Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༦༠༡ ནས་ ༧༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༦༠༡ ནས་ ༧༠༠ བར། སྐད་ཀྱིས། །སྦྱིན་སོགས་སྤྱོད་པ་ཕལ་ཆེར་ཁྱད་བསད་ནས། །ལྟ་སྤྱོད་ཟུང་དུ་མ་འབྲེལ་ཆོས་ལུགས་ཤིག །སྔོན་དུས་བྱུང་མོད་དུས་འདིར་སུན་དབྱུང་ཟིན། །སྤྱོད་པ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས། །སྟོང་ཉིད་ཟབ་མོའི་ལམ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས། །འབྲས་དུས་སྐུ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཐོབ་འདོད་ན། །རྒྱུ་དུས་ལྟ་སྤྱོད་ཟུང་འབྲེལ་ཉམས་སུ་མྱོང་། སྟོང་པར་འཛིན་པའི་རྟག་འཛིན་རྟོག་པ་དང་། །གསལ་ཆ་དོར་བའི་འཛིན་མེད་ལྟ་བ་གཉིས། །མཆོག་འཛིན་མང་ཡང་མཐར་ལྟའི་གཡང་དུ་ལྷུང་། །ལུང་རིག་མྱོང་བའི་ཡིད་ཆེས་བྲལ་བ་ཡི། །སྤྲོས་བྲལ་ལྟ་བའི་གྱ་ཚོམ་སྨྲ་བ་དག །རྒྱུ་འབྲས་ཆོས་ཀུན་སྟོང་པར་བལྟ་བ་ཡི། །སྤྲོས་བྲལ་ལྟ་བ་ཚུ་རོལ་མཛེས་པའང་སྨྲ། །གང་ཤར་སེམས་སུ་ལྟ་བས་གྲོལ་འདོད་ནི། །སྣོད་དང་བཅུད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མ་ལུས་པ། །རྟག་བདག་གཅིག་པུ་དག་གི་རང་བཞིན་དུ། །འདོད་སེམས་ཉིད་སེམས་སྣང་གི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པ། པའི་མུ་སྟེགས་གསལ་བ་ཅིས་མི་གྲོལ། །སྒྱུ་མར་ལྟ་བ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ལའང་ཡོད། །མཐོང་བའི་ལམ་གྱུར་རྣམ་འགྱུར་སྒྱུ་མའི་དངོས། །གཙོ་བོའི་ངང་དུ་རྣམ་འགྱུར་ཀུན་ཐིམ་པས། །དེ་ལ་གྲངས་ཅན་ ལུགས་ཀྱི་ཐར་པ་ཟེར། །སྤྲོས་བྲལ་འདི་པ་ཁོ་ནའི་ཁྱད་ཆོས་མིན། །ཆོས་ཀུན་གདོད་ནས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་དང་། །བྱང་བྱ་དོར་བྱའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་བ། །ལྟ་བའི་ཡུལ་དུ་ཚངས་པ་པ་ཡང་འདོད། །མཐའ་བྲལ་ལྟ་བའང་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀ་འདོད། །རིག་བྱེད་མཐའ་བྲལ་བསྒྲུབ་པའི་མཐུན་དཔེར་ནི། །རྨི་ལམ་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་འཛིན་པ་སོགས་དེ་འདྲའི་རྣམ་བཞག་རིག་བྱེད་པ་ཡང་སྨྲ། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྤྲོས་ཀུན་བྲལ་བ་དང་། །གཉིས་མེད་བདེ་བ་ཟབ་ལམ་མཆོག་ཡིན་ཞེས། །ཐོས་ཆུང་གང་དག་མཆོག་ཏུ་འཛིན་ན་ཡང་། །དབང་ཕྱུག་པས་ཀྱང་དེ་ཀུན་གསལ་བར་འདོད། །རང་བཞིན་མ་གྲུབ་འཛིན་མེད་མི་རྟོག་ཅིང་། །ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་དྭངས་ལ་འགགས་མེད་པའི། །ལྟ་བའི་ཉམས་ལེན་ཞང་ཞུང་བོན་ལའང་ཡོད། །ལམ་གནད་འཁྲུལ་པས་གྲོལ་བ་ག་ལ་འགྱུར། །བདག་མེད་ལྟ་བ་ཐལ་རང་ལུགས་སོ་ཞེས། །འཆད་བྱེད་དེ་དག་ཐོས་པའི་རྣ་བ་བྲལ། །དེ་ཉིད་ཐེག་ཆེན་ཁོ་ནའི་ཁྱད་ཆོས་མིན། །དངོས་སྨྲའི་གཞུང་ལས་རང་རྒྱུད་བདེན་མེད་བཤད། །གང་ཤར་རང་སེམས་མདོ་སེམས་ཐུན་མོང་བ་། །གཟུང་འཛིན་འགོག་པ་རྣམ་རྫུན་དབུ་མའི་ལུགས། །གཉིས་ མེད་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་འགོག་པ་ཡི། །ལྟ་བའི་རྣམ་གཞག་
Chinese
纸页 601 至 700。 纸页 601 至 700。 说：几乎完全忽视布施等行为，既不关联见解与行为的宗教，过去虽有出现，但现今已被驳斥。以执持行为至上的苦行，诽谤甚深空性的道路。若欲于果时获得二身双运，则于因时修持见行双运。执著空性的常执分别，以及舍弃明分的无执见解，虽有众多执为殊胜者，最终却堕入见的悬崖。远离以教理、正理、经验生起的信赖，那些宣说离戏见解的夸夸其谈者，宣说视因果诸法为空性的离戏见解，也宣说彼岸的美好。若欲以观视任何显现为心而解脱，则整个器情世界，皆为常恒、自主、唯一之自性，不区分欲念本身与心识显现之差别，这样的外道如何不解脱？观视为幻化，外道也有。成为见道的转变，是幻化的事物。一切转变融入主物之状态，因此，称其为数论派的解脱。离戏并非仅仅是此派的特点。一切法原本即是自性清净，并且远离能净、所净、应舍弃之戏论，在见解的范畴中，梵天派也如此认为。离边见，内外二者皆认可。作为吠陀经中论证离边的共同例子，吠陀经派也说，如执著梦中乾闼婆城市等，也有类似的安立。空性、远离一切戏论、以及无二安乐是甚深道之殊胜，即使某些寡闻者执为殊胜，自在天派也清楚地认可这一切。不成立自性、无执、无分别，并且任何事物皆不成立、澄澈而无碍的见解修持，在象雄苯教中也有。因道路要点错谬，如何能解脱？声称无我见是应成派、自续派之宗，那些宣说者，远离听闻。此见并非仅仅是大乘的特点。在有宗的论典中，宣说自续无实。任何显现皆为自心，是显宗、心宗共同的。遮止能取所取，是唯识、中观的宗派。遮止无二智为真实成立的见解之安立。
