Tibetan
་གཞི་མ་རིག་དངོས་པོ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་འདི་གཉིས་ལེགས་པར་ཕྱེད་དགོས་པའི་ཚུལ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས་ཀྱང༌། ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུ་མ་ཕྱེད་ན་གཟུགས་གཅིག་ལ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་འདྲ་སྟེ། དོན་སོ་སོར་སྣང་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་ཆོས་སྐུའི་མཚན་ཉིད་ནི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོ། རང་བཞིན་གསལ་བ་འོད་ཀྱི་སྙིང་པོ། ཐུགས་རྗེ་འགག་མེད་རིག་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་པས་ཡིད་དང་སེམས་དང༌། མ་རིག་པའི་རྩ་བ་ཆད་པས་ས་ལམ་སྦྱང་བགྲོད་ལས་འདས་པ་སྟེ། རང་ཤར་ལས། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་ཕོ་བྲང་འགྱུར་མེད་ནི། །རང་རང་ཙིཏྟའི་དཀྱིལ་ན་གསལ་བར་གནས། །སྟོང་པ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོའོ། །གསལ་བ་འོད་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། །རང་བྱུང་རིག་པའི་སྙིང་པོའོ། །སྙིང་པོ་གསུམ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཡེ་ཤེས་དོན་རྟོགས་ས་ལམ་བགྲོད་དུ་མེད། །བརྗོད་པའི་མཐའ་བྲལ་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ་འདི། །ཀུན་ལ་གནས་ཏེ་ཀུན་གྱིས་རྟོགས་པ་མེད། །ཡིད་མེད་སེམས་མེད་མ་རིག་འཁྲུལ་པ་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་མཚོན་པ་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་ཆོས་སྐུ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང༌། རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དང༌། དབྱིངས་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོའི་བརྡར་བཏགས་ཀྱང་འདོགས་བྱེད་དེ་ཉིད་རྣམ་རྟོག་ཡིན་པས་རང་ངོ་བརྗོད་མེད་བློ་འདས་སྤྲོས་བྲལ་ཉག་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པས་ཆོས་སྐུའི་གནས་ལུགས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་རང་རིག་རང་གསལ་དུ་མི་འདོད་པ་དང༌། བློས་མཐའ་བྲལ་དུ་གཞལ་བའི་མཚུངས་དཔེར་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ལ་རྩིས་གཞིར་ བྱེད་པ་དབུ་མ་པ་དང་མི་མཚུངས་པ་དང༌། ཕྱི་ནང་དང་དུས་གསུམ་མེད་པས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཐ་མལ་པའི་སེམས་སུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་དང༌། རང་དང་གཞན་མེད་པས་མུ་སྟེགས་རྟག་པར་ལྟ་བ་ལྟར་རང་གི་རིག་པ་ཉིད་དུའང་མ་གྲུབ་པ་དང༌། གཟུང་འཛིན་ཡོད་མ་མྱོང་ཡང་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ལྟར་མཁྱེན་གཉིས་དང་བྲལ་བར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་དང༌། ཚོར་རིག་གི་ཡུལ་ན་མེད་ཀྱང་ལྷག་མཐོང་གི་འགལ་བྱེད་དུ་མི་གནས་པ་དང༌། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞི་ལྟར་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སེམས་སུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་དང༌། གསལ་དང་མི་གསལ་མེད་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་རང་གསལ་ཙམ་དུའང་མ་གྲུབ་པ་དང༌། རིག་དང་མ་རིག་ལས་འདས་པས་རིག་པའང་ལམ་སྣང་ཙམ་དུ་གདགས་ནས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཉིད་དེ། ཆོས་ཉིད་མི་གཡོ་བའི་མདོ་ལས། ཆོས་ཐ
Chinese
