Tibetan
རྒྱུ་འབྲས་དག་མཉམ། བདེན་པ་དབྱེར་མེད། གཟུང་འཛིན་རང་ཞིག །སྐྱེ་འགག་ཟང་ཐལ། ཕྱིར་མ་འཕྲོས། ནང་དུ་མ་བཟུང༌། བར་དུ་མ་བཞག །བློས་མ་བཅོས། ཡེངས་ཐབས་ལ་འཁྲུལ་མི་ཤེས། འཁྲུལ་ཐོག་ཏུ་རང་རིག །སྨྲས་ཚད་ནང་འགལ་བས་ཚིག་ལམ་དུ་ཐ་ཆད། བསམས་ཚད་སྤྲོས་པར་སོང་བས་རང་ངོ་ཁས་ལེན་མི་ཤེས་པའི་ངང་དུ་ལ་བཟླ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྙིང་གི་མེ་ལོང་ལས། རིག་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་རྟོག་གི་བློ་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཆོས་ཉིད་བློས་བྱས་ལ་རེ་བ་རྣམས་དོན་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སྐྲག་པ་སྐྱེ་བ་ཡོད་དེ། སྡུད་པ་ལས། འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་སྤོང་བ་ཕ་རོལ་འགྲོ། །ཞེས་པའི་དགོངས་པ་ཡང་ཕྱོགས་ཙམ་མ་ལོངས་ པའི་རང་མཚང་སྟོན་པ་ལ་ཞུགས་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གནད་དོན་དབྱིངས་ཀྱི་ལ་བཟླ་མི་ཚེ་ལ་ཚད་དེ་གོམས་ན་སྒྱུ་ལུས་ཀྱི་སྒོང་རྒྱ་གྲོལ་མ་ཐག་རིག་པ་ཆོས་སྐུའི་ནམ་མཁའ་ལ་ལྡིང་བའི་ངང་ནས་གཟུགས་སྐུའི་བྱ་ཁྱུང་གིས་གདུལ་བྱའི་དོན་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཚུལ་སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་རང་ལུས་ལ། །ཡེ་ཤེས་དག་པའི་ངོ་བོ་གནས། །རྒྱ་ཆེ་སྣང་བར་མ་ནུས་ཏེ། །དཔེར་ན་མངལ་དང་སྒོ་ངའི་རྒྱ། །མངོན་དུ་མི་འབྱུང་བསྒྲིབས་གྱུར་ཀྱང༌། །རང་རྩལ་རྫོགས་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན། རྣམ་རྟོག་ལུས་འདི་བོར་མ་ཐག །རང་སྣང་ཡུལ་དང་འཕྲད་པར་འགྱུར། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་རང་རིག་ཉིད། །ངོ་བོ་རྟོག་མེད་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཡེ་ཤེས་དག་པའི་སྣང་བ་དང༌། །སངས་རྒྱས་བདེན་པ་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་ངོ་བོ་ནི། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་སྟེ། །འདས་པའི་ཡུལ་དང་མ་འོངས་ཡུལ། །སྣང་བ་ཐད་ཀར་བཅད་པའོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མི་རྟོགས་ན་ཆོས་དང་གང་ཟག་འཛོལ་མི་ཤེས་པའི་ཤེས་པའི་རང་ཉམས་དང་སྦྱར་ཏེ་ངོ་སྤྲད་པའི་ཚུལ་ལ། རྩ་བ་རིག་པ་ལས་འཁྲུལ་པ་ལྡོག་ཚུལ་སེམས་ཀྱི་ངོ་སྤྲོད་གསུམ་དང༌། རིག་པ་རང་སྣང་དང་བཅས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་སྤྲོད་ཉི་ཤུ་ རྩ་གཅིག་ལས། དང་པོ་ནི། ངོ་སྤྲོད་སྤྲས་པ་ལས། ཨེ་མ་ཧོ། སྣང་བ་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད་པས་སེམས་ལ་བྱན་ཚུད། སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲད་པས་སྟོང་པ་བདེ་བར་རྒྱས་ཐེབས། སྟོང་པ་རིག་པར་ངོ་སྤྲད་པས་རིག་པ་ཉིད་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལས། དང་པོ་སྣང་ཡུལ་རང་མཚན་པ་སེམས་སུ་འདོད་པ་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པ་ལྟར་དུ་མ་ཡིན་ཀྱང༌། སྣང་མི་སྣང་དུ་སེམས་ཀྱིས་འཛིན
Chinese
因果清净平等，真谛无别，能取所取自灭，生灭荡然无余，不向外散，不向内执，不滞于中，不为分别念所改造，于散乱之际不知错谬，于错谬之际自知自明。所说之语皆自相矛盾，故于言语道中断绝；所思之念皆落入戏论，故于不知自面目之状态中安住。金刚萨埵心镜云：“当知一切觉性之法皆离我执之分别念。”如是说。即便如此，对于以分别念造作之法性有所希冀者，亦会对如是之义生起畏惧。摄颂云：“摧毁诸想而弃舍，则能度至彼岸。”此中所说之意，亦是趋入于揭示未完全领悟之一面。如是之要点，若能于法界之安住中，以一生之力恒常串习，则于幻身之卵壳解脱之际，觉性便会于法身之虚空中翱翔，于此状态中，化身之鹏鸟便会毫不费力地成办所化众生之利益。狮子力圆满云：“一切有情之自性身，本具清净智慧之体性，然因广大之显现未能证悟，譬如胎藏与卵壳之束缚。虽因隐蔽而未能显现，然如自力圆满而显现一般，一旦舍弃此分别念之身，自显便会与外境相遇。本自安住之自明觉性，其体性便会证悟无分别。清净智慧之显现，与佛陀之真谛将会证悟。智慧自显之体性，乃是无有心之分别念，过去之境与未来之境，其显现将会直接断除。”如是说。若不如是领悟，则于不能区分法与补特伽罗之觉性自验中，结合而宣说之方式，根本觉性中遣除错谬之方式，心之三自性与觉性自显及二十一种智慧自性中，初者为自性庄严中，唉玛吙！将显现认知为心，则心便会娴熟；将心认知为空性，则空性便会安乐增长；将空性认知为觉性，则觉性本身便是界与智慧无二无别。如是所说。初者，将显现外境之自相执着为心，虽不如唯识宗所许之真实存在，然显现与不显现皆为心所执。
