཟང་ཡང་དེའི་རིག་ཆ་ཡང་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་བཅས་པའི་འདུས་བྱས་ཡིན་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་བཟུང་ཞིང་། ཚོགས་ལམ་གྱིས་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་དང་ཕྱོགས་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །གོ་མྱོང་འདི་ཙམ་ཆགས་པའི་སྒོམ་ཆེན་བྱུང་ན། ཡེངས་མ་ཡེངས་ཟེར་བ་འདི་ཡང་ངོ་བོའི་བཞུགས་ཚུལ་དམིགས་གཏད་ཡོད་པའི་གཏམ་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་བློ་འདས་ཀྱི་དྲན་པ་ལ་འཇུར་བྲན་གྱིས་སླད་པ་མ་འཇུག་ཅིག །འདི་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་གེགས་ལྟར་མི་མངོན་པ་ཅིག་དང་མི་ནོར་བའི་ཕྱིར་སྙོམས་འཇུག་དགུའི་ནང་ག
Chinese
如果我認為自己也獲得了阿羅漢的果位，那就會變成那果位的障礙。從那以後，在空曠的雪地裡，由於恐懼的緣故，顯現出極度的恐懼，並且將恐懼與執著視為無二無別。當恐懼的狀態沒有停止地顯現時，將那猛烈的因緣轉為道用，就能夠見到脫離了尋常感官意識的真實禪定的部分面向。在雪山之中，如果僅僅因為這樣就認為見到了真實的法性真諦，那也是可能的，因為他還沒有證悟到能徹底辨別諸法的智慧，所以你我之間存在著一些差異。因此，為了消除關於禪修精要的疑惑，不要散亂。因為散亂本身就是對境，所以在《舍頌》中講述了對境的過患。因為這是極其微細的對境，必須要能夠辨認，所以在不散亂的時候怎麼可能有對境存在呢？在散亂的對境顯現的層面上，由於有境的八識積累，所以才會沉溺於被稱為輪迴的努力深淵中，這被稱為凡夫俗子。如果散亂的對境變成了法性，那就是聖者。印度的龍樹論師是無可爭辯的，所以大家都稱他為聖者論師。但是在藏地，即使是對群體沒有幫助的人，也被宣稱為聖人和佛，這真是太奇怪了。現在如果仔細觀察，對於一個脫離了尋常感官意識的人來說，輪迴和涅槃就像手掌的正反面一樣沒有區別，只有覺與不覺的差別而已。然而，現在由於受到氣脈和心識的影響，佛的斷證功德是無法看到的，所以被稱為見到了如來藏的法性。如果將顯現和心識執著為自性，那麼無論這種見修行多麼好，它的覺性部分仍然是與八識相關的造作法，所以不能被視為涅槃的自性，它與資糧道的正念和順解脫分相一致。如果產生了這樣的理解和體驗的禪修者，那麼所謂的散亂和不散亂，也是指對本質的安住方式有目標指向的說法，所以不要讓大菩提的支分，也就是超越思維的憶念，受到奴役的影響。為了不將其與未授記的障礙等同，並且為了不混淆，在九次第定中……
English
If I think that I have also attained the state of an Arhat, that will become an obstacle to that state. From then on, in the empty snowfield, due to the cause of fear, extreme fear appears, and holding fear and clinging as non-dual. When the state of fear appears without ceasing, transforming that intense condition into the path, one can see a glimpse of genuine samadhi that is separate from ordinary sensory consciousness. In the midst of the snowy mountains, it seems that considering this alone as seeing the true nature of reality is also possible, because he has not yet realized the wisdom that thoroughly distinguishes all phenomena, so there are some differences between you and me. Therefore, in order to dispel doubts about the essence of meditation, do not be distracted. Because distraction itself is the object, so in the Śelasriṅga it speaks of the faults of the object. Because this is an extremely subtle object, it must be able to be recognized, so how can there be an object when there is no distraction? On the level of the appearance of a distracted object, due to the accumulation of the eight consciousnesses of the subject, one becomes attached to this pit of effort called saṃsāra, and this is called an ordinary person. If the distracted object becomes the nature of reality, that is a noble being. The Indian teacher Nāgārjuna is undisputed, so everyone calls him the noble teacher. But in Tibet, even a person who is of no help to the community is proclaimed as a holy person and a Buddha, which is very strange. Now, if you examine closely, for a person who has turned away from ordinary sensory consciousness, saṃsāra and nirvāṇa are no different than the front and back of the hand, there is only the difference between awareness and unawareness. However, now, because the qualities of abandonment and realization of the Buddha are invisible due to being obscured by the winds and mind, it is called seeing the nature