Tibetan
ཟུང་ཡང་གཉེན་པོའི་གོལ་སྒྲིབ་སྟེ་སྲིན་བུ་རང་ཉིད་ཀྱི་ཁ་ཆུས་བཅིངས་པ་དང་མཚུངས་ལ། ཡང་གནས་པ་ངོ་བོར་བཟུང་ནས་མི་རྟོག་པར་བསྒྲུབ། འཆར་བ་རྩལ་དུ་བལྟས་ནས་ཤར་གྲོལ་དུ་བསྐྱང་ངོ་ཟེར་བ་ཤིན་ཏུ་མང་སྟེ། དངོས་གཅིག་རྫས་སུ་འགལ་བའི་ཉམས་ལེན་ཆ་གཉིས་པར་སོང་བས་སྐྱེ་འགག་ལ་སོ་འཛུགས་པའི་བསམ་གཏན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཀུན་བྱེད་ལས། བྱས་ཟིན་རྩོལ་བསྒྲུབ་འདས་པ་མ་རིག་ན། །རྩོལ་བསྒྲུབ་བྱ་བྱེད་བསྒོམས་ནས་གྲུབ་བལྟ་ན། །བྱང་ཆུབ་གེགས་སུ་དེ་ལས་ཆེ་བ་མེད། །ཅེས་བསྟན་ཏོ། །འོ་ན་ ཇི་ལྟར་ཡིན་ན། རང་ངོ་དང་རྩལ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་འཁྲུལ་གཞི་དང་འཁྲུལ་སྣང་འབྱེད་དུས་གཙོ་བོར་སྨོས་ཀྱི་རིག་པ་ངོས་ཟིན་ནས་ལྷག་མཐོང་གི་དེ་ཉིད་ཤེས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཆུ་བོ་དང་རྦ་རླབས་སམ། མེ་ལོང་དང་བྱད་གཟུགས་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དངོས་གཅིག་རྣམ་འགྱུར་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཙམ་ཡིན་པས། སྣང་ངམ། ཤར་རམ། གནས་སམ། རྟོག་དཔྱོད་དུ་ལངས་པ་གང་གི་ཚེ་ཡང་རིག་པ་རྗེན་པ་ཟང་ཀ་མ་དེ་ཉིད་རང་ངོས་གཟུང་བས་དུས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པའི་འབྲེལ་ཐག་ཆོད་པ་ལ་ཆོས་སྐུ་རང་གནས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། སྐྱེས་བུ་གང་གིས་འདས་པའི་རྗེས་མ་བཟུང༌། མ་འོངས་པའི་སྔུན་མ་བླངས། ད་ལྟའི་ཤེས་པ་རང་སོ་ལ་བཞག་ན། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ནས་གཅིག་འདུས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །ཞེས་སོ། །འདིའི་དྲན་པ་ནི་བཟུང་དྲན་མ་ཡིན་པས་རིག་པ་རྟོད་ཕུར་ལ་མི་གཏད། མ་རིག་པ་ནི་ཡེངས་བརྗེད་འབྱམས་འཁྲུལ་ལ་བརྗོད་པས་ལྷག་མཐོང་གི་གདངས་མི་རྣལ། སངས་རྒྱས་ནི་རིག་པ་ཡིན་པས་དུས་གསུམ་གྱི་འབྲེལ་ཐག་བཅད་པ་ལ་བཅས་བཅོས་མི་བྱ་བའི་དོན་དུ་ ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བཞག་ཐབས་གསུམ་གོམས་པ་ལས། བཞི་པ་རི་བོ་ཅོག་བཞག་ངང་གིས་འབྱུང་སྟེ། དགོངས་པ་ཆོས་ཉིད་གྱི་ངང་ལ་གནས་ནས་རི་བོ་ལྟ་བུ་ལས་མི་གཡོ་བའི་གདེངས་རྙེད་པའི་ཚེ། རྐྱེན་སྣང་སྣ་ཚོགས་རླུང་ལྟ་བུས་མི་གཡོ་བ་སྟེ། ཡི་གེ་མེད་པ་ལས། རི་བོ་ཅོག་བཞག་ལྟ་བ་གསང་བ་ཉིད། །ཐེ་ཚོམ་མ་ཡིན་འགྱུ་བ་ངང་གིས་མེད། །ཅེས་སོ། །མདོར་ན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་ནི་ལྟ་བ་ཡོངས་གྲུབ། རྒྱུ་འབྲས་དག་མཉམ། བདེན་པ་དབྱེར་མེད། གཟུང་འཛིན་རང་ཞིག །སྐྱེ་འགག་ཟང་ཐལ། ཕྱིར་མ་འཕྲོས། ནང་དུ་མ་བཟུང༌། བར་དུ་མ་བཞག །བློས་མ་བཅོས། ཡེངས་ཐ
Chinese
再者，对治的过患，就像虫子自己用口水束缚自己一样。又有人执著于安住为本体，从而进行无分别的修持；将显现视为妙用，从而进行任运解脱，这种说法非常多。实际上，这是一种将原本一体的事物，在实质上视为相违的二元修法，被称为在生灭上咬牙切齿的禅定者。《一切作为》中说：“已作之事若以勤奋修，未来之事若以勤奋作，菩提之障无过于此。”如是宣说。那么，应该怎样呢？所说的“自性”和“妙用”，是在区分迷乱之基和迷乱显现时主要提到的，一旦认识了觉性，并在胜观中了解了实相，就如同河流和波浪，或者镜子和影像一样，仅仅是一种事物不同变化的特征而已。无论显现、生起、安住，还是陷入分别念，在任何时候，只要将赤裸裸、坦然的觉性视为自性，断绝三时念头的联系，就被称为法身自住的实相，各自是自证智。在《虚空六法》中说：“任何人不执著过去，不迎接未来，将现在的觉性安住于自身，那么所有的觉性都会无有先后地融为一体，被称为一体融合，本体唯一，是为三时平等性的觉性瑜伽。”如是说。这里的忆念不是执著的忆念，所以觉性不会被系于桩上。无明被称为散乱、遗忘、迷乱，所以胜观的光芒不纯净。佛陀是觉性，所以断绝三时联系，是不需要人为造作的意思，应当明白。像这样习惯了三种安住方法，第四种如山王般的安住自然而然地产生。当心安住于法性的状态中，获得如山王般不可动摇的定解时，各种各样的外缘显现，就像风一样也无法动摇它。在《无字》中说：“如山王般的安住，是甚深的见地，没有怀疑，自然没有动摇。”如是说。总而言之，大圆满的实相是见解圆满，因果清净平等，真谛无二，能取所取自解脱，生灭空明，不向外散逸，不向内执著，不于中间安住，不以分别念修饰，不
English
