Tibetan
་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཇི་ལྟར་བཞུགས་ན། འདྲེན་པ་རྣམས་ལ་མངོན་སུམ་གྱུར་པའི་གནས། །ཟབ་ཞི་གཞོན་ནུ་བུམ་པའི་ཁང་མཛེས་ནང༌། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་རྟག་བཞུགས་ཀྱང༌། །རྣམ་པའི་ཆ་ནས་གཅིག་གིས་གཅིག་མི་གཟིགས། །རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་དབྱིངས་ནས་དགོངས་ཀློང་གཅིག །འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་ མངོན་སུམ་པ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་གཞལ་མེད་ཁང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པས་ཟབ་པ། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པས་ཞི་བ། རྒྱ་ཆད་དང་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པ་ཚེས་ཀྱི་སྔོན་རོལ་པའི་ཟླ་བ་ལྟར་ནང་གསལ། གཞོན་ནུ་བུམ་པའི་སྐུའི་ཁང་མཛེས་ན། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་བཞིའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་དགོངས་པ་ལ་སྔ་ཕྱི་དང་མཐོ་དམན་མེད་པར་བཞུགས་ཀྱང༌། རང་སྣང་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པའི་ཞི་བ་ཆེན་པོ་ལ་རྣམ་པའི་ཆོས་མེད་པས་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་ཐ་སྙད་ཙམ་གྱིས་མཚོན་པ་ལས་གཞན་སྣང་ལ་བལྟར་ཡོད་པ་གདུལ་བྱའི་འཁྲུལ་སྣང་གི་རང་གཟུགས་གནས་གཙང་མའི་སྟེང་གི་འོག་མིན་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པས། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་ཙམ་དུ་གནས་པའི་ཚུལ་ཀུན་བྱེད་ལས། སྟོན་པ་ཆོས་སྐུའི་གནས་ནི་འོག་མིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་སྟེ། ཡང་དག་དོན་གྱི་འོག་མིན་དེ་རུ་བཤད། །ཅེས་དང༌། གཅིག་གིས་གཅིག་གཟིགས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའང༌། རྨད་བྱུང་རྒྱལ་པོ་ལས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ན་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཅིག་གིས་ གཅིག་མི་གཟིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་ཏེ། ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ལ་བསྟན་བཤད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མཁྱེན་ཆ་འགག་པ་མེད་པའི་རང་གདངས་ལས། །ཐུགས་རྗེ་ཕྱིར་གསལ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ། །གནས་དང་དུས་དང་སྟོན་པ་ཆོས་དང་འཁོར། །ངེས་པ་ལྔ་ལྡན་སྐུ་དང་ཞིང་ཁམས་དང༌། །མཚན་དཔེ་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོའི་བདག་ཉིད་ཅན། །དེ་ལ་ནང་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་མི་གཡོ་ཡང་རང་བཞིན་དུ་འོད་གསལ་གྱི་མཁྱེན་ཆ་འགག་པ་མེད་པའི་གདངས་ཕྱིར་གསལ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ངེས་པ་ལྔ་ལྡན་ནི། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་རྒྱ་མཚོའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ། དེའི་ཐུགས་ཀྱིས་ཆོས་སྐུའི་ཆ་བཟུང་ལ་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་སྤྲུལ་སྐུའི་ཆ་བཟུང་བས་སྐུ་གསུམ་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པའང་མཚན་བརྗོད་ཀྱི་
Chinese
