Tibetan
ག་མར་ཆོས་ཉིད་ཤེས་བྱས་འཇལ་བའི་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ལྟ་བསྒོམ་ལམ་བདེན་ལྟར་བསྟན་ནས་གདོད་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་གཞལ་བྱའི་དབྱིངས་སུ་རང་ལོག་པའི་ཐབས་ལ་དམིགས་པ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་སྟེ། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་འབྲེལ་བ་མེད། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ནི། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་ཐམས་ཅད་གྲོལ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ལམ་བདེན་ཐམས་ཅད་འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐར་གྱིས་ཞི་བ་ཆོས་སྐུའི་དབྱིངས་སུ་འགོག་པའི་ཚུལ། བདེན་གཉིས་ལས་ཀྱང༌། སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་ཀུན་ཞི་བ་ལ། །དོན་དམ་ཞེས་པའི་བརྡའ་མཛད་དོ། །ཞེས་དོན་དམ་པ་ཉིད་ ཀྱང་ཚིག་གིས་བཞག་པའི་བརྡའ་ཙམ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་རང་གྲོལ་མ་ཡིན་ན། དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་བཅས་པའི་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་དགྲོལ་བར་མི་ནུས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ལྡོག་ཕྱོགས་དེ་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཀུན་བྱེད་ལས། རྒྱུ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྐྱེན་དང་འདྲ། །མ་སྐྱེས་པས་ན་འཇིག་པ་མེད། །གདོད་ནས་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ལ། །བཙལ་བའི་བསམ་པའི་དབྱིངས་མི་བསྐྱོད། །ཅེས་སོ། །དེ་བས་ན་རང་གྲོལ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཡང་དག་པ་ཡིན་ལ། དེའི་སྒྲིབ་བྱེད་དམ་གེགས་སུ་གྱུར་པ་ནི་བློ་དང་སྙམ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པར་གནས་ཤིང༌། དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ལས་མི་འདའ་བས་རང་གྲོལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་མ་རིག་པ་ཙམ་ལས་འཁོར་བ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ། སྡུད་པ་ལས། སེམས་ཅན་ཐ་མ་འབྲིང་དང་མཆོག་གྱུར་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་མ་རིག་ལས་བྱུང་བདེ་བར་གཤེགས་པ་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་རང་གིས་རང་གྲོལ་བ་སྦྲུལ་གྱི་མདུད་པ་ཞིག་པ་ལ་དགྲོལ་བྱེད་གཞན་མི་དགོས། བཅིངས་པའི་གཏན་ཚིགས་མེད་པ་ལ་གྲོལ་བའི་འཐད་པ་གང་གིས་བསྒྲུབ། ནང་རང་གྲོལ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ངོ་ཤེས་པའི་ངང་ དུ་གློད་ཤེས་ན། ལུང་མ་བསྟན་དང་རྩལ་རྟོག་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཡུལ་འདི་དག །སྦྲུལ་གྱི་མདུད་པ་རང་གྲོལ་བཞིན། །རང་གི་འདུག་སར་གྲོལ་ཏེ་རྫོགས། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ཅེར་གྲོལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། སེམས་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་དང༌། མིག་གི་ལྟ་སྟངས་ཐོག་བབས་ཆེན་པོའི་གནད་ཀྱིས་གྲོལ་བ་སྟེ། སའི་སྙིང་པོ་ལས། ཅེར་གྲོལ་ཆེན་པོའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས།
Chinese
就像通过对法性的了解来衡量，以意念思辨的见修行果来显示，旨在使最初衡量者的智慧回归到可衡量的法界中。如《牟提伽鬘》中所说：“二谛的自性，只是世俗的假象，与真实性无关。在空性的法界中，一切都解脱于它的本体。”因此，所有道谛都是有为法，最终寂灭于法身界的方式。如《二谛论》中也说：“对于无生、息灭一切戏论者，施设‘胜义’之名。”因此，胜义谛也只是用语言设定的名称，实际上没有自性。如果无自性的特征不是自解脱，那么它的相违品，包括八识在内的其他因缘也无法解脱它，因为一切法都是无自性的对立面。如《普作续》中所说：“因如同金刚，缘如同助缘，因为不生所以不灭，从一开始，菩提心的精髓，寻觅的意念之界不可动摇。”因此，自解脱是法性真谛，无有分别，是真实的。它的障碍或阻碍存在于思维和思虑的意识中，这不会超出八识的范畴，因此，自解脱的法性仅仅因为无明而产生轮回。如《摄集经》中所说：“无论众生是下等、中等还是上等，所有这些都是从无明中产生的，如来是这样说的。”因此，自己解脱自己，就像蛇的结解开一样，不需要其他的解脱者。对于没有束缚的理由，用什么来证明解脱的合理性呢？如果在内心认识到自解脱的真如，并知道如何放松，那么所有未被预言和进入技巧概念之境的部分，也会因为没有自性而解脱。如《虚空六法》中所说：“如此显现的这些境，如同蛇结自解脱，在自己的处所解脱而圆满。”第三，直解脱的特征是：心的瞬间，以及眼睛的注视，通过大降临的关键而解脱。如《地藏经》中所说：‘通过直解脱的大注视’。
