Tibetan
ན་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་ རྟོགས་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའོ་སྙམ་ན། སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །ཞེས་པ་ལ་ཅེ་རེ་ལོང་ངོ༌། །དེ་སྐད་དུ་སམྦུ་ཊི་ལས་ཀྱང༌། རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཀྱིས་ནི། །མཚན་ཉིད་མཚན་གཞི་མཚོན་པར་བྱེད། །ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཤེས་བྱ་བལྟ། །ཤེས་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་བརྟག །འགྲོ་བ་བརྟག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། །ཇི་ལྟར་རང་འདོད་ལ་སོགས་འགྲོ། །རྟོག་པ་མེད་ཅིང་རྣམ་ཤེས་མེད། །དེ་བཞིན་རྟོག་གེ་པས་མི་ཤེས། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཐོག་མའི་ངེས་མེད་གཞི་ཡི་ལྷུན་གྲུབ་དང༌། །མཐར་གྱིས་གྲོལ་བའི་ཀ་དག་དྲི་བྲལ་གཉིས། །རྫས་སུ་གཅིག་ཀྱང་སླད་ཀྱི་འཁྲུལ་པའི་གཞི། །བྱེད་དང་མི་བྱེད་ཁྱད་པར་ཤེས་པ་གཅེས། །འདི་ལྟར་ཐོག་མའི་ངེས་མེད་གཞིའི་ལྷུན་གྲུབ་ནི་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀའི་འཆར་གཞི་ཡིན་ལ། མཐར་ཐུག་གི་གྲོལ་ས་ཀ་དག་ནི་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རྩལ་རིག་པར་ལྡོག་པ་ལས་མ་རིག་པའི་ཆ་སྤངས་ཏེ་དབྱིངས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་དུ་གནས་པས་རིག་པའི་ཡོན་ཏན་འདྲ་ཡང༌། དྲི་མ་དག་མ་དག་དང་སླད་ཀྱི་འཁྲུལ་གཞི་ བྱེད་མི་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་ཡོད་པས་འབྲས་བུ་གཞི་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་ཟེར་བ་རྣམས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་རིགས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དབྱིངས་ཀྱི་གྲོལ་ས་ཀ་དག་དང༌། །ད་ལྟའི་ལམ་གྱི་རིག་པ་ཀ་དག་གཉིས། །རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པར་མཉམ་ནའང༌། །གྲོལ་ས་ཉིད་ནི་རླུང་སེམས་ཆ་དང་བཅས། །རྣམ་པར་བྱང་བའི་འཁོར་འདས་ཀ་དག་སྟེ། །ལམ་དུས་རླུང་སེམས་མ་དག་རྐྱེན་དབང་དང༌། །འགྲོགས་ཤིང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དྲི་མའི་ཆས། །བསླད་ཅིང་ཁུར་བས་དངོས་གནས་རེས་འགའ་ཙམ། །དེ་ལ་གྲོལ་སའི་དབྱིངས་ཀ་དག་དང༌། ལམ་དུས་ཀྱི་རིག་པ་ཀ་དག་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པས་འཁྲུལ་པ་དང༌། ཡུལ་སྣང་དག་ཚུལ་ལ་འདྲ་ཡང༌། གྲོལ་ས་ནི་རླུང་སེམས་དག་པས་རིག་པ་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པའི་ཚུལ་དཔག་ཆེན་གྱི་མདའ་ལྟར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ། ད་ལྟ་ནི་རླུང་སེམས་ཀྱི་ཆས་དྲི་མས་བསླད་ཅིང་ཁུར་བས་དབང་པོའི་རྐྱེན་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དངོས་གནས་སུ་འཆར་བ་རེས་འགའ་བ་ཙམ་ལས་མེད་དོ། །དེ་ཡང་ཤེས་རབ་རང་རྩལ་དུ་རྫོགས་པའི་དུས་ན་རིག་པ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ཤེས་བྱེད་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཐད་ཀར་ཟང་ཐལ་ཞིག་ནས་ནང་དུ་མི་འཛིན། ཕྱིར་མི་གཟུང་ཕན་ཚུན་བལྟོས་གྲུབ་ཅན་དུ་མི་གནས་ཀྱང༌། རིག་ཆ་དེ་རླུང་སེམས་ཀྱི་ཆས་ཁུར་བའི་ཚེ་རང་ངོ་ལས་མ་གཡོས་པར་གཞག་ན་དེ་དཔའ་བར་འགྲོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཚུངས་བས་ལམ་གྱི་གེགས་མི་བྱེད་ཀྱང་རྟོག་པའི་ཆ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་དུ་ཡུལ་དང༌། ནང་དུ་སེམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་སྦྲེལ་ནས་གཟུང་འཛིན་གྱི་འདྲ་འབག་ཙམ་དུ་སྣང་བས་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་བར་དུ་འགག་མི