名为普贤。于法界中如何安住？是诸调御所现证之境。深寂童瓶美室中，三世诸佛恒常住，然于形相分位上，彼此不能互得见。自性离戏法界中，觉性虚空同一味。如是佛陀自性智， 现证者。法界远离一切戏论，其无量宫深不可测。自性本净故寂静。无有边际与偏颇，如新月般内明。于童瓶身之美室中，十方四时一切如来之身语意金刚自性与无二无别之三世诸佛，于觉性上无有先后高下而安住。然于自显法界中融入大寂静，因无有形相之法，仅以名言诠释能依与所依，此外，于他显现上可观者，并非如所化众生错觉之自相，于清净刹土上之色究竟天。佛陀之智慧仅安住于自显现之方式，如《总集经》云：导师法身之住处，乃色究竟天法界宫殿，是说真实义之色究竟天。且超越彼此互见之境。《希有王经》云：法界宫殿中，三世一切诸佛以彼此互不见之方式安住。如是说。第四，于受用圆满身，有教说与论说二者。首先是：无有断绝之觉性自声中，大悲外显受用圆满身。处所、时间、导师、法与眷属，具足五决定，身与净土，具足相好功德海藏者。于彼，内界远离戏论之法性中虽不动摇，然自性光明之觉性无有断绝之音声外显，是受用圆满身，具足五决定者。具足相好功德海藏。彼之意持法身之分，事业持化身之分，故是三身无别之自性，亦是名称之
English
It is called Samantabhadra. How does he abide in the Dharmadhatu? It is the state directly realized by the guides. In the beautiful chamber of the deep, peaceful, youthful vase, all the Buddhas of the three times constantly reside, yet in terms of form, they do not see each other. In the self-nature, free from elaboration, from the realm, the expanse of awareness is one taste. Thus, the very nature of the wisdom of the Buddhas is manifest. The Dharmadhatu is profound, immeasurable, and inconceivable, free from all elaborations. It is peaceful because it is naturally pure. It is clear within, like the moon before the waxing day, without limit or partiality. In the beautiful chamber of the youthful vase body, all the Tathagatas of the ten directions and four times, the Vajra nature of body, speech, and mind, and the Buddhas of the three times, who are inseparable, abide without precedence or subsequence, high or low, in awareness. However, in the great peace where self-appearance dissolves into the realm, because there is no form of phenomena, it is only expressed by the terms "support" and "supported." Moreover, what can be seen in other appearances is not like the self-image of the delusions of those to be tamed, like the Akanishta above the pure realms. The way the Buddha's own wisdom abides solely in self-appearance is as stated in the Kunje Gyalpo: "The abode of the Teacher's Dharmakaya is the palace of Akanishta in the Dharmadhatu; it is said to be the Akanishta of true meaning." And it is beyond the realm of seeing each other. As stated in the Marvelous King: "In the palace of the Dharmadhatu, all the Buddhas of the three times abide in a way that they do not see each other." Thus it is said. Fourth, regarding the Sambhogakaya, there are two aspects: the teaching and the explanation. The first is: From the unceasing self-sound of knowing, compassion manifests as the Sambhogakaya. Place, time, teacher, Dharma, and retinue, possessing the five certainties, body and pure land, possessing the ocean of signs, examples, and qualities. Therein, although unmoving from the state of Dharmata, free from elaboration in the inner realm, the unceasing sound of knowing, which is naturally luminous, manifests outwardly as the Sambhogakaya, possessing the five certainties. Possessing the ocean of signs, examples, and qualities. Because its mind holds the aspect of the Dharmakaya and its activity holds the aspect of the Nirmanakaya, it is the nature of the three Kayas being inseparable, and it is also the