是根本无明之事物。如是说。因此，这二者必须好好区分。在《六界虚空》中也说：如果未区分阿赖耶识和法身，则如同一物执为异体的知识，不能显现各自的意义。如是说。 其中，法身的特征是：本体是空性智慧的精华，自性是光明光芒的精华，大悲无间断觉性的精华，因此，断绝了意和心以及无明的根本，超越了地道修习，如《自显》中所说：法身之宫殿不变，在各自心性之中显明安住。空性智慧是其精华，光明光芒是其精华，自生觉性是其精华，具足三精华之法身，证悟智慧之义，无有地道可修习。言说之边际已断，此大广大法身，安住于一切，然一切不能证悟。无意无心，无有无明错乱。如是说。又，以词语之门象征法身，以及菩提心，以及自生之智慧，以及界自成大圆满之象征，然能诠释者彼即是分别念，故自性不可言说，超离心识，离戏唯一而显现，故名法身之安住为大圆满。不像瑜伽行唯识宗那样不承认自知自明，又不像中观宗那样以心识衡量边际，以虚空般的空性作为计算基础，并且以外内和三时不存在，因此也未成立为凡夫俗子的心识，并且由于无有自他，也未像外道常恒见那样成立为自己的觉性，并且虽然未曾有能取所取，也未像断灭的等持那样成立为远离二知的状态，并且虽然不在感觉和明觉的境域中，也不安住于胜观的违品中，并且虽然无有心和心所，也未像四句生灭那样成立为无记之心，并且由于无有明和不明，也未成立为阿赖耶识的自明，并且由于超离了觉和不觉，觉性也仅是安立为道之显现，从而清净所知障，而是无有自性的安住，大智慧的法性。如《法性不动的经》中所说：法
English
It is the object of fundamental ignorance. So it is said. Therefore, these two must be well distinguished. In the "Six Spaces" it is also said: If the Alaya and the Dharmakaya are not distinguished, it is like a knowledge that grasps one form as different, and the meanings cannot appear separately. So it is said. Among them, the characteristics of the Dharmakaya are: the essence of emptiness-wisdom is its essence, the essence of clarity-light is its essence, and the essence of compassion-uninterrupted awareness is its essence. Therefore, it has cut off the root of mind and ignorance, and has transcended the practice of the stages and paths. As it is said in "Self-Arisen": The palace of the Dharmakaya is immutable, and dwells clearly in the center of each citta. Emptiness-wisdom is its essence, clarity-light is its essence, self-arisen awareness is its essence, the Dharmakaya possesses three essences, and the meaning of wisdom is realized, there is no path to traverse. The limits of expression are cut off, this great Dharmakaya dwells in all, but all cannot realize it. No mind, no thought, no ignorance or delusion. So it is said. Moreover, the Dharmakaya is symbolized by the door of words, as well as the Bodhicitta, as well as the self-arisen wisdom, and the symbol of the spontaneously accomplished great expanse, but that which can be interpreted is itself conceptual thought, so its own nature is inexpressible, beyond mind, free from elaboration, and appears as the sole and unique. Therefore, the abiding of the Dharmakaya is called the Great Perfection. It is not like the Yogacara-Cittamatrins who do not acknowledge self-knowing and self-illumination, nor is it like the Madhyamikas who measure the limits with mind and use emptiness like space as the basis for calculation. And because there is no outer, inner, or three times, it is not established as the mind of ordinary beings, and because there is no self or other, it is not established as one's own awareness like the eternalist views of the Tirthikas. And although there has never been a grasper or grasped, it is not established as a state of being separated from the two knowledges like the cessation of absorption. And although it is not in the realm of feeling and awareness, it does not abide as an obstacle to Vipassana. And although there is no mind or mental events, it is not established as an unmentioned mind like the four alternatives of origination. And because there is no clarity or non-clarity, it is not established as the self-illumination of the Alaya-consciousness. And because it transcends awareness and non-awareness, awareness is merely established as an appearance on the path, thereby purifying the obscurations of knowledge, but it is the nature of the great wisdom of the nature of no-self. As it is said in the Sutra of the Unmoving Nature of Reality: The Dharma
