Tibetan
ར་བས་སྟོབས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན། དབྱིངས་སྣང་རིག་པ་དང་རྟེན་བརྟེན་པར་འབྲེལ་ཡང་ངོ་བོ་ལ་བདག་ཏུ་མི་འཛིན། སྟོང་པ་ཉི་ཚེ་བ་མ་ཡིན་པ། བློའི་དངོས་པོ་དང་དྲན་པའི་རང་ཡུལ་ ཟད་པས་འཁོར་བ་གཞི་མེད་དུ་མཚན་ཉིད་ཆད་ཀྱང་བེམ་སྟོང་ལྟར་མ་སོང་ལ། མྱང་འདས་ཀྱི་གཞི་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་སྟེ་སྒྲོན་མ་འབར་བ་ལས། རང་བཞིན་སྣང་བ་མ་འགགས་པས། །བློ་དངོས་དྲན་པ་ཀུན་ཟད་དེ། །སྣང་བ་རང་དག་དབྱིངས་སུ་ནི། །རྟོག་པ་མེད་པའི་རིག་པ་ཡང༌། །མི་གཡོ་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་པས། །ཐམས་ཅད་མཉམ་པའི་དབྱིངས་སུ་ཡང༌། །ཡེ་ནས་རྣམ་རྟོག་ཟད་པར་ནི། །རང་བཞིན་རྣམ་དག་དབྱིངས་སུ་གནས། །བརྗོད་ཅིང་སྣང་ཚིག་གཉིས་མེད་པས། །ཕྱི་དང་ནང་མེད་དབྱིངས་སུ་ཡར། །རང་དལ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་གནས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལྷུན་གྲུབ་འདུས་མ་བྱས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་མ་རྟོག་བཞིན་དུ་དབྱིངས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སྟོང་པ་ཉི་ཚེ་བ་ནི་རྟག་ཆད་ཀྱི་འཕྲང་ལས་མ་གྲོལ་ཞིང་མཐའ་བྲལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་དང་ཤིན་ཏུ་རིང་བའི་ཚུལ་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་སྟོན་ན་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་གནས་གསལ་བ་ལས། དབྱིངས་གཞིར་མ་རྟོགས་སྟོང་པར་བལྟ་བ་དང༌། །སྟོང་པ་ཉི་ཚེ་དབྱིངས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན། །རྟག་ཆད་ཉིད་དེ་མཐའ་བྲལ་དོན་དང་འགལ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་སེམས་ ཅན་རྣམས་དབང་མེད་དུ་མི་གྲོལ་བ་ཅིས་ལན་སྙམ་ན། རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་དབྱིངས་དེ་གློ་བུར་བའི་མ་རིག་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྒྲིབ་པས་བསླད་ཅིང༌། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་གནས་ལ་རིང་དུ་གོམས་པས་ཡུལ་དང་དོན་དང་སེམས་སུ་བག་ཆགས་ནས་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་འཁོར་བའི་འཁྲུལ་འཁོར་བཀོད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཀུན་གཞི་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་བརྒྱད་པོས་རིག་པའི་ཆ་ལ་མ་རིག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་སེམས་ཞེས་འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་གནས་པ་དེའང༌། རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་ན་སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་གཉིས་རིག་པ་རང་མལ་ལས་གཡོས་པས་གཟུང་འཛིན་གྱི་གཟེབ་ལ་ཐེབས་པ་དང༌། གཤིས་ལས་མ་འཁྲུལ་བའི་རང་གསལ་རྒྱ་ཡན་དུ་གྲོལ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྔ་མ་ལས། སེམས་ཅན་སེམས་དང་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་གཉིས། །རིག་པ་ཁོལ་བུ་རྒྱ་ཡན་ཁྱད་པར་ཏེ། །ཡུལ་གཅིག་ཡིད་བྱེད་འདུ་ཤེས་གཟེབ་ལ་ཐེབས། །ཁམས་གསུམ་སེམས་གསུམ་རང་རང་དམིགས་དང་བཅས། །དེ་ལས་རྣམ་འདས་ཕྱོགས་དང་རིས་མེད་པ། །མཁའ་
Chinese
自性具有力量等功德，法界显现的觉性和所依能依相关联，但本体不执著为我。不是空洞的空性。由于心识的对境和记忆的自境穷尽，轮回的根本无基而断绝，但并非如顽空一般。涅槃的根本本来任运成就，所以称为自性光明如来藏的法界，如灯火燃烧一般，自性显现未曾止息。心识对境记忆皆已穷尽，显现自净于法界中，无分别的觉性也，不移知晓平等性，一切于平等法界中，本来分别念已穷尽，安住于自性清净法界中。言说与显现二者无别，无有内外于法界中升起，安住于自在大乐的状态中。如是这般任运成就、非造作的法界，虽然极其清净、无有分别，但若执著法界为我的空洞空性，则未从常断的险道中解脱，与离边大圆满的意义相去甚远，若以上师的口诀来开示，则基道果的体性将会显现。若不认识法界为根本，而视为空性，空洞的空性执著为法界，即是常断二边，与离边的意义相违背。如是，众生无力自主解脱，这是什么原因呢？自性清净的法界被突如其来的无明能取所取的障碍所染污，并且长久串习于分别的处所，于境、义、心上留下习气，明明没有却显现，从而构成了轮回的迷乱之轮。如此，依于阿赖耶的八识，于觉性之分妄加增益无明，因此称为分别的心，安住于具有轮回体性的状态中。然而，在证悟者看来，众生与佛陀二者，是觉性从自处动摇而落入能取所取的牢笼，以及未曾错乱本性的自明解脱于广阔虚空之间的差别而已。并非有其他的差别，如前所说：众生之心与佛陀的意，觉性放松与否的差别，境一而作意、认识落入牢笼，三界三心各自具有对境，从此超脱，无有方所与界限，虚空。
