Tibetan
་ཆུད་འཛའ། ཕྱི་རོལ་དུ་གཞན་ཡིད་དང་བ་མི་འདྲེན། ཁྱིམ་པ་སུན་འབྱིན་གྱིས་ཉེས་པ་བསྐྱེད་པ་ཡིན། རང་གི་ཁོང་མ་ཞིག་པའི་བསམ་པ་ཚེ་མའི་ནགས་ཚལ་ལྟ་བུ་ཕྲག་དོག་དང་ཀོ་ལོང་གི་རྒྱུད་མ་རུངས་པར་བྱས་པས་མཆེད་གྲོགས་ཕན་ཚུན་དུ་སེལ་འཇུག །ཕོག་ཐུག་གི་གཏམ་དང་སྐྱོན་འདོགས་པ་ལ་དགའ་ཞིང་། ཆུ་སྐྱར་ཉེའུ་ སྒུག་པ་བཞིན་གཞན་གྱི་སྐྱོན་རྟོག་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་སྙེད་ན་བསམ་པ་འདི་དུས་སྙིགས་མའི་དགོན་ཁྲོད་ཆེ་ཆུང་གང་ནའང་འདུག་པས་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་རྩ་བ་ཡིན་པས་རང་གཞན་སུ་འདྲའི་ཐད་དུའང་དག་སྣང་འབའ་ཞིག་སྦྱང་བ་ལ་བསླབ་དགོས། དེ་ནས་བསྟན་པར་ཞུགས་པའི་དགོས་པའམ། དན་པོ་ནི། དམ་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལས། སྡིག་པ་ཅི་ཡང་མི་བྱ་ཞིང་། །དགེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་སྤྱད། །རང་གི་སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་འདུལ། །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་པས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྟེན་གཞི་བསླབ་པ་ལ་གུས་ཤིང་། སྡོམ་པ་དམ་ཚིག་གཙང་བ་དང་། ཐུགས་དམ་འཕེལ་བ། བྱ་བ་བཏང་བ་དག་ལ་རག་ལས་པས། རྩ་བ་བཞི་དང་འགལ་བའི་ལས་བྱེད་ན་བསྟན་པའི་ཆོམ་པོར་འགྱུར་བས་ཕྱིར་དེངས་ཤིག །དེ་ཕྱིན་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་འདུལ་བའི་གང་བཀག་བརྩི་བ་ལྟ་བུ་བྱ་དྲལ་གྱི་སྡེ་ལ་སྤར་དུ་མ་ཁེབས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་ཀྱིས། བསྟན་པའི་མིག་ལྟོས་ལ་གནོད་པའི་ཆས་དང་སྤྱོད་ལམ་ཡ་མ་ཟུང་། ཆང་བག་མེད་མི་འཐུང་བས་མཚོན་བླང་དོར་གྱི་གནས་རྣམས་དོན་གྱི་ཚང་པ་རི་ཆོས་དང་ཞལ་གདམས་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལྷུར་ལེན་དགོས་ སོ། །འདིར་ཞུགས་པ་རྣམས་མདུན་མའི་སྒོ་འགེགས་ཀྱིས་གཟུགས་བཙུན་ཙམ་མིན་པས་ཐར་པ་དོན་གཉེར་དགོས་པའི་རྩི་ཁ་བླངས་ཤིང་རང་བློས་དང་ཏུ་བླངས་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས། སྟོན་བསོད་སྙོམས་རན་པ་ནས་ཕྱི་མཐའ་ཟླ་བ་བཅུ་པའི་ཚེས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ཙུན་ལྟོ་གོས་མཐུན་རྐྱེན་བསྒྲུབ་པའི་གནད་ཆེན་དམིགས་བསལ་ཡིན་ལ། དེ་ཕྱིན་ཉི་ལྟོས་སར་ན་ཤི་རྐྱེན་དབང་གིས་མཚོན་དགོས་དོན་དམིགས་བསལ་སླད་དུ་འགྲོ་དགོས་ངེས་ལ་དགོངས་པ་ཞུ་ཞིང་། གཞན་མ་མཚམས་དང་སློབ་གཉེར་སོགས་ཆོས་སྤྱོད་བཅུས་དུས་འདའ་བར་བྱེད་པ་ལས། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཕེར་རྒྱ་དང་། བལ་ཕྲུག་གི་ལག་ལེན་སོགས་བྱེད་ས་མེད། ལར་དངོས་ཀྱི་རིང་ལུགས་འཛིན་པ་ཀུན་བསྟན་པའི་མིག་རྐྱེན་འདི་གཅེས་པར་འཛིན་པ་ལས། ཞིག་པོ་དང་། ཐོ་ཅོའི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པས་ནམ་ཡང་བསྒྱིངས་པར་མི་བྱའོ། །སྙིང་པོར་དྲིལ་བའི་བཅའ་སྒྲིག་གི་རྣམ་གཞག་འདི་དག །འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཕལ་སྡུག་བ
Chinese
不要贪图享乐。不要在外招揽别人的欢心。使在家人厌烦会产生罪过。自己内心不悦的想法，像茨藜的森林一样，因嫉妒和争斗的种子不驯服而使道友之间互相离间。喜欢说伤人的话和揭发别人的缺点。像水鸟等待小鱼一样，想着能找到别人什么样的缺点，这种想法无论在末法时代的任何大小寺院里都有，是产生一切罪过的根源，因此无论对自对他都要学习纯净的显现。之后进入佛门的必要或者说重点是：在神圣的律藏中说：诸恶莫作，众善奉行，自净其意，是诸佛教。因此要恭敬作为一切功德之基础的学修。能否守持清净的戒律誓言，增长禅定，放下俗事等，都取决于此。如果做与四根本戒相违背的事，就会变成佛教的盗贼，所以要远离。此后，对于其余的，像遵守律藏中禁止的事项一样，即使不能完全遵守比丘的戒律，也没有罪过。要重视会损害佛教形象的服装和行为，不要无节制地喝酒，总之，要认真对待取舍之处，以及山法和口诀的要点。 进入这里的人，不是用门遮住脸的假修行人，而是发誓要寻求解脱，并且完全是自愿的。从秋季的适当时机开始，到十月二十五日为止，是提供食物和衣服等生活必需品的重要特殊时期。此后，如果因生病或死亡等特殊原因必须外出，必须请假。除此之外，要通过闭关、学习等十种修行方式度过时间，这里不是进行世俗活动和从事商业活动的地方。总之，要珍视一切持有实物的人对佛教形象的损害，不要沉迷于闲聊和琐事。这些是浓缩了精华的规章制度。对于世俗之人来说，大多是痛苦的。
