Tibetan
བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་གཞི་དེ་ལས་སེམས་ཅན་འཁྲུལ་ཚུལ་ནི། དེ་ཉིད་མ་རིག་ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་རྣམས། །ཐོག་མའི་གཞི་ལ་འཁྲུལ་པ་མ་མཆིས་ཀྱང༌། །གཞི་སྣང་ཤར་བའི་རྣམ་པ་མ་རིག་པའི། །གློ་བུར་རྐྱེན་ནི་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་ཐུར་སོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལ། །མིང་དོན་བདག་རྟོག་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ཡི། །མ་རིག་གསུམ་ལས་འཁྲུལ་བའི་རྐྱེན་བཞི་མཆེད། །གཞི་ཉིད་ཁྱིམ་ལྟར་གནས་པ་རྒྱུ་ཡི་རྐྱེན། །དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཤར་བ་བདག་པོའི་རྐྱེན། །དེ་ལས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དམིགས་པའི་རྐྱེན། །གསུམ་པོ་དུས་མཚུངས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན། །ཚོགས་ལས་རིམ་བཞིན་འཁྲུལ་པ་སྟོབས་གྱུར་ནས། །ཉོན་མོངས་ཚོགས་འཕེལ་འཁོར་བའི་གནས་རིགས་གྲུབ། །རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཤིང་རྟའི་འཕང་ ལོ་བཞིན། །འདི་ལྟར་ཐོག་མའི་གཞི་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་ཀྱང༌། གཞི་སྣང་དུ་ཤར་བའི་རང་ངོ་མ་རིག་པའི་རྒྱུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པའོ། །དེ་ལས་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཕྲ་མོ་ཞིག་ལངས་པ་དེ་ཉིད་ནུས་པ་ཇེ་ཆེར་སོང་ནས་ངོ་མ་ཤེས་ཙམ་ལྡོག་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ངང་ལས་ཡུལ་འོད་སྣང་ལ་བདག་དང་གཞན་གྱི་བློ་གཉིས་སུ་སྣང་བར་ཕྱེ་བའི་ཆ་ནས་མིང་དང༌། དོན་དང༌། བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་ཆར་སོང་བ་ནི་ཀུན་ཏུ་རྟགས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྒྱུའི་རྐྱེན་མ་རིག་པ་གསུམ་པོ་ཚོགས་ཤིང་འདུས་པ་ནི་དཔེར་ན་ཡུལ་དང༌། མིག་དང༌། མིག་ཤེས་གསུམ་ཚོགས་པ་ལས་མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཚོར་བ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལས་རྐྱེན་བཞི་མཆེད་ཚུལ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྙིང་གི་མེ་ལོང་ལས། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་གཞི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཅིར་ཡང་འཁྲུལ་ལོ། །གཞི་དེ་ངོ་བོ་སྟོང་པ། རང་བཞིན་གྱིས་གསལ་བ། ཐུགས་རྗེ་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་ནུས་པའོ། །དེ་ལ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་མ་རིག་པའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ་བྲེང་ཙམ་ཅིག་འགྱུས་པ་ལས། ཤེས་པ་དམུན་པོ་ཕ་གི་ལས་ང་བྱུང་ངམ། ང་ལས་ ཕ་གི་བྱུང་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་བ་ཙམ་གྱིས་འཁྲུལ་ལོ། །མ་རིག་པ་དེ་གཞི་ལ་མེད་དེ་ཉམས་སམ་རྣམ་པ་ལ་ཡོད་དོ། །རྣམ་པ་ལས་རྐྱེན་རྣམ་པ་བཞི་བྱུང་ངོ༌། །དེ་ཡང་གཞི་འོད་ཁྱིམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། མ་རིག་པ་དངོས་སོ། །དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཏུ་སོང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡུལ་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མེ་ལོང་ལ་སྐྱེས་བུའི་བྱད་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་གསུམ་མཚུངས་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་རང་གི་གཞི་ཡིན་པ་ལ་རང་གིས་ངོ་མ་ཤེས་ཏེ་འཁྲུལ་ནས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་གྲུབ་བོ། །དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རགས་སུ་སོང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ཐ་དད་བྱུང་ངོ༌། །གཞི་དེ་ལྟ་བུ་ལས་འཁྲུལ་ལོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྐྱེན་བཞི་ལས་རྒྱུ་དང༌། འབྲས་བུ་དང༌། མིང་དང༌། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ་ཚུལ་ཡང་བཀྲ་ཤིས་མཛེས་ལྡན་ལས། དེ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ཡིས་འཁྲུལ་ཏེ། ཐ་མ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ལ་ཐུག་གོ། རྒྱུ་དམིགས་པ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས། འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྒྱུར་འཁྲུལ། བདག་པོ་ཡུལ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་མིང་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ། དམིགས་པ་བློ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་འབྲས་བུ་ཐུག་པ་མེད་པར་ འཁྲུལ་ལོ། །དེ་མ་ཐག་པ་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་རྐྱེན་ལས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་ནི་གསང་སྔགས་གཞིའི་འཁྲུལ་ལུགས་ཆེན་པོའོ། །དེ་ཡང་སྣང་ཐབས་ལ་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་རང་ཀ་མ་དང་བཅས་ཏེ་སྣང་ངོ༌། །མ་རིག་པ་དེ་ཡང་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་དང་བཅས་ཏེ་རྟོག་ཚོགས་དུ་མ་སྡུད་པའོ། །རྐྱེན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་གྱིས་འབྱམས་པའོ། །དེ་ཡང་ལྷུན་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེའི་གའུའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྣང་བ་མ་འགགས་པ་ལས། གཞི་མ་འགྱུར་བར་སྣང་བ་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དུ་མའི་རྗེས་སུ་འབྲེངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་རྟོག་པའོ། །ཆོས་སྐུའི་སྣང་བ་མ་འགྱུར་ཀྱང༌། འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ལ་འགྱུར་འགྱུར་ལྟར་བྱུང་བའོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་མངའ་ཡང༌། སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་སྟོན་པའོ། །ཐ་མ་རང་གི་སྣང་བ་རང་རྐྱེན་བཞི་ལ་བཟློག་པའོ། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྣང་བ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ལ་བདག་པོར་བཟུང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན། རང་རིག་པའི་འབྲས་བུ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས། རྒྱུ་ཉིད་ལྟོས་ཅན་དུ་བཟུང་བས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནོ། །ཡུལ་དང་ཤེས་པ་སྟོང་པར་ནི་མ་ཤེས། དམིགས་པ་ལ་ཡུལ་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པ་རང་ངོའི་རྐྱེན། དུས་ལ་ལྟོས་ནས་འོད་རང་བྱུང་བར་མ་ཤེས། དེ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་ནས། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཞེས་སོ། །དེ་དག་གི་དོན་མདོར་བསྡུ་ན། རྒྱུའི་རྐྱེན་མ་རིག་པ་གསུམ་ནི་སྐྱེས་བུའི་བྱད་བཞིན་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་དུ་སོང་བའི་བདག་པོའི་རྐྱེ
Chinese
应当了知是无上智慧和具有大悲者。如是说。又，众生从那个基位错乱的方式是：彼等无明三界众生，于初始之基虽无错乱，然基显现之相乃无明，突发之缘乃自性唯一，彼者下行俱生者，名义我执普皆分别之，由三无明生起四错乱缘。基位如家般安住乃因之缘，于彼生起分别念乃主之缘，由彼境与有境乃所缘之缘，三者同时乃彼无间之缘，由聚合次第错乱力大变，烦恼众增长轮回之处类成。十二缘起如车轮般。如是，于初始之基虽无错乱，然于基显现之自性不识之因乃自性唯一者之无明也。由彼生起微细之分别识，彼者能力渐增，仅是不知而退转，是名俱生无明。彼之自性中，于境光明显现为自他二心之相，由分别之分而成为名、义、我执之分，是为普皆分别者之无明，如是因之缘三种无明聚集和合，譬如境、眼、眼识三者聚集，由眼之聚合，以触之缘而生起感觉一般。由彼生起四缘之方式是，金刚萨埵心之明镜中说：三界之此等一切众生，皆是从非基位而错乱为任何事物。彼基位自性空性，自性光明，大悲能于众生显现。于彼，执持之识从无明之分所生起，仅是稍微动摇，愚昧之识生起从彼生起我，我从彼生起之念头，仅是生起之念头而错乱。彼无明非于基位存在，而是在体验或现象中存在。由现象生起四种现象之缘。彼亦是基位以光蕴之方式安住，是名因之缘，乃真实之无明。于彼生起分别念，是名主之缘。于彼
English
It should be known as the supreme wisdom and the one endowed with great compassion. Thus it is said. Furthermore, the way sentient beings are deluded from that base is: These ignorant sentient beings of the three realms, although there is no delusion in the initial base, the appearance of the base is ignorance, the sudden cause is the single self-nature. That itself goes downward, the co-emergent one, the names, meanings, and self-grasping are all discriminated. From the three ignorances, four causes of delusion arise. The base itself abiding like a house is the causal condition. The arising of conceptual thought upon it is the condition of the lord. From that, the object and the subject are the conditions of focus. The three together are the immediate condition. From the assembly, the delusion gradually becomes powerful, the accumulation of afflictions increases, and the place and type of samsara are established. The twelve links of dependent origination are like the wheel of a chariot. Thus, although there is no delusion in the initial base, the cause of not recognizing the self-nature that appears as the base is the ignorance of the single self-nature. From that, a subtle discriminating consciousness arises, and as that power increases, the mere reversal of not knowing is called co-emergent ignorance. From that state, the object, the light appearance, is divided into the appearance of two minds, self and other, and from the aspect of division, it becomes the division of name, meaning, and self-grasping, which is the ignorance of the all-discriminating one. Thus, the three ignorances, the causal conditions, gather and combine, just as when the three, object, eye, and eye-consciousness, gather, and from the gathering of the eye, feeling arises from the condition of contact. The way the four conditions arise from that is, in the Mirror of the Heart of Vajrasattva, it says: All these sentient beings of the three realms are deluded into anything from a non-base. That base is emptiness in essence, luminosity in nature, and compassion capable of appearing to sentient beings. Upon that, the grasping consciousness arises from the aspect of ignorance, and just a slight movement occurs. The ignorant consciousness thinks, "Did I arise from that? Or did that arise from me?" Just the arising of that thought is delusion. That ignorance does not exist in the base, but exists in experience or phenomena. From phenomena, four kinds of phenomenal conditions arise. That is also the base abiding in the form of a light-sphere, which is called the causal condition, which is actual ignorance. The arising of conceptual thought upon that is called the condition of the lord. Upon that
