Tibetan
ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ་རང་ཤར་ལས། ལྟ་བ་ཀུན་གྱི་ཡང་རྩེ་ནི། །ཨ་ཏི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོར་བཤད། །ཅེས་སོ། །འདི་ལྟར་གནས་ཆའི་གསལ་ཉམས་དང༌། སྣང་སྟོང་དང་བདེ་གསལ་མུ་སྦྲེལ་བའམ། མི་རྟོག་པར་འཇོག་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་འདིའི་དོན་མི་མཐོང་བས་དེ་དག་དང་མ་འདྲེས་པར་རིག་པ་ཟང་མ་ཐལ་ལ་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་དམིགས་རྩེ་གཏད་ཡུལ་མེད་པའི་ཁྱད་ཕྱེ་ནས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་གསང་འདུས་ལས། དེ་ཕྱིར་རྩེ་མོར་གྱུར་པའི་རྩེ། །ཞེས་བཤད་པས་མཚོན་ནོ། །གཉིས་པ་ཡེ་ཤེས་རང་གི་ངོ་སྤྲོད་ནི། ཤེས་རབ་དང༌། སྦྱངས་པ་དང༌། གྲོལ་ བ་ཐ་དད་པ་གསུམ་ལ་བདུན་ཚན་རེ་རེས་ཕྱེ་བའི་དབང་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ལ་ལྟོས་ནས་ངོ་སྤྲོད་ཀྱང་བདུན་ཚན་གསུམ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྙིང་གི་མེ་ལོང་ལས། རིག་པ་གཞི་ནས་འཕགས་ཏེ། ལམ་དུ་འཇུག་པ་ངོ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་དཔེ་དོན་གྱི་ངོ་སྤྲོད་ལ་སོགས་ཏེ་ངོ་སྤྲོད་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ངོ་སྤྲོད་སྤྲས་པ་ལས་ཀྱང་རྒྱས་པར་གསུངས་ཀྱང་འདིར་དེ་ཙམ་མོ། །དེ་ལྟ་ན་ཐ་སྙད་དང་མཚོན་དཔེ་ལ་མི་ལྟོས་པ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་ན་འདི་དག་ནི་ཡིད་དཔྱོད་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཡང་དག་པའི་རིག་པ་ཀ་དག་ཆེན་པོ་ལ་དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚོན་དུ་མེད་ཀྱང༌། གཞི་ལས་འཕགས་པའི་ལྷུན་གྲུབ་འོད་ལྔ་རང་ཆས་ཅན་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྒོ་ཡོད་པས་ལམ་སྣང་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཕྱིར་དུ་ནང་དབྱིངས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ཟིན་བཞིན་ལ་ངོ་བོ་ལས་མཆེད་པ་དང༌། སྣང་བ་ཐིམ་ཚུལ་མན་ཤེལ་དང་རང་འོད་ཕྱིར་གསལ་གྱི་བརྡས་མཚོན་པར་བྱས་ནས་སྟོན་པའི་དཔེའི་ངོ་སྤྲོད་འདི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ལ་འབྱོར་བདེ་བས་མངོན་སུམ་གྱི་ལམ་ཐོད་རྒལ་དང༌། ཆོས་ཉིད་བར་དོའི་རྣམ་བྱང་གི་མངོན་རྟོགས་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གྲོགས་ཙམ་དུ་དགོངས་ ནས་གསུངས་པ་ལས་རིག་པའི་ངོ་སྤྲོད་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་ནོར་བུ་ཕྲ་བཀོད་ལས། ཀྱེ་མ་རིགས་ཀྱི་བུ་ང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ། དུས་ཀྱི་སྙིགས་མ་ལྔ་བརྒྱའི་དུས་སུ། བསླུ་བྲིད་བྱིས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དག་གིས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་དཔེ་ལ་ཡིད་ཆེས་བྱེད་པའི་དུས་འབྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་རང་གི་རྒྱུད་གསང་བ་འདི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པའི་རིག་པ་ཉིད་ལ་དཔེས་མཚོན་དུ་མེད་དོ། །རང་བཞིན་གྱི་འོད་ལྔ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་ལ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་འོད་ལྔ་བསྟན་པ་ཡང་སངས་རྒྱ་བར་མི་
Chinese