English
The self-nature possesses qualities such as power, and the Dharmadhatu's appearance, awareness, and the dependent and the relied are related, but the essence does not grasp as self. It is not a nihilistic emptiness. Because the objects of mind and the self-awareness of memory are exhausted, the root of samsara is cut off without a basis, but it does not become like inert emptiness. The basis of nirvana is spontaneously accomplished from the beginning, so it is called the Dharmadhatu of the self-luminous Sugatagarbha, like a burning lamp. Because the self-nature's appearance is not obstructed, the objects of mind and memory are all exhausted. In the Dharmadhatu, appearance is self-purified. Even the non-conceptual awareness does not move, knowing the equality itself. In the Dharmadhatu of complete equality, from the beginning, conceptual thoughts are exhausted, abiding in the self-nature's pure Dharmadhatu. Because speech and appearance are inseparable, without inside and outside, rising in the Dharmadhatu, abiding in a state of great ease and relaxation. Such a spontaneously accomplished, unconditioned Dharmadhatu, although extremely pure and non-conceptual, if one grasps the Dharmadhatu as self in a nihilistic emptiness, then one is not liberated from the dangerous path of permanence and annihilation, and is very far from the meaning of the Great Perfection that is free from extremes. If the guru's oral instructions are shown, then the nature of the ground, path, and fruition will be clear. If one does not recognize the Dharmadhatu as the ground and views it as emptiness, and grasps nihilistic emptiness as the Dharmadhatu, then it is the two extremes of permanence and annihilation, which contradicts the meaning of being free from extremes. If that is the case, why are sentient beings unable to liberate themselves involuntarily? The self-nature's pure Dharmadhatu is defiled by the sudden obscuration of ignorance, the grasped and the grasper, and because of long-term habituation to the place of imputation, habitual tendencies remain in objects, meanings, and mind. Although they do not exist, they appear, thus constructing the confused wheel of samsara. In this way, the eight consciousnesses based on the alaya, impute ignorance to the aspect of awareness, therefore it is called the imputational mind, abiding in a state with the nature of samsara. However, in the eyes of the realized ones, the difference between sentient beings and Buddhas is that awareness has moved from its own place and fallen into the trap of the grasped and the grasper, and that the self-luminous nature that has not been mistaken is liberated into the vast expanse. There is no other difference. As mentioned earlier: The mind of sentient beings and the intention of the Buddhas, the difference between relaxing awareness and not, the object is the same, but attention and perception fall into the trap. The three realms and three minds each have their own objects. Transcending this, without direction or limitation, space.
