Tibetan
དྲན་ཐོག་ཏུ་རང་སར་ཅོག་གེ་འཇོག་པ་ལས་ལྷག་པའི་སེམས་ལ་སེམས་ཀྱི་ས་བལྟ་ཞིང་གཅུར་བ་དང་བརྟག་དཔྱོད་མང་པོ་བྱ་བ་ནི་ཀློག་པ་ཐོས་བསམ་ པ་ཁ་ཅིག་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིན་སྲིད་དོ། །སྤོང་བ་བསམ་གཏན་པ་རྣམས་ནི་འཆིང་བའི་ཐག་པ་རང་དུ་འདུག་ལགས། འོ་ན་གང་ཡང་མ་བྱས་པར་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་ལམ་སྙམ་ན། སེམས་ཅན་ཕལ་པས་ཆོས་ཉིད་རང་ལ་གནས་ཀྱང་དེའི་བཞུགས་ཚུལ་མི་ཤེས་པར་འཁོར་བ་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན། སྒོམ་ཆེན་པོའི་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡོད་མེད་མུ་བཞི་དང་བྲལ་བར་མཚན་ལྡན་གྱི་བླ་མས་ངོ་སྤྲད་པའི་ཡེ་བཞག་རང་བབས་ཀྱི་གནས་ལུགས། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་དང་མ་འདྲེས། ནང་དུ་གཅུར་བ་ཡང་མ་ཡིན། བར་དུ་སྒོམ་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོས་མ་བསླད་པར། གདོད་ནས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་ཏུ་ཡོད་པའི་ངང་གནས་ཀྱི་རིག་པ་བློ་བྲལ་གྱི་རྒྱུན་བསྐྱངས་པ་ལ་སྒོམ་བྱ་མ་ཁྲུལ་བའི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཟེར་བ་ཡིན། དེ་གོམས་པ་སྟོབས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྒོམ་འཛིན་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་དག་ནས་སྤྲོས་བྲལ་ཀླུངས་སུ་ཕེབས་པའི་ཚེ་གཏད་མེད་མཚན་ཉིད་པ་དེ་འོང་བ་ཡིན། དེང་སང་སྒོམ་ཆེན་པ་ཕལ་གྱིས་མིག་ཐོག་ཏུ་སེམས་གཅུན། སེམས་ཐོག་ཏུ་སྟོང་པའི་ཁུར་བཀལ། རྣམ་རྟོག་ཤར་གྲོལ་གནས་གསུམ་ལ། །བསྲུང་བྱ་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་ནི། །སྐྱེ་འགག་ གྲངས་སུ་འདེབས་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལམ་རྣལ་མ་དང་མ་འབྲེལ་ལོ། །ལར་གནས་པ་སྒོམ་དུ་འདོད། མ་གནས་པ་ལ་འཁྲུལ་པར་བལྟ། གསལ་བ་ཡེ་ཤེས་ས་འཛིན། སྟོང་པ་ཆོས་ཉིད་དུ་རེ་བ་རྣམས་ལ་སྒོམ་གྱི་མུ་གེ་ལྡང་བ་ཡིན་པས། གནས་ན་གནས་ཐོག་ཏུ་རང་ཚོ་འཛིན་ཞིང་དེའི་གོལ་ས་གནས་པའི་ངོ་བོ་ལ་བསྒྲིམས་ཏེ་མི་བལྟ། འགྱུ་ན་འགྱུ་ཐོག་ཏུ་རང་ངོ་རིག་ཅིང་དེའི་ཤོར་ས་བརྟག་དཔྱད་ཀྱིས་རྗེས་མི་འཐུད། དེ་དག་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་གཉེན་པོར་དྲན་རིག་ཞུ་བདུངས་པ་ལྟ་བུ་དགོས། ལར་དྲན་པས་ཟིན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་འདི་ལ་སྤྲོས་བྲལ་རང་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕྱིན་ཆིག་མ་ལོག་པ་ཡོད་པས་གསེར་སྲང་སྟོང་རི། གཞན་བདེ་འབོལ་འབོལ་དང་། གསལ་ཧྲིག་ཧྲིག །སྟོང་ཆམ་ཆམ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལྟ་བ་ལ་ཉམས་ཞེན་གྱི་ཐུམས་བཏང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེས་རྐྱེན་མི་ཐུབ། འོན་ཀྱང་ལས་དང་པོ་པ་ནི་གོམས་སྟོབས་སུ་མ་གྱུར་པས་ལྟ་བ་ལས་ཉམས་ཞེན་རང་ཞུགས་ཆེ་ཡོང་བས་དཀོར་གྱི་ལྷོངས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་སྣང་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྐྱེན་ལས་ཁྲོ་ཆགས་རྨོངས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པར་རགས་པ་ཤར་བའི་ཚེ། དེའི་ཐད་ཀ་ནས་རིག་མ
Chinese
比起只是在记忆中安住，那些在心中观察、收摄心，以及进行诸多考察的，或许是某些闻思者的结论。而那些舍弃者、禅定者，实际上却成了束缚的绳索。那么，什么也不做就能毫不费力地解脱吗？普通的众生虽然安住于法性本身，却因为不了解它的安住方式，而在轮回中无休止地流转。大修行者的心的安住方式，是远离有无四边的，由具相上师开示的本然安住、自然而然的安住方式。不与外境相混杂，也不向内收摄，中间不被修持和执着的对治所染污，对原本就自性清净的本住觉性，保持无分别的相续，这被称为修持不谬误的大圆满。当它变得纯熟而强大时，修持和执着的所知障就会被清除，当到达远离戏论的虚空时，无有系缚的自性就会显现。如今，大多数大修行者都在眼睛上压制心，在心上强加空性的负担。对于念头生起、解脱、安住这三者，就像是需要守护和行动一样。将生灭计数，这被称为禅定，但它与真正的道路无关。总的来说，他们认为安住是禅修，不安住是迷乱。希望将光明执为智慧，将空性执为法性，这些人会面临禅修的饥荒。如果安住，就在安住的当下执着于自我的存在，并且不会努力观察安住的本质，以及它可能偏离的地方。如果游动，就在游动的当下认识自我的本性，并且不会用考察来追逐它可能消失的地方。对于那些既非安住也非游动的无记状态，需要像融化的酥油一样的觉知。总的来说，被念头抓住的第一个刹那，就存在着远离戏论、本然安住的智慧，这是无误的，价值超过千金。而其他的，诸如舒适的放松、清晰的闪耀、空荡荡的空性等等，被称为在见地上施加了修持和执着的包裹，这无法克服困境。然而，初学者由于尚未将习惯转化为力量，因此从见地上自然产生的修持和执着会更加强烈。因此，当由于财富的增长等各种外境显现的缘故，粗重的嗔恨、贪恋、愚痴三种烦恼生起时，就在那当下