English
Pages 601 to 700. Pages 601 to 700. It is said: A religious system that almost completely disregards practices such as giving, and does not connect view and conduct, existed in the past but has now been refuted. Ascetics who hold conduct as supreme denigrate the profound path of emptiness. If you wish to attain the union of two bodies at the time of fruition, then experience the union of view and conduct at the time of cause. The conceptualization of permanence that clings to emptiness, and the view of non-clinging that abandons clarity, although many hold them as supreme, ultimately fall into the abyss of views. Those who speak bombastically about the view of non-elaboration, devoid of trust arising from scripture, reason, and experience, proclaim the view of non-elaboration that sees all phenomena of cause and effect as empty, and also speak of the beauty of the other shore. If you wish to be liberated by viewing whatever arises as mind, then the entire world of container and contents is of the nature of permanence, self, and oneness, without distinguishing between desire itself and the difference in mental appearances. How can such non-Buddhists not be liberated? Viewing as illusion also exists in non-Buddhist systems. The transformation that becomes the path of seeing is an illusory thing. All transformations dissolve into the state of the principal, therefore, it is called liberation in the Samkhya system. Non-elaboration is not a unique characteristic of this school alone. All phenomena are originally self-nature pure, and free from all elaborations of what is to be purified, what is to be abandoned. In the realm of view, the Brahma school also asserts this. The view of non-extremes is also asserted by both internal and external schools. As a common example in the Vedas for proving non-extremes, the Vedic school also speaks of similar establishments, such as clinging to a city of gandharvas in a dream. Emptiness, freedom from all elaborations, and non-dual bliss are said to be the supreme profound path, and even if some with little learning hold them as supreme, the Ishvara school also clearly acknowledges all of these. The practice of a view that does not establish self-nature, is non-clinging, non-conceptual, and in which nothing is established, clear and unobstructed, also exists in Zhangzhung Bon. How can liberation occur through mistaken key points of the path? Those who proclaim that the view of selflessness is the system of Prasangika and Svatantrika are devoid of hearing. This is not a unique characteristic of the Mahayana alone. In the treatises of the Realists, the non-inherent existence of Svatantrika is explained. Whatever arises is one's own mind, which is common to Sutra and Mind. The system of Vijnanavada and Madhyamaka is the cessation of grasping and the grasped. The establishment of the view that prevents the non-dual wisdom from being truly established.
