Tibetan
་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ལྷག་མ་ལྔ་པོའི་གདུལ་བ་གཙོ་བོར་ཤེས་པ་བྱུང་ན་སྐྱེས་བུ་ཤེས་རབ་ཅན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེའང་རྒྱལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ལས་སྤྲུལ་པའི་རིག་པའི་སྐྱེ་བུ་དྲུག་པོས་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དོན་མཛད་པའི་ཚུལ་ནི་ངོ་བོ་ཆོས་སྐུའི་ཀློང་ན་ཇི་ལྟ་བའི་ཆོས་ཉིད་ལས་མི་གཡོ་བཞིན་དུ། རྟོག་པའི་འོག་མིན་དུ་རང་སྣང་ནས། རང་བཞིན་ཇི་སྙེད་པའི་མཁྱེན་པས་ཤེས་བྱའི་ཆོས་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་གནས་རིས་དང༌། བདེ་སྡུག་གི་ཆོས་རྟོག་པ་མེད་བཞིན་དུ་ལག་མཐིལ་ན་སྐྱུ་རུ་ར་བཞག་པ་ལྟར་མཁྱེན་པས་དེ་དག་གི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སེལ་བའི་ཐུགས་རྗེ་དུས་ལས་མི་ཡོལ་བའི་ཕྲིན་ལས་ཚད་མེད་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ནི་འགྲོ་འདུལ་གྱི་སྤྲུལ་པ་དེ་དག་ལས་ཡང་སྤྲུལ་འབྱུང་ཚུལ་སྟོན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་ཡང་སྤྲུལ་རྣམ་པ་བརྗོད་མི་ལང༌། །འགྲོ་བ་དྲུག་གི་གནས་རིགས་དེ་སྙེད་དུ། །ལྷ་རྣམས་གདུལ་བྱེད་ཚངས་དབང་བདེ་འབྱུང་སོགས། །མི་ལ་ཉན་རང་བྱུང་སེམས་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར། །དེ་བཞིན་ལྷ་མ་ཡིན་ལ་ཐགས་བཟང་རིས། །བྱ་ལ་ཤིང་རྟ་མོ་དང་རི་དྭགས་ཕྱིར། ། སེང་གེའི་རྒྱལ་པོ་ཡི་དམ་བརྟན་པ་སོགས། །མདོར་ན་དམྱལ་བ་ཡི་དྭགས་གང་དང་གང༌། །འདུལ་བྱེད་དེ་དང་དེ་འདྲའི་གཟུགས་སྤྲུལ་ནས། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་ནམ་ཡང་གཡེལ་བ་མེད། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་དྲུག་གི་ཞིང་རྣམས་སུ། །ལས་དང་བག་ཆགས་དགེ་སྡིག་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི། །གནས་རིགས་བདེ་སྡུག་མཐོ་དམན་ལྟར་སྣང་བའི། །རང་སྣང་མཐུན་པའི་སྟོན་པས་དོན་མཛད་ཅིང༌། །ཆོས་ཀྱང་མ་ངེས་གདུལ་བྱའི་བློ་རྟོག་ལྟར། །དུས་ཀྱང་རང་རང་སྐལ་པའི་རྗེས་འགྲོ་བ། །མ་དག་ཞིང་གི་འགྲོ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང༌། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཀྱང་གནས་རིགས་དྲུག་ཏུ་འདུས་པ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་དག་འདུལ་བྱེད་ཀྱི་སྤྲུལ་གཞིའི་ཐུབ་པ་དྲུག་ཏུ་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པ་ལས་ཀྱང༌། ཡང་སྤྲུལ་དུ་སྣང་བ། ལྷའི་གནས་སུ་རྒྱལ་ཆེན་རིགས་བཞི་ནས་འོག་མིན་གྱི་བར་དུ་ཚངས་པ་དང༌། དབང་པོ་དང༌། བདེ་འབྱུང་ལ་སོགས་པས་སོ་སོའི་གནས་རིས་ཀྱི་གཙོ་བོས་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སྡིག་པ་སྤོང་བའི་ཚེས་སེམས་ཅན་སོ་སོའི་སྐད་དུ་མཐུན་པར་སྟོན་པའམ། སྡུག་བསྔལ་སེལ་བར་བྱེད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་མིའི་འཇིག་རྟེན་དུ་ཉན་རང་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་ ཆོས་ཀྱི་གང་ཟག་གམ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང༌། ཁམས་ཀྱི་རྒྱལ་ཕྲན་དང༌། བྲམ་ཟེ་དང༌། རྔོན་པ་དང༌། སྨད་
Chinese
，后者如果能理解为主要调伏剩余五道的，就应视其为有智慧的人。而且，从诸佛的智慧中化现的六位智者，以两种智慧的方式行事的道理是：本体在法身的虚空中，如如不动地安住于法性之中，从思虑的色究竟天中自然显现。以自然本有的尽所有智，如实了知如海般的所知法，以及众生的类别，苦乐之法，无需思虑，犹如将诃梨勒果置于掌中般了知，为了消除它们的业和烦恼，以不逾时的慈悲，无量的事业永不间断。现在为了展示从那些调伏众生的化身中再次化现的方式，从那之中再次化现的方式不可言说。在六道众生的各类处所中，为了调伏天人，有梵天、自在天、乐生等。为了调伏人类，有声闻、缘觉、菩萨、转轮王。同样，为了调伏非天，有巧工师。为了调伏鸟类，有木马母和为了调伏野兽。有狮子王、本尊坚定者等。总之，无论地狱、饿鬼在何处，就化现成调伏者那样的形相，为了众生的利益，从不懈怠。这在六道的各个刹土中，以业和习气、善恶因果的，各类处所，显现出苦乐、高下的，与各自的自显相符的导师行事，法也不固定，随调伏者的心识而定，时间也随各自的福分而流逝。在不清净刹土的众生看来就是如此。对此，虽然众生的界限不可思议，但考虑到聚集在六道中，从为了调伏他们的化身之根本的六能仁的各种化现中，也有再次化现的情况。在天界中，从四大天王到色究竟天之间，梵天、自在天、乐生等各自处所的主尊，为了使眷属的心续中生起断除罪恶的念头，以与众生各自语言相符的方式宣说，或者消除痛苦。同样，在人世间，有声闻、缘觉、菩萨等 正法之士，或者转轮王，或者地方小国的君主，或者婆罗门，或者猎人，或者妓女