English
Cause and effect are pure and equal, truth is undifferentiated, grasping and being grasped are self-extinguished, birth and cessation are completely clear, not scattering outwards, not clinging inwards, not dwelling in between, not fabricated by the mind. In moments of distraction, one does not know error; in moments of error, one is self-aware. All that is said is self-contradictory, therefore cut off from the path of words; all that is thought falls into elaboration, therefore abiding in a state of not knowing one's own face. The Vajrasattva Heart Mirror says: "Know that all dharmas of awareness are free from the mind of self-grasping." Even so, those who hope for a dharma nature fabricated by the mind may feel fear towards such a meaning. The Compendium says: "Having destroyed and abandoned conceptualizations, one goes to the other shore." The intention of this is to engage in revealing one's own shortcomings of not having fully understood. Such a key point, if one becomes accustomed to abiding in the dharmadhatu throughout one's life, then at the moment of the dissolution of the illusory body's eggshell, awareness will soar in the sky of the dharmakaya. In this state, the nirmanakaya garuda will effortlessly accomplish the benefit of beings to be tamed. The Lion's Perfect Strength says: "Within the self-nature of all sentient beings, the essence of pure wisdom abides. But because of vast appearances, it is not realized, like the confinement of the womb and the eggshell. Although obscured and not manifest, it appears as if self-strength is perfected. As soon as this body of conceptual thought is abandoned, self-appearance will meet with the external realm. The self-awareness that has always been present, its essence will be seen as non-conceptual. The appearance of pure wisdom and the truth of the Buddhas will be seen. The essence of wisdom's self-appearance is without the conceptual thought of the mind. The past realm and the future realm, their appearances will be directly cut off." So it is said. If one does not understand in this way, then in the self-experience of knowing without confusing dharma and the individual, combined with the way of introducing, the way of reversing error from the root awareness, the three self-natures of mind, and the twenty-one wisdom self-natures including awareness's self-appearance, the first is in the self-nature's adornment: Emaho! By introducing appearance as mind, the mind becomes familiar. By introducing mind as emptiness, emptiness increases in bliss. By introducing emptiness as awareness, awareness itself is inseparable from the realm and wisdom. As it is said. The first, grasping the self-characteristics of external appearances as mind, although not like the truly existent as asserted by the Mind-Only school, both appearance and non-appearance are grasped by the mind.
