Tibetan
ཉིད་དང༌། །གསལ་བ་འོད་ཀྱི་སྣང་བ་དང༌། །ཡེ་ཤེས་རིག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གསུམ། །དེ་གསུམ་འཛོམ་པས་དབྱིངས་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་རང་བཞིན་མི་འགྱུར་བས་སྟོབས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན། དབྱིངས་སྣང་རིག་པ་དང་རྟེན་བརྟེན་པར་འབྲེལ་ཡང་ངོ་བོ་ལ་བདག་ཏུ་མི་འཛིན། སྟོང་པ་ཉི་ཚེ་བ་མ་ཡིན་པ། བློའི་དངོས་པོ་དང་དྲན་པའི་རང་ཡུལ་ ཟད་པས་འཁོར་བ་གཞི་མེད་དུ་མཚན་ཉིད་ཆད་ཀྱང་བེམ་སྟོང་ལྟར་མ་སོང་ལ། མྱང་འདས་ཀྱི་གཞི་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་སྟེ་སྒྲོན་མ་འབར་བ་ལས། རང་བཞིན་སྣང་བ་མ་འགགས་པས། །བློ་དངོས་དྲན་པ་ཀུན་ཟད་དེ། །སྣང་བ་རང་དག་དབྱིངས་སུ་ནི། །རྟོག་པ་མེད་པའི་རིག་པ་ཡང༌། །མི་གཡོ་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་པས། །ཐམས་ཅད་མཉམ་པའི་དབྱིངས་སུ་ཡང༌། །ཡེ་ནས་རྣམ་རྟོག་ཟད་པར་ནི། །རང་བཞིན་རྣམ་དག་དབྱིངས་སུ་གནས། །བརྗོད་ཅིང་སྣང་ཚིག་གཉིས་མེད་པས། །ཕྱི་དང་ནང་མེད་དབྱིངས་སུ་ཡར། །རང་དལ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་གནས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལྷུན་གྲུབ་འདུས་མ་བྱས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་མ་རྟོག་བཞིན་དུ་དབྱིངས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སྟོང་པ་ཉི་ཚེ་བ་ནི་རྟག་ཆད་ཀྱི་འཕྲང་ལས་མ་གྲོལ་ཞིང་མཐའ་བྲལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་དང་ཤིན་ཏུ་རིང་བའི་ཚུལ་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་སྟོན་ན་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་གནས་གསལ་བ་ལས། དབྱིངས་གཞིར་མ་རྟོགས་སྟོང་པར་བལྟ་བ་དང༌། །སྟོང་པ་ཉི་ཚེ་དབྱིངས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན། །རྟག་ཆད་ཉིད་དེ་མཐའ་བྲལ་དོན་དང་འགལ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་སེམས་ ཅན་རྣམས་དབང་མེད་དུ་མི་གྲོལ་བ་ཅིས་ལན་སྙམ་ན། རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་དབྱིངས་དེ་གློ་བུར་བའི་མ་རིག་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྒྲིབ་པས་བསླད་ཅིང༌། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་གནས་ལ་རིང་དུ་གོམས་པས་ཡུལ་དང་དོན་དང་སེམས་སུ་བག་ཆགས་ནས་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་འཁོར་བའི་འཁྲུལ་འཁོར་བཀོད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཀུན་གཞི་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་བརྒྱད་པོས་རིག་པའི་ཆ་ལ་མ་རིག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་སེམས་ཞེས་འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་གནས་པ་དེའང༌། རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་ན་སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་གཉིས་རིག་པ་རང་མལ་ལས་གཡོས་པས་གཟུང་འཛིན་གྱི་གཟེབ་ལ་ཐེབས་པ་དང༌། གཤིས་ལས་མ་འཁྲུལ་བའི་རང་གསལ་རྒྱ་ཡན་དུ་གྲོལ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྔ་མ་ལས། སེམས་ཅན་སེམས་དང་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་གཉིས། །རིག་པ་ཁོལ་བུ་རྒྱ་ཡན་
Chinese
自性，明亮的光明现象，以及智慧觉性的行境三者，这三者聚合即称为法界。正如所说。而且，自性不变，因此本来就具有力量等功德。法界、显现和觉性虽然与所依和能依相关联，但在本体上并不执着为我。不是虚无的空性。由于心之事物和念头之自境耗尽，轮回在无根的基础上断绝了体性，但并非如顽空一般。由于涅槃的基础本来就是自然成就的，因此称为自性光明、如来藏的法界，如灯燃烧一般。自性显现未曾止息，心之事物和念头全部耗尽，显现自净于法界中，无分别的觉性也，不动而知晓平等性，于一切平等的法界中也，本来就已耗尽分别念，安住于自性清净的法界中，由于言说和显现二者不成立，内外皆无而升华于法界中，安住于广大的自在状态中。正如所说。如此这般的自然成就、无为的法界，虽然极其清净、无分别，但执着法界为我的虚无空性，并未从常断的险境中解脱，如果以远离边见的圆满大义和极其遥远的方式，通过上师的口诀来揭示，那么从基、道、果的层面来阐明，从法界的基础开始不理解而视为空性，将虚无的空性执着为法界之我，这本身就是常断见，与远离边见的意义相违背。正如所说。既然如此，那么众生为何无法自主解脱呢？这是因为，自性清净的法界被突如其来的无明和能取所取的障碍所染污，并且长期习惯于遍计所执的境地，因此在境、义和心中留下习气，从而在实际上并不存在的情况下，显现出轮回的幻轮。像这样，依赖于阿赖耶识的八识，将觉性的一部分执着为无明，因此被称为遍计所执的心，安住于具有轮回体性的状态中。然而，在证悟者看来，众生和佛陀二者，都是由于觉性从其本位上动摇，落入了能取所取的陷阱，以及未曾偏离本性的自明解脱的差别而已。正如前者所说，众生的心和佛陀的意，觉性如脱缰之马。
