Tibetan
་མཐོང་བས་ཀློང་སྡེ་ལྟར་རྒྱན་དུ་མི་འཛིན་པར་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ཆོས་ཅན་རང་ངོས་སྟོང་པ་དང་ཆོས་ཉིད་གཞན་ངོས་སྟོང་པའི་བློའི་གྲུབ་མཐའ་དང༌། འདོད་ཁའི་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཚུགས་མི་ཐུབ་པར་རང་གྲོལ་རྗེས་མེད་དུ་ཞིག་པ་ཨ་ལ་ལ། ཡུལ་སྣང་རིག་ངོ་ལ་མི་འགག་ཀྱང་རིག་པ་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་མི་འདྲེ་བས་ གཟུང་འཛིན་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཆུ་ལ་བྲིས་པའི་རི་མོ་བཞིན་དུ་སྤང་གཉེན་རང་གྲོལ་དུ་སོང་བས་ས་ར་ཧ་འཛུམ་མུ་ལེ། ཡུལ་ཐོག་ཏུ་མ་ཤོར་བའི་རིག་ངོ་ལ་ཆགས་ཞེན་དང་དགག་བསྒྲུབ་མི་མངོན་པས་འཁོར་འདས་རྒྱ་གྲོལ་གྱི་ངང་དུ་དམ་པ་རྒྱ་གར་བ་ཡུ་ཅ་རེ། རིག་པ་ཆོས་སྐུར་གྲུབ་པ་ལ་ཆོས་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་མེད་པས་མཐའ་བྲལ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཟང་ཐལ་ལེ། རྣམ་རྟོག་རིག་པར་གྲོལ་བས་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཀྱི་རྫུན་ཕུགས་བརྡིབ་ནས་ཆོ་ག་དང་ཆོས་སྤྱོད་ཀྱིས་མི་གདུང་ཡང་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་འབྲལ་མི་ཤེས་པས་ཆོས་ཀྱི་གོ་བཅད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་འཇུག་པ་ལས། རྟག་ཏུ་འགོག་པར་གཏོགས་པའི་བསམ་གཏན་ཡིན་མོད་ཀྱི། །འགྲོ་བ་མགོན་མེད་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ལྷག་པར་སྐྱེ། །ཞེས་སོ། །ཆོས་བརྒྱད་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་དང་ལས་འབྲས་ལ་གུས་པ་མི་ལྷོད་པས་བྱ་བྱེད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འོང༌། རེ་དོགས་ཡུལ་མེད་དུ་སངས་ཀྱང་ཁྲེལ་ཡོད་སུན་མ་ཕྱུང་བས་ཆགས་སྡང་ལ་འཇིགས་རེ་ཀན། ཐ་སྙད་དང་གྲུབ་མཐའ་ལ་མ་སྦྱངས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པས་ང་རྒྱལ་དང་འགྲན་སེམས་དག །ཕ་རོལ་གྱི་དགག་བསྒྲུབ་ལ་མི་འཇིགས་ཀྱང་གྲུབ་ མཐའི་བློ་ཚོད་ཤེས་པས་ཆོས་དང་གང་ཟག་ཚད་མ་ལ་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད། མཉམ་གཞག་ལ་སྐྱོང་བསྒོམ་མེད་ཀྱང་རྗེས་ཐོབ་ལ་རིག་ཆ་ཡོད་པས་རི་སུལ་དུ་མི་ཚེ་བསྐྱལ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ལ་བཟླ་བ་ཡིན་ཏེ། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། རང་སྣང་ཐབས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལ། །སྟོབས་ཀྱི་རིག་པ་མ་འགགས་པས། །རང་གི་ཤེས་རབ་ཉིད་ལ་དྲིས། །དམིགས་པ་མེད་པའི་ཏིང་འཛིན་ནི། །བྱ་བཙལ་བྲལ་བའི་ངང་དུ་དྲིས། །ཡུལ་གསལ་ཐོག་མ་མེད་པའི་སེམས། །རྣམ་པ་དག་པའི་དབྱིངས་ལ་དྲིས། །དེ་ནི་དགོངས་པའི་དོན་དུ་བསྟན། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་ཀུན་གཞི་དང་ནི་ཆོས་སྐུ་གཉིས། །དབྱིངས་སུ་གཅིག་ཀྱང་ཆོས་སྐུ་རྒྱ་མཚོ་འདྲ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཡི་སྒྲིབ་ཆ་སྟེ། །གྲུ་པ་བཞིན་དུ་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀར་ལྡིང༌། །གཞི་དེ་ཉིད་ནས་འཁྲུལ་གྲོལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱང༌། །གཉིད་དུ་སོ
Chinese
不以所见如虚空藏般装饰，而是以觉性之法性，于如是性中，法之自性自空，法性他性皆空的智慧宗见，以及一切臆测之见皆不能成立，自解脱无余而寂灭，啊啦啦！境相不灭于觉性之本体，觉性亦不混于境上，故 能取所取轮回之自性，如水上之画般，舍弃与亲近皆自解脱，萨拉哈欢喜。不迷于境之觉性本体，不显现贪执与破立，于轮涅大解脱之状态中，印度圣者瑜伽热。觉性成就法身，无法之理证，故于离边大智慧中，通彻无碍。分别念解脱于觉性，故见修行为果之虚假根源崩塌，虽不以仪轨与修行束缚，然亦不离无戏论之法性菩提心，故已得法之要诀。如《入行论》云：恒常属于止息之禅定，然对无依众生，生起极大悲悯。如是。虽已超越八法之苦，然不放松对三宝与业果之恭敬，故为利乐有情而行。虽已从希冀与恐惧中解脱，然因具惭愧之心，故畏惧贪嗔。虽未学名相与宗派，然以各自之觉性通达一切法，故无我慢与竞争之心。虽不畏惧他人之破立，然因知晓宗派之智慧，故对法与补特伽罗之量无有偏袒。虽无修持等持之勤作，然于后得位有觉性之分，故于山间度日，如是反复修持。如狮子圆满力云：自显现方便之王，力量之觉性不间断，故问于自己之智慧。无有对境之等持，于无有勤作之状态中询问。境光明无始之心，问于清净之法界。此乃显示意之密意。如是，本基与法身二者，于界中虽一，然法身如大海。本基之阿赖耶识乃其染污分，如船夫般于轮涅二者中漂浮。从彼基中，迷乱解脱之法性亦，入于睡眠。
