Tibetan
་ཡོངས་པའི་དང་དུ་དྲན་པ་བརྟེན་ན། དེ་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱི་བསམ་གཏན་སྐྱེ་བའི་རྟེན་བྱེད་དོ། །འདི་ལ་དེང་སང་སྒོམ་ཉམས་ཡོད་ པར་རློམ་པ་ཐམས་ཅད་ནས་དྲན་པ་དེ་ཆོས་ཉིད་དུ་ངོ་སྤྲོད་པ་ཡོད་ཀྱང་དབང་པོ་དང་དབང་ཤེས་འབྲེལ་བས་སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལས་སླར་ལོག་སྟེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པ་ཙམ་ཏེ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚོགས་དམ་པའི་ལེའུ་ལས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀྱང་རབ་བརྟན་ལ། །དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་བྱེད་ན། །བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཉིད་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེས་ནི་སྲིད་རྩེའི་སྙོམས་འཇུག་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཙམ་ལས་དོན་རབ་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་རྒྱུར་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྨུགས་པའམ་བྱིངས་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལུང་མ་བསྟན་དུ་འགྲོ། དེ་ལ་རིག་པའི་དངས་ཆའམ་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་ན་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཐབས་སུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་འབད་དགོས་པས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་ནས་ཀྱང་། སྔོན་འགྲོའི་ཆོས་རྣམས་ནན་ཏན་དུ་གསུངས་ལ་ཡིན། དྲི་བ་གསུམ་པའི་དོན། རེས་ཡེངས་པ་ཚོར་ཙམ་དེ་ཁ་ལ་རང་ཆས་ཡོང་བ་ནི་སྐྱོང་ཚུལ་མ་ནོར་བ་ཡིན་ཡང་། སླར་དེ་ལ་ཡང་བསྐྱར་ཚོར་མཁན་ལ་བརྟག་དགོས་པ་ནི་རྟོག་གེའི་དཔྱད་ སྒོམ་གྱིས་དྲན་རྒྱུན་རང་བས་ལ་བློ་བཟོའི་གནོད་པ་བསྐྱལ་བ་ཡིན་པས་མ་རུང་སྟེ། དམ་པས་སེམས་མ་བཅོས་པར་ཅོག་གེ་ཞོག །བཅོས་ན་རྟ་བབས་ནས་བོང་བུ་ལ་ཞོན་པ་ཡིན་གསུངས་པ་སོགས་གྲུབ་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་འདི་ལ་མཐུན་ནོ། །ལ་ལའི་ལུགས་ལ་འདི་ལ་ཆེ་ཐང་དུ་བྱེད་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཉེར་བ་ལྡོགས་ལ་ནན་གྱིས་འཇུག་པ་ཙམ་ཞིག་གོ་།དྲི་བ་བཞི་པའི་དོན་རྗེས་ལ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱལ་ཕྱལ་དུ་སོང་བ་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ནས་ཀ་དག་གི་དགོངས་པ་འདིར་འདུག་སྙམ་པ་ནི་གོ་མྱོང་གི་སྒྲིབ་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། ཅི་ཡང་མི་འདུག་སྙམ་པ་དེ་ནི་སྟོང་འཛིན་དང་། །ངེས་ཤེས་རྙེད་པ་དེ་ནི་རྟག་འཛིན་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་སྤང་དཀའ་བ་ཡིན་ན། །ཉོན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཀྱང་གང་དག་ང་ཉིད་དགྲ་བཅོམ་པའོ་སྙམ་ན་ངེས་དགྲ་བཅོམ་པ་མ་ཐོབ་པར་གསུངས་པས་མཚོན་ནས། རང་བབས་ཀྱི་ཡེ་སྒོམ་ལ་ཡང་སྒོམ་གིས་བཅོས་བསླད་མེད་པའི་རྒྱུན་ལ་ཡེངས་སུ་མེད་ཅིང་སྒོམ་རྒྱུའང་འདི་ཞེས་དམིགས་ལ་གཏད་མེད་པ་དེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་ཡིན་པས་དེ་གའི་རྒྱུན་བསྐྱོང་ངོ། །ཡང་མ་ཡེངས་པའི་དུས་ན་དྲན་རྒྱུན་རྣམས་གསལ་ཆའི་གདངས་མ་ནུབ་པ་དང་། ཡེངས་ན་ཚོར་ ཙམ་ནས་ཡེངས་མཁན་སྟོར་བ་དེ་ནི་དྲན་སྣང་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བའི་མགོ་རྩོམ་པ་ཡིན་པས་དེ་གའི་རྒྱུན་ལ་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱིས་བརྩོན་པའི་ངང་མདངས་བསྐྱངས་ན་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་བས་མཉམ་རྗེས་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་ཤར་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་དང་ཡིན་མིན་གྱི་འཆིང་བ་ཐམས་ཅད་རང་གྲོལ་དུས་སོང་སྟེ་དབུ་མ་ཆེན་པོའམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའམ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཁྱེར་སོ་ཐ་དད་པ་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ནམ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འབྱུང་སྟེ། ཡུམ་ལས། རབ་འབྱོར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སོ། །དྲི་བ་ལྔ་པའི་དོན། མཉམ་གཞག་གི་སྟེང་དུ་དྲན་པ་མི་འཇོག་པའི་དོན་ནི། སྒོམ་པ་ཡིད་ལ་བྱར་མ་མྱོང་བའི་ཀློག་པ་བ་དང་། གླེན་པ་སྒོམ་པའི་སྤོང་བ་བ་མང་པོས་ཡོད་མེད་མཐའ་བྲལ་དུ་གོ་བས་བསྒྲུབས་པའི་དེ་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་ཏིང་བྱས། དེའི་རྒྱུན་དྲན་པས་བསྐྱངས་པས་ཉམས་ལེན་ཆ་གཉིས་སུ་སོང་སྟེ་ཕྱུགས་དང་སྐྱོང་བྱེད་དམ། ལྷས་བྱིན་རེ་ལྡེ་ལ་འདུག་པའི་དཔེས། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་བཤད་པའི་དོན་དང་ཉེ་བར་སོང་བས། མདོར་ན་བསྐྱང་བྱ་སྐྱོང་བྱེད་དང་། དྲན་བྱ་དྲན་བྱེད་དང་། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཡོད་པ་དེ་སྲིང་དུ་བློའི་འཛིན་སྟངས་དང་མ་བྲལ་བའི་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཚུལ་སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། །དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པས་ཤེས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་དེས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ཡིན་པས་ས་དང་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཅེར་མཐོང་དུ་གཟིགས་པ་རྣམས་ལས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མི་སྣང་ན། ད་ལྟ་ལམ་བདེན་ལ་འཇུག་པའི་དུས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་འཆར་བ་དང་། ཆོས་ཟད་མཚོན་བརྗོད་ལས་འདས་པའི་གོ་མྱོང་ལ་བྱ་མ་ཤར་བར་ལས་དང་པོ་པས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་དང་། ཅིག་ཅར་བ་དང་གོམས་པ་སྔོན་སོང་གི་རིགས་ཅན་རྣམས་དྲན་བྱ་དང་དྲན་བྱེད་རྫས་ཐ་མི་དད་པའི་བློ་འདས་ཀྱི་དྲན་པ་ལ་རིག་རྒྱུ་དང་དྲན་རྒྱུའི་སྒྲོ་བཏགས་མེད་ཅིང་བརྒྱལ་བའམ་གཉིད་འཐུག་ལྟ་བུའི་དངས་ཆ་འགགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱི་དྲན་པའམ་མ་ཡེངས་མི་སྒོམ་ལ་ཆུ་བོ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བ་ནི་དྲན་པའི་མདོ་འགག་དམ་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་གོམས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ། །སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་འགྱུར་ནས་དྲན་པའི་རྩ་བ་དང་ཆོས་ཉིད་ ཟད་པའི་དགོངས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །ཞེས་པའང་རིག་འཛིན་འཇིགས་མེད་གླིང་པས་མྱོང་ཐོག་ནས་སྐད་ཅིག་ལ་སྨྲས་པའོ། །ནགས་ཤོད་སྒོམ་ཆེན་ཆུ་སྐྱེས་དེའི། །འཕྲིན་ཡིག་རྟེན་བཅས་འཕྲོས་པས་སྤྲོ། །མཐའ་ལ་མི་གནས་དབུ་མའི་དོན། །མཐོང་ལམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རུ། །རྒྱལ་བས་གསུངས་ན་དེ་དག་དོན། །མ་བཅོས་མཉམ་པར་གཞག་དེ་ལ། །མན་ངག་རྫོགས་པ་ཆེན་པོར་གྲགས། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ། །རྟོག་གིས་གཞལ་དང་མྱོང་བས་མཇལ། །ལ་སོགས་ཆོས་ཀྱི་ཁ་འཛིན་ཅན། ཐམས་ཅད་བློ་ཡི་རྗེས་འགྲོ་ན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་གྲངས་པའི། །དོན་དམ་དབྱེ་བས་ཆེ་ཞིག་བྱ། །དམིགས་གཏང་སྙོམ་བྱེད་མེད་པའི་ངང་། །ཡེང་དང་ལུང་མ་བསྟན་མེད་ན། །ཕྱག་རྫོགས་དབུ་གསུམ་རོ་མཉམ་ལ། །ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་ཞེས། །ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་མིང་གསུམ་དུ། །བཏགས་པས་རྟག་ཆད་མཐའ་སྤྲོ་དང་། །དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་བརྗོད་དོན་དང་། །ཕྱི་མ་སེམས་ཅན་དུས་ན་རྩལ། །སངས་རྒྱས་དུས་ན་ཐུགས་རྗེ་ཡིན། །དེ་ཉིད་དྲན་པས་སྐྱོང་བའི་ཚེ། །དང་པོ་བློ་དྲན་མཐུ་ཆེ་བར། །གྲིམས་ཆ་ གློད་ལ་རང་བབས་ཀྱི། །ཡེ་སྒྲོམ་ལས་ལྷག་ཡང་སྒོམ་སྤང་། །མཐར་གྱིས་བློ་འདས་དྲན་པར་འགྱུར། །སེམས་ཅན་གསར་སྐྱེ་ཡོད་མེད་ནི། །ཀུན་གཞི་ལས་ནི་ཡིད་ཆེས་དང་། །ཡིད་ལས་ཚོགས་དྲུག་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། །ཨེ་མ་ཧོ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལས། །རང་རང་རྣམ་རྟོག་ལས་ཀྱིས་སྤྲུལ། །ཞེས་པས་གསར་སྐྱེ་འདུན་ན་ཡང་། །ཀུན་གཞི་གཅིག་ལ་འཁྲུལ་གྲོལ་གྱི། །ཆ་གཉིས་སྲིད་པས་གསར་སུ་མིན། །དོན་འདི་མཁྱེན་པ་ཀུན་མཁྱེན་ལས། །མེད་ཕྱིར་ཐེག་མཆོག་མཛོད་ལ་གསལ། །ཐ་མལ་སྣང་ཆ་ཐོད་རྒལ་དང་། །མི་མཚུངས་གཞན་དབང་འདྲ་མཉམ་ལ། །དག་དང་མ་དག་ཁྱད་པར་ཆེ། །ཆོས་ཉིད་བར་དོ་འཆར་མི་འཆར། །གཉིས་སུ་ཡོད་ན་སྤྱི་ཚན་ལ། །སྐུ་གསུམ་འཆར་གཞི་ཡོད་པ་རྫུན། །དེས་ན་འཆི་སྲིད་ཆོས་སྐུ་དང་། །བར་དོ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་རུ། །ལྡབ་ཚུལ་རང་ཤར་བཅོས་མའི་ཁྱད། །སྤང་ཀི་ཤི་བའི་གསོབ་དང་ནི། །བྱིའུ་གསོན་མ་ལ་བརྟེན་ནས། །སློང་བ་རྟེན་དང་རྟེན་བཤད་གཉིས། །འགལ་ཀྱང་སློང་ལ་མཐུན་པ་འདྲ། །རིག་པ་སྐུ་གསུམ་རང་ཆས་ ཀྱི། །བདག་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར་ཀ་དག་ལ། །བརྟེན་ནས་ཆོས་སྐུའི་སར་ཕྱིན་ཀྱང་། །སྣང་ཆ་ལོངས་སྐུར་འཆར་བ་དེ། ལམ་སྣང་ཉིད་དུ་དག་བྱའི་ཕྱིར། །ཐོད་རྒལ་བསྒོམས་པའི་ཚེ་འདི་ལ། །དང
Chinese
若于圆满之当下忆念安住，则此三者亦为孩童嬉戏三摩地生起之所依。如今自诩有禅修体验者，虽皆能将忆念认知为法性，然因根与识相连，仅于五根之境生起享用，复又回返，唯有明晰而不作意之意之识。如《三摩地品》所云：“三摩地亦极稳固，于彼显现执着时，名为孩童嬉戏者，不转涅槃之自性。”故仅为获得有顶定之因，而非能成办事业之禅定之因。若昏沉或散乱，则成阿赖耶识无记。于彼生起觉性之明分或胜观时，乃见各别自证之智慧不作意之法性，故须勤于积聚福德资粮，故诸大圆满续部亦皆殷重宣说前行之法。第三问之义：偶尔散乱，甫一觉察，此乃自然生起，是为修持方式未错。然复又于彼觉察者进行观察，则因分别念之寻伺禅修，以造作之损害扰乱忆念之相续，故不可行。圣者云：“莫以造作之心而修，当置之心于自然。”若以造作之心而修，则如舍骏马而骑驴。诸大成就者之意趣皆与此相符。某些宗派对此大肆宣扬，仅为趋近初禅，于退转处强行进入而已。第四问之义：于事后毫无所留之空洞中，生起定解，以为安住于本来清净之见地中，乃极大之闻所成障。若以为一无所有，则为耽著空性；若获得定解，则为耽著常有之所知障，二者皆难以断除。如声闻藏中所云：“若有人自谓已成阿罗汉，则必未得阿罗汉果。”以此为例，于自然本住之原始禅修中，于无有以禅修造作修饰之相续中，无有散乱，亦无有此为禅修之所缘，无有执取，此乃法性之忆念，故当护持彼之相续。
English