English
The very nature, the clear appearance of light, and the three spheres of activity of wisdom and awareness. The combination of these three is called the Dharmadhatu. As it is said. Moreover, since the nature is immutable, it inherently possesses qualities such as power. Although the Dharmadhatu, appearance, and awareness are related as the basis and the dependent, they do not grasp at a self in their essence. It is not a nihilistic emptiness. Although the nature of samsara is cut off at its root because the objects of the mind and the self-realm of memory are exhausted, it does not become like a blank void. Since the basis of nirvana is spontaneously established from the beginning, it is called the Dharmadhatu of self-luminous Sugatagarbha, like a burning lamp. Since the appearance of self-nature is unceasing, all objects of mind and memory are exhausted, appearance is self-purified in the Dharmadhatu, and even the non-conceptual awareness, knowing the immovability and equality, also in the Dharmadhatu of complete equality, from the beginning, conceptual thoughts are exhausted, abiding in the Dharmadhatu of self-nature purity. Since speech and appearance are non-dual, there is neither outer nor inner, rising up in the Dharmadhatu, abiding in a state of great ease. As it is said. Such a spontaneously accomplished, uncompounded Dharmadhatu, although extremely pure and non-conceptual, the nihilistic emptiness that grasps at the Dharmadhatu as self, has not been liberated from the dangers of permanence and annihilation, and if the meaning of the great perfection that is free from extremes and extremely distant is revealed through the oral instructions of the guru, then from clarifying the state of the base, path, and fruit, from the basis of the Dharmadhatu, not understanding and viewing it as emptiness, grasping at nihilistic emptiness as the self of the Dharmadhatu, this itself is the view of permanence and annihilation, which contradicts the meaning of being free from extremes. As it is said. If that is the case, then why are sentient beings unable to liberate themselves involuntarily? This is because the Dharmadhatu of self-nature purity is defiled by the adventitious obscurations of ignorance and grasping, and having long been accustomed to the state of complete imputation, therefore, habits are left in objects, meanings, and mind, so that even though they do not actually exist, the illusion of the wheel of samsara appears. In this way, the eight consciousnesses that rely on the alaya consciousness, impute ignorance to the aspect of awareness, and therefore it is called the completely imputed mind, abiding in a state that has the nature of samsara. However, in the eyes of those who have realized, the difference between sentient beings and Buddhas is only that awareness has moved from its natural state, falling into the trap of grasping and what is grasped, and the self-luminous liberation that has not deviated from its nature. As the former said, the mind of sentient beings and the intention of the Buddhas, awareness is like a wild horse.
