Tibetan
ས་ཀུན་མཉམ་པའི་གཞི་མེད་དང༌། །རང་རིག་ཁམས་གསུམ་བཅིངས་པ་དང༌། །རྟོག་དང་བཅས་པས་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་ཞི་ལྷག་སོ་སོའི་བསྒྲུབ་ཚུལ་ནི་མདོ་ལམ་དུ་ལེགས་པར་བསྟན་ཟིན་ཀྱང་འདིར་འཕགས་པ་འདའ་ཀ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལ་བཅར་གྱིས་དྲིལ་ནས་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་བལྟ་བའི་དོན་བཤད་ན། འདི་ལྟར་འཁོར་འདས་སུ་འཛིན་པའི་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཤེས་པ་རྩེ་གཅིག་པའི་ངང་ལས་མི་གཡོ་བ་ཞི་གནས། དེའི་མཚན་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པའི་སོ་སོར་ རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གསལ་ཆ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་འདའ་ཀ་ཡེ་ཤེས་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་དག་པས་དངོས་པོ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཞི་ལྷག་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་ལ་གོམས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་སུ་འདུས་ནས་རྗེས་ཐོབ་ཐམས་ཅད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་འཆར་བའི་ཚུལ་དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་འདུས་པས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གང་གི་ཚེ་མཉམ་གཞག་དུ་ཞི་ལྷག་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་སྟོང་ཉིད་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ལ་གོམས་པས་ཚོགས་གཉིས་གཅིག་ཆར་དུ་རྫོགས་ཏེ་འོད་གསལ་གྱི་རང་བཞིན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ལ་རེག་པའི་ཚུལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མི་དམིགས་ཤིང་འོད་གསལ་བས་ན་དངོས་པོ་ཅི་ལ་ཡང་མི་ཆགས་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་དངོས་པོ་ནི་ཟག་བྱེད་ཡིན་པས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ་དེ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བཅོམ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་རང་སེམས་རྟོགས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་ཚུལ། སེམས་རྟོགས་ ན་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མི་བཙལ་བའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །རྐང་པ་བཞིས་བསྒོམ་པའི་མདོ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་འདུ་ཤེས་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དངོས་པོས་བསྡུས་པའི་ཕུང་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་བལྟ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་སྟོང་ཉིད་ལ་བལྟ་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་འོན་ཀྱང་དེའི་བྱེད་ལས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི
Chinese
一切平等无有基础，自明三界被束缚，有分别念者将堕落。如是说。关于止观各自的修习方法，在经部中已经很好地阐述过了，但在此将圣者འདའ་ཀ་ཡེ་ཤེས་（梵文：Avadhūta-jñāna，义为离垢智）的意旨加以浓缩，讲述将二者视为一体的意义。如此，将轮涅执为实有的法，其自性本自清净，于此如是之胜义三摩地中，以专注一境之识不摇不动，即是止。其体性是认知无实有之分别智慧的明分，即是胜观。圣者འདའ་ཀ་ཡེ་ཤེས་（梵文：Avadhūta-jñāna，义为离垢智）云：“一切法自性清净，故应善修无实有之想。”如是说。如是串习止观一体之禅定，则一切法皆摄于二菩提心中，于后得位一切皆显现为大悲之自性。如是之理，即是“一切法皆摄于菩提心中，故应善修大悲之想。”如是说。何时于等持位串习止观一体之空性，于后得位串习悲心，则二资粮一时圆满，以光明之自性触及圣谛之理。“一切法自性不可得，且光明，故应善修于任何事物皆不执著之想。”如是说。又，实有是染污之因，是所知障，若以各自之自证智摧毁之，则证悟自心之佛性。“若证悟心，即是智慧，故应善修不于他处寻觅佛陀之想。”如是说。此四句偈已概括一切修习之经要。此处的“想”不应视为以自相之实有聚合之蕴之自性，因为这与“五蕴亦皆自性空，应如是如实随观”相违背。因此，观空性时的“想”是分别智，然而其作用是周遍法性，因此是闻思之智慧。
English
All is equal, without foundation, self-awareness binds the three realms, and with conceptualization, one will fall. Thus it is said. Regarding the methods of cultivating śamatha and vipaśyanā separately, they have already been well explained in the sutras, but here, condensing the intention of the noble Avadhūta-jñāna (meaning "unfettered wisdom"), I will explain the meaning of viewing the two as one. Thus, the dharmas that are grasped as saṃsāra and nirvāṇa are naturally and completely pure. In this very suchness samādhi, the mind does not waver from the state of single-pointed awareness, which is śamatha. Its characteristic is the clarity of discriminating wisdom that perceives the absence of substantiality, which is vipaśyanā. The noble Avadhūta-jñāna said, "All dharmas are naturally and completely pure, therefore one should cultivate the perception of non-substantiality." Thus it is