English
Not holding onto appearances as ornaments like the expanse, but in the nature of awareness, in suchness, the self-nature of phenomena being empty and the nature of reality being empty of other-nature, the philosophical tenets of the mind, and all speculative views are unable to stand, self-liberating and dissolving without remainder, ala la! Though the appearance of objects does not cease in the face of awareness, awareness does not mix with objects, so the nature of grasping and being grasped, of samsara, is like a drawing on water, spontaneously liberated from rejection and acceptance, Saraha rejoices. In the face of awareness that has not strayed onto objects, attachment and aversion, affirmation and negation are not apparent, in the state of liberation from samsara and nirvana, the Indian saint Yu Care. When awareness is accomplished as the Dharmakaya, there is no logical proof of phenomena, so in the great wisdom free from extremes, it is thoroughly unobstructed. Since conceptual thought is liberated into awareness, the false foundation of view, meditation, conduct, and result collapses, and although one is not burdened by rituals and religious practices, one cannot be separated from the non-elaborate nature of reality, the mind of enlightenment, so the key point of the Dharma has been grasped. As it is said in the Engaging in Bodhisattva Deeds: Although it is meditation that always belongs to cessation, compassion arises especially for beings who have no protector. So it is. Although one has transcended the suffering of the eight worldly concerns, one does not relax one's respect for the Three Jewels and the law of karma, so one comes for the sake of sentient beings. Although one is awakened from hope and fear, one fears attachment and aversion because one has the shame and embarrassment. Although one has not studied terminology and philosophical systems, one understands all dharmas through one's own awareness, so there is no pride or competitiveness. Although one is not afraid of the refutation and establishment of others, knowing the intellectual capacity of philosophical systems, one has no partiality towards the Dharma and the measure of individuals. Although there is no cultivation or meditation on equipoise, there is a portion of awareness in the subsequent attainment, so one spends one's life in the mountains, repeating it in this way. As the Lion's Perfect Strength says: For the king of self-appearing means, the awareness of power is uninterrupted, so ask your own wisdom. The samadhi without an object, ask in the state of being free from effort. The mind of clear, beginningless objects, ask in the pure realm of reality. This is shown as the meaning of intention. Likewise, the base and the Dharmakaya, although one in the realm, the Dharmakaya is like the ocean. The alaya consciousness of the base is its obscuring part, floating in both samsara and nirvana like a boatman. From that base itself, the nature of delusion and liberation also falls asleep.