Furthermore, the fault of antidotes is like a worm binding itself with its own saliva. Also, there are many who say that they practice non-thought by grasping at abiding as the essence, and that they cultivate spontaneous liberation by regarding appearance as the play. In reality, this is a dualistic practice that treats what is originally one thing as contradictory in substance, and is called a meditator who gnaws at birth and death. In the All-Creating King it says, "If one strives to accomplish what is already done, and strives to do what is to be done, there is no greater obstacle to enlightenment than this." Thus it is taught. So, how should it be? The terms "self-nature" and "play" are mainly mentioned when distinguishing between the basis of delusion and the appearance of delusion. Once awareness is recognized and the reality of insight is understood, it is like a river and its waves, or a mirror and its reflections, merely characteristics of different transformations of one thing. Whether it is appearance, arising, abiding, or engaging in conceptual thought, at any time, as long as naked, unadulterated awareness is regarded as self-nature, and the connection of thoughts of the three times is severed, it is called the reality of the Dharmakaya's self-abiding, each being self-knowing wisdom. In the Six Spaces it says, "Whoever does not grasp the past, does not welcome the future, and leaves the present awareness in its own place, then all awarenesses will merge into one without before or after, and will be called one unified essence, the same in nature, which is the yoga of awareness in the equality of the three times." So it says. The mindfulness here is not grasping mindfulness, so awareness is not tied to a stake. Ignorance is called distraction, forgetfulness, and confusion, so the radiance of insight is not pure. Buddha is awareness, so severing the connection of the three times means that there is no need for artificial fabrication, one should understand. Having become accustomed to the three methods of abiding in this way, the fourth, the mountain-like abiding, arises naturally. When the mind abides in the state of dharmata and gains unwavering confidence like a mountain, the various external appearances, like the wind, cannot shake it. In The Letterless it says, "The mountain-like abiding is the secret view, without doubt, naturally without wavering." So it says. In short, the reality of Dzogchen is that the view is complete, cause and effect are pure and equal, truth is indivisible, grasping and being grasped are self-liberated, birth and death are empty and clear, not scattered outward, not grasped inward, not abiding in the middle, not adorned with conceptual thought, not
Tibetan