Tibetan
ལྟར་དག་པ་རྒྱལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ལགས། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐལ་པ་དང་དབང་པོ་ཡང་རབ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་གི་ས་བོན་རྒྱུད་ལ་ ཐེབས་པའི་མོད་ལ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་པ་དང༌། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དོན་ལྷུན་གྲུབ་འདུས་མ་བྱས་པའི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་གང་ཞིག་སྔར་བཤད་པའི་གཞི་དབྱིངས་ཁྱད་ཆོས་དྲུག་ལྡན་གྱི་གནས་ལུགས་སུ་རྟོགས་ནས་དེའི་ངང་ལ་མི་གཡོ་ན་ལྟ་བསྒོམ་དུ་མ་རོ་གཅིག་ཏུ་ལ་བཟླ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཐལ་འགྱུར་ལས། གཞི་ལ་ཡུལ་མེད་རྟོགས་པས་ཆོག །དེ་ཙམ་ཉིད་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །སལ་ལེ་སིང་ངེ་ཝལ་ལེ་བ། །སྤྲིན་མེད་སྟོན་ཀའི་ནམ་མཁའ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་མཐའ་གྲོལ་ཀློང་ཡངས་ཆེན་པོ་ལ་གོམས་སུ་འཇུག་པ་ཙམ་ལ་དབྱིངས་ཀྱི་ལམ་ཆོས་ཉིད་གཅིག་པ་ཞེས་འབྲས་མིང་རྒྱུ་ལ་བཏགས་པའོ། །དབང་པོ་འབྲིང་གི་གོ་ཡུལ་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱས་ནས། དབྱིངས་དེའི་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་སེལ་ཐབས་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་རང་གི་མོས་གུས་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྟེན་པའི་དབང་བཞིའི་རིམ་པས་རྒྱུད་སྨིན་ཅིང༌། ཟབ་མོའི་གདམས་པས་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེར་འབྲེལ་པ་ལ་གོམས་སུ་བཅུག་པས་དབྱིངས་ཀྱི་སྒྲོན་མའི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བའི་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལེགས་ པར་ངོ་འཕྲོད་ཅིང་རྟོགས་པ་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྒྱལ་བའི་ཞབས་ཀྱིས། འདུས་མ་བྱས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ལ། །སྟོབས་སོགས་དབྱིངས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་དང༌། །གློ་བུར་རྣམ་དག་དྲི་བྲལ་ཡོན་ཏན་ལྡན། །འདི་གཉིས་དབྱེ་བ་མ་ནོར་ཤིན་ཏུ་གཅེས། །གཞི་ཡི་ཆོས་སྐུ་སྟོབས་སོགས་ཡོད་སྨྲ་ཡི། །དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཡོན་ཏན་དེ་ལྟ་མིན། །དྲི་བཅས་དྲི་མེད་སྐབས་ཡིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ལྷུན་གྲུབ་དབྱིངས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་ནི། །མངོན་གྱུར་འབྲས་བུའི་ཡོན་ཏན་ལ་ལྟོས་ནས། །གཞི་དང་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་གཉིས་དག་ལས། །དབྱིངས་འདི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པ་ཅན། །གཞི་ཡི་ཆོས་སུ་མཁས་པས་རིག་པར་བྱ། །ལམ་ནི་དབྱིངས་ཀྱི་དྲི་མ་སེལ་བ་སྟེ། །དབང་བཞིས་སྨིན་པའི་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེར་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་སྟེ། །ཟབ་མོའི་གནད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་ལེན་པར་འདོད། །འདིར་ནི་རང་གི་མོས་དགེ་ཕུན་ཚོགས་དང༌། །བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཤིན་ཏུ་རྨད་བྱུང་མཐུ། །ཆོས་རྣམས་བདག་མེད་སྤྲོས་དང་བྲལ་བའི་དོན། །སེམས་ཉིད་
Chinese
如是清净胜者之智慧。如是说。因此，对于根器和能力上等者来说，当灌顶之种子融入相续之时，金刚乘的究竟定解，以及不退转之法轮的意义，任运成就、无为之界，极其清净者，即先前所说的具有六种特性的基础界之实相，于此不离而住，则称为将见修行融为一体，如决断论云：于基证悟无处足矣，仅此即是法身也，萨列、森额、瓦列瓦，如无云秋季之虚空。如是说。因此，仅仅是习惯于自性大圆满之智慧，解脱边际、广大无垠之界，就称为界的道，法性一味，这是将果之名称安立于因上。如是了解中等根器的理解范围之后，清除该界之暂时垢染的方法是，依靠各自的信敬和圆满的善根，以及依止上师的特殊加持，以四灌顶次第成熟相续，并通过甚深窍诀使空性与悲心相结合，从而习惯于此，则称为见，即如界之灯的实相，觉性菩提心能够很好地认识和证悟。如胜者之足云：无为之界极其清净，力量等界的功德本具足，暂时清净离垢具功德，此二差别不混淆，极其重要。基之法身说有力量等，具有二种清净，功德非如是。有垢无垢是时机，因此，观待任运成就之界的功德，以及显现之果的功德，从基和果的二种状态中，此界自性清净者，智者应知为基之法。道是清除界之垢染，以四灌顶成熟之觉性菩提心，空性与悲心双运结合，欲以甚深之要诀而修持。于此，自之信敬善根圆满，以及上师之加持极其稀有之威力，诸法无我离戏论之义，心性