་ཤེས་པ་འདི་ཉམས་མྱོང་གི་ཐོག་ནས་བཤད་པར་རིགས་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་ཐེག་པ་འོག་མར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་གཞལ་བའི་སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་དཔྱད་པ་རྣོན་པོས་འགོག་བདེན་དང༌། སྤྲོས་བྲལ་དང༌། དབུ་མའི་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་སོགས་པས་བསྒྲུབས་ཀྱང་སྟོང་ངོ་ལ་སྙམ་བྱེད་དང་ཡིད་བྱེད་དང༌། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཁུངས་བསྐྱེལ་བས་བྱ་རོག་ས་ཁུང་ལ་སྦེད་པའི་ཚད་སྤྲིན་ལ་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདིར་ནི་སྣང་རིག་གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚུལ། སྣང་བ་སྐྱེ་མེད་ངོ་སྤྲད་པས། །དབུ་མ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི། །ལྟ་བ་དག་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས། །རིག་སྣང་རང་གྲོལ་ངོ་སྤྲད་པས། །སེམས་ཙམ་དག་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས། །འབྱུང་བ་དངོས་མེད་ཟང་ཐལ་བས། ། ཉན་ཐོས་དག་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་པས་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གཤིས་ཐད་དྲང་དུ་བསྟན་ནས། མངོན་སུམ་ཡིད་དཔྱོད་ལ་རག་མ་ལུས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་པས་ལམ་ཁྱད་གནམ་ས་ལྟ་བུ་ཡོད་ལ། རང་སྡེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ཟབ་པར་སྟོན་པ་གསང་སྐོར་མན་ཆད་དུའང་དཔེ་དོན་རྟགས་གསུམ་གྱིས་རིག་པའི་གཞལ་ཚུལ་ཙམ་དང་འདྲ་ཡང༌། འདི་ནི་དཔྱོད་ལྡན་གྱིས་རྟེན་གསུམ་གཞལ་བ་ལྟར་དངོས་དང་གཞི་གཉིས་ཀའི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་དང་མཚུངས་ལ། གཞན་དུ་ནི་གཞི་མཐོང་ཡང་དངོས་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པ་བྱིས་པས་ལྷ་ཁང་བལྟས་པ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཆོས་ཉིད་བར་དོའི་རིག་གདངས་དང༌། །རྟོག་བཅས་གོམས་པའི་ལྷ་ཡི་སྒྱུ་ལུས་གཉིས། །ལྷ་སྐུར་མཚུངས་ཀྱང་སྣང་བ་ཞིང་ཁམས་སུ། །ཤར་ཞིང་ཤེས་ཐོག་གྲོལ་དང་མི་གྲོལ་ཁྱད། །དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བར་དོ་དང༌། བསྲེ་འཕོ་གོམས་པའི་སྒྱུ་ལུས་གཉིས། ལྷ་སྐུར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་འདྲ་ཡང༌། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བར་དོ་ནི་གཞི་ལ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པའི་རྣམ་བྱང་གི་རང་གདངས་ལམ་སྣང་དུ་ཤར་བ་ཡིན་པས་རང་ངོ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་ཞིང་རྒྱ་ཆེ་ལ། སྒྱུ་ལུས་ཀྱི་ལྷ་སྐུ་ནི་རྟོགས་བཅས་གོམས་པའི་འདྲ་འབག་ཡིན་པས་ད་དུང་ལམ་གྱི་ལྷག་མ་བགྲོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ལམ་འདིར་ཞུགས་པའི་དམ་ཚིག
Chinese
因为不可能同时存在。如果认为自己没有证悟，就认为这变成了佛法之外的东西，那么就看看“各自自证智的行境”这句话吧。如是于《桑布扎续》中也说：名色由识、智慧、心来表示，智慧观看所知，所知观察有情，观察有情的心，如何随自己的意愿等而行。没有分别念，也没有名色，同样，论理者也不知道。同样，最初的无定基之任运成就，以及最终解脱的本来清净无垢二者，本体上是一，却是后来迷乱的基础，了知做与不做之差别非常重要。如此，最初的无定基之任运成就是轮回与涅槃二者的计划，而最终的解脱处本来清净，是任运成就之功能逆转为觉性，从而舍弃无明之分，使法界功德圆满，因此二者安住于体性、自性、大悲三者之中，觉性之功德虽然相同，但有垢与无垢以及后来迷乱之基础做与不做之差别，因此，说果在基位上解脱等等，应当理解为大圆满的影像。同样，法界的解脱处本来清净，与现在的道之觉性本来清净二者，虽然在无有局限和偏袒方面是相同的，但解脱处本身是具足风心之分的，是完全清净的轮回涅槃本来清净，道时风心不净，受因缘支配，与心和心生之垢染相伴，被沾染和负担，所以真实显现只是偶尔。对此，解脱处的法界本来清净，与道时的觉性本来清净二者，本体并非他体，因此在错觉和境相清净的方式上是相同的，但解脱处是风心清净，觉性融入法界的方式如同巨大的箭一样，不会返回，而现在是被风心的垢染沾染和负担，因为具足根识之因缘，所以真实显现只是偶尔而已。而且，在智慧圆满成为自力之时，觉性以无戏论的方式了知，那本身也是直接通透，不向内执取，不向外抓取，互相观待。
