Tibetan
ང་པས་གསལ་བ་ལ་རྒྱས་བཏབ་པས་སྐྱེ་འགགས་གཉིས་པོའང་དབྱེན་ལ་སྦྱར། ཀློག་པ་ཐོས་བསམ་པ་རྣམས་ནི་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་ཐུན་གཅིག་ཀྱང་རང་ཉམས་སུ་མི་མྱོང་བའི་གོ་ཡུལ་དང་། མཉམ་གཞག་རྗེས་ཐོབ་ལ་ཕོ་ཚོད་ཀྱིས་སྦྱང་པ་བྱེད་པས་ཆོས་ཉིད་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པ་བསམ་ཡོད་བརྗོད་ཡོད་དུ་སོང་འགའ་ཞིག་གིས་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པ་གཉིས་ཐུག་དང་འདྲ་ཟེར་བ་དྲིས་འདུག་ཀྱང་། རང་རེས་ཐོས་བསམ་མཛད་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྟེ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དོན་ལ་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་མིག་རྡུལ་བྲལ་ཐོབ་པའི་གེགས་ བྱས་པ་དེ་མ་རིག་པར་འདུག་གོ །དེས་ལྟ་སྒོམ་གྱི་དབྱིངས་མཇལ་ལུགས་ཤེས་པར་བྱས་ནས། ཁྱེད་རང་ལ་སྔར་བླ་མ་རྣམ་པས་སེམས་ངོ་བསྟན་ཚུལ་དེ་ཚོ་སེམས་ཡིན་ཡང་ཡེ་ཤེས་མིན། མིང་བཞི་འདུས་པའི་ཕུང་པོས་སྐྱེ་འགག་གྲངས་སུ་བཏབ་པའི་བསམ་གཏན་འདྲ་ཅོག་པ་ཡིན། འོན་ཀྱང་ལས་དང་པོ་པ་དང་། སྒོམ་ཉམས་མཐུ་ཆུང་བ་རྣམས་ལ་དེག་ལས་གདམས་ངག་འདེབས་མི་ཤེས་པ་ཡོད་ཙ་རིར་སྣང་སེམས་ཞགས་གསུམ་འདྲེས་ཚུལ་ད་གནས་བསྐོར་གྱིས་སྡིག་སྒྲིབ་དག་པས་རླུང་སེམས་དར་དབུ་མར་བཞུགས་པའི་གསལ་ཉམས་ལས། ལྟ་ཐོག་ནས་འདྲེས་པ་ག་ལ་ཡིན། །དེ་དུས་སྣང་བ་དང་སྣང་ཡུལ་ཙམ་ཡང་ཕྱེད་པར་མི་འདུག་པ་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལ་གཟིགས། ངས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་སོ་སྙམ་པ་དང་། །ངའི་སྒོམ་ལྟ་བུ་སུ་ལ་ཡོད་སྙམ་པའི་ཚེ་ཉམས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་རང་ཞལ་བསྒྲིབས་པའི་ཚུལ། ཐེག་དམན་གྱི་ལྟ་བ་ལའང་ངས་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་བོ་སྙམ་ན། དེ་ག་དེའི་སྒྲིབ་པར་འགྱུར་བར་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ནས་གངས་སྟོངས་སུ་འཇིགས་སྐྲག་གི་རྐྱེན་ལས་མཐར་གྱི་འཇིགས་པར་སྣང་བ་དང་། འཇིགས་ པར་འཛིན་གྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ། འཇིགས་སྐྲག་གི་རྣམ་པར་མ་འགགས་པར་ཤར་བ་ན་རྐྱེན་དྲག་པོ་དེ་ལམ་དུ་བསླངས་པས་དབང་ཤེས་ཐ་མལ་ལས་ལོག་པའི་བདམ་གཏན་རྣལ་མའི་ཕྱོགས་མཐོང་བ་ཡིན། །གངས་རིའི་ཁྲོད་ན་འདི་ཙམ་ལ་ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་རྣལ་མ་མཐོང་བར་བརྩི་བ་ཡང་སྣང་སྟེ། དེས་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ད་དུང་མ་རྟོགས་པས་ང་དང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ལ་ལ་ལྟོས། །དེ་ལན་གྱིས་ཞུ་པའི་སྙིང་པོར་ཡེངས་མ་ཡེངས་ཀྱིས་དོགས་སེལ་ལ། ཡེངས་པ་དེ་ག་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེལ་སྤྲིང་དུ་ཡུལ་གྱིས་ཉེས་དམིགས་དེ་ཙམ་གསུངས་པ་ལས། །འདི་ནི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ལ། ངོས་འཛིན་དགོས་པས་མ་ཡེངས་པའི་དུས་ཡུལ་ཡོད་པ་ག་ལ་སྲིད། ཡེངས་ཡུལ་སྣང
Chinese
我因增益光明，故将生灭二者亦置于纷争。 诵读听闻思惟者，于寂止胜观之分毫亦未亲身经历，徒有其名；于俱生后得，以蛮力修习，致使法性离思绝言，沦为有思有言，更有甚者问及离思绝言二者相遇之境。 我等随喜听闻思惟之举，然以观修之智慧，于不可思议之义，障蔽获得离尘法眼之机，实乃无明之举。 由此可知见修行之界限。 汝等昔日上师所示之心性，虽为心而非智慧。 以四大假合之蕴，将生灭计数之禅定，实乃虚假之禅定。 然对于初学者及禅修力弱者，若无善巧传授窍诀，则易于将外境、心识、觉受三者混淆。 今朝绕行圣地，罪障得以清净，气脉明点融入中脉，于此明觉之境，岂能于见地上相融？ 彼时，能见与所见亦难分清，此乃功德宝藏之显现。 我若自诩已证悟空性，或自诩无人能及我之禅修，此乃以体验遮蔽自性之相。 即使于小乘之见地，若自诩已获阿罗汉果位，亦将成为彼之障碍。 故云：于空旷雪山之中，因恐惧之境，终将显现极端之怖畏。 以怖畏之执着，于二元对立之中，若怖畏之相未曾止息而显现，则此猛烈之境将转化为道用，从而得见脱离寻常意识之真实禅定之端倪。 然于雪山之中，若以此为见证法性真实之境，实乃尚未证悟分别智，故你我之间仍存差异。 故当以不散乱之心，解答疑问之核心。 然散乱即是所缘境，故《胜鬘经》中云：所缘境之过患如是。 此乃所缘境极为细微，需加以辨识，故不散乱之时，何来所缘境？ 散乱即是所缘境之显现。