Tibetan
་པས། ཡུལ་ལ་དང་པོ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་སེམས་ལ་སྣང་བའི་སེམས་དང༌། རྗེས་ལ་དེའི་ཁྱད་པར་སེམས་བྱུང་དུ་དཔྱོད་པ་ལ་འཛིན་པའི་སེམས་སུ་ངེས་པར་བྱེད་པས་ཤར་སྲོལ་རང་ཡན་གྱི་དམིགས་ཤེས་ནས་སྤང་གཉེན་གྱི་རྩ་བ་ཆོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། རྩ་ཤེ་ལས། དམིགས་སུ་ཡོད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་རང་ཤར་ཏེ། །མིང་དང་ཁ་དོག་སོ་སོ་ནི། །གཟུགས་གྱི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རྫོགས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ལྟར་ཤར་བའི་ངོ་བོ་ལ་བརྟགས་པས་ཁ་དོག་དང༌། བྱད་དབྱིབས་དང༌། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ལ་སོགས་པ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ངོས་གཟུང་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཤར་ཀྱང༌། ཆད་པར་བལྟ་བའི་དམིགས་ལས་གྲོལ་ བས་རང་གསལ་གྱི་སྟོང་པའི་དངས་ཀ་དག་གི་ནང་དབྱིངས་སུ་འཆར་བས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་ཆོད་པར་བྱེད་ལ། དེའི་ངང་གོམས་པ་ལས་འོད་གསལ་གྱི་དབྱིངས་སྣང་ཀྱང་ཞར་ལ་མངོན་པ་ཉིད་དེ་ངོ་སྤྲོད་སྤྲས་པ་ལས། ཡེ་ནས་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཡིས། །འབྱུང་བ་རང་ཟད་འོད་སྣང་ཟེར། །བྱ་བྱེད་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཡིས། །སྐུ་གསུམ་མཚོན་པའི་འོད་སྣང་རྙེད། །ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གཟུང་འཛིན་དབྱིངས་སུ་དག་པའི་སྟོང་པ་དེ་ཡང་སྟོང་ཆད་ཅང་མེད་པོ་མ་ཡིན་པར། དྭངས་ལ་ཡུལ་མེད་དུ་གསལ་བས་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། རིག་པའི་ཆ་ནས་ཆད་པར་མ་སོང༌། ངོ་བོའི་ཆ་ནས་རྟག་པར་མི་གནས། བདག་རིག་གཞན་རིག་ལ་སོགས་པའི་དཔེར་བྱ་ཀུན་ལས་འདས་པའི་གཞི་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་བདེན་པའི་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་མཐོང་བ་སྟེ་སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། ཡེ་ནས་གནས་པའི་རང་རིག་ཉིད། །ངོ་བོ་རྟོག་མེད་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཡེ་ཤེས་དག་པའི་སྣང་བ་དང༌། །སངས་རྒྱས་བདེན་པ་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྣང་བ་ལས་འཁྲུལ་པ་ལྡོག་ཚུལ་གྱི་ངོ་སྤྲོད་སེམས་ལ་དམིགས་ཕུག་ནས་རིག་པའི་གཏིང་འཚོལ་བ་ལྟ་བུའི་དཔེ་དོན་འབྲེལ་ ཆགས་པར་སྟོན་པ་འདི་ནི་སྣང་བ་དང་སྣང་ཡུལ་མ་ཕྱེད་པའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་སྤྲོད་ཐུན་མོང་བ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ནའང་སྐབས་དོན་གསུམ་པ་སྟོང་པ་རིག་པར་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི་སྔོན་ལ་སྣང་སེམས་ཀྱི་མཚང་བཙལ་ནས་ཕྱིན་ནས་སྟོང་པའི་དེ་ཉིད་རིག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དོན་དུ་སྣང་བས་ན། རང་ངོ་ཀ་ནས་དག་པའི་རིག་པ་ཟང་ཐལ་རྗེན་པར་འབུད་མ་ཤེས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཟབ་མོར་བློས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་དེ་
Chinese
因此，首先将显现于对境的能取之心，确定为认识对境的心，之后再将辨别其差别的，作为心所的执著心，从而从自然生起的显现的对境之识中，断除取舍之根本。如《中观根本慧论》云：“于所缘之自性，种种显现自生起，名与颜色各各异，成为色之二种相。” 第二，如是观察如心与心所般显现的体性，由于在颜色、形状、生灭住三者等任何方面都无成立，虽然显现为空性、无所缘的自性，但从视为断灭的对境中解脱，因此在自明的空性清净的内界中显现，从而断除能取所取之根本。若能习惯于此，光明之界相亦会随之显现，如窍诀所说：“由本无之空性，诸法自灭光明显，由离作之空性，获得三身之光明显。” 第三，于能取所取清净之空性，亦非空无所有，以清净且无对境而明了之故，称之为各别自证之智慧。从觉性方面来说，并未堕入断灭，从体性方面来说，亦不住于常有。对于自知、他知等一切比喻皆超越的，基位之智慧，乃是诸佛之真如法性，见为一体。如《狮子吼圆满》云：“本来自在之自明，体性无分别见成，智慧清净之显现，见成佛陀之真谛。” 如是，从显现中遣除错乱之方式的窍诀，是指从内心深处探寻觉性之深渊般的比喻，与意义相关联地开示，此乃是未区分显现与显现之境的心之共同窍诀中，最为殊胜者。如是，第三个要点，将空性介绍为觉性，乃是首先探寻显现之心的过失，之后将空性之真如安立于觉性之自性中，以如实不颠倒的方式进行确立之义。若未能认识从本以来清净之觉性，则会以分别念执著于甚深之真如见解，从而...