Tibetan
འགྲེལ་པར། རིག་པ་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ། རིག་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ཇི་ལྟར་སྣང་ཡང་དོན་སྐྱེ་མེད་ལས་མ་འདས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་སྣང་ཙམ་ལས་ཕྱོགས་ག་ཤེད་ན་ཡོད་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་རང་མཚན་པར་མི་ བཟུང་སྟེ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ལམ་རིམ་ལས། ལྷུན་རྫོགས་རིག་པ་རང་སྣང་བའི། །ཞིང་དང་གཞལ་ཡས་གདན་ཁྲི་རྒྱན། །འོད་ཟེར་དུ་མར་སྣང་བ་སྟེ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་སོ་སོའི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། དང་པོ་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། གནས་ནི་ལྷུན་རྫོགས་འོག་མིན་སྟུག་པོ་བཀོད། །ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་འོད་ཟེར་གསལ་འཚེར་འབར། །མཁའ་དབྱིངས་དབང་པོའི་མཚོན་ཆས་བཀབ་པ་བཞིན། །མནན་ན་ནེམ་ཞིང་བཏེག་ན་འཕར་བ་ལྟའི། །གཞལ་མེད་ཁང་མཛེས་སྒོ་འཕར་རྣམ་བཞིར་ལྡན། །རྟ་རྐང་རྒྱན་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བརྩིག་པ། །ཕ་གུ་དྲ་ཕྱེད་མདའ་ཡབ་པུ་ཤུ་ཅན། །སྣམ་བུར་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་མིག་ཡངས་མ། །བདེ་སྟོང་མཆོད་སྤྲིན་རྩེ་དགའ་གཡོ་བ་ཅན། །རྔ་ཡབ་འཕན་གདུགས་རྒྱལ་མཚན་ནོར་བུའི་ཏོག །བླ་བྲེ་ཟར་ཚགས་གཙང་ཁང་ཕྱུར་བུར་མཛེས། །མཆུ་ཞེང་སྲིད་དུ་མི་མངོན་གང་བལྟས་གང༌། །སྲངས་ཀྱིས་མི་གཏུགས་མཁའ་དབྱིངས་སྣོད་གྱུར་བཞིན། །རྟེན་གཞི་གཞལ་མེད་ཁང་པ་རེ་རེའི་ནང༌། །བརྟེན་པའི་གཙོ་བོ་ལྔ་ཡི་གདན་ཁྲི་ནི། །འཕྲོག་བྱེད་གཉིས་འཐུང་ཅང་ཤེས་ཟློས་གར་ཅན། །ཤང་ཤང་ཏེའུ་ཆུ་སྐྱེས་ཉི་ ཟླའི་སྟེང༌། །ཞེས་གཞུང་ཉིད་གྱིས་གསལ་བར་སྨོས་ཤིང༌། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ལས་ཁྱད་དུ་འཕགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མཐའ་དག་དང་ཡོངས་སུ་འབྲེལ་བའི་རྣམ་པ་ཁྱད་པར་བ་ལས་གྲུབ་པས་གཞལ་མེད་ཁང་གི་བརྡའ་དོན་གྱི་དག་པའང་ལེའུ་བཅུ་པར་བཤད་པ་བཞིན་དྲན་པར་བྱ་ཞིང༌། དེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་སྣང་ཡིན་པས་མཆུ་ཞིང་དང་ཕྱོགས་སུ་རྒྱ་མ་ཆད་ཅིང༌། སྲིད་དུ་བལྟར་མི་མངོན་ལ། གཅིག་ཐ་དད་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་པའི་ཚུལ་ཡང་གུ་ཧྱ་གརྦྷ་ལས་འོག་མིན་གྱི་གནས་མཐའ་དང་དབུས་མེད་པ་ན། གཞི་ཚད་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གསལ་པ་ལ། ཡེ་ཤེས་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང༌། རྒྱ་ཕྱོགས་བཅུར་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པ། ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྒྱས་པའི་ཕྱིར་གྲུ་བཞིར་གྱུར་པ། ལྷག་པའི་ཡེ་ཤེས་རིན་པོ་ཆེའི་གློ་འབུར་གྱིས་མཛེས་པ། རྩེ་མོ་ཕྱོགས་བཅུ་དུས་བཞིའི་
Chinese
在注释中说：觉性自性的光明是报身，觉性显现为多种多样是化身，无论如何显现，都不超出无生之义的是法身。如此，不执着于佛的自显现之外，在任何方向存在的所依和能依的自相，在幻化道次第中说：任运圆满觉性自显现的，刹土和宫殿坐垫宝座装饰，显现为无数光芒。第二，详细解释各自的自性，首先是处所圆满：处所是任运圆满的色究竟天（藏文：འོག་མིན་，梵文天城体：ogmin，梵文罗马拟音：ogmin，汉语字面意思：非下），密严刹土。五种智慧的光芒明亮闪耀。如同天空被帝释天的武器覆盖一般。按压则柔软，抬起则膨胀一般。具有无法衡量之美的宫殿，具备四种门。马腿装饰，以五种智慧建造。具有飞檐、半网、箭杆、装饰物。如绸缎般令人喜爱的功德，眼界开阔。具有乐空供云，顶端欢乐摇曳。具有拂尘、华盖、宝幢、如意宝顶。饰有帷幔、网格、洁净的房间，丰满华丽。唇宽广大，无法衡量，无论看哪里都是满满的。无法用秤衡量，如同天空成为容器一般。每个作为基础的无量宫殿内，所依的五位主尊的坐垫是：具有抢夺者、双饮者、能言善辩的舞姿。香香草、莲花、日月之上。经文中已经清楚地说明了。而且，从所有世俗的形态中脱颖而出的报身的所依和能依，是由与菩提道次第的所有法完全相关的特殊形态所组成的，因此，如第十章所说，应该记住无量宫的象征意义的清净。因为它是智慧的自显现，所以嘴唇和方向上没有限制，而且在长度上是看不见的。古海藏续（梵文：guhyagarbha）中，关于色究竟天的处所没有边际和中心：在无量之基的明亮智慧轮中，有燃烧的智慧宝宫殿，完全没有十方的限制，为了无量功德的增长而变成四方形，以殊胜智慧珍宝的隆起而装饰，顶端是十方四时的