said. Thus, if one becomes accustomed to the meditation of śamatha and vipaśyanā as one, then all dharmas are gathered into the two bodhicittas, and in the post-meditation state, everything arises as the nature of great compassion. From that very mode, "All dharmas are gathered into the bodhicitta, therefore one should cultivate the perception of great compassion." Thus it is said. When one becomes accustomed to the emptiness of śamatha and vipaśyanā as one in the equipoise state, and to the union of great compassion in the post-meditation state, then the two accumulations are perfected simultaneously, and one touches the noble truth of the nature of clear light. "All dharmas are naturally unobservable and clear light, therefore one should cultivate the perception of not clinging to anything." Thus it is said. Furthermore, substantiality is the cause of defilement, it is the obscuration of knowledge. If one destroys it with the self-aware wisdom of each individual, then the nature of buddhahood arises from the realization of one's own mind. "If one realizes the mind, it is wisdom, therefore one should cultivate the perception of not seeking the Buddha elsewhere." Thus it is said. These four lines summarize all the essential points of the sutras for cultivation. The "perception" here should not be regarded as the nature of the aggregates gathered by the substantiality of one's own continuum, because this contradicts "The five aggregates are also all empty in nature, one should follow and observe them as they truly are." Therefore, the "perception" at the time of observing emptiness is discriminating wisdom, but its function is all-pervasive in the nature of reality, therefore it is the wisdom of hearing and thinking.
Tibetan
་དུས་ན་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་དཔྱོད་ཡིན་པ་འོག་ཏུའང་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དུས་ན་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་མ་ཡིན་པས་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐའ་མི་འཛིན་པ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དེ་འཇམ་དཔལ་གྱི་ལྟ་བ་མདོར་བསྟན་པ་ལས། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཕུག་པའི་སེམས། །འགའ་ཡང་བག་ཆགས་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་འབྲོག་དགོན་ཆེན་པོར་ལྷག་མཐོང་གི་ཅ་ཅོ་སྒྲོག་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་དང༌། ཇི་སྙེད་པའི་ཕྱོགས་ལེགས་པར་མ་ཕྱེད་པའི་རྣམ་འགྱུར་ཏེ། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། ཞི་གནས་ནི་སེམས་ རྩེ་གཅིག་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ཡང་དག་པར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །ཞེས་པས་གསལ་ལོ། །དེ་བས་ན་མཐར་གྱིས་ཞི་ལྷག་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་དབྱེ་བསལ་མེད་པར་མ་ཤེས་ནས་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་གནས་དང༌། དཔྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ལྷག་མཐོང་དུ་གཟུང་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཞི་གནས་ནི་ཡང་དག་པའི་བསམ་པ་སྟེ་ཞི་བའི་འདུ་ཤེས་ལ་ཡང་མི་གནས་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ལྟ་བ་མཐོང་བ་སྟེ་ལྟ་བ་ཉིད་ཀྱང་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བའོ། །གང་གིས་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་མཐོང་བའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོ་བ་ནི། གཉིས་པའི་ཕྱོགས་ལ་དབྱེ་བ་གཉིས་གྲུབ་སྟེ། །ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་གདམས་ངག་ལས་བྱུང་ངོ༌། །ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་སྒྲ་ཡི་རྗེས་མཐུན་པ། །ཐོས་པའི་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཞི་བ་དང༌། །དེ་ལས་དོན་རྟོགས་ལྷག་མཐོང་མཚན་ཉིད་དོ། །མན་ངག་ལས་བྱུང་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ། །སེམས་ནི་གཡོ་བ་མེད་པ་ཞི་གནས་ལ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལྷག་མཐོང་སྟེ། །དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལས། ཞི་ གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ནི་གཉིས་ཏེ། ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། གདམས་ངག་ལས་བྱུང་བའོ། །ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བ་ནི། མདོ་སྡེ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཞི་གནས་སོ། །དེའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་ངོ༌། །གདམས་ངག་ལས་བྱུང་བ་ནི། མན་ངག་གིས་སེམས་མི་གཡོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཞི་གནས་སོ། །དེའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་ངོ༌། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་དང་པོ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཉེར་བསྡོགས་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་དངོས་གཞི་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་མ་རིག་ན། ཕྱིན་སར་སླེབས་ནས་ཀྱང་ལམ་གྱི་རྩོལ་བ་མི་འདོར་བས་དབང་པོ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཉིད་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་གང་ཟག་
Chinese
在那个时候，具有分别性的观察是属于下文将要阐述的内容。在修习智慧的时候，因为不具有分别性，所以不执著于习气的边际，这就是各自自证的智慧。如《文殊师利所说甚深经》中简要地揭示了观点：智慧能穿透深邃的心，没有任何习气。如是说。在寂止的广阔寂静处，宣扬胜观的喧嚣，这是没有很好地区分如所有性和尽所有性的表现。如圣者《宝云经》所说：寂止是心一境性，胜观是如实地对法进行分别观察。这很清楚。因此，最终没有认识到寂止和胜观是本体相同而无差别的，将一切安住视为寂止，一切观察视为胜观，这是一种背离如来教法的行为。如菩萨藏经所说：菩萨的寂止是正确的思考，甚至不住于寂静的观念。胜观是见解的显现，甚至不追随见解本身。谁能如此见到，他就是正确地见到了。因为这与上述经文相违背。各自的差别是：在二者的方面，成立两种区分：从智慧产生和从口诀产生。从智慧产生，与声音相符顺，对所听闻的意义一心专注而寂止，由此领悟意义，即是胜观的特征。从口诀产生，随顺意义而行，心不摇动是寂止，了解它的自性是胜观。如圣者《解深密经》所说：寂止和胜观有两种，即从智慧产生和从口诀产生。从智慧产生是：忆念十二部经的词句是寂止，领悟它的意义是胜观。从口诀产生是：通过口诀使心不摇动是寂止，领悟它的意义是胜观。如是说。因此，如果不了解前者是禅定的加行，后者是正行的差别，那么即使到达了目的地，也不会放弃道路上的努力，因此无法获得根的调伏。即使如此，对于人
English
At that time, the discriminating examination that possesses characteristics is what will be explained below. During the wisdom of meditation, because it is non-discriminating, it does not grasp the limits of habituation; it is the self-aware wisdom of each individual. As the 'Manjushri's View Briefly Stated' says: 'Wisdom penetrates the depths of the mind, without any habituation.' So it is said. Proclaiming the clamor of vipassanā in the vast solitary retreat of śamatha is a manifestation of not having properly distinguished the aspects of 'as it is' and 'as many as there are.' As the Noble Jewel Cloud Sutra states: 'Śamatha is the one-pointedness of mind. Vipassanā is the correct and distinct examination of the Dharma as it is.' This is clear. Therefore, ultimately, not understanding that śamatha and vipassanā are of the same essence without distinction, and considering all abiding as śamatha and all examination as vipassanā, is something that deviates from the teachings of the Tathāgata. As the Bodhisattva Pitaka states: 'The śamatha of a Bodhisattva is correct thought, not even abiding in the notion of peace. Vipassanā is seeing the view, not even seeing the view itself. Whoever sees in this way sees correctly.' This is because it contradicts the above. The individual distinctions are: In the aspect of the two, two distinctions are established: arising from wisdom and arising from instructions. Arising from wisdom, in accordance with the sound, being one-pointedly tranquil with the meaning of what is heard, and from that, realizing the meaning is the characteristic of vipassanā. Arising from instructions, following the meaning, the mind being unmoving is śamatha, knowing its nature is vipassanā. As the Noble Saṃdhinirmocana Sūtra says: 'Śamatha and vipassanā are two: arising from wisdom and arising from instructions. Arising from wisdom is: attending to the words of the twelve categories of scriptures is śamatha; realizing their meaning is vipassanā. Arising from instructions is: making the mind unmoving through instructions is śamatha; realizing its meaning is vipassanā.' So it is said. Therefore, if one does not understand the difference that the former is the preparatory stage of dhyāna and the latter is the actual stage, then even after arriving at the destination, one will not abandon the efforts of the path, and therefore one will not attain the pacification of the senses. Even so, for a person