English
Do not be greedy for enjoyment. Do not attract the pleasure of others from the outside. Causing displeasure to householders creates sin. The thought of one's own displeasure, like a forest of thorns, causes mutual alienation among fellow practitioners because the seeds of jealousy and strife are untamed. One likes to say hurtful words and expose the shortcomings of others. Like a waterbird waiting for a small fish, thinking about what kind of shortcomings one can find in others, this kind of thinking exists in any monastery, large or small, in the degenerate age, and is the root of all sins. Therefore, one must learn to practice pure appearance towards both oneself and others. After that, the necessity or emphasis of entering the Buddhist order is: In the sacred Vinaya it says: Do no evil, practice all good, purify your mind, this is the teaching of all Buddhas. Therefore, one must respect the study and practice that is the basis of all virtues. Whether one can keep pure vows and commitments, increase meditation, and let go of worldly affairs depends on this. If one does things that contradict the four root vows, one will become a thief of Buddhism, so one must stay away. After that, for the rest, like observing the prohibitions in the Vinaya, even if one cannot fully observe the vows of a monk, there is no sin. One must pay attention to clothing and behavior that harm the image of Buddhism, and not drink immoderately. In short, one must take seriously the points of what to take and what to abandon, as well as the essential points of mountain Dharma and oral instructions. Those who enter here are not just fake practitioners who cover their faces with doors, but have vowed to seek liberation, and it is entirely voluntary. From the appropriate time in autumn until the 25th of October, it is an important special time to provide necessities such as food and clothing. After that, if it is necessary to go out for special reasons such as illness or death, one must ask for leave. Other than that, one should spend time through ten practices such as retreat and study. This is not a place to engage in worldly activities and engage in commercial activities. In short, one must cherish the damage to the image of Buddhism by all those who hold material things, and not indulge in idle talk and trivial matters. These are the rules and regulations that condense the essence. For worldly people, most of them are painful.
