Chinese
心与智相关联，断除四边戏论，像这样断除后，对所断之见执为殊胜，以不作意其自性而安住，如莲花池中的水洼般停滞且愚昧。若以技巧来培养分别念，则会将修行分成两部分，以能见与所见来成就因果，从而损害具有二取自性的明智之灯。如《虚空六法》中所说：“见是心的污垢，于无垢清净之法性，离能见与所见二者，见本身无可观看。若有见存在，则明智之灯将不复存在。因此，于大圆满阿底，无执持见之法性。于大圆满阿底瑜伽，宣说无须成就果。果是无为自生，于无分别之地，如来安住。”又，明智犹如虚空中的月亮，虽然清澈深邃的自光丝毫未损，但因智慧的显现不落入意识的歧途，故称为各自自明的智慧。如《赞颂罗睺罗之母》中所说：“言思无及般若波罗蜜多（藏文：སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན།），不生不灭虚空之自性（藏文：མ་སྐྱེས་མི་འགག་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད།），各自证知智慧之行境（藏文：སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ།）。”心如十五的月光与外境相混合，因对外境的忆念思考而生起辨别之知识，与五根门之境相混合而生起心所之近取。如《精通技艺》中所说：“心与智慧非习气之实体，智慧虽已远离一切习气，然心却积聚各种习气。若未将心与智慧区分开来，则显现之境的根源无法断除，即使清净离缘之法性亦难以证悟。”因此，心是明智的追随者，而明智不随心而动，故不为心所控制。有些人说，因为分别念是可作为证悟真理者之境，所以分别念是所知。这种说法只是向外看而已，只是未被自身体验所染污的空谈。在此，于不作意自生智慧为境之部分，自住之明智任运成就，并且从非异体的明智清净部分显现。
English
Mind is related to intellect, cutting off the elaborations of the four extremes. Having cut them off in this way, clinging to the view that has been cut off as supreme, and abiding without conceptualizing its essence, it stagnates and is ignorant like a pool of water in a lotus pond. If one cultivates discriminating thoughts with skill, one will divide practice into two parts, accomplishing cause and effect through the object to be seen and the seer, thereby harming the lamp of awareness that has the nature of dualistic grasping. As it says in the Sixth Space, "View is the impurity of the mind. In the stainless, pure nature of reality, there is no object to be seen or seer. There is no seeing in the view itself. If there is a view, the lamp of awareness will be extinguished. Therefore, in Ati Dzogchen, there is no nature of clinging to a view. In Ati Yoga Dzogchen, it is said that there is no need to accomplish the fruit. The fruit is unmade and self-arisen. In the ground of non-conceptualization, the Thus-Gone One abides." Furthermore, awareness is like the moon in the empty sky. Although the self-light of clear depth is not diminished in the slightest, the manifestation of wisdom does not fall into the trap of mental consciousness, and so it is called the wisdom of each individual's own awareness. As it says in the Praise to the Mother of Rahula, "Inexpressible, unthinkable, unspeakable, gone beyond wisdom, unborn, unceasing, the nature of space itself, the sphere of activity of the wisdom of self-cognizance." Mind is like the light of the fifteenth moon mixed with external appearances. Because discriminating knowledge arises from the recollection and thought of objects, and because the close grasping of mental factors arises mixed with the objects of the five senses, as it says in Skillful Completion, "Mind and wisdom are not the substance of habit. Although wisdom is free from all habits, the mind accumulates various habits. If mind and wisdom are not separated, the root of the appearance of objects cannot be cut off, and even the pure nature of reality that is free from conditions is difficult to realize." Therefore, mind is the follower of awareness, but awareness does not follow the mind, and so it is not under the control of the mind. Some say that because discriminating thought can be made into an object for those who see the truth, therefore discriminating thought is knowable. This kind of statement is just looking outward, just empty talk that has not been tainted by one's own experience. Here, in the part that does not conceptualize self-arisen wisdom as an object, self-abiding awareness is spontaneously present, and it is clear from the pure aspect of non-different awareness.