English
Rather than merely settling into memory, those who observe and gather the mind within the heart, and engage in much examination, may be the conclusion of some who listen, contemplate, and meditate. Those who renounce and meditate are actually dwelling in the ropes of bondage. So, is it that one can be effortlessly liberated without doing anything? Ordinary sentient beings, although abiding in the nature of reality itself, wander in samsara endlessly because they do not know how to abide in it. The way the mind of a great meditator abides is free from the four extremes of existence and non-existence, the naturally abiding, self-settled way of abiding that is introduced by a qualified lama. It is not mixed with external objects, nor is it gathered inward. In between, it is not tainted by the remedies of meditation and grasping. Maintaining the continuity of non-conceptual awareness, which is primordially pure in its own nature, is called Great Perfection, the non-mistaken practice. When that becomes familiar and powerful, the obscurations of knowledge from meditation and grasping are purified, and when one arrives in the expanse free from elaboration, that unfixated characteristic will come. Nowadays, most great meditators suppress the mind on the eyes, and place the burden of emptiness on the mind. For the three states of arising, liberation, and abiding of thoughts, it is like needing to protect and act. Counting arising and ceasing is called meditation, but it is unrelated to the true path. In general, they consider abiding to be meditation, and regard non-abiding as delusion. Hoping to grasp clarity as wisdom and emptiness as the nature of reality, these people will face a famine of meditation. If abiding, they cling to their own existence in the moment of abiding, and do not strive to observe the essence of abiding, and where it might deviate. If moving, they recognize their own nature in the moment of moving, and do not pursue where it might disappear with examination. For the unstated remedy that is neither abiding nor moving, awareness like melted butter is needed. In general, in the first moment that is grasped by mindfulness, there is the wisdom of non-elaboration, self-abiding, which is unerring, and worth more than a thousand gold coins. And others, such as comfortable relaxation, clear shimmering, empty emptiness, and so on, are called applying the package of practice and attachment to the view, which cannot overcome difficulties. However, for beginners, since habit has not yet become strength, the practice and attachment that naturally arise from the view will be stronger. Therefore, when coarse afflictions of anger, attachment, and ignorance arise due to various external appearances such as the increase of wealth, right at that moment