བས་ལ་འཁྲུལ་མི་ཤེས། འཁྲུལ་ཐོག་ཏུ་རང་རིག །སྨྲས་ཚད་ནང་འགལ་བས་ཚིག་ལམ་དུ་ཐ་ཆད། བསམས་ཚད་སྤྲོས་པར་སོང་བས་རང་ངོ་ཁས་ལེན་མི་ཤེས་པའི་ངང་དུ་ལ་བཟླ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྙིང་གི་མེ་ལོང་ལས། རིག་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་རྟོག་གི་བློ་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཆོས་ཉིད་བློས་བྱས་ལ་རེ་བ་རྣམས་དོན་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སྐྲག་པ་སྐྱེ་བ་ཡོད་དེ། སྡུད་པ་ལས། འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་སྤོང་བ་ཕ་རོལ་འགྲོ། །ཞེས་པའི་དགོངས་པ་ཡང་ཕྱོགས་ཙམ་མ་ལོངས་ པའི་རང་མཚང་སྟོན་པ་ལ་ཞུགས་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གནད་དོན་དབྱིངས་ཀྱི་ལ་བཟླ་མི་ཚེ་ལ་ཚད་དེ་གོམས་ན་སྒྱུ་ལུས་ཀྱི་སྒོང་རྒྱ་གྲོལ་མ་ཐག་རིག་པ་ཆོས་སྐུའི་ནམ་མཁའ་ལ་ལྡིང་བའི་ངང་ནས་གཟུགས་སྐུའི་བྱ་ཁྱུང་གིས་གདུལ་བྱའི་དོན་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཚུལ་སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་རང་ལུས་ལ། །ཡེ་ཤེས་དག་པའི་ངོ་བོ་གནས། །རྒྱ་ཆེ་སྣང་བར་མ་ནུས་ཏེ། །དཔེར་ན་མངལ་དང་སྒོ་ངའི་རྒྱ། །མངོན་དུ་མི་འབྱུང་བསྒྲིབས་གྱུར་ཀྱང༌། །རང་རྩལ་རྫོགས་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན། རྣམ་རྟོག་ལུས་འདི་བོར་མ་ཐག །རང་སྣང་ཡུལ་དང་འཕྲད་པར་འགྱུར། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་རང་རིག་ཉིད། །ངོ་བོ་རྟོག་མེད་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཡེ་ཤེས་དག་པའི་སྣང་བ་དང༌། །སངས་རྒྱས་བདེན་པ་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་ངོ་བོ་ནི། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་སྟེ། །འདས་པའི་ཡུལ་དང་མ་འོངས་ཡུལ། །སྣང་བ་ཐད་ཀར་བཅད་པའོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མི་རྟོགས་ན་ཆོས་དང་གང་ཟག་འཛོལ་མི་ཤེས་པའི་ཤེས་པའི་རང་ཉམས་དང་སྦྱར་ཏེ་ངོ་སྤྲད་པའི་ཚུལ་ལ། རྩ་བ་རིག་པ་ལས་འཁྲུལ་པ་ལྡོག་ཚུལ་སེམས་ཀྱི་ངོ་སྤྲོད་གསུམ་དང༌། རིག་པ་རང་སྣང་དང་བཅས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་སྤྲོད་ཉི་ཤུ་ རྩ་གཅིག་ལས། དང་པོ་ནི། ངོ་སྤྲོད་སྤྲས་པ་ལས། ཨེ་མ་ཧོ། སྣང་བ་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད་པས་སེམས་ལ་བྱན་ཚུད། སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲད་པས་སྟོང་པ་བདེ་བར་རྒྱས་ཐེབས། སྟོང་པ་རིག་པར་ངོ་སྤྲད་པས་རིག་པ་ཉིད་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལས། དང་པོ་སྣང་ཡུལ་རང་མཚན་པ་སེམས་སུ་འདོད་པ་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པ་ལྟར་དུ་མ་ཡིན་ཀྱང༌། སྣང་མི་སྣང་དུ་སེམས་ཀྱིས་འཛིན་པས། ཡུལ་ལ་དང་པོ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་སེམས་ལ་སྣང་བའི་སེམས་དང༌། རྗེས་ལ་དེའི་ཁྱད་པར་སེམས་བྱུང་དུ་དཔྱོད་པ་ལ་འཛིན་པའི་སེམས་སུ་ངེས་པར་བྱེད་པས་ཤར
Chinese
对于基来说，无法识别错误。在错误之上是自知。所说的一切都自相矛盾，因此在言辞上是失败的。所想的一切都陷入了繁琐，因此在无法承认自己面目的状态中进行重复。金刚萨埵心之明镜中说：应当知晓一切觉性之法，皆与我执之念相分离。如是。即便如此，那些依赖于以心造作的法性之人，也会对这样的意义感到恐惧。在《摄颂》中说：摧毁并舍弃诸意识，到达彼岸。此处的意图也仅仅是揭示了未完全理解的自身弱点。如果像这样将要点融入法界的重复在有生之年成为习惯，那么一旦幻身的蛋壳破裂，觉性便会在法身的虚空中飞翔，化身的大鹏鸟便会毫不费力地成就所化众生的利益。狮子圆满力中说：一切有情之自身，皆具清净智慧之体性。然为广大所障蔽，譬如胎与卵之壳。虽不显现被遮蔽，然如自力圆满而生。一旦舍弃此分别之身，自显便与境相遇。本自存在之自明，其体性无念将得见。清净智慧之显现，与佛陀真谛将得见。智慧自显之体性，乃无有心之分别。过去之境与未来之境，显现皆被直接切断。如是。如果不能如此理解，那么将无法区分法与补特伽罗，将自身的体验与知识相结合来进行介绍。从根本觉性中，有三种从错误中返回的方式，即心的介绍；以及二十一种觉性与自显相结合的智慧介绍。第一个是：介绍的装饰。唉玛吙！将显现介绍为心，心便融入其中。将心介绍为空性，空性便在喜悦中扩展。将空性介绍为觉性，觉性本身便是界与智慧无二无别。如是所说。第一个是将显现之境视为心，虽然不像唯识那样是真实的，但心会执持显现与不显现。因此，对于境，首先在作为衡量者的心中显现的心，然后确定其特征为心所进行辨别，从而确定为执持的心，东方