Tibetan
སྔལ་ཆེ་ལ་ཕུགས་སྙིང་པོ་མེད་པའི་བྱ་བ་ལའང་འབད་རྩོལ་དང་དུ་ལེན་ན། རང་ཅག་རྣམས་སྟོན་པས་བཅས་པའི་ཆོས་ཁྲིམས་ ཀྱི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ལ་བསླབ་ཏུ་ཡང་པ་ཤིན་ཏུའང་བསོད་ནམས་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་པས་སྒྲིག་རྣམས་གཙོ་བོར་རང་འཁུར་དང་། དེ་ཕྱིན་གཏོང་མཁན་གྱིས་མ་གཏང་བ་དང་། འཁུར་མཁན་གྱིས་མ་ཁུར་བ་ཉེས་པ་འདྲ་རུང་བཤད་པས་གཏོང་ཁུར་རྣམ་དག་གཡོ་སྒྱུ་མེད་པ་ཀུན་གྱི་དབུ་སྔས་སུ་བསླན་པ་ཞུ། འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་གཅིག་པུ། །བདེ་བ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས། །བསྟན་པ་རྙེད་དང་བཀུར་སྟི་དང་། །བཅས་ཏེ་ཡུན་ཏིང་གནས་གྱུར་ཅིག། ༈ རྫོགས་ཆེན་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རིན་པོ་ཆེ་ནས། ཇི་ལྟར་སྒོམ་ཕྱོགས་སྐོར་གྱི་དྲི་བ་ཟུར་གསལ་ལ། སེམས་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་གང་དུའང་མ་གྲུབ་ཅིང་། ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་བྱེད་མཁན་ཐམས་ཅད་ཁོ་རང་ལས་མ་འདས་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་ཡིན་པ་གཞིར་བཅས་ཀྱང་། །ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་མེད་པ་དེ་ཀ་ཡི། །རྩལ་སྣང་ཡུལ་ཤོར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་བཟོས། །དེ་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་ཞིང་མཆེད་པས་ན། །ཀུན་འབྱུང་འཁོ་བའི་རྒྱུ་འབྲས་འདི་བྱུང་ངོ། །དེ་ཡང་བདག་གཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པས། རྒྱུ་བྱས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་ལས་གཟུང་འཛིན་སྐྱེས། །དེ་ཉིད་ངོ་བོ་མ་གྲོལ་བར་དག་ཏུ། །སྒོམ་ གྱི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་ཡང་དྲན་པ་དགོས། །རྒྱ་ཆེད་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་ན་སངས་རྒྱས་ཏེ། །ཁྱད་གདལ་གོ་ཡུལ་ཤོར་ན་གཟུགས་ཡུལ་ལ། །ཁྱབ་སྙམ་དེ་ཀས་སྣང་བའི་ཕྱོགས་སུ་ཤོར། །རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་བཞུགས་ཚུལ་ནི། །ངོ་བོ་ཀ་དག་ཡིན་པས་རང་བབས་དང་། །ཧྲིག་གི་རིག་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ལ། །གཅེར་གྱི་དྲན་པའི་ངང་དྭངས་སོ་མ་དེར། །བཅས་བཅོས་ཡིད་གཉིས་ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་བར། །མི་སྒོམ་མ་ཡེངས་དྲན་པའི་ཞལ་རས་སྐྱོངས། །སྐྱོང་ཞེས་བྱ་བའང་བླ་དྭགས་ཙམ་ཡིན་ཏེ། །ཚད་ཉིད་རང་བཞིན་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི། །དོན་ལ་ཡིད་ཆེས་གོ་བའི་བྱ་མ་ཤོར། །ལྟ་སྒོམ་བཟང་པོའི་ཞགས་ཏོག་མ་བྱས་པར། རང་བབས་འཇོག་ལ་ཐ་མལ་ཤེས་པར་གྲགས། །མདོར་ན་དང་པོའི་ལས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། །དྲན་པ་སྒོམ་ཡིན་དེ་ཉིད་ག་ཅུར་དྲགས་ན། །བཟུང་དྲན་ཀས་ཆོས་ཉིད་ལ་བསྒྲིབ་པས། །སྒོམ་དུ་ཅུང་ཟད་མེད་ལ་ཡེངས་སུ་ཕངས། །མི་སྒོམ་མི་མནོ་མི་དཔྱད་མི་བསམ་པ། །ཆོས་ཉིད་དྲན་པའི་ངོ་བོར་མཁྱེན་པར་མཛོད། །དེང་སངས་སྒོམ་ཆེན་རྒན་པོའི་ངག་འགྲོས་ཡིན། །བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་བསྐྱང་བྱ་སྐྱོང་བྱེད་ལས། །འདས་ ནས་ལོ་མང་སོང་ཞེས་སྒྲོག་
Chinese
即使对于没有意义的琐事也努力去做，我们这些遵循导师所制定的戒律的人，如果能够学习并实践，那将是非常大的福报，所以请大家主要自己承担起责任。之后，如果应该给予的人没有给予，应该承担的人没有承担，据说罪过是一样的，所以请大家将清净无染、没有欺骗的给予和承担，作为一切的首要任务。众生的唯一痛苦，是所有快乐的来源。愿教法、利养和恭敬，以及戒律，长久住留。 伏愿。 རྫོགས་ཆེན་（佐钦） སྤྲུལ་པའི་སྐུ་（祖古）仁波切开示：关于如何修行的提问，已经明确回答。心之自性，在任何地方都无法确定。所有对六识对境进行分别的人，都无法超越它本身。虽然如此确立为基础，但那无法确定的自性，其力量显现为迷失于外境，制造了境与有境。一切都由此产生和发展，因此，轮回的因果由此产生。此外，由于与我执相同的无明，作为原因，从普遍的分别中产生了能取和所取。在它本身的自性未解脱之前，即使是纯净的禅修影像，也需要忆念。为了广大利益，如果没有偏袒，就能成佛。如果特殊扩展迷失于意义，就会迷失于色境。如果认为普遍，就会迷失于显现的方面。大圆满的安住方式是：自性是本来清净，所以是自然安住。在那赤裸觉性的智慧本身中，在赤裸忆念的清澈状态中，在没有造作、没有怀疑、没有产生定解之前，不要修，不要散乱，守护忆念的面容。守护也只是一个名称而已，对于那在任何地方都无法确定的自性之义，不要失去信解。不要用好的见解和禅修来束缚自己，自然安住被称为平凡意识。总之，对于所有最初的业力者来说，忆念就是禅修，如果过于执着于此，以能取忆念会遮蔽法性，所以稍微没有禅修，就会陷入散乱。不修、不思、不观察、不分别，请了知法性是忆念的自性。现在这是老年禅修者的口头禅。宣称已经超越了所修、能修、所护、能护，已经过去了很多年。
