Tibetan
ང་བརྟེན་པ་ལྟ་བུར་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དེ་ཉིད་རིག་པའི་སྒྲིབ་བྱེད་དུ་སོང་ནས་རྣམ་རྟོག་ངལ་གསོ་བའི་བསྟི་གནས་ལྟ་བུ་ལས་ས་ཆོད་ཆུང་བ་ཉིད་དེ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། བསམ་གཏན་ཤེས་གཞི་བྱར་མེད་དང༌། །རྫོགས་ཆེན་ལྷག་མཐོང་རིག་པ་གཉིས། །འདྲ་དང་ནོར་བས་གོལ་ཏེ་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རིག་པ་ནི་ཡུལ་ལ་ཤར་ཀྱང་རང་ངོ་དང་རྩལ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་མི་འགྱེས་པས་ཕྱིར་ མ་དཔྱད། ནང་དུ་མ་བརྟགས། བར་དུ་མ་བཞག་པའི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་རྗེན་པར་བུད་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྣང་བའི་ཆས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པ་སྟེ། དཔེར་ན་དངུལ་ཆུ་ཐལ་བ་འཇམ་པོའི་སྦུབས་སུ་བཙུད་ཀྱང་དེ་ལ་རྡུལ་གྱིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གོས་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཀུན་བྱེད་ལས། རིག་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་དེ་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཡུལ་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཡེ་ཤེས་རང་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་ཏིང་འཛིན་བསྒོམ་མི་བྱེད། །ཏིང་འཛིན་བསྒོམ་པ་མི་བྱེད་པས། །ཏིང་འཛིན་བག་ཆགས་གསོག་མི་འགྱུར། །བག་ཆགས་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་དགོངས་པར་བཤད། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དགོངས་པ་ཡུལ་ལ་མི་རྟོག་སྟེ། །མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཡེ་ནས་གནས། །ཞེས་སོ། །སེམས་ནི་ཡུལ་སྣང་རིག་པ་ལ་སྣང་དུས་དེ་ངོ་མ་ཤེས་ནས་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་ཤོར་འབྱམས་ལ་གོམས་པས་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསླད་པ་མཐུ་བརྟས་པའི་རྣམ་རྟོག་དང་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཏེ་ཀློང་དྲུག་པ་ལས། རང་རིག་བསམ་པ་བྲལ་བ་དང༌། །སེམས་ཀྱི་བྱུང་ཚོར་སྣ་ཚོགས་གཉིས། །འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ། །ཤེས་ རབ་རང་རྩལ་རྫོགས་པ་དང༌། ཡིད་ཀྱི་དྲན་པ་སྣ་ཚོགས་གཉིས། །འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ། །ཞེས་སོ། །བྱེད་ལས་དང་མིང་འདོགས་ཀྱི་ཆ་ནས་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་དབྱེ་ན། སྡུད་པ་ཆུ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱིས་དྲན་བསམ་གྱི་གཞི་འཛིན། བརྟན་པ་ས་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱིས་ཚོགས་པ་སྣ་ཚོགས་སྡུད། འཕྲོ་བ་མེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱིས་ཡུལ་ལ་མངོན་དུ་སྤྱོད། ཡང་བ་རླུང་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་བསྐྱོད་པར་བྱེད་པས་སེམས་ཞེས་མ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་བཞག་ལ། སྐྱེ་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པ་དང༌། འགག་མེད་ཀྱི་དྲན་པ་མ་ཉམས་པ་དང༌། འགྱུར་མེད་ཀྱི་དཔེ་དོན་འདྲེས་པ་དང༌། རང་རྫོགས་ཀྱི་དངོས་དོན་གང་དུའང་མ་ཕྱེ་བའི་ཆ་ནས་སེམས་ཉིད་ཅེས་རིག་པའི་བདག་ཉིད་
Chinese
将我执视为对境而双运，这本身就成了遮蔽觉性的障碍，仅仅是作为念头休息之处，证悟的境界非常狭小。正如大圆满智慧与虚空同等之续部中所说：禅定无有认识的基础，大圆满胜观觉性二者，相似与错谬导致误入歧途。如是，觉性虽然显现于对境，但其自性与妙力二者不会分离，因此，不对外观察，不对内审视，不置于中间，其法性自然赤裸显现，除此之外不会改变，因此不会被显现的现象所压倒。譬如，将水银放入细腻的灰尘之中，也不会沾染丝毫灰尘。如是，《总集续》中说：所要觉知的对境，是从菩提心所产生的缘故，彼是无有对境的菩提心，是从智慧自性所产生的缘故，不对其进行禅定修习，不进行禅定修习的缘故，不会积累禅定的习气，无有习气的法性，被说是三世诸佛的意趣，三世一切诸佛的意趣，不对对境进行分别，本来就安住于平等性中。如是。心，当对境显现于觉性时，由于没有认识到那时的自性，习惯于迷失在对境上，因此被能取所取所染污，增长了力量的分别念和各种显现，是能取者，如《六界续》中说：自明离念与，心的生起感受种种二者，相似啊相似啊，错谬啊错谬啊。智慧自力圆满与，意的念头种种二者，相似啊相似啊，错谬啊错谬啊。如是。从作用和命名的角度来区分心和智慧，如聚集水一般的心，执持忆念的基础；如稳固的土地一般的心，聚集各种集合；如放射的火焰一般的心，对对境明显地享用；如轻盈的风一般的心，普遍地行动，因此心被安立为无明的自性。证悟无生之法性，无灭之忆念不衰减，无变之譬喻意义相融，自圆满之事物在任何地方都不分离的角度，心性被认为是觉性的自性。
English
Holding on to "I" as an object to be united with becomes an obstacle to awareness, merely a place to rest thoughts, and the realization is very small. As it says in the Dzogchen tantra that equates wisdom with the sky: "Meditation has no basis for knowing, Dzogchen vipashyana and awareness, are similar but mistaken, leading astray." Likewise, although awareness dawns on an object, its own nature and power are inseparable, so do not examine outwardly, do not scrutinize inwardly, do not place in between, its dharmata emerges nakedly, without elaboration, and does not change into anything else, so it is