Tibetan
ང་དང་དེ་ལས་སད་པ་བཞིན། །འཁྲུལ་པ་དབང་པོ་ཉམས་པའི་གཉིད་སྟུག་བཞིན། །གྲོལ་བ་དེ་ལས་སད་པའི་གནས་སྐབས་འདྲ། །དེ་ལ་སྤྱིར་འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་གཉིས་ཀྱང་གཞི་རིག་པའི་ངང་དུ་གཅིག་སྟེ། རང་ཤར་ལས། སེམས་ཅན་གཞི་དང་སངས་རྒྱས་གཞི། །ཁྱད་པར་གཅིག་གིས་ ཕྱེ་བར་ངེས། །ཞེས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཕྱེ་ན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རྩལ་སྣང་རིག་ཐོག་ཏུ་མ་གྲོལ་ཞིང་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་ནས་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རང་བཞིན་ཟ་འོག་ཁ་ཕྱེ་བ་ལྟར་སྣང་བ་དུ་མའི་གཞི། ཁམས་གསུམ་པའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མའི་བྱད། བར་གྱི་ལས། ཐ་མའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པས་ཀུན་གཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ། རང་ཤར་ལས། ཀུན་གཞི་རྣམ་རྟོག་འཛིན་པ་ལ། །སྣ་ཚོགས་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པས་བསླད། །ཀུན་གཞི་མ་རིག་དངོས་པོ་ཡིན། །ཀུན་གྱི་གཞི་ཞེས་དེ་ལ་བྱ། །ཞེས་སོ། །ཀུན་ནི་མང་ཚིག་དང༌། གཞི་ནི་ཚོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྟེན་གཞིར་གནས་པའོ། །ཆོས་སྐུ་ནི་མ་རིག་པའི་གཞན་དབང་དུ་མ་གྱུར་ལ། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ལས་འདས་པས་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྣོད་དང༌། ཡུལ་ཅན་ལ་ང་ཡི་བར་འཛིན་པའི་ཡིད་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་ཤིང༌། ལས་དང་བག་ཆགས་ཀྱི་བསམ་པས་མ་སྦགས་པས་དྲན་རྒྱུན་ལས་འདས་པ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཟག་པ་ཟད། །སྟོང་ཞིང་གསལ་ལ་གསལ་ཞིང་ཁྱབ། །བསམ་པས་མ་སྦགས་དྲན་པ་སངས། །སྤྲོས་པ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་སྟེ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཁྱབ་ཅིང་སྟོང༌། །རང་དག་ མཚོན་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །ཞེས་སོ། །དེའང་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཀུན་གཞི་ནི་རྟེན། སེམས་ནི་བརྟེན་པ། ཆོས་སྐུ་ནི་རྟེན། ཡེ་ཤེས་ནི་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། སེམས་ཀྱི་གནས་ནི་ཀུན་གཞི་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀུན་གཞི་ནི་བསམ་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་སྡུད་ཅིང༌། སེམས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན། ཆོས་སྐུ་ནི་དྲན་རྟོག་ཐམས་ཅད་མི་མངའ་ཞིང༌། ཡུལ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །དཔེར་བརྗོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་རྒྱ་མཚོ་ལ་གྲུ་གཟིངས་ལྡིང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཀ་དག་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རིག་པ་རང་བཞིན་གང་དུའང་མ་གྲུབ་ལ། སྣ་ཚོགས་འཆར་བའི་གོ་མ་འགགས་ཀྱང་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ལས་ལྡོག་པས་རྒྱ་མཚོ་དངས་པ་དང་འདྲ་ལ། ཆོས་སྐུ་དེའི་སྒྲིབ་ཆར་གྱུར་པ་རྩལ་སྣང་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རིག་ཆ་ལྡོག
Chinese
我和从那之中醒来一样，如同错乱、感官衰弱的沉睡一样，解脱也如同从那之中醒来的状态。对此，总的来说，轮回和涅槃二者，也在基础觉性的状态中是一体的。如《自显现》中所说：“有情的基础和佛的基础，确定是以一个差别来区分的。” 那么如何区分呢？就是任运成就的妙力显现，没有在觉性上解脱，而是变成了他者所控制，成为了心和心所的自性，如同打开的丝绸，是众多显现的基础。是三界所有习气最初的相，中间的业，最终的器，因此称为阿赖耶识。如《自显现》中所说：“阿赖耶识执持分别念，被各种错乱的知识所欺骗，阿赖耶识是无明的实物，因此被称为一切的基础。” 其中，“一切”是多数词，“基础”是作为各种集合的所依而存在。法身没有变成无明的他者所控制，并且超越了心和心所，因此不是各种境的容器，也不是与执持境的我等的意等一起存在，并且没有被业和习气的想法所污染，因此超越了记忆的延续。如《摩尼宝鬘》中所说：“法身是漏洞的终结，空性而光明，光明而遍布，没有被想法所污染，清醒的记忆，与戏论本身分离，如同虚空般遍布而空性，与自净的象征完全分离。” 也就是说，如果从所依和能依的角度来区分，阿赖耶识是所依，心是能依，法身是所依，智慧是能依。如《六界》中所说：“唉！大菩萨，心的处所是阿赖耶识。那为什么呢？因为阿赖耶识是收集所有想法的境，并且被认为是心。智慧的处所是法身。那为什么呢？因为法身没有所有的念头和分别，也没有执持不同境的知识。” 如果从比喻的角度来区分，就像大海中漂浮着船只一样。像这样，法身是本来清净、离戏论的觉性，在任何自性上都没有成立，虽然没有阻碍各种显现的机会，但由于从暂时的污垢中解脱，所以像清澈的大海一样。成为法身遮蔽的，是妙力显现任运成就的觉性部分。
