Tibetan
ཉིད་ལས་མེད་རབ་ཏུ་རྒྱལ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་དོན་ལ་རྟོན་པ་ཚོགས་དྲུག་ལྷུག་པའི་གཤིས་མི་གཡོ། རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་མི་སོན་པ། རླབས་ཀྱིས་མ་དཀྲུགས་པའི་མཚོ་ལ་གཟའ་སྐར་གྱི་གཟུགས་བརྙན་བཀྲམ་པ་ལྟར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་བཞག་པས་ས་ལམ་འབྲས་བུའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འཐོབ་པ་ཡིན་པའི་ཚུལ་ཀུན་བྱེད་ལས། ཐོག་མ་ཐ་མ་དབུས་ཞི་ཞིང༌། །སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་ཞི་བ། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བདེ་ཆེན་ཏེ། །མཚུངས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །རང་གི་མཐུ་ཡིས་རིག་པ་ལས། །ཆོས་ནི་ གཞན་ལས་འབྱུང་མི་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གལ་ཏེ་ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་མ་ཟིན་ན་ཞི་གནས་རྐྱང་པ་ཙམ་ནི་ཀུན་གཞི་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་བདག་རྟོག་བག་ལ་ཉལ་ཡིན་པས་སྲིད་རྩའི་ཉེས་དམིགས་དྲུངས་ནས་འབྱིན་མི་ནུས་ཤིང་ཁམས་འོག་མར་ཡང་མི་ལྷུང་བས་ན་མི་གཡོ་བའི་ལས་ཀྱི་རང་གཟུགས་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་གང་གི་སེམས་དང་མཐུན་པའི་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་དུ་འཕེན་པ་ཙམ་ལས་དོན་གཞན་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་དེའི་གོལ་ས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སོ་སོའི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་ན། སྤྱིར་འཕགས་པའི་བསམ་གཏན་ནི་འབྲས་བུ་ཆེ་བའི་སེམས་ཀྱི་བར་མཉམ་དུ་ཐོབ་ཀྱང༌། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ནི་ཞི་གནས་འབའ་ཞིག་པའི་བདེ་བ་ལ་ཕྱོགས་ཏེ་སྟོང་ཆད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་དུ་བློའི་འཇུག་པ་ནུབ་པ་ལས་གང་དུ་སྐྱེ་འགྱུར་གྱི་ཁམས་དེ་པའི་སེམས་ཀྱི་སྲིད་རྩེར་འཕེན་ལ། འཕགས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་དང་བདག་གི་བར་གཟུང་དུ་མེད་པའི་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པས་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཆའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཚང་ཡང་དེ་དག་གི་སེམས་རང་མཚན་པར་མི་གནས་པས་ཁམས་གོང་མར་སྐྱེ་བ་ མི་འཛིན་ཀྱང༌། མི་ཆེ་བའི་སེམས་ཐོབ་ནས་འོག་མིན་གྱི་བར་དུ་མཐོང་བསྒོམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་གོང་མ་ཐོབ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡུམ་བར་མ་ལས། མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་བྱའོ། །ཞེས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡང་དབྱེ་ན། སྙོམས་འཇུག་དགུ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་དང༌། གཟུགས་མེད་བཞི། འགོག་པའི་སེམས་དང་བཅས་པ་དགུ་ལས། དང་པོ་བསམ་གཏན་བཞི་པོའི་སེམས་ལ་ཉེར་བསྡོགས་དང་དངོས་གཞི་གཉིས་ཡོད་པའི། ཉེར་བསྡོགས་ནི་སྦྱོར་བསམ་དངོས་གཞི་ཙམ་པོ་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྔ་མ་སྔ་མའི་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་ཉེར་བསྡོགས་སུ་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཡུམ་བར་མ་ལ
Chinese