English
, the latter should be recognized as a wise person if he understands that it is mainly to tame the remaining five realms. Moreover, the way the six learned beings who emanate from the wisdom of the Buddhas act through the two wisdoms is: the essence remains unmoving in the dharmakaya's space, just as it is in the nature of reality, and it naturally appears from the Akaniṣṭha of thought. With the knowledge of all that exists in its natural state, it knows the ocean-like dharmas to be known, as well as the classes of sentient beings, and the dharmas of happiness and suffering, without thinking, just as if placing a myrobalan fruit in the palm of one's hand. In order to eliminate their karma and afflictions, the immeasurable activities of compassion that do not pass the time never cease. Now, in order to show how further emanations arise from those emanations that tame beings, the ways in which further emanations arise from that are beyond words. In the various abodes of the six classes of beings, to tame the gods, there are Brahma, Indra, Delightful Birth, and so on. To tame humans, there are Śrāvakas, Pratyekabuddhas, Bodhisattvas, and Cakravartins. Similarly, to tame asuras, there is the skillful craftsman. To tame birds, there is the wooden horse mother and for the sake of taming wild animals. There are lion kings, steadfast deities, and so on. In short, wherever there are hells and pretas, they emanate into forms like those who tame them, and they are never negligent for the benefit of sentient beings. This is in the various realms of the six worlds, where, due to karma and habitual tendencies, the causes and effects of good and evil, the various abodes appear as happiness and suffering, high and low. The teachers act in accordance with their own appearances, and the Dharma is not fixed, but depends on the minds of those to be tamed, and time also flows according to their respective fortunes. This is how it appears to beings in impure realms. Although the realms of sentient beings are inconceivable, considering that they are gathered in the six realms, from the various emanations of the six Munis who are the basis of the emanations for taming them, there are also cases of further emanations. In the realm of the gods, from the Four Great Kings to Akaniṣṭha, Brahma, Indra, Delightful Birth, and so on, the main deities of each abode, in order to generate the thought of abandoning sins in the minds of their retinues, proclaim in a way that is in accordance with the respective languages of sentient beings, or eliminate suffering. Similarly, in the human world, there are Śrāvakas, Pratyekabuddhas, Bodhisattvas, etc. righteous people, or Cakravartins, or rulers of small local kingdoms, or Brahmins, or hunters, or prostitutes.
