Tibetan
འོད་གསལ་གཞི་ཡི་གནས་ལུགས་ཉིད། །དབང་ཁྲིད་གདམས་པས་ལེགས་ པར་ངོ་འཕྲོད་པ། །གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ལགས་པར་གསུངས། །དེ་ཕྱིར་གཞི་དང་ལྟ་བ་ཕྱེད་པར་གཅེས། །གཞི་ནི་དབྱིངས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དོན་ཡིན་ལ། །ལྟ་བ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ལགས། །རྟོགས་པའི་ངང་ལ་འཇོག་པ་བསྒོམ་པ་སྟེ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེངས་མེད་སྤྲོས་དང་བྲལ། །མཁའ་ལྟར་རྣམ་དག་འོད་གསལ་འདུས་མ་བྱས། །བསམ་བརྗོད་མཚོན་འདས་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རང་གསལ་ངང་གནས་བསྒོམ་པའི་རྒྱལ་པོ་ལགས། །ཞེས་དབྱིངས་དེའི་རང་བཞིན་རྟོགས་ནས་དེའི་ངང་ལ་འཇོག་པའི་བསྒོམ་པ་ནི་རང་དང་ཆོས་ཉིད་གཅིག་པའི་ལམ་མ་ནོར་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཐོད་རྒལ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་གཞི་ལ་གནས་པའི་དག་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ངང་ལ་གོམས་པས་དབྱིངས་སྣང་འོད་གསལ་གྱི་ལམ་སྣང་ཡང་ཞར་ལ་མཐོང་ཚུལ་འོག་ཏུ་འཆད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རིག་པའི་ལམ་ནི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གཞལ་བྱའི་ཡུལ་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་ན་བཤད་མ་ཐག་པའི་ནང་དབྱིངས་སྟོང་པ་ཟང་ཐལ་དེ་ཡང་སྟོང་ཆད་ཅང་མེད་པོར་གོལ་བའི་ཉེན་ཡོད་པས། རང་དངས་རང་གསལ་སོ་སོ་རང་གིས་ རིག་པའི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་རིག་པའི་ཆ་ནས་ཆད་པར་མ་སོང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མ་གྲུབ་པས་རྟག་པར་མ་གོལ། ཡུལ་རིག་པའི་ཆ་ནས་ཡིད་དང་མཚུངས་ཀྱང༌། ཡུལ་ཕྱིར་མི་འབྲང་ཞིང་རྣམ་རིག་གིས་བསླད་པ་མེད་པས་ལས་དང་བག་ཆགས་འདུ་མི་བྱེད་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ནོ། །ངེས་ཚིག་ནི་ཐུགས་རྗེའི་རྩལ་ཤར་གྲོལ་གཉིས་མེད་དུ་རྟོགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པར་ཤེས་ཤིང༌། རྣམ་པ་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་ཟང་ཐལ་དུ་ཤེས་པས་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་གྱུར་པས་ཤེས་རབ་ཅེས་པའི་སྒྲ་ཞུགས་པ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཤེས་པས་ཆོས་རྣམས་གཅིག་ཅར་རྟོགས། །རབ་ནི་ཀུན་གྱི་རྩེ་མོར་གྱུར། །ཅེས་སོ། །དབྱེ་ན་ཆོས་ཅན་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་གསུམ། ཆོས་ཉིད་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྟེ། དང་པོའི་དོན་སྤྱིར་བཏང་ནི། མདོ་ལམ་དུ་བཤད་ཟིན་ལ། དམིགས་བསལ་གཞལ་བྱའི་ཆོས་དང་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཏུ་འབྲེལ་བས་ཆོས་ཉིད་ཡིད་དཔྱོད་ལ་རག་ལུས་པའི་ཕྱིར་འདིར་ཆོས་ཅན་གྱི་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྡུས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་བྱ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན། དེའི་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ནི་ཐོས་བསམ་ གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་
Chinese
光明之基的实相，通过灌顶口诀得以很好地认识，被说是证悟实相的见解。因此，区分基础和见解非常重要。基础是法界的实相之义，见解是证悟那实相的自性。安住于证悟的状态就是修行，无分别、无散乱、离戏论，如虚空般清净、光明、非造作，超越思、言、诠，觉性菩提心，自明安住是修行的国王。如是，认识法界之自性后，安住于其状态的修行，应知是自与法性合一的无谬之道。如是之理，在妥噶的境界中，称为安住于基础的清净法界，习惯于此，法界显现光明的道相，也将在下面讲述。第二，觉性之道是殊胜的智慧，如此，若无了知所量之境法界自性的智慧，则有将刚说的内法界空性荡然一空的危险，因此，各自以自性明澈、自性明亮 觉性的殊胜智慧，从觉性方面来说没有断灭，本体无自性故没有堕入常边，从境觉方面来说虽与意相同，但不随境转，且无有被分别念所染污，故不积业与习气，是寂灭之自性。词义是，以悲心之妙力显现解脱二无别而证悟，故知一切法之自性为空且无我，现象虽显现，然知自性空明，故于境不分别之智慧极为殊胜，故称为了知之慧，如《牟帝迦鬘》中说：以智慧一时证悟诸法，殊胜乃一切之顶。分类则有，有法之智慧，闻思修三者；法性之智慧，无分别。第一种的一般意义，已于经部道中宣说，特殊的是，由于所量之法与能量之智慧相关联，法性依赖于意念分别，故于此处归摄于有法之智慧，不应怀疑。为何呢？因为，其修行之智慧依赖于闻思 二者。
English
The reality of the ground of clear light, well recognized through empowerment instructions, is said to be the view of realizing the reality. Therefore, it is important to distinguish between the ground and the view. The ground is the meaning of the reality of the dharmadhatu, and the view is the nature of realizing that reality. Abiding in the state of realization is meditation, non-conceptual, non-distracted, free from elaboration, pure like the sky, clear light, non-contrived, beyond thought, word, and symbol, awareness bodhicitta, self-luminous abiding is the king of meditation. Thus, having recognized the nature of that dharmadhatu, the meditation of abiding in its state, it should be known as the unerring path of the self and the dharmata being one. Such a principle, in the state of thögal, is