Tibetan
་ཆ་མ་འགགས་ཀྱང་དེས་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་རྗེས་སུ་མི་རྟོག །མི་དཔྱོད། མི་འཛིན་པས་རང་ངོ་ལ་ཡུལ་སྣང་མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་ལྟར་རྫས་གཅིག་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཉིད་ལས་ཡུལ་ནང་རང་མཚན་དུ་མ་གྲུབ་པ་རིག་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ལ། ཡུལ་ལ་འཆར་བའི་ཤེས་པ་ནི་འཁོར་བའི་སེམས་ཡིན་པས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་སྟོང་པའི་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་པའི་ཞི་གནས་དང༌། དེ་ལ་དཔྱོད་པའི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ལ་ཟུང་འཇུག་དང་ཟུང་འཇུག་མ་ཡིན་ པའི་ཐ་སྙད་གང་དུ་བསྒྲུབས་ཀྱང་དེར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་ལས་མི་འཕག་གོ །དེ་བས་ན་རིག་པ་ཅར་ཕོག་ཏུ་ངོས་ཟིན་ནས་དེའི་ངང་དུ་གློད་ཤེས་ན་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་རིགས་པའི་གཤིས་ལ་མ་གྲུབ་པས་རང་ཡལ་རྗེས་མེད་དུ་དག་ནས་བག་ཆགས་ཀྱིས་གོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་ཤར་ལས། རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་ནི། །རྟག་ཆད་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས། །བརྗོད་མེད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས། །ཡིན་དང་མིན་པའི་མཐའ་ལས་འདས། །དགག་དང་བསྒྲུབ་པ་མེད་པ་ཉིད། །འཛིན་དང་ཆགས་པའི་མཐའ་ལས་འདས། །དྲི་མེད་འོད་གསལ་ལྷུན་གྲུབ་ཉིད། །ཅེས་དང༌། ཀུན་བྱེད་ལས། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་ལ་མི་རྟོག་པས། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་གོས་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་རིག་པ་རང་གནས་ཤེས་རབ་སྟེ། །བསམ་གཏན་ཐབས་ལ་མ་བལྟོས་བྱིང་རྒོད་བྲལ། །སེམས་ནི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་པས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་འབྲེལ། །རིག་པ་ཡུལ་ལ་ཤར་ཀྱང་སྣང་བ་ཡི། །ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་དངུལ་ཆུ་སར་ལྷུང་འདྲ། །སེམས་ནི་གཟུང་འཛིན་ཆ་དང་བཅས་པ་ཡི། །རྣམ་རྟོག་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕྱོགས་དང་ འདྲེས། །རིག་པས་སེམས་ཉིད་གཞན་དུ་མ་སྤངས་ཀྱང༌། །སེམས་དང་རིག་པ་ལྷན་ཅིག་མི་འདུ་བས། །ཡུལ་དང་རྣམ་པར་རང་དང་རྫས་གཅིག་པའི། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་སྦྲན་ནས་བྲོས། །དེ་ལ་རིག་པ་རང་གནས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པས་རིག་པའི་ངོ་ལ་ཡུལ་སྣང་མི་འགག་ཀྱང༌། རིག་པ་ཉིད་སྣང་ཐོག་ཏུ་མི་འཆོར་བས། བསམ་གཏན་གྱི་ངང་དུ་སེམས་གཅུར་བའི་ཐབས་ལ་མི་ལྟོས་ཤིང༌། དེ་ལྟར་མ་གཅུར་བས་གནས་འགྱུ་ཐམས་ཅད་ལ་རིག་པས་དབང་བྱས་ནས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གནོད་པས་ཀྱང་བརྫི་བར་མི་ནུས་སོ། །སེམས་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནི་ཇི་ལྟར་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འདོགས་ཤིང་དེ་ཡང་ལྟ་བསྒོམ་གཉིས་རྟེན་ད
Chinese
即使显现不间断，它也不会追随、分析或执著于境的自性。因此，在自性中，境的显现就像镜子中显现的影像一样，并非在境中成立各自的自相，这是觉性的功德。显现于境的识是轮回的心，由于它无法超越能取所取的行相，因此，无论在专注于空性的境的寂止，以及分析它的胜观二者上，安立结合与非结合的任何名称，由于在那里近取执著的境，所以无法超越世间的禅定。因此，如果直接认识觉性，并知道安住在其中，那么心的客尘不会在觉性的本性中成立，因此会自然消散，无有痕迹地清净，并且不会被习气所染污。如《自显》中说：觉性本身的显现，超越常断二边的边，不可言说，极度清净之法，超越是与非的边，无有破立之自性，超越执著与贪恋的边，无垢光明任运自成。又如《普作》中说：自生俱生智不分别境，因此不会被分别的习气所染污。同样，觉性是安住自性的智慧，不依赖禅定的方便，远离沉掉。心专注于所缘境，与三摩地和能依所依相关联。觉性即使显现于境，也不会被显现所胜伏，就像水银落入地上一样。心具有能取所取的成分，与近取分别念的方面相混合。虽然觉性并未将心舍弃于他处，但心与觉性不会同时存在，与境和行相，自与体性相同的烦恼也一同逃离。因此，觉性安住自性的智慧是殊胜的胜观，因此，即使觉性的面容上境的显现不间断，觉性本身也不会迷失在显现上。因此，不依赖于在禅定中收摄心的方法，这样，在一切住行中，觉性都能掌控，并且也不会被沉掉的损害所胜伏。以心为道的禅定是如何专注于所缘境的呢？而且观修二者也是能依所