Tibetan
ཁྱད་པར་ཏེ། །ཡུལ་གཅིག་ཡིད་བྱེད་འདུ་ཤེས་གཟེབ་ལ་ཐེབས། །ཁམས་གསུམ་སེམས་གསུམ་རང་རང་དམིགས་དང་བཅས། །དེ་ལས་རྣམ་འདས་ཕྱོགས་དང་རིས་མེད་པ། །མཁའ་ལྟར་དག་པ་རྒྱལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ལགས། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐལ་པ་དང་དབང་པོ་ཡང་རབ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་གི་ས་བོན་རྒྱུད་ལ་ ཐེབས་པའི་མོད་ལ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་པ་དང༌། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དོན་ལྷུན་གྲུབ་འདུས་མ་བྱས་པའི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་གང་ཞིག་སྔར་བཤད་པའི་གཞི་དབྱིངས་ཁྱད་ཆོས་དྲུག་ལྡན་གྱི་གནས་ལུགས་སུ་རྟོགས་ནས་དེའི་ངང་ལ་མི་གཡོ་ན་ལྟ་བསྒོམ་དུ་མ་རོ་གཅིག་ཏུ་ལ་བཟླ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཐལ་འགྱུར་ལས། གཞི་ལ་ཡུལ་མེད་རྟོགས་པས་ཆོག །དེ་ཙམ་ཉིད་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །སལ་ལེ་སིང་ངེ་ཝལ་ལེ་བ། །སྤྲིན་མེད་སྟོན་ཀའི་ནམ་མཁའ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་མཐའ་གྲོལ་ཀློང་ཡངས་ཆེན་པོ་ལ་གོམས་སུ་འཇུག་པ་ཙམ་ལ་དབྱིངས་ཀྱི་ལམ་ཆོས་ཉིད་གཅིག་པ་ཞེས་འབྲས་མིང་རྒྱུ་ལ་བཏགས་པའོ། །དབང་པོ་འབྲིང་གི་གོ་ཡུལ་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱས་ནས། དབྱིངས་དེའི་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་སེལ་ཐབས་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་རང་གི་མོས་གུས་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྟེན་པའི་དབང་བཞིའི་རིམ་པས་རྒྱུད་སྨིན་ཅིང༌། ཟབ་མོའི་གདམས་པས་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེར་འབྲེལ་པ་ལ་གོམས་སུ་བཅུག་པས་དབྱིངས་ཀྱི་སྒྲོན་མའི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བའི་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལེགས་ པར་ངོ་འཕྲོད་ཅིང་རྟོགས་པ་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྒྱལ་བའི་ཞབས་ཀྱིས། འདུས་མ་བྱས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ལ། །སྟོབས་སོགས་དབྱིངས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་དང༌། །གློ་བུར་རྣམ་དག་དྲི་བྲལ་ཡོན་ཏན་ལྡན། །འདི་གཉིས་དབྱེ་བ་མ་ནོར་ཤིན་ཏུ་གཅེས། །གཞི་ཡི་ཆོས་སྐུ་སྟོབས་སོགས་ཡོད་སྨྲ་ཡི། །དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཡོན་ཏན་དེ་ལྟ་མིན། །དྲི་བཅས་དྲི་མེད་སྐབས་ཡིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ལྷུན་གྲུབ་དབྱིངས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་ནི། །མངོན་གྱུར་འབྲས་བུའི་ཡོན་ཏན་ལ་ལྟོས་ནས། །གཞི་དང་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་གཉིས་དག་ལས། །དབྱིངས་འདི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པ་ཅན། །གཞི་ཡི་ཆོས་སུ་མཁས་པས་རིག་པར་བྱ། །ལམ་ནི་དབྱིངས་ཀྱི་དྲི་མ་སེལ་བ་སྟེ། །དབང་བཞིས་སྨིན་པའི་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེར་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་སྟེ། །ཟབ་མོའི་གནད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་ལེན་པར་འ
Chinese