Tibetan
འཚོང་མ་ལ་སོགས་ཆགས་སྡང་ཅན་གྱི་རྣམ་པས་འདུལ་བའི་ཚུལ་ཡང༌། དཔུང་བཟང་ལས། གང་གི་རང་བཞིན་ཆགས་སྡང་རྣམ་བྲལ་ཡང༌། །ཆགས་པ་ཅན་ལ་ཆགས་བཅས་ལྟར་སྟོན་ཞིང༌། །གདུག་པ་འདུལ་ཕྱིར་ཁྲོ་ལ་ཁྲོར་སྟོན་པ། །ཐབས་ཀྱིས་རྣམ་འདྲེན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་མ་ཡིན་ལ་ཐགས་བཟང་རིས་དང༌། བྱ་ལ་ཤིང་རྟ་མོ་དང༌། རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་དུ་སྣང་བ་དང༌། སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། རི་དྭགས་ཀྱི་ཕྱིར་སེང་གེའི་རྒྱལ་པོ་ཡི་དམ་བརྟན་པ་དང༌། ཤ་ར་བྷ་དང༌། ཀུནྡ་དང༌། དམྱལ་བ་ལ་གྱད་འབག་ཤི་ཏ་དང༌། ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པ་མདོར་ན་སྐྱེས་པ་རབས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་གསལ་བ་དཔེར་མཚོན་ཏེ། འདུལ་བྱེད་དང་མཐུན་པའི་རིགས་དྲུག་སོ་སོའི་གཟུགས་མཐའ་མི་འཚལ་ཞིང་གནས་རིགས་དང་བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་ལྟར་སྣང་བའི་ཚུལ་གསེར་འོད་དམ་པ་ལས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་བསམ་མི་ཁྱབ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པའི་སྐུ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། །བཀོད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སྟོན། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དང་ཐ་སྙད་ལའང་ མ་ངེས་ཏེ། གང་ན་སྡིག་པ་སྤོང་ཞིང་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཉེ་ན་ཟ་མ་ཏོག་བཀོད་པར་བདུད་སྡིག་ཅན་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྲི་ལ་འདུག་པས་ཆོས་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་པའི་མདོ་སྡེར་བཞག་པ་ལྟར་གནས་གང་དུ་སྟོན་འཁོར་གྱི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ཚོགས་པའི་དུས་ན་སེམས་ཅན་རང་རང་གི་སྐལ་བ་དང་འཚམ་པར་ཐོས་པའི་ཆོས་ཀྱང་མ་ངེས་པ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ནི་བདག་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཚེ་ཞལ་ནས་གསུང་པ་དང༌། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་གནང་བའི་བཀའ་གསུམ་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཆོས་སྐུའི་གནས་དོན་དམ་པའི་འོག་མིན་དུ་སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོའི་འཁོར་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་གསུངས་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པས་ལྷུན་སྟུག་པོ་བཀོད་པའི་འོག་མིན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་ཞིང་ལྔ་དང༌། གསང་བའི་འོག་མིན་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ལ་སོགས་པར་རང་སྣང་རིག་པའི་འཁོར་ལ་སྒྲ་ཚིག་བརྗོད་བྲལ་དུ་གསུངས་པ་དང༌། སྤྲུལ་པ་སྐུའི་གནས་ཐ་དད་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་འཁོར་རྣམ་པ་བཞི་ལ་ཚིག་སྡེབ་སྦྱོར་ལེགས་པས་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ ནི། སྐུས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་
Chinese