not overwhelmed by the force of appearances. For example, even if mercury is placed in a tube of fine ash, it will not be stained by even a speck of dust. As it says in the Kunje Gyalpo Tantra: "The object to be known, arises from bodhicitta, therefore, it is bodhicitta without an object, arising from the nature of wisdom, therefore, do not meditate on it, because you do not meditate on it, you will not accumulate the habit of meditation, the dharmata without habit, is said to be the intention of the Buddhas of the three times, the intention of all the Buddhas of the three times, does not conceptualize objects, but abides primordially in equality." Thus. When an object appears to awareness, the mind, not recognizing its own nature at that time, is accustomed to wandering into objects, and is therefore defiled by grasping and being grasped, increasing the power of conceptual thought and various appearances, it is the agent of grasping, as it says in the Six Spaces Tantra: "Self-awareness free from thought, and the various feelings that arise from the mind, are similar, similar, mistaken, mistaken. Wisdom, the perfection of its own power, and the various thoughts of the mind, are similar, similar, mistaken, mistaken." Thus. Distinguishing between mind and wisdom in terms of function and naming, the mind like gathering water, holds the basis of memory and thought; the mind like stable earth, gathers various collections; the mind like radiating fire, manifestly enjoys objects; the mind like light wind, universally moves, therefore mind is established as the nature of ignorance. Realizing the unborn dharmata, the unceasing memory does not diminish, the unchanging example and meaning merge, and from the perspective that the self-perfected thing is not separated in any way, mind itself is considered the nature of awareness.
Tibetan
ཅན་དུ་བཞག་པ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རིག་པ་དང་རིག་པ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ཉིད་ནི་དྲི་མ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་སྟེ། མདོར་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་དེ། རིག་པ་རང་སྣང་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་སེམས་ནི་འདི་ལྟར་བརྟགས་པར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དང༌། ཡོད་ པར་སྣང་བ་དང༌། མེད་པར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དང༌། སྣང་བ་དང༌། གྲག་པ་དང༌། ལྟ་བ་དང༌། བསྒོམ་པ་དང༌། སྤྱོད་པར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དང༌། འཛིན་པ་དང༌། རྟོག་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཏེ། བསམ་པའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་སེམས་ཏེ། འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་རང་ག་མའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དོ། །ཞེས་སོ། །ཚུལ་དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང༌། སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འོད་གསལ་བའོ། །ཞེས་དང༌། རྒྱུད་བླ་མར། སེམས་དེའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བས་ན་ཉོན་མོངས་ངོ་བོ་མེད་གཟིགས་ནས། ཞེས་དབྱིངས་ཆེ་བར་བཤད་པའང་དོན་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་བས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་སྙིང་ཐིག་གི་ལམ་དུ་རིག་པ་རྗེན་པར་རྟོགས་པས་དབང་པོ་ལ་རྣོ་རྟུལ་མེད་པ་དང༌། རིག་པ་དེའི་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་བསྐྱང་པས་རང་བབས་ཀྱི་ཤེས་རབ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་དང༌། རིག་གདངས་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་པར་གསལ་བས་རྟོག་དཔྱོད་ལ་རག་མ་ལུས་པ་དང༌། བློ་དང་སྙམ་བྱེད་ལས་འདས་པའི་རིག་པ་ཟང་ཐལ་དུ་རྟོགས་པས་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ལ་མི་ལྟོས་པ་དང༌། རིག་ པ་རྐྱང་པར་དེད་པས་ལྟ་བསྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་བཅོས་མར་རྟོགས་པ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། སྙིང་ཐིག་ངེས་པར་བསྡུས་པ་ཡི། །དབང་པོ་རྣམས་ལ་རྣོ་རྟུལ་མེད། །ཡིད་དཔྱོད་ཚིག་གི་མཐའ་ཟད་པས། །ཤེས་རབ་མ་ཡིན་དབང་པོས་མཐོང༌། །ཚིག་གིས་ཆོས་ཉིད་མི་མཐོང་བས། །ཐུན་མོང་ཐེག་པས་དོན་མི་འགྲུབ། །སྐུ་གསུམ་ལམ་སྣང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །འདི་མཐོང་ཁམས་གསུམ་བཟློག་པ་མིན། །ཆོས་ཀུན་མཉམ་པར་རོ་གཅིག་པས། །གཞི་ལམ་འབྲས་བུར་ལྟོས་མིན་པའོ། །ཞེས་སོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁྱད་པར་ཅན་འདི་ལ་ཕྱོགས་སྔར་འཛིན་ཅིང་བློ་ཡུལ་དུ་མི་ཆུད་པ་དག །སེམས་མེད་ན་བེམ་པོ་ཡིན་ཏེ། སེམས་འགགས་དུས་རིག་པའང་འགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འདོད་པ་ནི་བདག་ཅག་གིས་བཀའི་དོན་དཔྱིས་ཕྱིན་པ་ཡང་མ་རིག་ལ་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་སེམས་ལས་འདའ་མི་ནུས་པས་རྣམ་པར་
