Tibetan
ཅན་ལས་མ་འདས་པ་ཤ་སྟག་ཏུ་སྣང་བས་དེའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱ་བའང་འདི་ལྟར་འབྲས་བུ་ཆེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཐེས་ཕུར་དུ་ཐེབས་ནས་གཏིང་གསལ་གྱི་རང་མདངས་མ་རྙེད་ན། དབང་པོའི་ཡུལ་རྒྱུན་འགགས་པའི་ཤེས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྟོང་ལ་མ་འགགས་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བརྟན་པ་ལས་ནམ་མཁའ་ མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སེམས། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་གོམས་པས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ན་སེམས་ཙམ་པའི་གསལ་སྣང་མཐའ་ཡས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཀྱང༌། ཚོགས་དྲུག་གི་དངས་འགགས་པ་བརྟན་པ་ལས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སེམས། དེ་ལྟར་གོམས་པ་ལས་སེམས་ཙམ་དུ་ཤེས་པའི་ཚོར་བ་ཕྲ་མོ་དེ་ཡང་ནུབ་ནས་གཉིད་འཐུག་ལྟར་གང་དུའང་མི་མཐོང་བ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཙམ་དུ་འཛིན་པའི་སེམས་དེ་ཡང་ཡོད་མེད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་མི་རྟོག་པ་སྟུག་པོར་འབྱམས་པ་ནི་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱ་སྟེ་སྲིད་རྩེའི་སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་བཞི་པོའི་སེམས་གང་ལ་གོམས་པའི་ངང་དུ་ཚེའི་དུས་བྱས་ན་གཟུགས་མེད་བཞི་པོ་དེ་དང་དེར་སྐྱེའོ། །གསུམ་པ་འགོག་པ་ནི། ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་བཀག་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་འགོག་པའི་ཏིང་འཛིན་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་སེམས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་གཏན་འགགས་པའི་རུམ་དུ་རིག་ཆའི་ཡོན་ཏན་བག་ལ་ཞར་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབྱེ་ན་བློ་ངོའི་དཔྱད་པས་བརྟགས་ནས་འགོག་པ་དང༌། མ་བརྟགས་པ་རྟོག་བྲལ་གྱི་ངང་ལ་འཇོག་པ་སོ་སོར་བརྟགས་མིན་གྱིས་འགོག་པའོ། །དང་པོ་ནི་ འཇུག་འགྲེལ་ལས། འདིར་འགོག་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་འགོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཀྱང་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ནས་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབྱུང་བ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། རྟག་ཏུ་འགོག་པར་རྟོགས་པའི་བསམ་གཏན་ཡིན་མོད་ཀྱི། །འགྲོ་བ་མགོན་མེད་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ལྷག་པར་སྐྱེ། །ཞེས་སྔར་ཡང་དྲངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་དགུ་པོ་དེ་དག་ནི་ལས་དང་པོ་པ་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་རང་དབང་མེད་ཅིང༌། དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་དེ་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ཟིན་ན་གནས་སྐབས་སུ་དངོས་པོ་ལ་བདེན་ཞེན་ལྡོག །ཉོན་མོངས་པ་མངོན་གྱུར་པའི་མགོ་ནོན། སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་མཐར་གྱིས་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པ་ལས་དངོས་དང་དངོས་མེད་ཀྱི་ཡིད་དཔྱོད་བློའི་མདུན་ན་མི་གནས་པའི་དོན་སྤྲོས་བྲལ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་འགྲོ་བའི་ཚུལ་སྡུད་པ་ལས། བསམ་གཏན་གྱིས་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་སྨད་པ་འདོར། །རིག་དང་མངོན་པར་ཤེས་དང་ཏིང་འཛིན་མངོན་པར་བསྒྲུབ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ ཡོངས་ཤེས་ནས། །ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པ་ལས་ཡང་དག་འདའ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །མདོར་ན་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང༌། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་བསྒོམ་པའི་བསམ་གཏན་གཉིས་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་གཞལ་ན་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལས་མེད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང༌། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ན་གནམ་ས་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་ཞུགས་པས་བསམ་གཏན་གྱི་གནས་སྐབས་ན་གཞི་བཞག་གི་གནས་ལུགས་སེམས་ཀྱིས་ལམ་དུ་བྱེད་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་རིག་ཐོག་ཏུ་སྤྲོས་པ་རང་ཞིག་ལ་སོང་བ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱེད་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་སྣང་བས་ཤེས་པ་ལ་མ་གོས་ཤེས་པ་སྣང་ཐོག་ཏུ་མ་ལྟུང༌། བར་དུ་སྐྱེ་མེད་ལ་མི་འཛིན་པས་སྣང་ཤེས་འབྲེལ་དོན་ཆད་ནས་གཟུང་འཛིན་ཡུལ་མེད་དུ་ཕྱལ་ལེ། རང་བཞིན་གསལ་དངས་ཕྱེད་ཀྱང་རྩེ་གཅིག་གི་རྟོད་ཕུར་མེད་པ། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ལས་འདས་ཀྱང་རིག་པ་རང་གསལ་དུ་མི་འགག་པའི་རྒྱ་གྲོལ་འཛིན་མེད་ཀྱི་དགོངས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ངང་ན་རིག་པ་ཟང་ཐལ་རྗེན་པར་འདུག་པ་ལ་བསལ་བཞག་དང་སྤྲོ་བསྡུ་མི་དགོས་པས་འཆར་རམ། གནས་སམ། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་གསུམ་གྱི་དྲན་པ་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་འབབ་པ་ལྟ་བུའི་རེང་བུ་སྐད་ཅིག་མ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ སྔ་ཕྱིར་འབྲེལ་བའི་བག་ཆགས་གསོག་ལོང་མེད་པས་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་ཆུ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་ལྟ་བུའི་ངང་མ་ཤོར་བ་ཁམས་གསུམ་རིགས་དྲུག་ཏུ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཟད་པས་བློ་འདས་ཀྱི་མལ་དུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བཙན་ས་ཟིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཐལ་འགྱུར་ལས། མ་གོལ་གནས་པའི་བསྒོམ་པ་ནི། །དབང་པོའི་སྒོ་རྣམས་གསལ་བ་ལ། །ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པར་མ་འགྱུས་པ། །ཤེས་པ་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་ཡིད། །ཕྱིར་ལ་ཤོར་བ་མེད་པ་ཉིད། །ཅེས་དང༌། མཚན་ཉིད་སྟོང་གསལ་རིག་པ་ལ། །རང་བཞིན་གང་དང་མ་འདྲེས་པ། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་མཐའ་ཟད་དང༌། །ཆོས་ཉིད་རང་ངོ་དག་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱིས་དེའི་གོལ་ས་བཅད་པའི་ཚུལ། རྟོག་པ་ཡུལ་དང་འབྲེལ་ན་ཐ་མལ་ཏེ། །མེ་ལོང་ལྟ་བུར་དངས་པའི་ཤེས་པ་ལ། །སྣང་ཡུལ་མ་འགགས་གཟའ་སྐར་བཞིན་བཀྲ་ཡང༌། །རྣམ་པའི་བློ་ཡིས་གོས་པར་མ་གྱུར་ན། །གཟུང་བའི་ཡུལ་དང་འཛིན་སེམས་
Chinese
仅仅显现为没有超出这些，因此，必须确定它的自性，就像这样，如果对于大果的等持，没有一心一意地完全投入，没有获得深邃明澈的自性光彩，那么，当根识的境相之流止息时，心识如同虚空般空旷，仅仅是未止息的自性，如果对此作意而变得稳固，就是虚空无边处的禅定。习惯于此状态，在心识的显现中，即使作意无边的心识唯识宗的显现，由于六识的清净止息变得稳固，就是识无边处的禅定。像这样习惯之后，即使是认为唯识的微细感受也消失，如同沉睡般什么也看不见，这就是什么也没有的心识。像这样执着于仅仅什么也没有的心识，对于存在与不存在都未成立的心识作意，沉浸在浓厚的无分别中，这被称为非有非无处，也就是有顶的心识。像这样，如果习惯于四种心识中的任何一种状态，在临终时，就会转生到相应的四无色界。第三是灭尽：通过阻断感受和想，获得阻断世间感受和想的等持，这被称为灭尽定，因为心识的戏论完全止息，觉性的功德潜藏于其中。如果区分，有通过理智的分析来阻断，以及不分析而安住于离分别的状态，也就是通过分析与不分析来阻断。第一种，在《入行论释》中说：“此处的阻断是为了止息心识的戏论。”第二种，虽然法性不作分别，但从自性智慧的角度，无有对境的慈悲心相续不断，因此能利益众生。《入行论》中说：“恒常于灭尽中觉察之禅定，然于无怙之有情生起增上悲悯。”如前所引。像这样，这九种禅定的心识，对于初学者来说，没有不生起的自主权，如果生起了这些，被特殊方便所摄持，那么暂时会对事物产生真实的执着。烦恼现行的开端被压制。逐渐生起眼通和神通等，最终从圆满自性大圆满的胜观智慧中，对有实和无实的意念
English