English
For the base, one cannot recognize mistakes. On top of mistakes is self-awareness. Everything said contradicts itself, so it is defeated in terms of speech. Everything thought goes into elaboration, so it is repeated in a state of not being able to admit one's own face. In the Vajrasattva Heart Mirror, it says: You should know that all the dharmas of awareness are separate from the mind of self-grasping. So it is. Even so, those who rely on dharmata made by the mind are afraid of such a meaning. In the Compendium, it says: Having destroyed and abandoned the aggregates, one goes to the other shore. The intention here is also to reveal one's own shortcomings that have not been fully understood. If such a key point of merging with the expanse becomes a habit in one's lifetime, then as soon as the eggshell of the illusory body breaks, awareness will fly in the sky of the dharmakaya, and the garuda of the form body will effortlessly accomplish the benefit of those to be tamed. In the Lion's Complete Power, it says: In the own body of all sentient beings, the essence of pure wisdom abides. It has not been able to appear extensively, like the shell of the womb and the egg. Although it does not appear and is obscured, it arises from the completion of its own power. As soon as this body of thought is abandoned, self-appearance will meet with the object. The self-awareness that has always been present, its essence, non-thought, will be seen. The appearance of pure wisdom and the truth of the Buddhas will be seen. The essence of wisdom's self-appearance is without the mind's thoughts. The past object and the future object, appearances are directly cut off. So it is. If one does not understand in this way, then one will not be able to distinguish between dharma and the individual, and one will combine one's own experience with knowledge to introduce it. From the root awareness, there are three ways to return from error, which are the introduction of the mind; and twenty-one wisdom introductions that combine awareness with self-appearance. The first is: the adornment of introduction. Emaho! By introducing appearance as mind, the mind becomes familiar with it. By introducing mind as emptiness, emptiness expands in bliss. By introducing emptiness as awareness, awareness itself is inseparable from the realm and wisdom. As it is said. The first is to regard the object of appearance as mind, although it is not true like the Mind-Only, but the mind holds onto appearance and non-appearance. Therefore, for the object, first the mind that appears in the mind that measures, and then its characteristics are determined as mental factors for discernment, thereby determining it as the holding mind, the East