English
Because it is impossible to exist simultaneously. If one thinks that because one has not realized it oneself, it has become something other than the Buddha's teachings, then look at the phrase "the sphere of activity of individual self-awareness wisdom." As it is said in the Sambhuti Tantra: "Name and form are indicated by consciousness, wisdom, and mind. Wisdom sees the knowable. The knowable examines sentient beings. The mind that examines sentient beings goes according to its own desires, etc. There is no conceptualization, and there is no name and form. Likewise, logicians do not know." Similarly, the initial undetermined basis of spontaneous accomplishment, and the ultimate liberation of original purity, stainless, are one in essence, but are the basis of later delusion. It is important to know the difference between doing and not doing. Thus, the initial undetermined basis of spontaneous accomplishment is the plan for both samsara and nirvana, while the ultimate place of liberation, original purity, is the reversal of the function of spontaneous accomplishment into awareness, thereby abandoning the aspect of ignorance and perfecting the qualities of the dharmadhatu. Therefore, these two abide in the three aspects of essence, nature, and compassion, and although the qualities of awareness are the same, there is a difference between being tainted and untainted, and whether or not to create a basis for later delusion. Therefore, those who say that the result is liberated on the ground should be understood as reflections of Dzogchen. Similarly, the liberation place of dharmadhatu, original purity, and the present awareness of the path, original purity, although they are the same in terms of being without limitation and partiality, the liberation place itself is complete with the aspect of wind and mind, it is the completely pure samsara and nirvana, original purity. At the time of the path, the wind and mind are impure, subject to conditions, accompanied by the defilements of mind and mental factors, being tainted and burdened, so the actual manifestation is only occasional. Regarding this, the dharmadhatu of the liberation place, original purity, and the awareness of the path at the time of the path, original purity, are not different entities, so they are the same in terms of delusion and the way phenomena appear pure, but the liberation place is the purity of wind and mind, the way awareness dissolves into the dharmadhatu is like a great arrow, it does not return, but now it is tainted and burdened by the defilements of wind and mind, because it is complete with the conditions of the senses, so the actual manifestation is only occasional. Moreover, when wisdom is perfected as its own power, awareness knows in a non-conceptual way, and that itself is directly transparent, not grasping inward, not grasping outward, mutually dependent.