Since it appears to be nothing more than these, therefore, it is necessary to ascertain its nature. Just like this, if one does not single-mindedly and completely immerse oneself in the samadhi of great fruition, and does not obtain the clear and radiant light of one's own nature, then, when the flow of sense objects ceases, the consciousness is as empty as the sky, and merely the nature of non-cessation, if one makes this the object of one's mind and it becomes stable, that is the mind of the sphere of infinite space. By becoming accustomed to this state, in the appearance of consciousness, even if one makes the appearance of the infinite mind of the Mind-Only school the object of one's mind, because the purity and cessation of the six consciousnesses becomes stable, that is the mind of the sphere of infinite consciousness. Having become accustomed in this way, even the subtle feeling of knowing as Mind-Only disappears, and like a deep sleep, one sees nothing at all, this is the mind of nothingness. Like this, clinging to the mind of merely nothingness, making the mind that is neither existent nor non-existent the object of one's mind, being immersed in dense non-conceptualization, this is called the sphere of neither existence nor non-existence, which is the mind of the peak of existence. Like this, if one becomes accustomed to any of the four minds, at the time of death, one will be reborn in the corresponding four formless realms. The third is cessation: by blocking feelings and perceptions, one obtains the samadhi that blocks worldly feelings and perceptions, this is called the cessation meditation, because the elaboration of the mind is completely stopped, and the qualities of awareness are latently submerged within it. If one distinguishes, there is blocking through analysis by intellectual examination, and not examining but abiding in a state of non-conceptualization, that is, blocking through analysis and non-analysis. The first, in the Commentary on Entering the Middle Way, it says: "Here, blocking is for the sake of stopping the elaboration of the mind." The second, although the nature of reality does not conceptualize, from the aspect of the wisdom of self-nature, the compassion without an object continues uninterruptedly, therefore it benefits sentient beings. In Entering the Middle Way, it says: "Constantly meditating on the awareness of cessation, yet especially compassion arises for beings without a protector." As quoted before. Like this, these nine minds of meditation, for beginners, there is no autonomy not to arise, and if these arise, being seized by special means, then temporarily the clinging to the truth of things will be reversed. The beginning of manifest afflictions is suppressed. Gradually generating clairvoyance and supernormal powers, etc., eventually from the perfect wisdom of the great perfection of self-nature, the thoughts of real and unreal
Chinese
从超越意识的层面，不滞留于前，无有戏论，自然本智现前证悟，成为获得一切智之因的道理归纳起来说：以禅定舍弃对欲妙的轻蔑，成就明、现量智和等持，以智慧完全了知诸法自性后，将从三界中完全解脱。如是说。总而言之，圣者们所证悟的智慧，与凡夫俗子的修习禅定，二者以分别识衡量，似乎差别不大，但在智慧的层面，却有如天地般的差别。因此，在禅定的状态下，将根本的本来面目作为心的道路；而在智慧的状态下，觉性之上戏论自然止息，二者的差别必须区分。如此，显现不沾染于觉性，觉性不落入显现之上，中间不执着于无生，因此显现与觉性的关联断绝，能取所取消于无形。自性虽然澄澈明净，却没有专注的支撑点。虽然超越了八识聚，觉性却不会停止自明，在这种广大解脱、无执着的境界中，觉性赤裸裸地安住，不需要扬弃或安立，也不需要扩展或收缩，无论是生起、安住，还是非二者，三种忆念如流水般，刹那间，因果前后相连的习气没有积累的机会，因此生起解脱同时，如同在水上画画一般，不失去这种状态，轮回于三界六道的因已穷尽，因此在超越意识的处所，占据了法性的要塞，这被称为胜义谛。如《中观根本慧论》中所说：不散乱安住的禅修，在于诸根门清明，心不为意的分别所动摇，心专注于觉性本身，不向外流失。以及，自性空明觉性，与任何自性不相杂，能取与所取的边际穷尽，法性自性清净。如是说。虽然如此，但要截断其过失之处。分别念与对境相连则是庸常，如明镜般清澈的觉性上，显现对境不间断，如星辰般闪耀，但若未被分别念所染污，能取所取之心