English
In the commentary, it says: "The luminosity of the nature of awareness is the Sambhogakaya. The appearance of awareness in various forms is the Nirmanakaya. However it appears, it does not go beyond the meaning of unborn, which is the Dharmakaya." Thus, without clinging to the self-appearance of the Buddha, the basis and the based that exist in any direction, in the stages of illusion, it says: "The spontaneously perfect self-appearance of awareness, the field and the palace, the seat, the throne, the ornaments, appear as countless rays of light." Second, explaining the individual nature in detail, first is the perfection of the place: The place is the spontaneously perfect Akanishta (Tibetan: འོག་མིན་, Sanskrit Devanagari: ogmin, Sanskrit Romanization: ogmin, literal Chinese meaning: not below), the dense arrangement. The rays of the five wisdoms are bright and shining. Like the sky covered by the weapons of Indra. It is soft when pressed and expands when lifted. A beautiful immeasurable palace with four gates. Horse-legged ornaments, built with the five wisdoms. With eaves, half-nets, arrow shafts, and decorations. Virtues that are pleasing like silk, with wide eyes. With bliss-emptiness offering clouds, joyful and swaying at the top. With whisks, parasols, banners, and wish-fulfilling jewel tops. Adorned with curtains, grids, and clean rooms, full and beautiful. The lips are wide and immeasurable, full wherever you look. It cannot be measured by scales, like the sky becoming a container. Inside each immeasurable palace as the foundation, the seats of the five main deities are: with robbers, double drinkers, and eloquent dancers. Above the fragrant grass, lotus, sun, and moon. The text itself has clearly stated it. Moreover, the basis and the based of the Sambhogakaya, which is superior to all other mundane forms, is composed of special forms that are completely related to all the dharmas of the path to enlightenment. Therefore, as explained in the tenth chapter, the purity of the symbolic meaning of the immeasurable palace should be remembered. Because it is the self-appearance of wisdom, there is no limit to the lips and directions, and it is invisible in length. In the Guhyagarbha Tantra, regarding the place of Akanishta without boundaries and center: In the clear wheel of wisdom of the immeasurable ground, there is a burning wisdom jewel palace, completely without the limits of the ten directions, becoming square for the increase of immeasurable qualities, adorned with the protrusions of the supreme wisdom jewel, the top is the ten directions and four times.