Tibetan
ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་སེམས། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་བའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་དང༌། སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་བྱེད་པས་ནི། །འགྱུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ཡང་འགག །ཡེ་ཤེས་དྲན་གཞི་ཉིད་དང་བྲལ། །ཞེས་ སོ། །དེ་ཡང་སེམས་ནི་འདུས་བྱས་ཡིན་པས་བག་ཆགས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་སྡུད་པའི་ཚུལ། རང་ཤར་ལས། སེམས་ནི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་སྡུད་པའོ། །སེམས་ནི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་སློང་བའོ། །སེམས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་གསོག་པའོ། །སེམས་ནི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་དེ་ཡང་འགགས་པར་དཀའ་བས། རང་གི་སྣང་བ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ། མ་རིག་པ་དང་མཉམ་དུ་གནས་པས། ཞེས་དང༌། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། སེམས་ནི་འདུས་ཚོགས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །དྲི་མ་ཉིད་དང་ཡང་སྦགས་པས། །ཀུན་སྡུད་པ་ཡི་སེམས་ལ་སོགས། །དྲི་མས་གྲངས་སུ་གྱུར་པས་ན། །ཞེས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་སེམས་དང་ལྷན་ཅིག་འདུ་བ་མ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བུད་ཤིང་བསྲེག་པའི་མེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཀུན་བསྲེགས་པས། །ཡེ་ཤེས་ཉིད་ནི་མེ་བཞིན་ཟ། །ནམ་མཁའ་ཉིད་དང་མཚུངས་བ་ཡིན། །སྟོང་གསལ་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་སེམས་འགགས་པ་དེ་སྐུ་ཡིས་མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་སོ། །མདོར་ན་ཡེ་ཤེས་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ནི་སེམས་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་རང་རྒྱུད་ལྡན་དུ་ཡོད་རིང་ལ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་སྟེ། སེམས་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་འབྲེལ་པས་དེས་བསྡུས་པའི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་སོ་སྐྱེའི་ལམ་ཡིན་པས་འཁོར་བར་འདུ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །སེམས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་མི་རྟོགས་སོ་ཟེར་ན་འཕགས་པའི་ལམ་མཐོན་པོར་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་དག་གྲོལ་དུ་འཛིན་པ་འདོར་མི་ནུས་པས་སོ་སོ་རང་རིག་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཁྱེད་རང་གི་ལུགས་ལྟར་བདེན་དུ་ཆུག །ཅིའི་ཕྱིར་ན་ཐེག་པའི་རྒྱལ་པོ་འདིའི་དགོངས་པ་ཆོས་གཞན་དང་ཁྱད་པར་ཕྱེ་ནས་སྟོན་པའི་ཚུལ་བློ་ཡུལ་དུ་མི་ཚུད་པ་རེ་བདེན། བདུད་རྩི་རོལ་པ་ལས། གནས་མཆོག་གསུམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ན། །གཉིས་མེད་ལྷུན་གྱིས་གནས་པའི་ཚེ། །དེ་ཚེ་ཉན་ཐོས་དགེ་འདུན་དང༌། །རང་རྒྱལ་ཐེག་ཆེན་མདོ་སྡེ་དང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་འདུན་དང༌། །དགྲ་བཅོམ་མིང་ཡང་མེད་ནང་དུ། །ཀུན་བཟང་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས། །དགོངས་པའི་དོན་ཀུན་རྣམ་པར་གསལ། །ཞེས་པས་སོ། །འདིར་ནི་དེ་ཉིད་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་པ་ལ་ལམ་དུ་བྱེད་དུས་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཉི་མ་དང་མུན་པ་བཞི
Chinese
执着于境是心，因此是轮回的法性。如是说。以心和智慧的作用，能动诸门的关闭，智慧远离忆念之境。如是说。心是积聚之法，积聚习气和烦恼的方式。自显中说：心是积聚一切习气者，心是生起一切习气者，心是积聚一切烦恼者，心是一切习气的根本，习气也难以断绝，遮蔽自之显现，与无明一同存在。如是说。《牟帝鬘》中说：心是积聚生起之因，又与垢染相杂，总集之心等，因垢染而计数。如是说。智慧不是与心一同积聚，如焚烧分别念之薪柴的火焰。如彼经中说：焚烧一切分别念，智慧如火般吞噬，与虚空相同，是空明之觉性。如是说。《入行论》中也说，心的止息，彼以身显现。如是说。总之，遮蔽智慧的唯是心，因此，只要此心存在于自相续中，便称为有情。 心与五蕴相关联，因此，由其所摄的一切善法是凡夫之道，是造作轮回的自性。若说无心之智慧亦不可证悟，则于圣者之高道中，亦不能舍弃执持因果为解脱，故将各自之自明觉性作为心之行境，依汝之理应是真实。为何此乘之王，其意旨与他法相区别而宣说之方式，不入于思维之境是真实的。甘露妙用中说：于三处胜妙坛城中，无二任运而住之时，彼时声闻僧伽与，独觉大乘经部与，菩萨僧伽与，阿罗汉名亦无有，于普贤意之坛城中，一切意旨之义皆明了。如是说。此处，彼非心之行境，故于现证之果为道之时，心与智慧如太阳与黑暗。
English
Clinging to objects is the mind, therefore it is the nature of samsara. Thus it is said. By the function of mind and wisdom, the gates of movement are also closed, and wisdom is free from the object of memory. Thus it is said. Moreover, since the mind is conditioned, it gathers collections of habits and afflictions. In the Rangshar it says: The mind is that which gathers all habits, the mind is that which arouses all habits, the mind is that which accumulates all afflictions, the mind is the basis of all habits, and since those habits are difficult to stop, they obscure one's own appearance and exist together with ignorance. Thus it is said. In the Garland of Pearls it says: Since the mind is the cause of arising from accumulation, and is also mixed with impurities, the mind that gathers everything, etc., is counted by impurities. Thus it is said. Wisdom is not accumulated together with the mind, but is like a fire that burns the firewood of conceptual thought. As it says in that very text: Burning all conceptual thoughts, wisdom itself consumes like fire, it is equal to the sky itself, it is the nature of empty clarity and awareness. Thus it is said. The Entering also says that the cessation of mind is manifested directly by the body. Thus it is said. In short, the only obscuration to wisdom is the mind, therefore, as long as it exists in one's own continuum, it is called a sentient being. Since the mind is related to the five aggregates, all the virtues gathered by it are the path of ordinary beings, and therefore it is the nature of creating samsara. If it is said that wisdom without mind cannot be realized, then even on the high path of the noble ones, one cannot abandon holding cause and effect as liberation, so let it be true according to your own system that each individual's self-awareness is made the object of the mind. Why is it true that the way in which the intention of this king of vehicles is shown to be different from other dharmas does not enter the realm of thought? In Nectar Relishing it says: In the mandala of the three supreme places, when dwelling spontaneously without duality, at that time the Shravaka Sangha and the Pratyekabuddha, the Mahayana Sutra Pitaka, and the Bodhisattva Sangha, and even the name Arhat are not there, in the mandala of the mind of Samantabhadra, the meaning of all intentions is completely clear. Thus it is said. Here, since that itself is not the object of the mind, when the manifest result is made the path, mind and wisdom are like the sun and darkness.