English
From the perspective beyond conceptual mind, not dwelling in the front, without elaboration, the naturally arising wisdom is directly realized, and the reasons for attaining omniscience are summarized as follows: Through meditation, one abandons the contempt for desirable qualities, accomplishes clarity, direct knowledge, and samadhi. Through wisdom, after fully understanding the nature of phenomena, one will completely transcend the three realms. Thus it is said. In short, the wisdom realized by the noble ones and the meditation practiced by ordinary beings, when measured by the discriminating consciousness, may seem to have little difference, but on the level of wisdom, there is a difference like heaven and earth. Therefore, in the state of meditation, the fundamental original state is taken as the path of the mind; while in the state of wisdom, the elaboration on awareness naturally ceases, and the difference between the two must be distinguished. In this way, appearance does not taint awareness, awareness does not fall on appearance, and in between, there is no clinging to non-arising. Therefore, the connection between appearance and awareness is severed, and the object of grasping and the grasper vanish without a trace. Although the nature is clear and pure, there is no support for focused concentration. Although it transcends the eight consciousnesses, awareness does not cease to be self-illuminating. In this vast liberation, in the state of non-attachment, awareness nakedly abides, without the need for rejection or establishment, nor for expansion or contraction. Whether it arises, abides, or is neither, the three kinds of memory are like a flowing river. In an instant, there is no opportunity to accumulate the karmic imprints of cause and effect, so arising and liberation are simultaneous, like drawing a picture on water. Without losing this state, the cause of samsara in the three realms and six realms is exhausted. Therefore, in the place beyond consciousness, one occupies the stronghold of the Dharma nature, which is called the ultimate truth. As it is said in the Madhyamaka-karika: The meditation of abiding without distraction lies in the clarity of the sense gates, the mind is not disturbed by the discriminations of the mind, the mind is focused on awareness itself, and there is no outward loss. And, the nature is empty, clear awareness, not mixed with any nature, the boundaries of grasping and the grasped are exhausted, and the Dharma nature is self-purified. Thus it is said. Although this is so, one must cut off the places of error. Conceptual thought connected with an object is ordinary, but on the clear awareness like a mirror, the appearance of objects is uninterrupted, shining like stars, but if it is not tainted by conceptual thought, the mind of grasping and the grasped