Tibetan
ང་མ་བྱས་པར་སེམས་ཁོ་རང་གི་རང་ངོ་ཤེས་ཙམ་རིག་པའི་ངང་དུ་འཇོག་པ་དེ་ལས་ལྷག་པར་བྱ་རྒྱུ་གང་ཡང་མེད། །དེ་ལྟར་བཞག་པས་ཀྱང་མི་སྡོད་པར་འགྱུ་བ་བན་བུན་དུ་ཤར་བ་བྱུང་ན། གང་ཤར་གྱི་རྣམ་རྟོག་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ཕལ་པ་ལྟར་འདི་ནི་འདིའི། །དེ་ནི་དེ་འདྲ་ཞིག་གོ་བསམ་པ་ལྟ་བུའི་རྗེས་སྙོགས་བརྟག་དཔྱད་བསམ་གཞིག་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་ཤར་མཁན་དེ་གང་ན་འདུག །གང་འདྲ་ཞིག་ ཡིན་ཁ་ནང་དུ་སློག་ནས་བལྟས་པས་རྣམ་རྟོག་ལ་དང་པོ་འབྱུང་བའི་ཁུངས་མེད། ད་ལྟའི་ནས་པའི་ས་མེད། ཐ་མར་འགྲོ་བའི་ཡུལ་མེད་པས་རང་སྟོང་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན། མདོར་ན་དགའ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་ལུང་མ་བསྟན་གྱིས་རྣམ་རྟོག་ཇི་འདྲ་ཞིག་འཆར་ཡང་གང་ཤར་ངོས་ཟིན་ཞིང་། བརྗེད་འབྱམས་འོག་འགྱུར་མ་ཤོར་བར་བྱ། དགའ་སྡུག་ལ་སོགས་པའི་རྩིས་གཞག་གང་ཡང་མ་བཏང་བར་རང་ཐོག་ཏུ་བཞག་པས་ཅིག་ཞིག་ན་གནས་པ་ལ་རང་དབང་ཐོབ། ལྷག་མཐོང་གི་རྩལ་ཐོན་པས་སྒོམ་ལ་ཡར་སྐྱེད་འབྱུང་བ་ཡིན། དེའི་ཚེ་བློ་ཚོད་རྒྱུད་ཚོད་ལ་དཔགས་པའི་བོག་འདོན་། བླ་མ་ལྟ་དགོངས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་ཅན་ལ་ཞུས་པས་ཆོག །ལར་རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚམས་ལ་ལག་པའི་ལྟོ་རྒྱབ་ཙམ་ལས་མེད་པས་རང་ངོ་རང་གིས་ཤེས་པ་ལ་སྒོམ་ཟེར། མ་ཤེས་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཟེར། ཐུགས་དམ་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་རྟོག་ཤར་ལུགས་ལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་ལ་བདག་རྐྱེན་སྤྲོད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ཡོད། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་སེམས་ལ་གང་ཤར་ལ་བདག་རྐྱེན་སྤྲད། །འདི་བྱས་ན་ཡོང་། འདི་མ་བྱས་ན་མི་ཡོང་། འདི་ལ་འདི་བྱེད། སྔོན་ལ་དེ་བྱས་ན། རྗེས་ལ་འདི་ཡོང་བསམ་པ་དེ་སྦུགས་ལ་བསྐྱིལ། ཁ་ལ་བཏོན། ལག་པར་བླངས་པས་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་གྱི་ངང་དུ་འཕྲུལ་པ་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་སོང་སྟེ། དེའི་བག་ཆགས་ཨ་འཐས་པས་འཁོར་བ་མཐའ་མེད་དུ་འཁྱམས་པ་ཡིན་མོད། ཐུགས་དམ་པས་གང་ཤར་རང་ཐོག་ཏུ་གཞི་རྩ་བཅད། ཤེས་པ་ལུང་མ་བསྟན་ཐེར་ལ་བཏོན། སྐྱོན་ཡོན་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསླད་པའི་ད་ལྟའི་རིག་པ་རྗེན་པ་འདི་ཉམས་སུ་བླངས་པས། དགོངས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་ཙ་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ས་ལ་སླེབས་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་འཇིག་རྟེན་མི་ཁྱུ་ནས་བུད། བློ་བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་ལ་གཏད་དེ་གཞན་གྱི་ཁ་ལ་མི་ཉན། རང་ཚོད་རང་གིས་བཟུང་སྟེ་གྲུབ་ཐོབ་གོང་མའི་རྣམ་ཐར་ལ་བལྟ། རྐྱེན་ངན་དང་གནད་གདོན་བྱུང་ན་སྒྲིབ་པའི་བུད་ཤིང་དུ་བསམས་ཏེ་ལས་ངན་ཟད་ཡིན་སྙམ་ནས་དགའ་བསྒོམ། །ཟས་
Chinese
不做任何事，仅仅将心自身的本性安住在觉性中，没有比这更重要的了。即使这样安住，如果念头仍然不住地、纷纷扬扬地生起，那么，不要像世俗之人那样，对所生起的念头进行追逐、分析、思考，认为“这是这个，那是那个”，而是要反观生起者在哪里，是什么样的。这样向内审视，念头就没有最初生起的源头，没有现在安住的地方，没有最终去往的去处，因此会自然空寂、无根无基、彻底瓦解。总之，无论生起快乐、痛苦、中立、未被指明的念头，都要认识到所生起的是什么，不要陷入遗忘和昏沉。不要对快乐、痛苦等进行任何计算，而是安住在自身之上，这样就能获得安住于当下状态的自由。当观的力量增强时，禅修就会进步。那时，可以根据自己的智慧和根器来决定是否需要请教具有上师见解的智者。总的来说，证悟和未证悟之间的界限只有手掌的正反面那么薄，所以自己认识自己的本性就叫做禅修，不认识就叫做迷惑。修行人和世俗之人念头生起的方式没有区别，区别在于是否对念头进行执着。世俗之人会对心中所生起的念头进行执着，认为“做了这个就会成功，不做这个就不会成功，对这个要这样做，先做那个，之后就会这样”，这些想法在心中盘旋，口中说出，手中行动，最终在贪嗔痴的状态中，迷惑如连珠般不断产生，其习气根深蒂固，因此在轮回中无休止地漂流。而修行人则会将所生起的念头在自身上斩断根源，将觉性置于未被指明的状态，不被任何好坏所玷污，修持这当下赤裸的觉性，当证悟融入法界时，就能到达涅槃的境界。像这样努力修行，就能从世俗人群中脱颖而出，将心托付给上师和三宝，不听信他人的言语，自己把握自己，学习前辈成就者的传记。如果遇到逆境和邪魔，就将其视为消除业障的柴火，认为这是在消除恶业，从而欢喜修行。食物
