Tibetan
ན་པོའམ། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལྟ་གྲུབ་ལ་འདོད་ཞེན་དང་སྙམ་བྱེད་ཙམ་དུ་ཁ་འཛིན་ཡང་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་ངོས་ནས་འདྲ་ལ་མ་ཡིན་པ་འཁོར་བའི་སེམས་འབའ་ཞིག་པ་ཅན་ལས་མ་འདས་པ་ཤ་སྟག་ཏུ་སྣང་བས་དེའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱ་བའང་འདི་ལྟར་འབྲས་བུ་ཆེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཐེས་ཕུར་དུ་ཐེབས་ནས་གཏིང་གསལ་གྱི་རང་མདངས་མ་རྙེད་ན། དབང་པོའི་ཡུལ་རྒྱུན་འགགས་པའི་ཤེས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྟོང་ལ་མ་འགགས་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བརྟན་པ་ལས་ནམ་མཁའ་ མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སེམས། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་གོམས་པས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ན་སེམས་ཙམ་པའི་གསལ་སྣང་མཐའ་ཡས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཀྱང༌། ཚོགས་དྲུག་གི་དངས་འགགས་པ་བརྟན་པ་ལས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སེམས། དེ་ལྟར་གོམས་པ་ལས་སེམས་ཙམ་དུ་ཤེས་པའི་ཚོར་བ་ཕྲ་མོ་དེ་ཡང་ནུབ་ནས་གཉིད་འཐུག་ལྟར་གང་དུའང་མི་མཐོང་བ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཙམ་དུ་འཛིན་པའི་སེམས་དེ་ཡང་ཡོད་མེད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་མི་རྟོག་པ་སྟུག་པོར་འབྱམས་པ་ནི་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱ་སྟེ་སྲིད་རྩེའི་སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་བཞི་པོའི་སེམས་གང་ལ་གོམས་པའི་ངང་དུ་ཚེའི་དུས་བྱས་ན་གཟུགས་མེད་བཞི་པོ་དེ་དང་དེར་སྐྱེའོ། །གསུམ་པ་འགོག་པ་ནི། ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་བཀག་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་འགོག་པའི་ཏིང་འཛིན་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་སེམས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་གཏན་འགགས་པའི་རུམ་དུ་རིག་ཆའི་ཡོན་ཏན་བག་ལ་ཞར་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབྱེ་ན་བློ་ངོའི་དཔྱད་པས་བརྟགས་ནས་འགོག་པ་དང༌། མ་བརྟགས་པ་རྟོག་བྲལ་གྱི་ངང་ལ་འཇོག་པ་སོ་སོར་བརྟགས་མིན་གྱིས་འགོག་པའོ། །དང་པོ་ནི་ འཇུག་འགྲེལ་ལས། འདིར་འགོག་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་འགོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཀྱང་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ནས་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབྱུང་བ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། རྟག་ཏུ་འགོག་པར་རྟོགས་པའི་བསམ་གཏན་ཡིན་མོད་ཀྱི། །འགྲོ་བ་མགོན་མེད་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ལྷག་པར་སྐྱེ། །ཞེས་སྔར་ཡང་དྲངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་དགུ་པོ་དེ་དག་ནི་ལས་དང་པོ་པ་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་རང་དབང་མེད་ཅིང༌། དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་དེ་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ཟིན་ན་གནས་སྐབས་སུ་དངོས་པོ་ལ་བདེན་ཞེན་ལྡོག །ཉོན་མོངས་པ་མངོན་གྱུར་པའི་མགོ་ནོན། སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་མཐར་གྱིས་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པ་ལས་དངོས་དང་དངོས་མེད་ཀྱི་ཡིད་དཔྱོད་བློའི་མདུན་ན་མི་གནས་པའི་དོན་སྤྲོས་བྲལ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་འགྲོ་བའི་ཚུལ་སྡུད་པ་ལས། བསམ་གཏན་གྱིས་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་སྨད་པ་འདོར། །རིག་དང་མངོན་པར་ཤེས་དང་ཏིང་འཛིན་མངོན་པར་བསྒྲུབ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ ཡོངས་ཤེས་ནས། །ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པ་ལས་ཡང་དག་འདའ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །མདོར་ན་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང༌། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་བསྒོམ་པའི་བསམ་གཏན་གཉིས་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་གཞལ་ན་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལས་མེད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང༌། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ན་གནམ་ས་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་ཞུགས་པས་བསམ་གཏན་གྱི་གནས་སྐབས་ན་གཞི་བཞག་གི་གནས་ལུགས་སེམས་ཀྱིས་ལམ་དུ་བྱེད་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་རིག་ཐོག་ཏུ་སྤྲོས་པ་རང་ཞིག་ལ་སོང་བ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱེད་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་སྣང་བས་ཤེས་པ་ལ་མ་གོས་ཤེས་པ་སྣང་ཐོག་ཏུ་མ་ལྟུང༌། བར་དུ་སྐྱེ་མེད་ལ་མི་འཛིན་པས་སྣང་ཤེས་འབྲེལ་དོན་ཆད་ནས་གཟུང་འཛིན་ཡུལ་མེད་དུ་ཕྱལ་ལེ། རང་བཞིན་གསལ་དངས་ཕྱེད་ཀྱང་རྩེ་གཅིག་གི་རྟོད་ཕུར་མེད་པ། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ལས་འདས་ཀྱང་རིག་པ་རང་གསལ་དུ་མི་འགག་པའི་རྒྱ་གྲོལ་འཛིན་མེད་ཀྱི་དགོངས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ངང་ན་རིག་པ་ཟང་ཐལ་རྗེན་པར་འདུག་པ་ལ་བསལ་བཞག་དང་སྤྲོ་བསྡུ་མི་དགོས་པས་འཆར་རམ། གནས་སམ། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་གསུམ་གྱི་དྲན་པ་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་འབབ་པ་ལྟ་བུའི་རེང་བུ་སྐད་ཅིག་མ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ སྔ་ཕྱིར་འབྲེལ་བའི་བག་ཆགས་གསོག་ལོང་མེད་པས་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་ཆུ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་ལྟ་བུའི་ངང་མ་ཤོར་བ་ཁམས་གསུམ་རིགས་དྲུག་ཏུ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཟད་པས་བློ་འདས་ཀྱི་མལ་དུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བཙན་ས་ཟིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཐལ་འགྱུར་ལས། མ་གོལ་གནས་པའི་བསྒོམ་པ་ནི། །དབང་པོའི་སྒོ་རྣམས་གསལ་བ་ལ། །ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པར་མ་འགྱུས་པ། །ཤེས་པ་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་ཡིད། །ཕྱིར་ལ་ཤོར་བ་མེད་པ་ཉིད། །ཅེས་དང༌། མཚན་ཉིད་སྟོང་གསལ་རིག་པ་ལ། །རང་བཞིན་གང་དང་མ་འདྲེས་པ། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་མཐའ་ཟད་དང༌། །ཆོས་ཉིད་རང་ངོ་དག་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱིས་དེའི་གོལ་ས་བཅད་པའི་ཚུལ། རྟོག་པ་ཡུལ་དང་འབྲེལ་ན་ཐ་མལ་ཏེ།
Chinese
或者，对于大圆满的见解，只是口头上执着于喜爱和自以为是，但从证悟的方式来看，虽然相似却并非如此，因为它们没有超出轮回的唯一心识的范畴，所以必须确定它的自性，就像这样，如果不能一心一意地专注于大果禅定，从而找到深邃明澈的自性光芒，那么，感官的对境之流停止的觉知，就像虚空一样空旷，如果只是执着于没有停止的自性，那么就是虚空无边识处的心。习惯于此，在心识的层面，虽然会想到唯识宗的无边显现，但是，如果六识的清明停止变得稳固，那就是识无边识处的心。像这样习惯之后，即使是唯识宗的微细觉受也会消失，就像沉睡一样，什么也看不见，这就是什么都没有的心。像这样，执着于什么都没有的心，对于存在与不存在都无法确定的状态进行意念，就会陷入浓厚的无分别状态，这就是非有非无处，也就是有顶天的心。像这样，如果习惯于这四种心识中的任何一种，在临终时，就会转生到相应的四无色界。第三个是灭尽：通过阻断感觉和概念，就能获得灭尽世间感觉和概念的禅定，这意味着心识的戏论完全停止，而觉性的功德则潜藏其中。区分而言，有通过理智的分析来考察后进行阻断，以及不进行考察，安住在无分别的状态中，也就是通过是否考察来区分阻断。第一个，如《入行论释》中所说：“此处的阻断是为了阻断心识的戏论。”第二个，虽然法性不进行分别，但从自性智慧的角度来看，由于无有对境的慈悲心持续不断，所以会利益众生，如《入行论》中所说：“虽然总是处于灭尽的禅定中，但对于无依无靠的众生，会生起更大的慈悲心。”就像之前引用的那样。像这样，这九种禅定的心识，对于初学者来说，没有不产生的自主权，而且，如果产生了这样的心识，并被特殊的方法所摄持，那么暂时会对事物产生真实的执着，烦恼现行的开