English
By elaborating on clarity, I have also placed the two, arising and ceasing, into contention. Those who read, hear, and contemplate are like places where not even a single session of shamatha and vipassana is personally experienced. By practicing samatha and post-meditation with force, the nature of reality, which is beyond thought and expression, becomes something that can be thought and expressed. Some have even asked if it is like the meeting of the two that are beyond thought and expression. We rejoice in the acts of hearing and contemplating. However, by using the wisdom of meditation on the inconceivable meaning, the obstacle to obtaining the dust-free Dharma eye has become ignorance. Therefore, one should know how to see the expanse of view and meditation. The ways in which the lamas of the past showed you the nature of mind are mind, but not wisdom. The samadhi that counts the arising and ceasing of the aggregates composed of the four names is a false samadhi. However, for beginners and those with weak meditative experience, there are those who do not know how to plant the instructions from Degle. The way in which appearance, mind, and sensation are mixed is now that by circumambulating the holy places, sins and obscurations are purified, and from the clear experience of the wind and mind residing in the central channel, how can it be mixed from the perspective of the view? At that time, not even the appearance and the object of appearance can be distinguished. Look at the treasury of precious qualities. When I think I have realized emptiness, and when I think that no one has meditation like mine, it is the way in which experience obscures one's own face. Even in the view of the Hinayana, if I think I have attained the state of an Arhat, it is said that it will become an obscuration. Then, in the empty snow mountains, due to the cause of fear and terror, it appears as the ultimate fear, and when the appearance of fear and terror arises without ceasing in the non-duality of grasping at fear, that intense cause is transformed into the path, and one sees the side of genuine samadhi that has turned away from ordinary sensory consciousness. It also seems that in the midst of the snow mountains, this much is considered to be seeing the genuine truth of reality. Because of that, the wisdom that distinguishes the Dharma has not yet been realized, so look at the differences between you and me. Therefore, answer the essence of the question with non-distraction. Since distraction is the object, the faults of the object are spoken of so much in the "Shrimālādevī Sutra". This is because the object of focus is very subtle, and it is necessary to recognize it, so how can there be an object when there is no distraction? Distraction is the appearance of the object.