您是无与伦比的胜利者！因此，依赖意义，六识的集合是自由自在且不动的。不追随表象，就像在未被波浪搅动的大海上显现星辰的倒影一样，安住于无自性中，就能获得地道果的所有功德。如《总集经》所说：初始、终结、中心皆寂静，有和涅槃寂静，自然成就的大乐，无与伦比的智慧，以自身的力量从觉性中，法不是从他处产生，不会改变。就像这样。如果未被殊胜的观慧智慧所掌握，那么仅仅是止住，就如同与阿赖耶识相似的潜在我执，无法从根源上拔除轮回的过患，也不会堕入下界，因此被称为不动业的自性，仅仅是将心投向与上二界任何一个相应的无色禅定中，没有其他意义。因此，为了了解其中的歧途，分别宣说各自心的特征。一般来说，圣者的禅定能够同时获得大果的心。然而，凡夫俗子仅仅倾向于止住的安乐，在如同虚空般的空寂状态中，心的作用消失，从而将心投向将要出生的那个界的有顶。而圣者则将一切法视为无我及我所，以观慧的智慧作为各自自证的特点，虽然具备无色禅定的三摩地功德，但由于这些心的自相不住留，所以不执着于上界的出生，即使获得了非大的心，也能通过获得上上的见道修道智慧，直至有顶，从而从轮回中解脱。如《中品般若经》所说：应次第修习九次第定。如此宣说。如果进行分类，九次第定即是四禅定、四无色定，以及灭尽定，共九种。其中，首先是四禅定的心，有近分定和根本定两种。近分定是加行定，根本定是仅仅的。如此，前前禅定的根本定，成为后后禅定的近分定，这种方式在《中品般若经》中...
English
You are the unparalleled victor! Therefore, relying on meaning, the collection of six consciousnesses is free and unmoving. Not following appearances, just as the reflections of stars appear on a sea undisturbed by waves, by abiding in selflessness, all the qualities of ground, path, and fruition are attained. As the Kunjed Gyalpo says: The beginning, end, and middle are all peaceful, existence and nirvana are peaceful, the spontaneously accomplished great bliss, the incomparable wisdom, from awareness by its own power, dharma does not arise from elsewhere, it does not change. Like that. If it is not grasped by the special wisdom of insight, then mere calm abiding is like the latent self-grasping that is similar to the alaya, unable to eradicate the faults of samsara from the root, and will not fall into the lower realms, therefore it is called the self-nature of immovable karma, merely projecting the mind into the formless samadhi that corresponds to either of the two upper realms, there is no other meaning. Therefore, in order to know the pitfalls therein, the characteristics of each mind are explained separately. In general, the meditation of the noble ones can obtain the mind of great fruit simultaneously. However, ordinary people only tend to the bliss of calm abiding, in a state of emptiness like the sky, the function of the mind disappears, thereby projecting the mind to the peak of existence of the realm in which they will be born. The noble ones, however, regard all dharmas as without self and self-belonging, with the wisdom of insight as the characteristic of their own self-awareness, although they possess the qualities of samadhi of the formless meditations, because the self-nature of these minds does not abide, they do not cling to birth in the upper realms, even if they obtain the non-great mind, they can attain higher and higher wisdom of the path of seeing and the path of cultivation up to the peak of existence, thereby liberating from samsara. As the Middle Length Prajnaparamita Sutra says: One should gradually engage in the nine successive absorptions. Thus it is taught. If classified, the nine successive absorptions are the four dhyanas, the four formless absorptions, and the cessation with mind, making nine. Among them, first, the mind of the four dhyanas has two, the preparatory stage and the actual stage. The preparatory stage is the practice of contemplation, the actual stage is merely that. Thus, the actual stage of the former dhyana becomes the preparatory stage of the latter dhyana, this way in the Middle Length Prajnaparamita Sutra...