特殊之处在于：当一个境、作意、感觉落入概念的匣子时，三界、三心各自带有目标。超越这些，没有方向和界限，如虚空般清净，是胜者的智慧。因此，对于那些根器和能力都非常优秀的人来说，当灌顶的种子落入相续的那一刻，就领悟了金刚乘的究竟意义，以及不退转法轮的意义，自然成就、非造作的界，极其清净，即先前所说的具有六种特点的基界之实相，并安住于此而不动摇，这就是所谓的将见修行融为一体。如《现观庄严论》中说：证悟基无境即可，仅此即是法身。洒然、明朗、坦荡，如无云的秋空。因此，仅仅是习惯于自性大圆满的智慧，无边解脱的广阔虚空，就被称为“界之道，法性一味”，这是将果位的名称安立于因位。了解了中等根器的修行之处后，清除该界中暂时性污垢的方法是，依靠各自的虔诚和圆满的善根，以及上师特殊的加持，通过四种灌顶的次第使相续成熟，并通过甚深口诀使空性和慈悲相结合，从而习惯于此，使界之灯的实相，即觉性菩提心，得到良好地认识和证悟，这就是所谓的见。如胜者的足迹所说：未造作的界极其清净，力量等界之功德本已具足，暂时性的清净，无垢的功德具足。这两者的区别，不混淆非常重要。基之法身说力量等存在，具足两种清净的功德不是那样。有垢和无垢是场合不同，因此，自然成就的界之功德，以及显现的果位功德，依赖于此，从基和果的两种状态中，这个界是自性清净的，智者应当了知。道是清除界之污垢，通过四灌成熟的觉性菩提心，是空性和慈悲双运，通过甚深要诀来修持。
English
The distinction is that when a single object, attention, and perception fall into the box of concepts, the three realms and three minds each have their own objects. Transcending these, without direction or limitation, pure like the sky, is the wisdom of the Victors. Therefore, for those with excellent faculties and abilities, the moment the seed of empowerment falls into their being, they realize the ultimate meaning of the Vajrayana, and the meaning of the irreversible wheel of Dharma, the spontaneously accomplished, unconditioned realm, utterly pure, which is the reality of the ground-realm with six characteristics previously described, and remaining unmoving in that state, this is called integrating view, meditation, and action into one taste. As it is said in the Prasangika: "Realizing the ground is without object is sufficient; from just that, the Dharmakaya. Clear, bright, and open, like the cloudless autumn sky." Therefore, merely becoming accustomed to the wisdom of the Great Perfection of Naturalness, the vast expanse of boundless liberation, is called "the path of the realm, the single nature of reality," which is applying the name of the result to the cause. Having understood the place of practice for those of middling faculties, the method for clearing the adventitious stains of that realm is to rely on one's own devotion and the accumulation of virtuous roots, as well as the special blessings of the Guru, to ripen the being through the sequence of the four empowerments, and to become accustomed to linking emptiness and compassion through profound instructions, so that the reality of the lamp of the realm, which is awareness, Bodhicitta, is well recognized and realized, this is called view. As the feet of the Victorious Ones said: "In the unconditioned realm, utterly pure, powers and other qualities of the realm are inherently present, and adventitious purity, stainless qualities are present. Distinguishing these two without confusion is extremely important. The Dharmakaya of the ground says that powers and others exist, but the qualities of the two purities are not like that. With stains and without stains are different occasions, therefore, the qualities of the spontaneously accomplished realm, and the qualities of the manifest result, depend on this, from the two states of ground and result, this realm is naturally pure, the wise should understand. The path is clearing the stains of the realm, awareness Bodhicitta ripened by the four empowerments, is the union of emptiness and compassion, and is practiced through profound key points."