If one abides in mindfulness at the very moment of completeness, these three also serve as the basis for the arising of the samadhi of childish play. Nowadays, those who boast of having meditative experience all introduce mindfulness as the nature of reality, but because the senses and consciousness are connected, they only enjoy the objects of the five senses and then return to the clear and non-conceptual consciousness of the mind. As it is said in the chapter on the collection of samadhi: "Samadhi is also very stable. When attachment arises in it, it is called a child's play, and it does not change the nature of nirvana." Therefore, it is only the cause of obtaining the absorption of the peak of existence, and not the cause of meditation that can accomplish deeds. If it is drowsiness or distraction, it becomes the unmentioned alaya consciousness. If one generates clarity of awareness or insight in it, one sees the non-conceptual nature of reality of the wisdom of individual self-awareness, so one must diligently accumulate merit and accumulation, so all the great perfection tantras also speak earnestly of the preliminary practices. The meaning of the third question: The moment one notices occasional distraction, it comes naturally, which means that the way of cultivation is not wrong. However, it is necessary to examine the one who feels it again, because the conceptual meditation of investigation has disturbed the continuity of mindfulness with the harm of fabrication, so it is not allowed. The holy ones say, "Do not cultivate the mind with fabrication, but place the mind in nature." If you cultivate with fabrication, it is like riding a donkey from a good horse. The intentions of all the great accomplished ones are in accordance with this. Some schools make a big deal out of this, only approaching the first meditation, and forcibly entering at the place of regression. The meaning of the fourth question: If one has a definite understanding of going to nothing after the fact, and thinks that one is staying in the view of original purity, it is a great obscuration of hearing. If one thinks that there is nothing, it is clinging to emptiness; if one gains a definite understanding, it is the obscuration of knowledge of clinging to permanence, which is difficult to abandon. As it is said in the Hearer's Pitaka, "If someone thinks that I am an arhat, then he has not attained the fruit of an arhat." As an example, in the original meditation of natural abiding, in the continuity without the fabrication and embellishment of meditation, there is no distraction, and there is no object to be meditated upon, and there is no attachment. This is the mindfulness of the nature of reality, so one should maintain its continuity.