English
There is nothing more important than simply resting the mind's own nature in awareness, without doing anything. Even if you rest in this way, if thoughts still arise incessantly and diffusely, then, do not chase, analyze, or contemplate the arising thoughts like ordinary people, thinking "this is this, that is that," but rather look back at where the arising one is, and what it is like. By looking inward in this way, thoughts have no source of origin, no place of present dwelling, and no destination to ultimately go to, therefore they will naturally become empty, rootless, and completely disintegrated. In short, no matter what kind of thoughts arise, whether they are happy, sad, neutral, or unspecified, recognize what is arising, and do not fall into forgetfulness and dullness. Do not make any calculations about happiness, sadness, etc., but rather rest on your own, and in this way you will gain freedom to abide in the present state. When the power of insight increases, meditation will progress. At that time, you can decide whether or not you need to consult with a wise person who has the view of a lama, based on your own wisdom and capacity. In general, the boundary between realization and non-realization is only as thin as the palm of your hand, so knowing your own nature is called meditation, and not knowing is called delusion. There is no difference in the way thoughts arise for practitioners and ordinary people, the difference lies in whether or not they cling to thoughts. Ordinary people will cling to the thoughts that arise in their minds, thinking "if I do this, I will succeed, if I don't do this, I will not succeed, I must do this for this, first do that, and then this will happen." These thoughts swirl in their minds, they speak them out, and they act on them, and ultimately, in the state of greed, hatred, and ignorance, delusion arises continuously like a string of beads, and their habits are deeply ingrained, so they drift endlessly in samsara. But practitioners will cut off the root of the arising thoughts on their own, place awareness in an unspecified state, and practice this naked awareness of the present, unpolluted by any good or bad. When realization merges into the Dharmadhatu, they will reach the state of Nirvana. By striving to practice in this way, one can stand out from the crowd of ordinary people, entrust their mind to the lama and the Three Jewels, not listen to the words of others, take control of themselves, and study the biographies of previous accomplished ones. If you encounter adversity and evil spirits, regard them as firewood for eliminating obscurations, and think that this is eliminating bad karma, and thereby practice with joy. Food