见解的差别非常大，如《自生经》中说：一切见解的顶峰是阿底大圆满。像这样，以安住处的明灭，以及显空和乐明相续，或者安住于无分别的方面，都不能见到此义，因此为了不与这些混淆，而区分出纯粹的觉性，以及没有意识分别的执着之处，所以才宣说，如《密集经》中说：因此是顶峰中的顶峰。这就可以说明了。第二，智慧自性的介绍：智慧、修习和解脱三种不同，各自以七个一组来区分，依靠二十一种根基来介绍，也出现了七个一组的三种。如《金刚萨埵心镜》中说：觉性从根本上超脱，为了认识进入道，需要知道譬喻意义的介绍等二十一种介绍。像这样，在《介绍庄严》中也有详细的说明，但这里就到此为止。如果是这样，如果不依赖名言和譬喻，就是大圆满的宗义，那么这些就会变成意识分别的执着吗？虽然真正的觉性本来清净，没有譬喻和论证的象征，但从根本上超脱的任运自成五光具有轮回和涅槃之门，为了确定道相，即使已经现量见到了内界，也以从自性中产生的，以及显现融入的方式，用水晶和自光外显的象征来表示，因为这种譬喻的介绍容易进入普通人的相续，所以只是为了帮助现量的脱噶道，以及法性中阴的清净显现的所有证悟，才这样说的，而不是以觉性的介绍为目标的方式，如《诺布扎果》中说：唉！具种性的儿子，我在完全涅槃之后，五浊恶世之时，那些具有欺骗孩童心态的人们，会出现相信佛陀的密意在譬喻上的时代，那时就会出现自己的秘密相续。真正的觉性本身是无法用譬喻来象征的。因为自性具有五光，所以显示影像的五光也不能成佛。
English
The difference in views is very great, as it says in the 'Self-Arisen': The pinnacle of all views is said to be Ati Dzogchen. Like this, one cannot see this meaning through the clarity and obscuration of the abiding place, or through the continuity of appearance-emptiness and bliss-clarity, or through abiding in non-conceptuality. Therefore, in order to distinguish it from these, the pure awareness and the absence of a target for the clinging of mental discernment are distinguished, and so it is taught. As it says in the 'Guhyasamaja Tantra': Therefore, it is the peak of the peaks. This illustrates it. Second, the introduction to one's own wisdom: Wisdom, practice, and liberation are three different things, each divided by seven groups, relying on twenty-one faculties to introduce them, and three groups of seven also appear. As it says in the 'Vajrasattva Heart Mirror': Awareness is fundamentally transcendent. In order to recognize entering the path, one must know twenty-one introductions, including the introduction of examples and meanings. Similarly, it is also explained in detail in 'Introduction Adornment,' but here it is only this much. If that is the case, if it is the Dzogchen tenet that does not rely on terms and symbols, then will these become clinging to mental discernment? Although true awareness, the great Kadag, has no symbols of example and reasoning, the spontaneously present five lights that transcend the ground have the doors of samsara and nirvana. Therefore, in order to establish the path appearance, even though the inner realm has already been directly seen, it is represented by the symbols of crystal and the outward manifestation of self-light, in the manner of arising from the essence and the way appearances dissolve. Because this introduction of examples is easy to attain in the minds of ordinary beings, it is only intended as an aid to all the direct paths of Tögal and the manifestations of purification in the bardo of dharmata, and not as an aim for the introduction of awareness, as it says in 'Norbu Trakö': Alas! Son of noble family, after I have completely passed into nirvana, in the time of the five degenerations, there will come a time when those with the attitude of deceiving children will believe in the Buddha's intention in examples. At that time, this secret lineage of one's own will arise. True awareness itself cannot be symbolized by examples. Because the five lights of self-nature are inherent, showing the five lights of images also does not lead to Buddhahood.