Tibetan
མས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་གཡོ་བ་བྱ་བའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ། སྤྲོས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་གཟོད་མ་ནས་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དེའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པར་སླ་བ་མ་ཡིན་པས་འདྲ་གཞི་གཅིག་ལ་གོལ་ས་ཆེ་བའི་ཚུལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའང་ རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། མུ་སྟེགས་རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་དང༌། །རྫོགས་ཆེན་འགྱུར་མེད་ཆོས་སྐུ་གཉིས། །འདྲ་དང་ནོར་བས་གོལ་ཏེ་འགྲོ། །དེ་ཕྱིར་ནང་གི་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཐ་མལ་དང༌། །རྫོགས་ཆེན་ཁ་འབྱམས་སྒོ་མེད་གཉིས། །འདྲ་དང་ནོར་བ་གོལ་ཏེ་འགྲོ། །དེ་ཕྱིར་གྲུབ་མཐའ་བློ་བསྒྱུར་དགོས། །དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །སེམས་ཙམ་རང་རིག་རང་གསལ་དང༌། །ཆོས་སྐུ་རིག་པ་གསལ་བ་གཉིས། །འདྲ་དང་ནོར་བ་གོལ་ཏེ་འགྲོ། །དེ་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་ཤན་དབྱེ་དགོས། །ཐུན་མོང་དག་གི་དབང་གསུམ་དང༌། །ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་དབང་གསུམ་གཉིས། །འདྲ་དང་ནོར་བས་གོལ་ཏེ་འགྲོ། །དེ་ཕྱིར་ཡེ་རྫོགས་དབང་གསུམ་དགོས། །དབུ་མའི་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་དང༌། །རྫོགས་ཆེན་གོལ་སྒྲིབ་མེད་པ་གཉིས། །འདྲ་བས་ནོར་དང་གོལ་ཏེ་འགྲོ། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་འདས་མ་རེག་དགོས། །རང་བྱུང་ངོ་བོའི་གནས་ལུགས་དང༌། །དང་པོ་ཤེས་བཞིན་ལུང་མ་བསྟན། །འདྲ་དང་ནོར་བས་གོལ་ཏེ་འགྲོ། །དེ་ཕྱིར་ཐོག་མཐའ་བཅད་པ་དགོས། །དང་པོ་འཁོར་འདས་བར་དོ་དང༌། །ཐ་མ་སྲིད་པའི་བར་དོ་གཉིས། །འདྲ་དང་ནོར་བས་གོལ་ཏེ་འགྲོ། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ་དགོས། ། བསམ་གཏན་ཤེས་གཞི་བྱར་མེད་དང༌། །རྫོགས་ཆེན་ལྷག་མཐོང་རིག་པ་གཉིས། །འདྲ་དང་ནོར་བས་གོལ་ཏེ་འགྲོ། །དེ་ཕྱིར་རྐྱེན་ཐུབ་གདམས་ངག་དགོས། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཆོས་ཉིད་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་དང༌། དབྱེ་བ་དང༌། ངེས་ཚིག་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཚུལ། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་སྤྲོས་བྲལ་ཏེ། །རང་དགར་འཛིན་པའི་མཚན་མ་མེད། །ངོ་བོ་སྟོང་གསལ་དབྱེར་མེད་ལ། །དབྱེ་བ་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྲུལ་སྐུ། །གསུམ་གྱིས་ཕྱེ་བས་ཁྱད་པར་འཇུག །ངེས་ཚིག་ཆོས་ནི་ཡང་དག་ལམ། །སྐུ་ནི་དེ་ལས་འགྲུབ་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ངོ་བོ་ཡང་ཐོག་མའི་ཀ་དག་གི་གཞི་ལ་གནས་ཚུལ་གྱི་ཆ་ནས་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བཞག་ལ། འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ལ་གནས་ཚུལ་གྱི་ཆ་ནས་དེའི་གདངས་ལ་གཞིག་པས་བློ་དངོས་སྤྲོས་བྲལ་ཉག་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཉམས་མྱོང་ཆ་དང་བཅས་པས་ཐོག་བཞག་རང་
Chinese