English
It is like measuring through understanding the nature of reality, showing the view, meditation, and fruition of the path as perceived by mental speculation, aiming at the method of making the wisdom of the initial measurer return to the realm of the measurable. As it says in the "String of Pearls": "The nature of the two truths is merely a worldly illusion, unrelated to the true reality. In the realm of emptiness, everything is liberated in its essence." Therefore, all path truths are conditioned phenomena, and the way they ultimately pacify into the realm of the Dharmakaya. As it also says in the "Treatise on the Two Truths": "For that which is unborn and pacifies all elaborations, the name 'ultimate' is designated." Therefore, the ultimate truth is also merely a name established by words, and in reality, it has no inherent existence. If the characteristic of no inherent existence is not self-liberation, then its opposing factors, including the eight consciousnesses, cannot be liberated by other conditions, because all phenomena are the opposite of no inherent existence. As it says in the "All-Creating King": "The cause itself is like a vajra, and conditions are like aids. Because it is unborn, it is indestructible. From the beginning, the essence of bodhichitta, the realm of the thought of seeking, is immovable." Therefore, self-liberation is the indivisible and true truth of the nature of reality. Its obscurations or obstacles reside in the consciousness of thinking and contemplating, which does not go beyond the eight consciousnesses. Therefore, the nature of self-liberation generates samsara merely from ignorance. As it says in the "Compendium Sutra": "However many sentient beings there are, whether inferior, intermediate, or superior, all of them arise from ignorance, so said the Sugata." Therefore, self-liberating oneself is like a snake's knot unraveling, it does not require another liberator. For that which has no reason to be bound, by what is the validity of liberation proven? If one recognizes the suchness of self-liberation within and knows how to relax, then all parts that are unpredicted and engage in the realm of skillful conceptualization will also be liberated due to having no inherent existence. As it says in the "Six Spaces": "These phenomena that appear in this way, like a snake's knot self-liberating, are liberated and perfected in their own place." Third, the characteristic of direct liberation is: the moment of mind, and the gaze of the eyes, liberating through the key of the great descent. As it says in the "Essence of Earth": 'Through the great gaze of direct liberation.'