Chinese
又，在不散乱的时候，忆念之流的明分光彩不减退，散乱时，刚一觉察到就失去散乱者，这是忆念显现为智慧的开端，因此在那样的相续中，以任运自成的精进，保持觉性光彩，那么散乱境就成了法性，所有入定和出定都显现为修行，所有怀疑和是不是的束缚都自然解脱，从而生起大中观或者大手印或者大圆满的不同行持，融入一个法性的虚空瑜伽。如《母经》中说： 善现，般若波罗蜜是无忆念且无作意的，因此如同虚空。 如此。 第五个问题的意义是：入定的时候不执著忆念的意义是，对于没有经历过修行的读书人和，愚笨的修行放弃者，很多人理解为有无离边，从而修成的那个就成了入定的对治。以忆念保持那个相续，就成了修行的两个部分，比如放牧和放牧者，或者像天授坐在芦苇上一样。接近于讲述坏聚见的意义。总之，所养和能养，所忆和能忆，所修和能修存在，那就是没有脱离增益的心的执着，不会超出意识分别的见修行，如《入行论》中也说： 胜义非是心识境，心识即是世俗谛。 这样说的缘故就知道了。因为那个理由，大圆满是圣者的道，所以对于见到初地智慧现量的人们来说，不会显现为普通凡夫的行境。现在进入道谛的时候，散乱境显现为法性，对于没有生起穷尽法性，超出言诠的体验来说，初学者以作意的忆念，以及顿悟者和串习以前的种姓者们，对于所忆和能忆本体无别的超意识忆念，没有能知和所知的增益，也不是像昏厥或者熟睡一样的明分断绝，对于法性自性的忆念或者不散乱不修，作为河流般的瑜伽，是忆念的命脉要诀，像那样串习融入法界的时候。
English
Furthermore, when not distracted, the clarity and radiance of the stream of mindfulness does not diminish, and when distracted, the moment one is aware, the one who is distracted vanishes. This is the beginning of mindfulness arising as wisdom. Therefore, in that continuum, maintaining the radiance with naturally present diligence, the object of distraction becomes dharmata. All post-meditation and meditation arise as practice, and all doubts and bonds of "is it or isn't it" are naturally liberated. Thus, the different approaches of the Great Madhyamaka, Mahamudra, or Atiyoga blend into one dharmata, which is called the yoga of space. As it says in the Mother Sutra: "Subhuti, the Perfection of Wisdom is without mindfulness and without mental engagement, therefore it is like space." That is it. The meaning of the fifth question is: The meaning of not placing mindfulness on samadhi is that many who are readers who have not experienced meditation, and foolish renunciates who meditate, understand it as being free from extremes of existence and non-existence, and thus what is accomplished becomes the antidote to samadhi. Maintaining that continuum with mindfulness results in two parts of practice, like livestock and a herder, or like Devadatta sitting on a reed mat. It is close to the meaning of explaining the view of the aggregates. In short, the object to be cultivated and the cultivator, the object to be remembered and the rememberer, and the object to be meditated upon and the meditator being present, that is not separate from the mind's grasping of clinging, and does not transcend the view and meditation of mental discrimination. As it also says in the Bodhicharyavatara: "Ultimate truth is not the domain of the mind, for the mind is merely conventional truth." Thus, it is known. For that reason, Atiyoga is the path of the noble ones, so it does not appear as the domain of ordinary individuals to those who directly see the wisdom of the first bhumi. Now, at the time of entering the truth of the path, the object of distraction arises as dharmata, and for those who have not yet experienced the exhaustion of phenomena and the transcendence of expression, beginners with intentional mindfulness, and those of the lineage of sudden enlightenment and prior habituation, for the mind beyond concept in which the object to be remembered and the rememberer are inseparable, there is no imputation of the knower and the known, and it is not like a faint or deep sleep where clarity is cut off. The mindfulness of the nature of dharmata, or non-distraction and non-meditation, as a continuous stream of yoga, is the vital point of mindfulness. When such habituation is transformed into the expanse,