Tibetan
གོས་གང་འབྱུང་ཙམ་ལ་བློ་ཕུགས་གཏོད་པ་ལས་ལྟོ་ཕྱིར་ཆོས་བློས་མི་གཏང་། དགའ་པོ་དང་སྐྱིད་པོ་བྱུང་ཡང་དེ་ཉིད་རྟག་པ་མེད་ཅིང་མདང་གི་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བས་འདོད་ཡོན་སྒྱུ་མྲ་སྦྱང་། དེ་ལྟ་བུའི་ཕོ་ཚུགས་ཀྱིས་གཡའ་ཁྲོད་དང་གངས་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་སྒྲུབ་པའི་སྲོག་མཁར་ བཙུགས་ནས་གྲུབ་ཐོབ་གོང་མའི་རྣམ་ཐར་འཁྱོངས་ཏེ་སྐྱེ་འཆིའི་འདུ་ཤེས་ཟད་པ་ཙམ་མ་བྱུང་ཡང་། འཆི་ཁར་འགྱེད་པ་མེད་པ་ཞིག་ངེས་པར་ཡོང་དགོས་པར་ཆོས་བྱས་པའི་དོན་རྡོ་ལགས། ཞེས་རང་བྱུང་པདྨའི་གསུང་གི་སྒྲུབ་གནས་དབང་ཆེན་ཕོ་བྲང་འོག་མིན་རང་བྱུང་གི་བྱ་སྐྱིབས་འདུ་འཛིས་དབེན་པའི་མཚམས་མལ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་མཁྱེན་བརྩེའི་འོད་ཟེར་གྱི་རིག་འཛིན་ལྷུན་གྲུབ་ལ་གདམས་པ་དགེ་བར་གྱུར་ཅིག །བཟོ་མེད་ལྷིང་པ་རྒྱ་ཡན་ཅོག་བཞག་ཀློང་། །འཁོར་འདས་གཉིས་མེད་བྱ་རྩོལ་བློ་འདས་ཀྱི། །རིག་པ་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་ལས་འདས་པའི། །གཉུག་མའི་གཤིས་ལ་བླང་དོར་མེད་པར་འདུད། །སེམས་ཀྱི་འཇོག་སོ་ནི། ད་ལྟའི་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་རང་འགྲོས་བཅོས་བསླད་དང་བྲལ་བ་གསལ་རིག་རྗེན་པ། བརྗོད་བྱས་གཏན་ལ་མི་ཕེབས་པ་འདི་ག་ཡིན། འདི་གཉིས་དུས་རྟག་པར་མ་བརྗེད་ཙམ་དུ་སྐྱོང་བ་ལ་སྒོམ། འདི་བརྗེད་སྒོམ་མེད། མ་བརྗེད་ན་སྒོམ་ཡོད། མཐར་ཐུག་གི་འཇོག་སོ་ལག་བཅངས་འདི་ཀ་ཡིན་ཏེ་ཀུན་མཁྱེན་གྱིས། རང་ངོ་འཕྲོད་ཀྱང་གོམས་འདྲིས་མ་བྱས་ན། །རྣམ་རྟོག་དགྲས་ཁྱེར་གཡུལ་ངོའི་བུ་ཆུང་འདྲ། །ཞེས་གསུངས་བའི་ཕྱིར་རོ། འདི་ལས་ལྷག་པའི་ སྒོམ་གནས་ཉམས་དགའ་སྤྲོ་ཅན་དང་། གསལ་ཉམས་ཞེན་པ་ཅན་དང་། མི་རྟོགས་པ་ནག་ཡོར་ཡོར་སོགས་ཅི་བྱུང་ཡང་གོལ་ས་དང་ཤོར་ས་ལས་མ་འདས། དེ་བཞིན་དུ་སྒོམ་བྱེད་དོ། །སེམས་གནས་འདུག་གོ་།འདི་ག་རང་ཡིན་ནོ་བསམ་པའི་ངེས་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བློའི་ཤུན་པ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྔ་མའི་འཕྲོར། སྒོམ་ཡུན་རིང་ཡང་ཞེན་བློ་མ་ཞིག་ན། །ངལ་བ་དོན་མེད་རབས་ཆད་ཁེ་གྲགས་འདྲ། ཞེས་པས་ཤེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་བཅོས་བསླད་བསམ་བརྗོད་དང་བྲལ་བ་འདི་དུས་རྟག་པར་དྲན་མཁས་ན་སྒོམ་ཟེར། རིག་པ་ཟེར། ཀ་དག་ཟེར། འདི་མ་དྲན་ན་འཁྲུལ་པ་ཟེར། །མ་རིག་པ་ཟེར། སེམས་ཟེར། འཁོར་འདས་གཉིས་རིག་མ་རིག་ཙམ་ལས་གཞན་ཅི་ཡང་མིན། དེ་ལྟར་དུ་སྒོམ་དུས་རྣམ་རྟོག་ཟི་སྦྱིར་གྱིས་གནོད་པ་བྱུང་ན། རྣམ་རྟོག་རང་ཡང་སྒོམ་ལས་མ་འདས་པས་རྣམ་རྟོག་དེ་འོག་འགྱུ་ཁྱེར་རྐྱང་མ་ཡིན་པར་ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་ངོ་ཤེས་ན་
Chinese
不要为了口腹之欲而放弃佛法，不要把希望寄托在能得到多少衣物上。即使得到快乐和幸福，它们也不是永恒的，就像昨天的梦一样，要修习欲妙如幻。以这样的男子气概，在悬崖峭壁和冰雪之中等地建立修行的生命城堡，遵循成就者前辈的传记，即使没有完全耗尽生死之念，也一定要做到临终时没有遗憾，这才是修法的意义所在啊！这是自生莲花生大师的教言，从修行处大权宫邬金自生的鸟巢般远离喧嚣的闭关处，给予瑜伽士钦哲·沃热的持明隆珠的教诲，愿吉祥！ 无造作寂静广阔的法界中， 轮回涅槃无二，超越勤作思维的， 觉性超越见修行果的， 于本初自性，无取舍而顶礼。 心的安住方式是：现在的庸常意识，自然而然，没有改造和伪饰，明觉赤裸，无法用言语来确定，就是这个。这两个时时不要忘记，守护它就是禅修。忘记它就没有禅修，不忘记就有禅修。最终的安住方式就是这个手印，全知者说： 即使认识了自性，如果不加以串习， 也会像战场上被敌人掳走的幼童一样。 因此这样说。除此之外， 无论出现什么，如令人愉悦欢喜的禅修处，或执着于明相，或无法理解的黑乎乎一片等，都没有超出迷失和错失的范围。同样地进行禅修。 心安住于此。认为“就是这个”的所有定解，都是意识的表皮，原因如前所述。 禅修时间虽长，如果执着心没有消失， 就像徒劳无益，断绝后代的虚名一样。 由此可知。因此，现在的意识，没有改造、伪饰、思虑和言说，如果时时能够忆念，就叫做禅修，叫做觉性，叫做本来清净。如果不忆念，就叫做迷惑，叫做无明，叫做心。轮回和涅槃，除了觉与不觉之外，没有其他什么。像这样，在禅修时，如果被念头纷纷扰扰地干扰，念头本身也没有超出禅修的范围，所以不要仅仅让念头随波逐流，而是要让它自己认识自己。
English