Chinese
即使不住于粗糙之境，当觉性以风心为载体时，若能安住于本然之面而不动摇，则与勇猛之三摩地无异，故不作道之障碍，然仅凭分别之念，于外与境，于内与心之集合相连，仅显现为能所执之假象，直至法性穷尽亦无法止息，此应于经验之上进行阐释。因此，于下乘以二谛衡量之不生不灭等语词之精妙分析，虽以断灭谛与离戏，以及中观之四大论证等进行论证，然以于空性生起思念与作意，以及寻思之源头，犹如乌鸦藏物于地洞般，视之为云雾。此处乃是确立显现与觉性二者皆无自性之方式。显现不生而得认知，超越不住于任何边之中观见地。觉性显现自解脱而得认知，超越唯识之见地。诸法无实有而通彻，超越声闻之见地。如是，于无别之真如本性中直指，不依赖于现量与推理而示现，故道之差别犹如天地。自宗于一处深入阐释，乃至密续以下，亦仅以比喻、意义、理证三者衡量觉性之方式相似，然此乃如智者衡量三有之方式，与事物及根本二者之体性皆得确立相同。于他处，虽见根本，然事物未得确立，犹如孩童观望寺庙。如是，法性中阴之觉性光芒，与伴随分别习气之天神幻身二者，虽于显现之刹土中，显现为天神之形象相同，然于了知之际，有解脱与不解脱之差别。其中，法性中阴与串习纯熟之幻身二者，虽仅于显现上相似于天神之形象，然法性中阴乃是于根本上任运成就之清净自性光明，显现为道之景象，故仅于认识自性之际便得解脱且广大。幻身之天神形象乃是伴随分别习气之假象，故仍需经历道之余程。尤其，进入此道之誓言。
English
Even if not abiding in a coarse state, when awareness is carried by the wind-mind, if it is kept unwavering from its own face, it is similar to a courageous samadhi, so it does not hinder the path. However, merely with the aspect of thought, it connects externally with objects and internally with the collection of mind, appearing only as a mere mask of grasping and clinging. This cannot be stopped until the exhaustion of the nature of reality, and this should be explained from the perspective of experience. Therefore, in the lower vehicles, the sharp analysis of words such as unborn and unceasing, measured by the two truths, although proven by the cessation truth, freedom from elaboration, and the four great logical arguments of Madhyamaka, the source of thinking, considering, and conceptualization is like a crow hiding something in a hole in the ground, treating it like a cloud. Here, the way to establish both appearance and awareness as devoid of inherent existence is as follows: By introducing appearance as unborn, it surpasses the views of Madhyamaka that do not abide in extremes. By introducing awareness-appearance as self-liberated, it surpasses the views of Cittamatra. By thoroughly penetrating phenomena as non-existent, it surpasses the views of the Shravakas. Thus, by directly pointing out the nature of indivisible truth, it shows that it does not depend on direct perception and inference, so the difference in paths is like heaven and earth. Even in the secret teachings below, where one's own school deeply explains one aspect, it is only similar to the way of measuring awareness with example, meaning, and reason. However, this is like a wise person measuring the three realms, and it is the same as establishing the characteristics of both the object and the basis. Otherwise, even if the basis is seen, the object is not established, which is like a child looking at a temple. Similarly, the radiance of the nature of reality in the bardo, and the illusory body of a deity accustomed to conceptual thought, although appearing as deity forms in the realm of appearance, there is a difference between liberation and non-liberation at the moment of knowing. In this case, the bardo of the nature of reality and the illusory body accustomed to transference, although similar in appearance as deity forms, the bardo of the nature of reality is the spontaneously present, pure, self-radiance that appears as the path-vision on the ground, so liberation is attained and vastness is achieved merely by recognizing one's own face. The deity form of the illusory body is a mask accustomed to conceptual thought, so it is still necessary to traverse the remainder of the path. In particular, the vows of entering this path.