English
Therefore, first, the mind that appears to the object of perception is determined as the mind that recognizes the object, and then the mind that discriminates its differences as mental factors, thereby severing the root of acceptance and rejection from the naturally arising appearance of the object-consciousness. As stated in the Root Wisdom Treatise: "In the nature of the object, various appearances arise spontaneously, names and colors are different, and they become the two aspects of form." Secondly, by examining the nature of what appears as mind and mental factors, it is not established in any aspect such as color, shape, or the three states of arising, ceasing, and abiding. Although it appears as emptiness, the nature of non-objectification, it is liberated from the object of viewing as annihilation. Therefore, it appears in the clear and pure inner realm of self-luminous emptiness, thereby severing the root of the grasped and the grasper. If one becomes accustomed to this state, the realm appearance of luminosity will also manifest incidentally, as the instruction says: "By the emptiness that is originally non-existent, phenomena are self-exhausted, and light appears. By the emptiness that is free from action, the light that represents the three bodies is found." Thirdly, that emptiness which is purified in the realm of the grasped and the grasper is also not empty and devoid of anything. Because it is clear and without objects, it is called the wisdom of individual self-awareness. From the aspect of awareness, it has not fallen into annihilation; from the aspect of nature, it does not abide in permanence. The wisdom of the ground, which transcends all examples such as self-knowing and other-knowing, is the true nature of reality of all Buddhas, seen as one. As stated in the Lion's Roar Perfection: "The self-awareness that is originally present, its nature is seen as non-conceptual. The appearance of pure wisdom, the truth of the Buddha is seen." Thus, the instruction on how to reverse delusion from appearance refers to the analogy of searching for the depths of awareness from the depths of the mind, and it is shown in relation to the meaning. This is superior to the common instruction on the mind that does not distinguish between appearance and the object of appearance. In this way, the third key point, introducing emptiness as awareness, is to first seek out the faults of the mind of appearance, and then establish the suchness of emptiness in the nature of awareness in a way that is not reversed. If one does not know how to bring forth the awareness that is pure from the beginning, then one will conceptually cling to the profound view of suchness, and thus...