called the pure dharmadhatu abiding in the ground, and by being accustomed to it, the path appearance of the dharmadhatu appearance of clear light will also be explained below. Secondly, the path of awareness is special wisdom, like this, if there is no wisdom that knows the nature of the object to be measured, the dharmadhatu, there is a danger of the emptiness of the inner dharmadhatu just mentioned being completely empty, therefore, each with its own self-clarity, self-luminosity The special wisdom of awareness, from the aspect of awareness, has not been cut off. Since the essence is not established, it has not fallen into permanence. From the aspect of object awareness, although it is the same as mind, it does not follow the object and is not defiled by conceptual awareness, so it does not accumulate karma and habitual tendencies, and is the nature of nirvana. The definition is that by realizing the manifestation of compassion and liberation as non-dual, one knows that the nature of all dharmas is empty and selfless, and although phenomena appear, one knows that the nature is empty and clear, so the wisdom of non-conceptualization towards objects is extremely superior, so the word wisdom is included, as it says in the Garland of Pearls: Wisdom realizes all dharmas at once, Superior is the peak of all. The divisions are: the wisdom of the object, the three of hearing, thinking, and meditation; the wisdom of the dharmata, non-conceptualization. The general meaning of the first has already been explained in the sutra path, especially because the object to be measured is related to the wisdom of the measurer, the dharmata depends on mental discrimination, so here it is included in the wisdom of the object, there should be no doubt. Why? Because, its wisdom of meditation depends on hearing and thinking both.
Tibetan
བློ་བྲལ་དུ་ཚིག་གི་དམ་འཆའ་བ་ཙམ་ལས་གཤིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་རྟོག་གེས་བརྟགས་པའི་ཁས་ལེན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟོག་གེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་མི་རྟོགས་པ་ནི་སམ་བུ་ཊི་ལས་ཀྱང༌། རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཀྱིས་ནི། །མཚན་ཉིད་མཚན་གཞི་མཚོན་པར་བྱེད། །ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཤེས་བྱ་བལྟ། །ཤེས་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་བརྟག །འགྲོ་བ་བརྟག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། །ཇི་ལྟར་རང་འདོད་ལ་སོགས་འགྲོ། །རྟོག་གེ་མེད་ཅིང་རྣམ་ཤེས་མེད། །དེ་བཞིན་རྟོག་གེ་པས་མི་ཤེས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་གཞལ་ཡུལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིག་པ་ལས་འགྱུ་ཆའི་རླུང་དང་འདྲེས་པའི་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་རྗེས་འཐུད་ཀྱི་རྣམ་པ་མེད་པས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཇམ་དཔལ་ལས། ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་སྐད་ཅིག་ལ། །ཆོས་ཀུན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་འཆང༌། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་ཉིད་ཤེས་པའི་ངང་མ་ཤོར་བའི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ལ་ནི་རིག་ཆ་ཡོད་པས་རིག་པའི་ལམ་དུ་བཏགས་ཀྱང༌། རླུང་གི་ཆས་སྤུར་ནས་ཡུལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སེམས་ཀྱི་འགྱུ་ཆ་མེད་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ ཤེས་རབ་ཡིན་པར་ཤེས་པ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་གནས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པས་རྒྱལ་བའི་ཞབས་ཀྱིས། གང་ཕྱིར་འདི་གཉིས་ཁྱད་པར་དག །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་རྟོགས་པས། །བློ་གྲོས་བླུན་པོས་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །ཞེས་དང༌། རྟགས་ཚད་ལས་ཀྱང་ཡིད་དང་ཤེས་རབ་ཕྱེད་པའི་ཚད་ཆོས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བའི་ཚེ་ན་ཡིན་ཞེས་སོ། །དེ་བས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཁྱད་གཞི་ཤེས་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིག་པ་རླུང་གིས་སྤུར་བའི་རྩལ་གཟུང་འཛིན་དུ་ཤར་བས་སེམས་དང༌། དེའི་རྩལ་ཡིད་ལ་སོགས་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དང༌། སེམས་བྱུང་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་ལོག་སྟེ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་འཁྲུལ་སྣང་བསྐྱེད་པ་འདི་འགག་བྱའི་དྲི་མ་ཡིན་པར་ཤེས་དགོས་ཏེ། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང༌། སེམས་འགགས་པ་དེ་སྐུ་ཡིས་མངོན་དུ་མཛད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་གཞི་གནས་རང་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་མངོན་དུ་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བསྐྱོད་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བ། ཇི་ལྟ་བའི་ངང་མ་འགྱུར་བཞིན་དུ། ཇི་སྙེད་པའི་མཁྱེན་ཆ་མཐའ་དག་གི་འཆར་གཞིར་གྱུར་པས་བེམ་པོ་ལྟ་བུ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ་ཀ་དག་གི་རང་མལ་ལས་མ་གཡོས་ཤིང་རིག་པའི་བདག་ ཉིད་ཅན་དེས་ནི་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་མ་རིག་
Chinese
仅仅是口头上的承诺，因为对自性以分别念进行考察的认可存在。分别念无法证悟实相智慧，如同《桑布扎》中所说：识、智慧、心，能表示体性与所依；智慧能见所知，所知能考察众生；以考察众生的心，如何随己意等行；无分别念亦无识，如是分别念者不能知。如是说。第二，作为衡量对象的智慧之体性，也因为没有与流动之风相混合的意识之刹那相续的形象，所以说一切法于一刹那间领会。如《文殊根本续》所说：大智慧于一刹那，执持一切法于心中。如是说。因此，对于没有失去知晓法性之状态的特殊智慧，因为具有觉性之分，所以虽安立为觉性之道，但因为没有风的推动而缘取对境的心之流动，所以了知是无分别念之智慧，是处于难以证悟之处。因此，胜者之足（宗喀巴大师）说：此二之差别，智者亦未证悟，愚钝之智如何能悟？如是说。在因明学中也说，意识和智慧的区别在于，诸法以多种方式显现之时。因此，想要了解大圆满特殊基础的各位，必须了解觉性被风推动而显现为能取所取的心的作用，以及其作用转变为意等八识聚和五十一心所，从而产生轮回的因果错觉，是应该断除的垢染。如《入行论》中所说：心止息即是身之显现。如是说。如是了解之后，要显现安住于基础的自生智慧，即是一切如来之意的主体，远离一切动摇，如实之状态未曾改变，成为所有如所有智之显现的基础，所以不是如物质一般，并且法身之自性本来清净的自性未曾移动，具有觉性之自性者，即是轮回之自性无明。
English
It is merely a verbal commitment, because there is an acceptance of examining the self-nature with conceptual thought. Conceptual thought cannot realize the wisdom of suchness, as it is said in the Sambuti: Consciousness, wisdom, and mind, represent the nature and the basis; wisdom sees the knowable, the knowable examines beings; with the mind that examines beings, how does it go according to its own desires, etc.; there is no conceptual thought and no consciousness, thus those with conceptual thought do not know. Thus it is said. Secondly, the nature of wisdom as the object of measurement, also because there is no appearance of the momentary continuation of mind-consciousness mixed with the wind of movement from the wisdom of non-conceptual thought, it is said that all phenomena are comprehended in an instant. As it is said in the Manjushri Root Tantra: Great wisdom in an instant, holds all phenomena in the heart. Thus it is said. Therefore, for that special wisdom that has not lost the state of knowing the nature of phenomena, because it has a part of awareness, although it is established as the path of awareness, but because there is no movement of the mind that takes objects due to the wind's propulsion, knowing that it is non-conceptual wisdom is in a place that is difficult to realize. Therefore, the feet of the Victorious One (Tsongkhapa) said: Because the wise have not realized the difference between these two, how can the foolish intellect realize it? Thus it is said. In logic, it is also said that the measure of separating mind and wisdom is when phenomena appear in various ways. Therefore, those who wish to understand the special basis of Dzogchen must understand that the function of awareness being propelled by the wind and appearing as grasping and being grasped is mind, and that its function transforms into the eight aggregates of consciousness, such as mind, and the fifty-one mental factors, thereby creating the illusion of the cause and effect of samsara, which is the impurity to be abandoned. As it is said in the Entering the Middle Way: The cessation of mind is the manifestation of the body. Thus it is said. Having understood in this way, to manifest the special self-born wisdom that abides in the ground, which is the essence of the mind of all the Tathagatas, free from all movement, without changing the state of suchness, becoming the basis for the manifestation of all as-it-is knowledge, so it is not like a material object, and the essence of the Dharmakaya, the original purity, has not moved from its own place, and the one with the nature of awareness is the ignorance of the nature of samsara.