Tibetan
འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རིག་པའི་ངོ་སྤྲོད་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་ཐོབ་ཀྱང་བསགས་པ་དམན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་རང་བཞིན་ལ་ཐོད་རྒལ་དུ་འཇུག་མི་ནུས་པས། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བདག་འཛིན་གློ་བུར་རྐྱེན། །ཆོས་དབྱིངས་དག་པའི་ཀློང་དུ་མ་ནུབ་བར། །གློ་བུར་རྐྱེན་གྱིས་བསླུ་བའི་རྟོགས་ཚོགས་ཆོས། །ཐ་མལ་རང་ལུགས་སྲིད་པའི་བདག་པོ་ཡིས། །དང་པོའི་ལས་ཅན་རྣམས་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར། །ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང༌། །སོ་སོ་བ་ཡི་འཁྲིད་ཚུལ་རྣམ་གཉིས་ལས། །དང་པོའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་ཆེའི་བསམ་གཏན་དང༌། །གསལ་ཆའི་ཤེས་རབ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ལས། །གཉིས་པ་ མིན་པའི་མཐའ་བྲལ་དོན་ལ་བཞག །ཅེས་འདོམས་ཏེ། དེ་ལ་བདག་འཛིན་དང་བཅས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་སེམས་གློ་བུར་བ་གང་ཞིག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་གྱུར་པ་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་ལྡོག་མི་ནུས་པ་རྣམས་ལ་ཐུན་མོང་དང་མཐུན་པའི་སེམས་གནས་བསྒྲུབ་ཚུལ་ཡང༌། འདི་ནས་མ་བཀག་པའི་ཚུལ་ཐལ་འགྱུར་ལས། བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་སེམས་གནས་ལ། །འགྱུ་བ་ཕྱི་ནང་གཅོད་པ་སྟེ། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་འགག་པའོ། །ཞེས་དང༌། རྩ་དང་རླུང་དང་ཐིག་ལེ་དང༌། །ལུས་གནད་དམིགས་དང་སྟོང་པ་ནི། །བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་ངོ་བོ་དམིགས་གཏད་ལ་བརྟེན་པའི་སེམས་གནས། དགོས་པ་དེ་ཉིད་བརྟན་པ་ལས་འབྲས་བུ་རེ་བ། བྱེད་ལས་གཟུང་འཛིན་འགོག་འདོད་ཀྱི་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་དང་འབྲེལ་བར་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། དེ་སྐད་དུ་ཀློང་དྲུག་པ་ལས་ཀྱང༌། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་རང་ཤར་བས། །མཉམ་པར་བཞག་དང་རྗེས་སུ་ནི། །མི་གཡོ་བསམ་གཏན་ཉིད་དུ་རྫོགས། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ལྟ་བ་གཞི་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པའི་རིག་པ་ཐད་དྲང་དུ་ངོ་འཕྲོད་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལ་བཟླ་མ་ཤེས་ན། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ངོ་སྤྲོད་རེ་ཙམ་ཐོབ་ པ་དང༌། དལ་ཁོམ་རེས་འགའ་བའི་ཆོས་ལ་དགག་བསྒྲུབ་བླང་དོར་ལས་འདས་པའི་འགྱུར་བརྩིས་པས་འཆི་བ་དང་བར་དོར་མི་ཕན་ཞིང༌། གཏན་དུ་འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་རྩ་བ་མི་ཆོད་པས་བསྒོམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ་ཐལ་འགྱུར་ལས། མ་བསྒོམས་པ་ཡི་སྐྱོན་ཉིད་ནི། །འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་མངོན་སྣང་བས། །བདག་དང་གཞན་ཏེ་ཡུལ་ཤེས་དང༌། །ཚིག་དང་བཅས་ཏེ་ལྟ་བ་དང༌། །དམིགས་དང་བཅས་ཏེ་ཡུལ་དག་དང༌། །ཉོན་མོངས་བདག་ཏུ་འཆིང་བར་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་ལམ་ཡང་སྟོར་བ་དང༌། །འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་དང༌། །ཆོ
Chinese
转变吧！如是说。虽然如此，即使获得了彻底的觉性认知，但积累不足的人也无法直接进入它的自性。虽然如此，但如果我执的突发状况，没有在法界清净的虚空中消失，突发状况所迷惑的证悟之法，被平凡自性的有主者，为了遮蔽最初的业力者，止观本体相同，以及各自不同的引导方式这两种，从最初的方面来说，有大安住的禅定，以及明分的光明智慧，止观双运，安住在非二元的离边之义上。这样教导说。对此，凡是与我执相连的八识聚之心，任何与法界相应的突发状况，都不能转变为觉性的法性，对于这些，共同且一致的修心安住之法是，从此未加遮止的方式，在破斥论中说：所谓修习，即是心安住，断绝内外动摇，能取和所取止息。以及，脉、气、明点，身要、所缘和空性，所谓修习，即是希求。意思是说，以所缘为基础的心安住，必要是，从稳固中期望果实，作用是，修习与止观相关的能取所取止息之欲。如是，在《虚空六法》中也说：对于不可言说的心性，止观自然显现，安住和平等之后，成为不可动摇的禅定而圆满。因此，如果见解安立于基础之上的觉性，没有直接认识，并且没有在它的状态中，将三时融入平等性，那么，仅仅获得少许大圆满的认知，以及，偶尔在闲暇时，将超越取舍、扬弃的法视为转变，对临终和中阴无益，并且，由于不能斩断永久流转轮回的根本，所以在修习实相之理上，在破斥论中说：不修习的过患是，轮回的特征显现，自和他者，境识，以及言词的见解，以及具有所缘的对境，烦恼束缚自我，佛道也迷失，以及不了解果的自性，法