English
Or, with regard to the view of Dzogchen, merely holding onto it verbally with fondness and self-importance, but from the perspective of the way of realization, although similar, it is not so, because they do not go beyond the category of the single mind of samsara. Therefore, it is necessary to ascertain its nature. Like this, if one cannot single-mindedly focus on the great-fruit samadhi, thereby finding the deep, clear, self-luminous radiance, then the consciousness of the cessation of the flow of sense objects is like the sky, empty. If one merely clings to the nature of non-cessation, then it is the mind of the sphere of infinite space. By becoming accustomed to this state, in the aspect of consciousness, although one may contemplate the infinite clarity of the Mind-Only school, if the clarity of the six aggregates ceases and becomes stable, then it is the mind of the sphere of infinite consciousness. By becoming accustomed to this, even the subtle feeling of knowing as Mind-Only will vanish, and like a deep sleep, nothing will be seen, which is the mind of nothingness. Like this, the mind that clings to mere nothingness, by contemplating that it is not established as either existent or non-existent, one will be overwhelmed by a dense non-conceptual state, which is called the sphere of neither existence nor non-existence, which is the mind of the peak of existence. Like this, if one becomes accustomed to any of these four minds, at the time of death, one will be born in the corresponding four formless realms. The third is cessation: By blocking feelings and perceptions, one obtains the samadhi of ceasing worldly feelings and perceptions, which means that the elaborations of the mind are completely stopped, and the qualities of awareness are latently carried along. In terms of distinctions, there is cessation through examining after investigating with intellectual analysis, and non-investigation, abiding in a non-conceptual state, which is cessation distinguished by whether or not there is investigation. The first, as stated in the commentary on the "Entering the Middle Way": "Here, cessation is for the purpose of ceasing the elaborations of the mind." The second, although the nature of reality does not conceptualize, from the aspect of self-existing wisdom, because the compassion without an object of focus is continuous, it benefits sentient beings, as stated in the "Entering the Middle Way": "Although one is always in the samadhi of cessation, greater compassion arises for beings who are without protectors." As quoted earlier. Like this, these nine minds of samadhi, for beginners, do not have the autonomy not to arise, and if such a mind arises and is seized by a special method, then temporarily the clinging to the truth of phenomena will be reversed, the outbreak of afflictions...