Chinese
被安立为，在《虚空六法》中说： “奇哉！大菩萨，觉性和从觉性中生起的心性，是超越一切垢染和分别念的。 简而言之，就是超越痛苦的因和果的一切，是觉性自显景象的修行者们的行境。” 执著自性的心，就是这样被考察显现的一切，以及有 显现的，以及没有显现的一切，以及显现的，以及声响，以及见，以及禅修，以及行显现的一切，以及执著，以及分别念，以及烦恼等，是思维的对境显现的一切。 简而言之，轮回的一切法，就是执著自性的心，是六道众生的各自景象的一切。 ”如此说。 因此，在《圣百千颂》中也说：“心上无有心，心的自性是光明。”以及，在《宝性论》中，“心的自性是光明，因此见到烦恼无自性。”这样说广大法界，也应理解为意义一致。 因此，在大圆满心髓的道中，以赤裸觉性证悟而没有根器利钝之分，并且不间断地修持觉性，自生的智慧就不会断绝，并且觉性光芒在根器的显现中清晰，所以不依赖于思辨，并且以通透证悟超越了意识和思虑的觉性，所以不依赖于闻思的智慧，并且 以唯一觉性来追随，从而证悟见、修、行、果是造作的。在《破立论》中说：“心髓确定地摄集，诸根没有利钝，意识思辨穷尽词句，非是智慧由根所见，词句不能见法性，故以共同乘不能成办，三身是道显现之故，见此不能遮止三界，诸法平等一味故，不观待基地道果。”如此说。 对于这个特殊的成就宗派，那些先前执著并且不能领会其意义的人们。“如果没有心，那就是无情物，心停止时觉性也停止的缘故。”这样认为，是我们没有彻底理解佛陀教言的意义，并且由于见、修、行不能超越心，所以是分别。
English
It is established as such. In the "Six Spaces," it says: "Oh, great Bodhisattva, the nature of awareness and the mind that arises from awareness is beyond all defilements and discriminations. In short, it is all the causes and results of transcendence of suffering, and it is the realm of experience for those who see the self-manifestation of awareness." The mind that grasps its own characteristics is all that appears to be examined in this way, and what appears to exist, and all that appears not to exist, and what appears, and sound, and seeing, and meditation, and all that appears to be practiced, and grasping, and conceptualization, and afflictions, etc., are all that appear as objects of thought. In short, all the phenomena of samsara are the mind that grasps its own characteristics, and all the self-manifestations of the six realms of beings." So it is said. Therefore, in the "Noble Hundred Thousand Verses," it is also said: "There is no mind on the mind; the nature of the mind is luminosity." And, in the "Uttaratantra," "Because the nature of that mind is luminosity, seeing that afflictions have no essence," it is said that the vast expanse is also to be understood as having the same meaning. Therefore, in the path of the Great Perfection Heart Essence, there is no sharpness or dullness of faculties through the naked realization of awareness, and by continuously cultivating that awareness without interruption, the innate wisdom will not be cut off, and because the radiance of awareness is clear in the manifestation of the faculties, it does not depend on speculation, and because the awareness that transcends intellect and thought is realized transparently, it does not rely on the wisdom of hearing and thinking, and by pursuing awareness alone, one realizes that view, meditation, conduct, and result are artificial. In the "Refutation," it says: "The Heart Essence is definitely condensed; the faculties have no sharpness or dullness. Mental speculation exhausts words; it is not wisdom seen by the faculties. Because words do not see the nature of reality, the common vehicle does not accomplish the goal. Because the three bodies are the manifestation of the path, seeing this does not reverse the three realms. Because all phenomena are equal in one taste, it does not depend on the ground, path, and result." So it is said. For this special accomplished tenet, those who previously clung to it and could not comprehend its meaning, "If there is no mind, then it is an inanimate object, because when the mind ceases, awareness also ceases." Thinking in this way is because we have not thoroughly understood the meaning of the Buddha's teachings, and because seeing, meditation, and conduct cannot transcend the mind, it is discrimination.