一切自性本不生，本体自性不迁变，远离所作之边际，超越戏论之境地，本来即是平等性。如是说。虽然如此，但要了悟其体性并非易事，故应通达于同一基础上产生巨大谬误之理。 大圆满智慧虚空等性续中云：外道常恒坚固者，与大圆满不变法身，相似而误谬。因此当断除内心的增益。凡夫庸常之辈，与大圆满开阔无门者，相似而误谬。因此当转变宗派之见。又是金刚萨埵谛听，唯识自明自显者，与法身觉性光明者，相似而误谬。因此当区分阿赖耶识。共同之三灌顶，与殊胜超胜之三灌顶，相似而误谬。因此当需原始圆满之三灌顶。中观离戏论者，与大圆满无谬无障者，相似而误谬。因此当需不触及轮涅。自生本体之住法，与最初觉性不授记，相似而误谬。因此当需断定始末。最初轮回中阴，与最后有之中阴，相似而误谬。因此当需大法身。 禅定无作意之识基，与大圆满胜观觉性，相似而误谬。因此当需能胜逆缘之口诀。如是说。又为使法性不迷乱，故从本体、分类、定义三方面进行安立之理。入中论云：法身离戏论，无有自取之相。本体空明无别中，分类法报化三身，以三者区分而有差别。定义法乃真正道，身即由此而成。如是说。其中本体又从最初本净之基上安住之角度，安立三种体性，又从迷乱之境上安住之角度，分析其声响，以心识本然离戏唯一而证悟之体验及部分，最初安立自
English
Everything is unborn by its very nature. The essence itself is immutable, free from the limits of action, and beyond the realm of elaboration. From the very beginning, it is equality itself. Thus it is said. Although it is so, it is not easy to realize its characteristics, so one must understand the principle of great errors arising on the same basis. In the Dzogchen Wisdom Sky Equality Tantra, it says: "The eternal and steadfast of the heretics, and the unchanging Dharmakaya of Dzogchen, are similar and mistaken. Therefore, cut off the inner additions. Ordinary common people, and the open and doorless Dzogchen, are similar and mistaken. Therefore, one must change the views of the sect. Also, Vajrasattva, listen, the self-knowing and self-illuminating of Cittamātra, and the clear awareness of Dharmakaya, are similar and mistaken. Therefore, one must distinguish the Alaya consciousness. The three common empowerments, and the two special and superior empowerments, are similar and mistaken. Therefore, the three primordial Dzogchen empowerments are needed. The Madhyamaka free from elaboration, and the Dzogchen without error or obstruction, are similar and mistaken. Therefore, one must not touch samsara and nirvana. The abiding nature of the self-born essence, and the initial awareness that is not prophesied, are similar and mistaken. Therefore, one must determine the beginning and the end. The initial bardo of samsara and nirvana, and the final bardo of existence, are similar and mistaken. Therefore, the great Dharmakaya is needed. The basis of consciousness without mental fabrication in meditation, and the Vipassanā awareness of Dzogchen, are similar and mistaken. Therefore, one needs the oral instructions that can overcome adverse conditions." Thus it is said. Furthermore, in order to prevent the nature of reality from being confused, the principle of establishing it from the three aspects of essence, classification, and definition. In the Madhyamaka-avatara it says: "The Dharmakaya is free from elaboration, and has no characteristics of self-grasping. In the essence of emptiness and clarity without distinction, the classification of the three bodies of Dharma, Enjoyment, and Emanation, are distinguished by the three, and there is a difference. The definition of Dharma is the true path, and the body is accomplished from it." Thus it is said. Among them, the essence is also established with three characteristics from the perspective of abiding on the basis of the original purity, and from the perspective of abiding on the realm of delusion, analyzing its resonance, with the experience and part of realizing the mind's natural freedom from elaboration, the initial establishment of self.