English
I am like waking up from that, like a deep sleep of confusion and weakened senses, liberation is also like the state of waking up from that. In this regard, in general, both samsara and nirvana are one in the state of basic awareness. As it says in 'Self-Arising,' "The basis of sentient beings and the basis of the Buddhas, it is certain that they are distinguished by one difference." How are they distinguished? The spontaneously accomplished play of energy, not liberated on the level of awareness, but transformed into other-dependence, becoming the nature of mind and mental events, like an opened silk brocade, is the basis of many appearances. It is the initial appearance of all the habitual tendencies of the three realms, the action in between, and the final container, therefore it is called the ālaya. As it says in 'Self-Arising,' "The ālaya holds onto conceptual thoughts, it is deceived by various confused knowledges, the ālaya is an object of ignorance, therefore it is called the basis of all." Among them, "all" is a plural word, and "basis" exists as the support of various collections. The dharmakāya has not become other-dependent on ignorance, and since it transcends mind and mental events, it is not a container for various objects, nor does it exist together with the mind, etc., which holds onto the 'I' in relation to objects, and since it is not defiled by the thought of actions and habitual tendencies, it transcends the continuum of memory. As it says in 'A Rosary of Pearls,' "The dharmakāya is the exhaustion of outflows, empty and clear, clear and pervasive, not defiled by thought, clear memory, separated from the very nature of elaboration, pervasive and empty like the sky, completely separated from the symbols of self-purity." That is to say, if we distinguish from the perspective of support and supported, the ālaya is the support, the mind is the supported, the dharmakāya is the support, and wisdom is the supported. As it says in 'The Six Spaces,' "Alas! Great bodhisattva, the place of mind is the ālaya. Why is that? Because the ālaya gathers all objects of thought, and it is known as mind. The place of wisdom is the dharmakāya. Why is that? Because the dharmakāya does not possess all thoughts and concepts, and it does not have the knowledge that grasps different objects." If we distinguish from the perspective of examples, it is like a ship floating on the ocean. Like this, the dharmakāya is the originally pure, free from elaboration, awareness that is not established in any nature, although the opportunity for various appearances is not obstructed, it is like a clear ocean because it is free from temporary stains. What becomes the obscuration of that dharmakāya is the aspect of awareness of the spontaneously accomplished play of energy.