of the Tathāgatagarbha. If appearance and mind are clung to as self-nature, then no matter how good this view and practice are, its aspect of awareness is still a conditioned phenomenon associated with the eight consciousnesses, so it cannot be regarded as the nature of nirvāṇa, and it is in accordance with mindfulness and the part of liberation in accordance with the accumulation path. If a meditator with such understanding and experience arises, then the so-called distraction and non-distraction are also words that refer to having a target for the way of abiding in the essence, so do not let the limb of great bodhi, which is the memory beyond thought, be influenced by servitude. In order not to equate it with unpredicted obstacles and in order not to confuse it, in the nine successive abidings…
Tibetan
སས་བསམ་གཏན་གྱིས་རང་བཞིན་རྣམ་མཁྱེན་ཤིང་རྟ་ལ་ལེགས་པར་བསྟན་ཡོད་པས་དེ་ཉིད་ལ་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱོད་ཅིང་ཁྱད་པར་ ཀུ་སུའི་འཇོག་སྒོམ་ལ་གཞོལ་བའི་དུས་ན་བླ་མའི་མོས་གུས་ཁོ་ན་ལ་རྟེན་ནས་གྲོལ་བའི་ཚུལ། ཀུན་དགའ་བོ། དོན་དམ་པ་ནི་དད་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པས་ཟབ་མོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟིགས་པ་བླ་མ་ལ་མོས་གུས་དང་། ཐུགས་ཡིད་འདྲེས་པའི་ཐབས་ལ་འབད་ཅིང་། དེའི་གྲོགས་སུ་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་ལ་འཇུག་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་སྤོབས་ཤིག་དེས་ཚོགས་རྫོགས་ཤིང་། སྒྲིབ་པ་འདག །མོས་གུས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཚམས་སྦྱར་ནས་བླ་མའི་རྟོགས་པ་སློབ་མ་ལ་འཕོས་པའི་ཚེ་དོན་དམ་པའི་ཐུགས་ཡིད་འདྲིས་པ་ཞེས་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་རྒྱུད་ལ་སྨིན་པར་གྱུར་ཅིག་། ཅེས་པའང་རིག་འཛིན་འཇིགས་མེད་གླིང་པས་སོ། སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། གྲ་སར་ཞུགས་ནས་ལྟོ་རྒྱབ་དོན་གཉེར་བས། ལེགས་སྨོན་ཁྲིམས་ཀྱིས་ཕྱི་མའི་དོན་མི་འགྲུབ། ད་ལྟའི་མུ་བཞིན་ངེས་འབྱུང་སྐྱོ་ཤེས་ཀྱིས། རང་བརྒྱུད་བསྐུལ་ལ་དལ་འབྱོར་རྙེད་དཀའ་སེམས། རྟག་པར་ནམ་འཆི་ཆ་མེད་དྲན་གྱུར་ན། ཆོས་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཞར་དང་གཞོར་གྱི་འབྱུང། གྲྭ་གཞོན་གཟན་ཤམ་གཅུ་པའི་བྲེལ་སྤོངལ། གཅིག་པུར་བློ་སྦྱོང་ངང་ ནས་དགེ་སྦྱོར་རེ་མས། གཞན་ལ་མེད་པའི་རིང་ལུགས་ཡིན་ནོ་ཞེས། ཆོས་དང་སེམས་སུ་འཛོལ་བའི་ང་རྒྱལ་དང། ཆོ་ག་དབྱངས་ལ་རེ་བའི་སྒྲམ་བརྗིད་ཀྱིས། །ས་ལམ་བགྲོད་པར་དཀའ་བས་གནས་ལུགས་སྐྱོངས། །གནས་ལུགས་དེ་ཡང་སྟོང་ལྟ་རེངས་པོ་དང་། །ཐ་སྙད་ཚིག་ལ་འཁྲུལ་པས་མི་རྟོགས་ཀྱིས། །བླ་མར་མོས་གུས་ལྕགས་ཀྱུས་དྲངས་པ་ཡི། །ཡོངས་གྲུབ་དྲན་པའི་རྩི་དང་མ་བྲལ་མཛོད། །དེ་ཉིད་ལམ་དུ་སོང་ན་སྙིང་རྗེ་དང་། །མོས་གུས་ཤུགས་ནས་འཆར་ཞིང་ཞེན་ལོག་གིས། །དྲངས་པའི་ལམ་རྟགས་ཡོན་ཏན་ཐུགས་ལ་འཆར། །དེ་སྐད་རྒྱང་རྩེ་བརྩེ་ཆེ་ཆོས་སྡེ་ནས། །དད་གུས་ལྡན་པའི་དགེ་འདུན་མིང་ཅན་གྱིས། །བསྐུལ་ངོར་པདྨ་འོད་ཀྱིས་གླིང་དེ་ནས། །ཀློང་ཆེན་སྒྱུ་མའི་རྣལ་འབྱོར་དེ་ཡིས་སྤྲིང་། །སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དབང་ཕྱུག་ལང་ཚོར་ལྡན་པའི་ལུང་བསྟན་ཡང་། །དལ་བརྒྱད་འབྱོར་པའི་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པ་དཀོན། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་གསུམ་སྟག་ཆས་མཛེས་པ་ལས། །རྒྱལ་བའི་བསྟན་ལ་ཞུགས་པ་བསོད་ནམས་ཆེ། །མྱུ་གུ་གསར་པ་ལྟ་བུའི་ན་ཚོད་ལ། །ཡི་གེ་འབྲི་ཀློག་ཁ་བཏོན་འཛིན་པ་སོགས། །ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ལ་ འབད་པས་མ་སྦྱངས་ན།
Chinese