English
Thus is the pure wisdom of the Victorious Ones. It is said. Therefore, for those with superior faculties and abilities, when the seed of empowerment is infused into the continuum, the ultimate definitive understanding of the Vajrayana, and the meaning of the irreversible wheel of Dharma, the spontaneously accomplished, unconditioned realm, which is extremely pure, that which was previously described as the reality of the foundational realm possessing six characteristics, remaining inseparable from it, is called integrating view, meditation, and action into one taste. As it is said in the Decisive Treatise: 'Realizing the ground as without location is sufficient; just that is the Dharmakaya; Sali, Seng-nge, Walewa, like the cloudless autumn sky.' It is said. Therefore, merely becoming accustomed to the wisdom of the Great Perfection of naturalness, the realm of liberation from boundaries, vast and boundless, is called the path of the realm, the single taste of Dharmata, which is applying the name of the result to the cause. Having understood the scope of understanding of those with middling faculties in this way, the method for clearing away the temporary stains of that realm is to rely on one's own faith and respect, and the perfection of virtuous roots, as well as relying on the special blessings of the guru, maturing the continuum through the sequence of the four empowerments, and through profound instructions, connecting emptiness with compassion, thereby becoming accustomed to it. This is called view, that is, as the reality of the lamp of the realm, awareness, Bodhicitta, is able to recognize and realize well. As the feet of the Victorious Ones said: 'In the unconditioned realm, extremely pure, the qualities of the realm such as power are inherently complete, temporarily pure, stainless, possessing qualities. It is extremely important not to confuse these two distinctions. The Dharmakaya of the ground is said to have powers, etc., possessing two kinds of purity, qualities are not like that. With stains and without stains is the occasion, therefore, in relation to the qualities of the spontaneously accomplished realm, and the qualities of the manifest result, from the two states of ground and result, this realm, naturally pure, the wise should know as the Dharma of the ground. The path is to clear away the stains of the realm, awareness, Bodhicitta, matured by the four empowerments, emptiness and compassion united in duality, desiring to practice with profound key points. Here, one's own faith and virtuous roots are complete, and the blessings of the guru are extremely rare and powerful, the meaning of all phenomena being selfless and free from elaboration, the nature of mind.'