Tibetan
།སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་ཀ་གྲོལ། །ཞེས་སོ། །དེའང་འདི་ལྟར་མཐོང་ཡུལ་ལ་མིག་ཤེས་གཉིས་ཅེར་གྱིས་ཟུག་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་རང་ལ་གཟུགས་སུ་སྣང་བའི་སྤྲོས་པ་ཆོད། ཤེས་པས་གཟུགས་ལ་མ་འབྱར་བས་མིག་གིས་སྣང་ཡུལ་མི་འཛིན། སྣང་བས་ཤེས་པ་ལ་མ་གོས་ཀྱང་སྣང་ཡུལ་གང་དུའང་མ་སོང༌། སྣང་བ་སྣང་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་བས་གཏད་ཡལ་གང་དུའང་མི་འཛིན་པ་ལ་མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཚོར་བ་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་ཤིང་ལུང་དང་ཡང་མི་འགལ་བའི་ཚུལ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ཐོག་བབས་ཆེན་པོའི་སེམས་ཉིད་ལ། །སྣང་བ་ཐད་ཀར་རང་སར་དག །ཅེས་སོ། །ཚུལ་ དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བས་སྒྲ་ཐོས་སམ། ལྕེས་རོ་མྱོང་ངམ། སྣས་དྲི་ཚོར་རམ། ལུས་ལ་རེག་པ་འདུས་སམ། ཡིད་ཀྱི་རེག་པ་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཅན་ཁོལ་བུ་བའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་ལ་བསླབས་པས་ཁོལ་བུའི་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཐད་ཀར་ཅེར་གྲོལ་ལ་སོང་ནས་མཐར་གྱིས་བག་ཆགས་ཀྱིས་བགོས་པའི་སྣང་ཡུལ་ཆོས་ཅན་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཅེར་གྲོལ་དུ་དག་པ་སྟེ་མདའ་སྣུན་གྱིས། བཅིངས་པ་དག་ནི་ཕྱོགས་བཅུར་འགྲོ་བར་བརྩམས། །ཐོངས་པར་གྱུར་ན་མི་གཡོ་བརྟན་པར་གནས། །གོ་ལྡོག་རྔ་མོང་ལྟ་བུར་བདག་གིས་རྟོགས། །བུ་ཁྱོད་ནམ་ཀྱང་རང་ལ་ཅེར་གྱིས་ལྟོས། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་མཐའ་གྲོལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ཆ་ནས་ཡོད་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཀྱང༌། འགག་མེད་ཀྱི་ཆ་ནས་མེད་མཐའ་ལ་མི་གནས། རྒྱུན་མི་ཆད་པས་མེད་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཀྱང་རྟག་དངོས་མ་ཡིན་པས་ཡོད་མཐའ་ལ་མི་གནས་ལ། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་མི་འདུ་བས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་ཤེས་བྱས་ཁ་ཚོན་མི་ཆོད་པ་སྟེ། རྩལ་རྫོགས་ལས། མཐའ་དང་བྲལ་བས་གྲོལ་ཞེས་བྱ། །ཞེས་དང༌། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། མཚོན་ཚིག་དུ་མའི་སྤྲོས་དང་བྲལ། །སྔགས་ལས་མ་སྐྱེས་ཡེ་རྫོགས་ཉིད། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཡོངས་སུ་བྲལ། །ལྟ་བསྒོམ་དྲི་མ་ཀུན་དང་བྲལ། །མཐའ་དང་ དབུས་སུ་དམིགས་པ་མེད། །རྣམ་པ་མེད་ཅིང་ཡུལ་རྣམས་མེད། །ཅེས་སོ། །དེའང་ཚུ་རོལ་འཁོར་བ་ལ་མི་གནས་པས་སྣང་བཏགས་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ། ཕ་རོལ་མྱང་འདས་ལ་མི་གནས་པས་ཆོས་ཉིད་རང་མལ་ན་མི་གཡོ། གཉིས་ཀའི་བར་གྱི་སློབ་པའི་ལམ་གསུམ་མི་དམིགས་པས་དུས་གསུམ་དང་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། །དེ་དག་བར་ན་མི་གནས་པ། །དུས་རྣམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ།
Chinese
佛与有情皆解脱。如是，当眼识与所见境相遇，在最初的刹那，显现为色相的戏论便已止息。由于识不执着于色，眼便不执取所见之境。显现不染着于识，亦不落入任何所显之境。显现于显现之初即已解脱，不执着于任何对境或散乱，此乃通过眼根的聚合而产生的触缘，从而证悟到不可得的感受，此种方式与经论亦不相违。于《虚空藏六法》中云：“于如雷霆般的心性中，显现直截于自身解脱。”如是。 同样，当耳朵听到声音，舌头尝到味道，鼻子嗅到气味，身体感受到触碰，以及仅是意根的触碰所产生的有法之空性状态，通过对所有这些状态的修习，各种不同的空性显现便会直接解脱，最终，由习气所区分的显现境，即有法之总相，也会清净为直接解脱，如箭之迅疾。束缚之物开始向十方散去，一旦解脱，便稳固不动。我如理解反刍之骆驼般理解此理。孩子，你应当时刻内观自心。如是。第四，边解脱之相为：从无生之角度，虽已从有边解脱，然从不灭之角度，亦不住于无边。虽因相续不断而从无边解脱，然因非恒常实有，亦不住于有边。虽非二者，亦不归于一，故无法以中观之理进行决断。于《功德藏》中云：“因离于边故，称之为解脱。”又于《虚空藏六法》中云：“离于众多表诠之词句，非由咒生而本自圆满。远离诸因与缘，远离见修之垢染。无有边与中之执着，无有相亦无有境。”如是。此乃不住于轮回此岸，故从一切显现执着中解脱。不住于涅槃彼岸，故法性于自性中不移。由于不可得二者之间的三种学道，故已超越三时与一切所知境。于《现观庄严论》中云：“非此岸彼岸，不住二者间，知时皆平等，是为般若度。”如是。