English
Transform! Thus it is said. Although one may have obtained a thorough introduction to awareness, those with insufficient accumulation cannot directly penetrate its nature. Although this is so, if the adventitious condition of self-grasping does not subside into the expanse of the pure dharmadhatu, the accumulations of realization that are deluded by adventitious conditions, by the possessor of ordinary self-nature, in order to obscure those with initial karma, from the two ways of guiding, the samatha and vipassana being of one essence, and being separate, from the first aspect, there is the great abiding meditation, and the wisdom of clarity, the union of samatha and vipassana, to place the meaning of non-duality, free from extremes. Thus it is taught. Regarding this, any adventitious mind of the eight consciousnesses that is connected with self-grasping, which is in accordance with the dharmadhatu, cannot be reversed into the nature of awareness, for those, the common and consistent way to accomplish mind-abiding is, in the way that is not prohibited from here, in the refutation treatise it says: "What is called meditation is mind-abiding, cutting off the inner and outer movements, the apprehended and the apprehender cease." And, "The channels, winds, and bindus, the essential points of the body, the object of focus, and emptiness, what is called meditation is desire." It means that mind-abiding is based on the object of focus, the necessity is, hoping for the result from stability, the action is, cultivating in connection with samatha and vipassana, the desire to stop the apprehended and the apprehender. Thus, in the Six Spaces it is also said: "For the inexpressible nature of mind, samatha and vipassana arise naturally, after abiding and equality, it is perfected as unwavering meditation." Therefore, if the awareness that is established on the basis of the view is not directly recognized, and if one does not know how to integrate the three times into equality in its state, then, merely obtaining a slight introduction to the Great Perfection, and occasionally, regarding the Dharma of leisure and opportunity as a transformation that transcends acceptance and rejection, adoption and abandonment, it is not beneficial at the time of death and in the bardo, and because the root of perpetually wandering in samsara is not severed, so in the way of learning the suchness of meditation, in the refutation treatise it says: "The fault of not meditating is, the characteristics of samsara manifest, self and other, object-consciousness, and the view with words, and the objects with focus, the afflictions bind the self, the Buddha's path is also lost, and not understanding the nature of the result, the Dharma"