Tibetan
ས། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའོ། །རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་ཙམ་དང་བཅས་པ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པའོ། །རྟོག་པ་ཡང་མེད་དཔྱོད་པ་ཡང་མེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་པའོ། །དགའ་བ་སྡུད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ། །ཞེས་པས་བསྟན་པ་ལྟར། བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་མཉམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་བློ་རྟོག་དང་བཅས་ཤིང༌། དེ་ཡང་གང་དུའང་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པའི་གསལ་སྟོང་གྱི་ ན་བ་ལ་དྲན་རྩིའི་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་དངོས་གཞི་མི་རྟོག་པ་སྐྱེ་ཞིང༌། ཐུན་རྗེས་དང་བར་མཚམས་ནི་རྟོག་དཔྱོད་དང་བཅས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་དངས་ཆ་ལས་ཕ་རོལ་མཐོང་བའི་སྤྱན་དང༌། སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་གནས་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའི་མངོན་ཤེས་ཀྱང་འཆར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བསམ་གཏན་ཆུང་ངུར་གོམས་པ་ལས་ཚངས་རིས། འབྲིང་དུ་གོམས་པས་ཚངས་པ་ཀུན་འཁོར། ཆེར་གོམས་པས་ཚངས་ཆེན་དུ་སྐྱེའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནི། དང་པོའི་སེམས་ཀྱི་དངོས་གཞི་བརྟན་པའི་ཉེར་བསྡོགས་རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་ཙམ་དང་བཅས་པ་ནི་སྦྱོར་བ། དེའང་ཅི་ཞིག་ནས་གསལ་སྟོང་དུ་ཤེས་པའི་དྲན་རྟོག་ཕྲ་མོའང་མེད་ཀྱང་རང་ངོའི་སེམས་དེ་ལ་ཉམས་མྱོང་གི་འཛིན་པ་དང་བཅས་པའི་གསལ་ལ་མི་རྟོགས་སྐྱེས་པ་ནི་དངོས་གཞིའོ། །དེ་ཉིད་ཆུང་ངུར་གོམས་པ་ལ་འོད་ཆུང༌། འབྲིང་གིས་ཚད་མེད་འོད། ཆེན་པོས་འོད་གསལ་དུ་སྐྱེའོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ནི། གཉིས་པའི་སེམས་ཀྱི་དངོས་གཞི་བརྟན་པའི་ཉེར་བསྡོགས་རྟོག་དཔྱོད་གང་ཡང་མེད་པའི་མི་རྟོག་པ་ཁྱད་པར་བ་ཉིད་སྐྱེ་བའི་དངོས་གཞིའོ། །དེ་ཉིད་ཆུང་ངུར་གོམས་པས་དགེ་ཆུང༌། འབྲིང་གིས་ ཚད་མེད་དགེ ཆེན་པོས་དགེ་རྒྱས་སོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་གནས་གསུམ་དང༌། འཕགས་པའི་ལྔ་ཡོད་པ་ལས། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ནི་གསུམ་པའི་སེམས་ཀྱི་དངོས་གཞི་བརྟན་པའི་ཉེར་བསྡོགས་ལས། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་དགའ་བདེ་སྔོན་ལས་ཆེས་ལྷག་པ་སྐྱེས་པ་ནི་བཞི་པའི་དངོས་གཞིའོ། །དེའང་གོམས་པ་ཆུང་ངུས་སྤྲིན་མེད། འབྲིང་གིས་བསོད་ནམས་སྐྱེས། ཆེན་པོས་འབྲས་བུ་ཆེར་སྐྱེའོ། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་ཆེའི་བསམ་གཏན་གྱི་དགའ་བདེའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཞི་གནས་རྐྱང་པ་ལ་གོལ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་མི་རྟོག་གཉིས་ཀའི་དངས་འགགས་ནས་གཟུགས་མེད་དུ་འཕེན་ལ། རྣམ་པར་སྣང་ཡང་དེ་ལ་རང་རྒྱུད་དུ་མི་འཛིན་པའི་ལྷག་མཐོང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་ཟིན་ན་འཕགས་པའི་གནས་གཞན་གཙང་མ་རིགས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེས
Chinese
萨。有分别和伺察的是初禅。没有分别只有伺察的是二禅。没有分别也没有伺察的作意是三禅。摄集喜乐的作意是四禅。如是所说，初禅是俱有令心入定的分别之智。而且是不分别任何事物而入定的明空之 状态，从具有忆念伺察的修习中生起不分别的正行。出定后和中间时段是具有分别伺察的。从那清澈的部分，也能生起能见他方的眼，以及了知前后世等的神通。像那样的小禅定习惯后，生于梵众天。习惯于中等禅定，生于梵辅天。习惯于大的禅定，生于大梵天。二禅是，初禅的心之正行稳固的近分定，没有分别只有伺察是修习。那又是什么呢？即使没有从任何事物而知晓明空的细微忆念分别，但生起具有对自心之体验执着的明而不分别的状态，是正行。那小禅定习惯后，生于少光天。中等习惯后，生于无量光天。大的习惯后，生于极光净天。三禅是，二禅的心之正行稳固的近分定，生起任何分别伺察都没有的特殊不分别之正行。那小禅定习惯后，生于少净天。中等习惯于 无量净天。大的习惯后，生于遍净天。四禅有异生位的三种和圣者位的五种。其中，异生位的是，从三禅的心之正行稳固的近分定中，生起比以前更强烈的乐明不分别的喜乐，是四禅的正行。那小禅定习惯后，生于无云天。中等习惯后，生于福生天。大的习惯后，生于广果天。如是，如果广大果实的禅定的喜乐自性误入单单的止观，就会断绝分别不分别二者的清明，从而投生于无色界。虽然显现，但不执着于那是自性的胜观，被不分别所摄持，就会生于圣者位的其他净居天中。