Tibetan
དབུ་མ་ཆེན་པོར་འདོད། །འདུས་བྱས་མི་རྟག་ཕུང་སོགས་བདག་མེད་དུ། །ལྟ་བའི་རིམ་པས་འཇིག་ཚོགས་སྤོང་མི་ནུས། །འཛིན་སྟངས་འགལ་ཕྱིར་མ་རིག་འཇོམས་ནུས་པས། །དེ་དག་ནང་ནས་སྟོང་ཉིད་ལྟ་བ་མཆོག །མན་ངག་ལུགས་ལའང་བདག་དང་རྣམ་རིག་སོགས། །ཕྱི་ནང་འཚོལ་བའི་ལག་ལན་མང་མོད་ཀྱི། །ད་ལྟ་བོད་ན་གྲགས་པའི་སེམས་འཚོལ་གཅིག །བསམ་གཏན་དཀྲོག་པའི་རྣམ་གཡེང་ཆོས་སུ་མཐོང་། །གང་ཤར་སེམས་དང་སེམས་ཉིད་རང་ལུས་ཀྱི། །ཕྱི་ནང་ཀུན་ལ་རྣམ་པར་བཙལ་བ་ན། །བཙལ་བས་མ་རྙེད་ཡུལ་ཅན་ཤེས་རབ་སོགས། གནས་སྐབས་ཤིག་ཏུ་ལྟ་བར་འདོད་ན་ཡང་། །བློས་བྱོས་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་བའི། །གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་རང་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡི། །ཤེས་པ་གསལ་དྭངས་རྟོག་མེད་ཡེ་ཤེས་དེ། །སྒྲུབ་བརྒྱུད་ཀུན་གྱི་བསྟན་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན། །རྗེས་ཐོབ་དུས་སུ་ཐ་སྙད་དེ་ལྟ་ནའང་། །མཉམ་གཞག་དུས་སུ་མཐའ་བྲལ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས། །བལྟ་བྱ་བྱ་བྱེད་སྒྲ་རྟོག་འཇུག་ཚུལ་ཡིན། ། ངེས་པའི་དོན་དུ་ཆུ་དང་དཔའ་རླབས་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པས་གོ་ལ། འདིར་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ནི་གང་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་པ་དང་། །དྲན་པ་མེད་པས་ཀྱང་སེམས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ལྔ་ལྟར་མ་སྤངས་ལ། མ་སྤངས་པའི་ཁས་ལེན་ལ་རོ་མྱང་བའི་འཛིན་སྟངས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་མིང་སྙན་པོར་བཏགས་པའི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའང་མཐན་ཉིད་སྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་དག་པས་གླེན་པ་གོམས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་དང་། དྲན་པ་མེད་པའང་མ་ཡིན་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པའི་བརྗོད་བྲལ་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བ་ལུང་རིག་དང་འབྲེལ་བ་ཉིད་མན་ངག་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་སྒོམ་པ་ཡིད་བྱེད་དང་བྲལ་བས་བསྐྱང་བ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །མ་གཟིགས་མི་གཟིགས་གཟིགས་མི་འགྱུར། །རང་བཞིན་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། །ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་གཟིགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། ཨ་ཏི་ཤས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཅི་ཡང་མི་གཟིགས་ཏེ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་མི་མངའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་ཅིག་ཆར་འཇུག་པའི་གྲུབ་ མཐའ་ཁས་བླང་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའང་མདོ་ཁམས་པ་དགེ་སློང་གཅོད་པ་ཅན་བཞིས་བསྐུལ་ཞིང་དྲིས་པའི་དོར་ལྔ་བརྒྱར་ཐ་མ་ལ་གངས་རིའི་ཁྲོད་ན་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེ་མཁྱེན་བརྩེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་གདམས་པའོ། །སྐྱབས
Chinese
认为是伟大的中观。以观察有为法无常、蕴等无我的次第，不能舍弃坏聚见。因为执着的方式相反，所以能摧毁无明。这些之中，空性见是最好的。口诀派中也有寻找内外之我和识等的方法。现在西藏流行的寻心之法，被认为是扰乱禅定的散乱法。无论显现什么，都将心和心性视为自身，内外一切都进行寻找，但寻找也无法找到，如果想暂时将有境的智慧等视为一种见解，那么远离分别念和能取所取的，本来的本觉自性相合的，清澈明亮无分别的智慧，是所有实修传承教法的主体。后得位时虽然如此称谓，但在入定时，是远离一切边际的虚空界，是能观所观和行为，以及言语分别念的融入方式。 如经中所说：“究竟义中如水与波浪。”这里，自性光明之别别智慧，并非不作意，也并非如无忆念之五种无心状态般舍弃。对于不舍弃之承诺，以品尝滋味的执着，而冠以别别智慧之美名，实则以修习之力清净所知障，并非如愚者般习惯于不作意和无忆念，而是以诸法皆不成立自相和共相之不可言说大中观见，与经论相合，实乃口诀大圆满之修法，以离于作意而修持。如圣者龙树所说：“心是诸佛之，未见不见及不见。于无自性之自性，如何能见而转变。”阿底峡尊者也说：“薄伽梵之智慧，什么也不见。为何呢？因为智慧无有对境。”等等，是同时进入之宗派的承诺。这也是应多康巴格西觉巴坚之劝请和提问，在五百问答的最后，于雪山之中，持有自性大圆满宗见的让炯多吉钦哲沃色的教言。皈依。