Chinese
因为执着于所缘，所以称为所缘缘。譬如镜子中显现人的面容一般。这三者相同，所以称为等无间缘。因为不认识那是自己的基础，迷惑了，所以成就了三界轮回。从此烦恼变得粗大，众生的形体也变得各不相同。从这样的基础上产生迷惑。如是。这样，从四缘产生了因、果、名、以及各种显现的迷惑之理，也出自《吉祥庄严》。也就是说，也是由四缘产生迷惑，最终也归结于四缘。从执着于因是具有所缘的缘，迷惑为各种果的因。从执着于主宰是有境的缘，迷惑为各种名。从执着于所缘是具有智慧的缘，迷惑为果没有穷尽。 从等无间缘是具有执着的缘，迷惑为各种显现。这是密宗基础的巨大迷惑之理。也就是，在显现的方式上，与无明的缘自身俱生而显现。那个无明也与五种根本烦恼俱生，聚集了众多的分别念。与成千上万的缘俱生，与众多的显现方式俱生，被显现方式所充斥。也就是，从任运成就的珍宝盒子的状态的显现没有止息，基础没有改变，显现却改变了，追随众多的境，对一切进行分别。虽然法身的显现没有改变，但在迷惑的显现上却好像发生了改变。虽然金刚萨埵没有迷惑，但却示现了众生迷惑的方式。最终，自己的显现回归于自己的四缘。因为不认识无二的显现是自生的，执着于迷惑为主宰，所以是主宰的缘。因为不认识自证的果是自生的，执着于因是具有依赖性的，所以是因的缘。因为不认识境和识是空性的， 因为执着于所缘是境，所以是所缘自性的缘。因为不认识光明是依赖于时间而自生的，产生了将非彼执着为彼的意识，所以相同，是等无间缘。简而言之，这些的意义是，因的缘，三种无明就像人的面容一样。对于那个产生分别念的主宰的缘
English
Because of clinging to the object of focus, it is called the objective condition. It is like showing a person's face in a mirror. These three are the same, so it is called the immediately preceding condition. Because one does not recognize that it is one's own basis, one is deluded, so the cycle of the three realms is accomplished. From this, the afflictions become coarse, and the forms of sentient beings become different. Delusion arises from such a basis. Thus. In this way, the manner in which the cause, effect, name, and various appearances are deluded from the four conditions is also from the Auspicious and Beautiful One. That is, delusion also arises from the four conditions, and ultimately it also comes down to the four conditions. From clinging to the cause as having an object of focus, one is deluded into the cause of various effects. From clinging to the master as having an object, one is deluded into various names. From clinging to the object of focus as having wisdom, one is deluded into the effect having no end. From the immediately preceding condition, which is the condition of having clinging, one is deluded into various appearances. This is the great delusion of the basis of the secret mantra. That is, in the way of appearing, the condition of ignorance appears with its own inherent nature. That ignorance also arises with the five root afflictions, gathering many conceptualizations. It is accompanied by thousands of conditions, accompanied by many ways of appearing, and pervaded by ways of appearing. That is, from the uninterrupted appearance of the state of the spontaneously accomplished jewel box, the basis does not change, but the appearance changes, following many objects, and conceptualizing everything. Although the appearance of the Dharmakaya does not change, it seems as if changes have occurred in the deluded appearance. Although Vajrasattva does not have delusion, he shows the way in which sentient beings are deluded. Ultimately, one's own appearance reverts to one's own four conditions. Because one does not recognize that the non-dual appearance is self-arisen, one clings to delusion as the master, so it is the condition of the master. Because one does not recognize that the fruit of self-awareness is self-arisen, one clings to the cause as being dependent, so it is the condition of the cause. Because one does not recognize that objects and consciousness are empty, Because of clinging to the object of focus as an object, it is the condition of the self-nature of the object of focus. Because one does not recognize that light is self-arisen in dependence on time, consciousness arises that clings to what is not that as that, so it is the same, it is called the immediately preceding condition. In short, the meaning of these is that the condition of the cause, the three ignorances, is like a person's face. For that, the condition of the master that has become conceptual thought