English
Even if one takes on efforts for trivial matters that lack essence, if we can learn and practice the precepts established by the Teacher, it will become a very great merit. Therefore, please primarily take responsibility yourselves for the rules. Afterwards, if the giver does not give and the taker does not take, it is said that the fault is the same. Therefore, please make pure and unadulterated giving and taking, without deception, the priority for everyone. The single suffering of beings is the source of all happiness. May the doctrine, gain, and respect, as well as the precepts, remain for a long time. May it be so. From Dzogchen Tulku Rinpoche: The question about how to meditate has been clearly answered. The essence of mind cannot be determined anywhere. All those who conceptualize the six consciousnesses' objects cannot go beyond it itself. Although it is established as the basis, that essence that cannot be determined, its power manifests as being lost in external objects, creating the object and the subject. Everything arises and develops from that, therefore, the cause and effect of samsara arise from this. Furthermore, due to ignorance identical to self-grasping, as the cause, grasping and apprehending arise from universal conceptualization. Until its own essence is liberated, even the pure image of meditation requires mindfulness. For the sake of great benefit, if there is no bias, one can become a Buddha. If special expansion is lost in meaning, it will be lost in the realm of form. If one thinks it is universal, one will be lost in the aspect of appearance. The way of abiding in the Great Perfection is: the essence is primordially pure, so it is natural abiding. In that very wisdom of naked awareness, in the clear state of naked mindfulness, without fabrication, without doubt, without generating certainty, do not meditate, do not be distracted, protect the face of mindfulness. Protecting is just a name, do not lose faith and understanding in the meaning of that essence that cannot be determined anywhere. Without binding oneself with good views and meditation, natural abiding is known as ordinary consciousness. In short, for all initial practitioners, mindfulness is meditation, if one is too attached to it, grasping mindfulness will obscure the nature of reality, so without a little meditation, one will fall into distraction. Do not meditate, do not think, do not examine, do not conceptualize, please know that the nature of reality is the essence of mindfulness. Nowadays, this is the mantra of old meditators. Proclaiming that one has surpassed the object of meditation, the meditator, the object of protection, the protector, and that many years have passed.