English
It is considered the Great Madhyamaka. By observing impermanence of compounded things, aggregates, etc., as selfless, one cannot abandon the view of perishable aggregates. Because the manner of clinging is contradictory, it can destroy ignorance. Among these, the view of emptiness is the best. In the oral tradition, there are also many methods of searching for self and consciousness, etc., internally and externally. The method of searching for the mind that is currently popular in Tibet is seen as a distraction that disturbs meditation. Whatever arises, regarding the mind and mind-essence as one's own body, searching everywhere internally and externally, but even searching cannot find it. Even if one wants to temporarily regard the wisdom that has an object, etc., as a view, then that pristine awareness that is free from all elaborations of grasping and being grasped, the innate wisdom that recognizes its own face, that clear and lucid, non-conceptual wisdom, is the main point of the teachings of all practice lineages. Although it is called that in the post-meditation state, in the state of equipoise, it is the expanse of the sky, free from all extremes, the way in which the object of observation, the action, and the agent, as well as speech and conceptual thought, are integrated. As it is said in the scriptures, "In the ultimate sense, like water and waves." Here, the discriminating wisdom of self-luminous nature is not something that is not attended to, nor is it abandoned like the five states of mindlessness without memory. For the commitment of not abandoning, with the clinging of savoring the taste, it is given the beautiful name of discriminating wisdom, but in reality, it is the obscuration of knowledge purified by the power of meditation, not like the ignorant who are accustomed to not attending and not remembering, but rather the view of the inexpressible Great Madhyamaka, where all phenomena are not established by their own characteristics and common characteristics, which is in accordance with the scriptures and reasoning, is actually the practice of the Great Perfection oral tradition, cultivated by being free from attention. As the noble Nagarjuna said, "The mind is of all the Buddhas, unseen, not seen, and will not be seen. On the nature of no self-nature, how can one see and transform?" Atisha also said, "The wisdom of the Bhagavan does not see anything. Why is that? Because wisdom has no object." And so on, it is the commitment of the simultaneous entry of tenets. This is also the advice of Rangjung Dorje Khyentse Özer, who holds the view of the Great Perfection of self-nature in the snowy mountains, at the end of five hundred questions and answers, urged and asked by the four monks of Dokhampa Gewa Chopachen. Refuge.