萨的禅定已将自性遍智的车乘很好地展示出来，因此要用思维的智慧去观察它，尤其是在 专注于库苏的安住禅修之时，要依靠上师的虔诚而解脱。 庆喜，究竟的真谛是要通过信仰来证悟的。 凭借着这句话，要努力对见到甚深之实相的上师生起虔诚，并努力使师徒心意相融。 为了帮助你，要勇敢地进入修习对众生的大悲心的行为中，这样就能圆满资粮，清净业障。 通过虔诚来连接，当上师的证悟转移到弟子身上时，你就能使究竟的师徒心意相融在你心中成熟。 这也是持明者吉美林巴所说。 向佛陀顶礼。 进入僧团后，如果只追求吃穿，那么即使有良好的愿望和戒律，也无法成就来世的利益。 像现在这样，以出离心和厌离心来激励自己的传承，珍惜暇满难得。 如果能时刻忆念无常，不知何时会死，那么对佛法的精进就会像顺水推舟一样自然而然地产生。 年轻的僧人啊，放下争夺袈裟的忙碌，独自一人修习菩提心。 从善行中期待（果报）。 如果说这是他人所没有的宗派，那么就会产生将佛法和世俗混淆的傲慢，以及依赖仪轨唱诵的虚张声势。 因为难以行走在道地上，所以要守护实相。 然而，那种实相也是僵化的空观，并且因为执着于名相言辞而无法证悟。 要用对上师的虔诚之钩来牵引，不要与圆满成就的忆念精华分离。 如果那成为道路，那么慈悲和虔诚就会自然而然地生起，并且由厌离心 所引导的道相功德会在心中显现。 这是从江孜慈悲寺，由具有信心的名为善缘的僧人，应其请求，从莲花光洲，由龙钦幻化的瑜伽士所传授。 向佛陀顶礼。 即使拥有财富和青春的预言，也难以圆满八暇十圆满的功德。 因此，比起用虎皮装饰的三界，进入佛陀的教法中更有福报。 在像新芽一样的年龄，如果不努力学习书写、阅读、念诵和背诵等十种佛法行为，
English
Since Sa's Samadhi has well demonstrated the chariot of the Svabhavikakaya, one should examine it with the wisdom of thought, especially when devoting oneself to the Kusuma's abiding meditation, one should be liberated by relying solely on the devotion to the Guru. Ananda, the ultimate truth is to be realized through faith. By this statement, one should strive to have devotion to the Guru who sees the profound Suchness, and strive to blend the minds of the Guru and disciple. As a help to that, one should bravely engage in the practice of cultivating great compassion for sentient beings, so that one can complete the accumulations and purify the obscurations. By connecting with that devotion, when the Guru's realization is transferred to the disciple, may you ripen in your mind what is called the blending of the ultimate minds of the Guru and disciple. This was also said by Rigdzin Jigme Lingpa. Homage to the Buddha. Having entered the monastic community, if one only seeks food and clothing, then even with good wishes and discipline, one will not accomplish the benefit of the future life. As it is now, encourage your own lineage with renunciation and weariness, and cherish the difficulty of finding leisure and endowment. If one constantly remembers impermanence, not knowing when one will die, then diligence in the Dharma will arise naturally like a boat going with the current. Young monk, abandon the busyness of grabbing robes, and cultivate Bodhicitta alone. Expecting (results) from virtuous deeds. If one says that this is a tradition that others do not have, then arrogance that confuses Dharma and worldly affairs will arise, as well as the pompousness of relying on ritual chanting. Because it is difficult to walk on the stages and paths, one should protect the natural state. However, that natural state is also a rigid view of emptiness, and one cannot realize it by being attached to nominal words. One should draw with the hook of devotion to the Guru, and do not separate from the essence of the remembrance of perfect accomplishment. If that becomes the path, then compassion and devotion will naturally arise, and the qualities of the path signs led by renunciation will appear in the mind. This was transmitted from Jiangtse Compassionate Monastery, by a monk named Good Fortune who has faith, at the request of him, from Padma Od Ling, by the Longchen illusory yogi. Homage to the Buddha. Even with the prophecy of possessing wealth and youth, it is difficult to perfect the qualities of the eight freedoms and ten endowments. Therefore, it is more fortunate to enter the Buddha's teachings than to adorn the three realms with tiger skins. At an age like a new sprout, if one does not diligently study the ten Dharma practices such as writing, reading, reciting, and memorizing,