English
Sa. The first dhyana is with vitarka and vicara. The second dhyana is without vitarka but only with vicara. The third dhyana is the mental activity without both vitarka and vicara. The fourth dhyana is the mental activity of gathering joy. As it is taught, the first dhyana is the wisdom with vitarka that makes the mind abide in equanimity. Moreover, it is the clear and empty state of abiding without thinking of anything. From the practice with mindfulness and vicara, the actual practice of non-discrimination arises. The post-meditation and intermediate periods are with vitarka and vicara. From that clear part, the eye that sees the other side and the supernormal knowledge that knows the past and future states also arise. From being accustomed to such a small dhyana, one is born in the Brahma-parisadya heaven. From being accustomed to a medium dhyana, one is born in the Brahma-purohita heaven. From being accustomed to a large dhyana, one is born in the Maha-brahma heaven. The second dhyana is the preparatory stage where the actual practice of the first mind is stable, without vitarka but only with vicara is the practice. What is that? Even though there is no subtle recollection and discrimination of knowing clarity and emptiness from anything, the state of clarity and non-discrimination arises with the experience of grasping that mind of one's own, which is the actual practice. From being accustomed to that small dhyana, one is born in the Parittabha heaven. From being accustomed to a medium dhyana, one is born in the Apramanabha heaven. From being accustomed to a large dhyana, one is born in the Abhasvara heaven. The third dhyana is the preparatory stage where the actual practice of the second mind is stable, the actual practice of a special non-discrimination without any vitarka or vicara arises. From being accustomed to that small dhyana, one is born in the Parittasubha heaven. From being accustomed to a medium dhyana, one is born in the Apramanasubha heaven. From being accustomed to a large dhyana, one is born in the Subhakrtsna heaven. The fourth dhyana has three states of ordinary beings and five of noble ones. Among them, the state of ordinary beings is that from the preparatory stage where the actual practice of the third mind is stable, a joy and bliss that is clearer, brighter, and more non-discriminating than before arises, which is the actual practice of the fourth dhyana. From being accustomed to that small dhyana, one is born in the Anabhraka heaven. From being accustomed to a medium dhyana, one is born in the Punyaprasava heaven. From being accustomed to a large dhyana, one is born in the Brhatphala heaven. Thus, if the nature of joy and bliss of the dhyana of great fruit is mistaken for mere shamatha, the clarity of both discrimination and non-discrimination will be cut off, and one will be thrown into the formless realm. Although it appears, if the vipasyana that does not grasp that as its own nature is seized by non-discrimination, one will be born in the other pure abode heavens of the noble ones.