English
Even if appearances are uninterrupted, it does not follow, analyze, or cling to the nature of objects. Therefore, in its own nature, the appearance of objects is like the reflection appearing in a mirror; it is not that individual characteristics are established within the object. This is the quality of awareness. The consciousness that appears in relation to objects is the mind of samsara, and because it cannot transcend the aspect of grasper and grasped, whether one establishes any name of union or non-union upon calm abiding that focuses single-pointedly on an empty object, and the insight that analyzes it, because there the object of clinging is closely enjoyed, it does not surpass worldly meditation. Therefore, if awareness is directly recognized and one knows how to relax in that state, the adventitious stains of the mind are not established in the nature of awareness, so they naturally dissolve, purifying without a trace, and will not be stained by habitual patterns. As it says in the 'Self-Arisen': 'The appearance of awareness itself is beyond the extremes of permanence and annihilation; the inexpressible, utterly pure Dharma is beyond the extremes of is and is not; the very nature of non-affirming and non-denying is beyond the extremes of grasping and attachment; the stainless, luminous, spontaneously accomplished nature.' And as it says in the 'All-Creating': 'Self-born wisdom does not conceptualize objects, therefore it will not be stained by the habitual patterns of conceptualization.' Likewise, awareness is wisdom abiding in its own state, independent of the means of meditation, free from sinking and excitement. The mind, being single-pointed on its object, is connected with samadhi and the dependent and that which is depended upon. Although awareness dawns on objects, it is not overcome by appearances, like mercury falling on the ground. The mind, with its components of grasper and grasped, is mixed with the aspect of closely taking up conceptual thoughts. Although awareness does not abandon the mind to somewhere else, mind and awareness do not occur together, and the afflictions that are the same entity as objects and appearances, self and essence, also flee together. Therefore, the wisdom of awareness abiding in its own state is a superior insight, so even though the appearance of objects on the face of awareness is uninterrupted, awareness itself is not lost on the appearance. Therefore, it does not rely on the means of contracting the mind in meditation, and in this way, in all states of abiding and moving, awareness has control, and cannot be overwhelmed by the harm of sinking and excitement. How does the meditation that takes the mind as its path focus single-pointedly on its object? And the two, view and meditation, are also the dependent.