Tibetan
སྙིང་པོའི་སྤྱི་བོར་ཕྱག་གིས་རེག་པའི་མོད་ལ་མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་འཆད་པའི་སྤོབས་པ་སྐྱེས་ཤིང༌། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཟླ་བས་དྲིས་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུང་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་ནི་འཇམ་དཔལ་ལ་མ་སྐྱེས་དགྲའི་འགྱོད་པ་སོལ་ཅིག་ཅེས་བཀའ་བསྩལ་པས། དེའི་མདོ་བྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །ཐུགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཟབ་མོ་སྣང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞུགས་ནས། ཤཱ་རིའི་བུ་དང་སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས། དེ་གཉིས་གཅིག་ཤོས་ཀྱིས་འདྲི་བ་དང༌། གཅིག་ཤོས་ཀྱིས་ལན་ལྡོན་པའི་སྤོབས་པ་ཐོབ་ནས་ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་བྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །ཡོན་ཏན་དང་ཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བྱིན་རླབས་ལས་རང་བྱུང་བ་ནི་བཤད་སྦྱར་ལས། སྟོན་པ་འདི་ཡི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས། །བྱའམ་ཤིང་བུ་རྡེའུ་དང༌། །པདྨོ་དག་དང་དཔག་བསམ་ཤིང༌། །རྔ་བོ་ཆེ་ལས་བྱུང་བ་ཡང༌། །རྒྱལ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱིར། །དེ་དག་བཀའ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད། །ཅེས་པ་དང་མཚུངས་པར་ཨ་ར་ལི་ལས་ཀྱང་བཤད་དོ། །མདོར་བསྡུ་ན་བཀའི་དངོས་པོར་འགྲུབ་པ་གང་དག་ཆོས་སྨྲ་བ་དང༌། སྐྱེས་པ་དང༌། བུད་མེད་དང༌། ཁྱེའུ་དང༌། བུ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཅི་ འདྲའི་གཟུགས་ཀྱིས་བྱུང་ཡང་དེ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲིན་ལས་ཆེན་པོའི་མཐུས་སྟོན་པ་ཉིད་ལས་རང་སྟོབས་ཀྱི་མ་ཡིན་པས་བཀར་བཞག་པའི་ཚུལ། སྡུད་པ་ལས། རྒྱལ་བའི་ཉན་ཐོས་གང་དག་ཇི་སྙེད་ཆོས་སྟོན་དང༌། །འཆད་དང་རིགས་པ་དག་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་པ་དང༌། །མཆོག་འཕགས་བདེ་བ་བྱེད་དང་དེ་ཡི་འབྲས་ཐོབ་པ། །དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐྱེས་བུའི་མཐུ། །ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་རྒྱལ་བས་ཆོས་ཚུལ་གང་བསྟན་པ། །དེ་ལ་མི་མཆོག་སློབ་མར་གྱུར་པས་མངོན་བསླབས་ཤིང༌། །མངོན་སུམ་བྱས་ནས་བསླབ་པ་ཇི་བཞིན་སྟོན་བྱེད་པ། །སངས་རྒྱས་མཐུས་བྱེད་རང་གི་སྟོབས་ཀྱི་མཐུས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཚིག་དོན་གཉིས་ཀའི་ཆ་ནས་ནོར་བ་དང༌། འབྲས་བུ་ལ་བསླུ་བ་རྣམས་ཀྱང་བཀར་བཞག་ཏུ་རུང་ངམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཆད་དང་རིགས་པ་དག་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་པ་དང༌། །མཆོག་འཕགས་བདེ་བ་བྱེད་དང་དེ་ཡི་འབྲས་ཐོབ་པ། །ཞེས་པས་བཀའི་དངོས་པོར་མི་འགྲུབ་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཞར་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་ཁར། ང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་འདུལ་བ་ལ་སྣང༌། མདོ་སྡེ་ལ་ འཇུག །ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་ན་བཀའ་ཡིན་པར་བཟུང༌། ཞེས་པས་རྗེས་སུ་གནང
Chinese
在触碰心性之顶的瞬间，生起讲述《十地经》的勇气，如同解脱之月提问一般。以语言加持的教言是，对文殊菩萨说“平息未生怨的懊悔”，由此出现了那部经。以心加持是，世尊安住在甚深显现的禅定中，加持舍利子和观世音，因此他们二人一个提问，一个回答，获得了勇气，从而出现了《般若心经》。功德和事业自然成就的加持，如《释续》中所说：“以此导师的加持，鸟或树枝卵石，莲花等和如意树，以及大鼓中出现的，也是因为胜者加持的缘故，那些被认为是教言。”与此相似，在阿惹里中也有讲述。总而言之，凡是成就为教言实体的，无论是说法者，还是男人、女人、男孩、女孩等，无论以何种形象出现，那些都是以如来大事业的力量，并非来自导师自身的力量，而是被确立为教言的方式。如《摄颂》中所说：“胜者的声闻弟子，无论多少宣说正法，讲述并具备理智，宣说殊胜高尚的安乐，并获得其果，那些全部都是如来士夫的力量。为何如此？因为胜者所开示的法理，人中之尊成为弟子而显明学习，显明之后如实宣说所学，这是以佛陀的力量所为，并非以自身力量。”因此如此。那么，在词句和意义两方面都错误，并且在果报上欺骗众生的，也可以被确立为教言吗？并非如此，因为“讲述并具备理智，宣说殊胜高尚的安乐，并获得其果”，这表明了与教言实体不相符的相违品。第三是，导师在涅槃之际说：“我完全涅槃之后，显现在律藏中，进入经藏，如果不违背法性，就认为是教言。”因此是允许的。
English
At the moment of touching the crown of the heart essence, the courage to expound the 'Ten Bhumi Sutra' arises, like the questioning of the moon of liberation. The command blessed by speech is, 'Pacify the regret of Ajatashatru' to Manjushri, and thus that sutra appeared. The blessing by mind is that the Bhagavan, abiding in the samadhi of profound appearance, blessed Shariputra and Avalokiteshvara, so that the two of them, one asking and the other answering, gained courage, and thus the 'Heart Sutra' appeared. The blessing of spontaneously accomplished qualities and activities is as stated in the commentary: 'By the blessing of this teacher, birds or branches, pebbles, lotuses and wish-fulfilling trees, and what arises from the great drum, are also considered teachings because they are blessed by the Victorious One.' Similarly, it is also explained in the Arali. In short, whatever is accomplished as the substance of the teachings, whether it appears in the form of a Dharma speaker, a man, a woman, a boy, or a girl, all of these are due to the power of the great activity of the Tathagata, and not by their own power, but are established as teachings. As stated in the 'Compendium Sutra': 'Whatever Shravakas of the Victorious One teach the Dharma, expound and possess reasoning, speak of supreme and noble bliss, and obtain its fruit, all of these are due to the power of the Tathagata. Why is that? Because whatever Dharma the Victorious One has taught, the best of men becomes a disciple and learns manifestly, and having manifested it, teaches as he has learned, this is done by the power of the Buddha, and not by the power of his own strength.' Therefore, it is so. Then, can those who are mistaken in both words and meaning, and who deceive beings in terms of results, also be established as teachings? That is not the case, because 'expounding and possessing reasoning, speaking of supreme and noble bliss, and obtaining its fruit' indicates the contradictory aspect that is not in accordance with the substance of the teachings. The third is that the Teacher, at the time of passing into Nirvana, said, 'After I have completely passed into Nirvana, it will appear in the Vinaya, enter into the Sutras, and if it does not contradict the Dharma, it will be considered a teaching.' Therefore, it is permitted.