对于以娼妓等具有贪嗔之相来调伏的方式，如《勇猛》中所说： “谁的自性远离贪嗔，却对有贪者示现如具贪，为调伏恶毒者而对嗔者示现如嗔者，以方便善巧引导者，我向您敬礼。”就像这样。同样，对于非天示现为编织精美的图案，对于鸟类示现为木马，孔雀之王显现为金色，以及对于食肉鬼等，为了野兽而示现为狮子之王，本尊坚定不移，以及夏拉巴、昆达，对于地狱示现为巨型面具希达，对于饿鬼等，总之，在士夫续部中阐明的事例，可以作为例证。不寻求与调伏对象相符的六道各自的形相边际，以及显现为住处种类和苦乐各异的方式，如《金光明经》中所说：“佛陀世尊不可思议，如来是常住之身，为了利益有情众生，示现种种不同的化现。”就像这样。同样，大小乘的法类和术语也并非一成不变。无论在哪里，只要能舍弃罪恶，并且在暂时和究竟上对有情众生有利益，那么在扎玛托噶的陈设中，恶魔罪人坐在珍宝座上说法，那本身也被视为佛陀的经藏。同样，在任何地方，当说法者和眷属的缘起聚集之时，听闻的法也并非一成不变，因为与有情众生各自的根器相符。为什么呢？因为如来的教法，在通过自因的途径进行安立时，决定为佛陀亲口所说、加持和允许的三种教令。其中，法身的处所，在胜义的密严刹土，由普贤王如来向智慧海的眷属以自己的体性宣说；以及由薄伽梵金刚持等在庄严浩瀚的密严刹土五圆满报身刹土，以及秘密的密严刹土金刚亥母的莲花等处，向自显现觉性的眷属以离于言语文字的方式宣说；以及在化身的处所，由薄伽梵释迦牟尼佛向四种眷属以词句组合完美的方式宣说。第二，以身加持的教令，菩提萨埵金刚。
English
The way to subdue with forms of attachment and aversion, such as prostitutes, is as stated in "Vīrabhadra": "Whose nature is free from attachment and aversion, yet shows as if attached to those with attachment, and shows as wrathful to the wrathful in order to subdue the wicked, I prostrate to that guide with skillful means." It is like that. Similarly, for the Asuras, showing finely woven patterns, for birds, showing wooden horses, the peacock king appearing as gold, and for flesh-eaters and others, for the sake of wild animals, the lion king, the unwavering deity, and Sharabha, Kunda, for hells, the giant mask Shita, and for pretas and others, in short, examples clarified in the lineage of male generations are exemplary. Without seeking the limits of the forms of the six realms that match the subduer, and the ways of appearing as various abodes, kinds, and happiness and suffering, as stated in the "Golden Light Sutra": "The Buddha, the Bhagavan, is inconceivable. The Tathagata is the eternal body. For the benefit of sentient beings, he shows various manifestations." It is like that. Similarly, the categories and terms of the Dharma of the Great and Small Vehicles are also not fixed. Wherever abandoning sins and benefiting sentient beings temporarily and ultimately is approached, even the Dharma taught by the wicked demon sitting on a precious throne in the arrangement of Zamatoga is regarded as the Sutra Pitaka of the Buddha. Similarly, wherever the basis of the teacher and retinue, dependent arising, gathers, the Dharma heard is also not fixed according to the fortune of each sentient being. Why? Because the teaching of the Tathagata, when established through the means of self-cause, is determined as the three commands of the Buddha's own words, blessings, and permission. That is, in the Dharmakaya's place, the ultimate Akanishta, Samantabhadra teaches to the retinue of the ocean of wisdom with his own essence, and the Bhagavan Vajradhara and others teach in the five perfect Sambhogakaya pure lands of the magnificently arranged Akanishta, and in the secret Akanishta, the lotus of Vajrayogini and others, to the retinue of self-appearing awareness, inexpressible in sound and words; and in the different places of the Nirmanakaya, the Bhagavan Shakyamuni teaches to the four kinds of retinue with well-composed words. Secondly, the command blessed by the body, Bodhisattva Vajra.