Chinese
哦！再者，生起眼等神通，逐渐达到自性圆满大圆满的胜观智慧，从真实的胜观智慧中，对于有实和无实的分别念，不存于意识之前，现量证悟离戏自然之智慧，从而成为获得一切种智之因的道理归纳为：以禅定则舍弃对欲妙的贪恋，成就明觉和神通及三摩地，以智慧则完全了知诸法之自性，从而完全超脱三界。如是说。总而言之，圣者们所证悟之智慧，与凡夫之修习禅定，二者若以分别识来衡量，似乎差别仅有少许，然于智慧之境，却有如天地般的差别，故须区分禅定之境中，以心将基础之安住方式作为道路，与智慧之境中，明觉之上戏论自灭二者之差别。如是，显现不染于觉性，觉性不落于显现之上，中间不住于无生，故显现与觉性之关联断绝，能取所取消融于无处，自性虽澄澈明朗，然无有专注之支撑，虽已超越八识聚，然觉性不灭于自明之境，于通脱无执之境界中，觉性赤裸坦然安住，无需扬弃与收放，故无论显现、安住，或非二者之三者，其忆念如河流般流淌，于刹那之短暂瞬间，因果前后相连之习气无有积累之空隙，故生起解脱同时，如水上绘画般不失其状态，轮回于三界六道之因已尽，故于超意识之境，已占据法性之要塞，是为超越之义。如是说：不住迷乱之禅修，于诸根门清明之时，不为意识之分别所动摇，以觉性本身来观察之意识，不向外散失。如是说。体性空明之觉性，与任何自性皆不相杂，能取与所取之边际已尽，法性自性清净。如是说。虽是如此，然断除其过失之处的方式：若分别念与对境相连，则为庸常。
English
Oh! Furthermore, generating eyes and clairvoyance, gradually reaching the perfect wisdom of the Great Perfection of self-nature, from the true wisdom of insight, for the conceptual mind of reality and unreality, not dwelling before consciousness, directly realizing the wisdom of self-arising free from elaboration, thereby becoming the cause of obtaining omniscience, the reason is summarized as: With meditation, one abandons the defilement of desire, accomplishes clarity, clairvoyance, and samadhi. With wisdom, one completely knows the self-nature of all dharmas, thereby completely transcending the three realms. So it is said. In short, the wisdom realized by the noble ones and the meditation practiced by ordinary beings, if measured by the discriminating consciousness, seem to have only a slight difference. However, in the realm of wisdom, there is a difference like heaven and earth. Therefore, it is necessary to distinguish between the state of meditation, where the mind takes the basic abiding as the path, and the state of wisdom, where the elaboration on clarity is self-extinguished. Thus, appearance does not stain awareness, awareness does not fall on appearance, and in between, there is no clinging to non-arising. Therefore, the connection between appearance and awareness is severed, and the grasper and the grasped dissolve into nowhere. Although the self-nature is clear and bright, there is no support for concentration. Although it has transcended the eight consciousnesses, awareness does not cease in the self-illuminating state. In the state of unobstructed non-attachment, awareness abides naked and bare, without the need for rejection or acceptance, expansion or contraction. Therefore, whether it is appearance, abiding, or neither of the two, the memory flows like a river. In the brief moment of an instant, there is no space to accumulate the habits of cause and effect connected before and after. Therefore, arising and liberation are simultaneous, like drawing a picture on water, without losing its state. The cause of samsara in the three realms and six realms is exhausted. Therefore, in the state beyond consciousness, the stronghold of Dharma-nature has been occupied, which is the meaning of transcendence. So it is said: The meditation that does not dwell in confusion, when the doors of the senses are clear, is not moved by the discrimination of consciousness. The consciousness that observes awareness itself does not scatter outwards. So it is said. The awareness of emptiness and clarity of essence is not mixed with any self-nature. The boundaries of the grasper and the grasped are exhausted, and the Dharma-nature is pure in its own essence. So it is said. Although it is so, the way to cut off its faults: If discrimination is connected with the object, it is ordinary.