Rather than placing your hopes on acquiring mere clothing, do not forsake the Dharma for the sake of food. Even if joy and happiness arise, they are impermanent, like a dream from last night, so practice the illusory nature of desirable objects. With such manliness, establish a life-fortress of practice in places like cliffs and snowfields, uphold the biographies of previous accomplished ones, and even if you do not completely exhaust the concept of birth and death, you must certainly come to a point where you have no regrets at the time of death. That is the meaning of practicing the Dharma! These are the words of Rangjung Pema (Self-Arisen Lotus), from the hermitage of the great powerful palace of Oddiyana Rangjung (Self-Arisen), a secluded retreat like a bird's nest, a teaching given to the vidyadhara Lhundrup (Spontaneously Accomplished) by the yogi Khyentse Özer (Wisdom and Love's Light). May it be virtuous! In the unmade, still, vast expanse, Saṃsāra and nirvāṇa are non-dual, beyond effort and thought. Awareness is beyond view, meditation, and action. To the innate nature, I prostrate without acceptance or rejection. The way to settle the mind is: the ordinary consciousness of the present moment, naturally, without fabrication or adulteration, clear and nakedly aware, which cannot be definitively established by words, is just this. Meditate by maintaining these two without forgetting them at all times. Forgetting this is no meditation; not forgetting it is meditation. The ultimate way to settle is just this hand gesture, as the Omniscient One said: Even if you recognize your own face, if you do not familiarize yourself with it, Deluded thoughts will carry you away like a young child on the battlefield. Therefore, it is said. Apart from this, Whatever arises, such as a pleasant and joyful meditation experience, or attachment to clarity, or an incomprehensible darkness, does not go beyond the scope of straying and losing. Meditate in the same way. The mind abides here. All the definite understandings that think, "It is just this," are the husk of the mind, for the reason mentioned earlier. Even if you meditate for a long time, if attachment does not subside, It is like meaningless effort, a line of descendants cut off, or a reputation for profit. This is known from this. Therefore, if you are always mindful of this present consciousness, which is free from fabrication, adulteration, thought, and speech, it is called meditation, it is called awareness, it is called primordial purity. If you are not mindful of this, it is called delusion, it is called ignorance, it is called mind. Saṃsāra and nirvāṇa are nothing other than awareness and non-awareness. In this way, if you are disturbed by a flurry of thoughts during meditation, the thoughts themselves do not go beyond the scope of meditation, so do not merely let the thoughts drift along, but rather let them recognize themselves.