English
Both Buddhas and sentient beings are liberated. Thus, when the eye consciousness encounters the visible object, in the very first moment, the proliferation of appearance as form ceases. Since consciousness does not cling to form, the eye does not grasp the visible object. Appearance does not become tainted by consciousness, nor does it fall into any appearing object. Appearance is liberated in the very moment of appearing, not clinging to any object or distraction. This is how, through the aggregation of the eye faculty, the feeling of being unfindable arises, and this way does not contradict the scriptures. In the Klong Drugpa it says, "In the mind itself, like a great thunderbolt, appearances are directly liberated in their own place." Thus. Similarly, when the ear hears sound, the tongue tastes flavor, the nose smells odor, the body feels touch, and even the mere touch of the mind produces the state of emptiness of phenomena, by practicing all these states, the various empty appearances will be directly liberated, and eventually, the characteristics of the general appearance of phenomena, which are divided by habitual patterns, will also be purified into direct liberation, like the swiftness of an arrow. The bound things begin to scatter in ten directions, and once liberated, they remain stable and unmoving. I understand this like a ruminating camel. Child, you should always look inward at your own mind. Thus. Fourth, the characteristic of liberation from extremes is: from the aspect of non-origination, although one is liberated from the extreme of existence, from the aspect of non-cessation, one does not abide in the extreme of non-existence. Although one is liberated from the extreme of non-existence because of the continuous stream, one does not abide in the extreme of existence because it is not permanent and real. Although it is not both, it does not merge into one, so it cannot be decided by the reasoning of Madhyamaka. In the Tsal Dzog it says, "Because it is free from extremes, it is called liberation." Also, in the Klong Drugpa it says, "Free from the proliferation of many expressive words, not born from mantra but primordially complete. Completely free from causes and conditions, free from the defilements of view and meditation. There is no fixation on the edge and center, there is no appearance and no object." Thus. This is not abiding in the shore of samsara, so it is liberated from all clinging to appearances. Not abiding in the shore of nirvana, so the nature of phenomena does not move in its own place. Because the three paths of learning between the two are unattainable, one has gone beyond the three times and all knowable objects. In the Abhisamayalankara it says, "Not this shore, not that shore, not abiding between the two, knowing that all times are equal, this is called prajnaparamita." Thus.