Tibetan
ར་སྣང་གི་སྔགས་ལ་ཞུགས་ནས་རྒྱུ་འབྲས་དག་གྲོལ་དུ་འཛིན་པ་རྣམས་ནི་ཧ་ཅང་རྣམ་རིག་གི་དབང་དུ་གྱུར་ཅིང་ཞེན་པའི་སེམས་ཀྱིས་རང་རྒྱུད་དམ་ལ་བཞག་པ་འབའ་ཞིག་པས་རྣལ་མའི་ལམ་ལ་འགྲོ་བ་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དཔེར་ན་རྒྱུད་ལ་ཞེ་སྡང་དྲག་པོ་སྐྱེས་པའི་རང་ལྡོག་མ་ཉམས་པ་ལམ་དུ་འདོད་པ་ཡོད་དེ། དེ་ལྟར་ན་དྲན་པ་རང་རྒྱུད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕ་གསད་ཀྱི་བུ་ཡང་ལས་ཀྱིས་གོས་པར་མི་འགྱུར་བས་རྣམ་པར་གྲོལ་པ་ཞེས་བྱ་བའང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ལ་ ལ་དེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞིགས་ནས་ལམ་དུ་འདོད་དེ། དེ་ལྟ་ན་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཉོན་མོངས་བསྒོམ་ལམ་གྱི་སྤོང་བྱེད་ཅན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབྱུང་ལ་དགོངས་པ་དང་འདྲའོ། །ལ་ལ་ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོར་བྱམས་པ་བསྒོམས་ནས་སྤང་གཉེན་གཉིས་སུ་བྱེད་པ་ཡོད་དེ། དེ་ལྟ་ན་གཉེན་པོ་ལམ་བྱེད་ཡིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ལམ་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་པས་སོ། །ལ་ལ་ཞེ་སྡང་འགགས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐང་ཆད་པ་ལྟ་བུ་ལ་ལམ་དུ་འདོད་དེ། དེ་ལྟ་ན་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཐ་དད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ནི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དུས་ན་སྤང་གཉེན་གང་རུང་གི་ཆ་དང་ལྡན་པས་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པའི་ལམ་རྒྱུན་དང་ལྟེ་ཆད་ལ། ཆད་པའི་རྗེས་ལ་དཔྱད་པ་རྣོན་པོའི་མཚམས་སྦྱོར་གྱིས་མཐུད་པས་འགོག་པ་བྲལ་འབྲས་དང་དངོས་གཉེན་གྱི་ལམ་བདེན་ཙམ་མོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ན། ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་རང་རྒྱུད་ལྡན་མ་གྲུབ་པས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་པའི་དུས་ཉིད་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་ལྡང་བས་རང་ལྡོག་ཅན་དུ་ཡང་མི་གནས། དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞིགས་པའི་འབྲེལ་བ་ཡང་མ་གྲུབ། སྤང་བྱའི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པའི་སྤྲོས་པ་རང་ཞིག སོ་སོའི་རང་བཞིན་མ་འགགས་པའི་ངང་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤེས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དག་པས་དེས་ལས་གསོག་པའི་བྱ་བ་བྱེད་མི་ནུས་ཤིང༌། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱང་འདུ་མི་བྱེད་པས་སྤང་དུ་མེད་དེ། རྡོ་རྗེ་ལས། ཉོན་མོངས་རྣམས་ནི་སྒྱུ་འདྲ་ངོ་བོས་སྟོང༌། །རང་གིས་མི་རྟག་རང་བཞིན་ཤེས་པས་གྲོལ། །ཞེས་དང༌། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་འཁོར་ལོའི་མདོ་ལས། མ་རིག་ནམ་མཁའ་ཇི་བཞིན་ཏེ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་མེད། །འདོད་ཆགས་མེད་ཅིང་ཞེ་སྡང་མེད། །ང་རྒྱལ་དང་ནི་ཕྲག་དོག་ཀུན། །སྒྱུ་འདྲ་
Chinese
进入显现的咒语后，认为因果清净解脱的那些人，是完全被分别念所控制，仅仅以执着的心束缚自己的相续，因此进入真实道路的人非常少。为什么呢？例如，有人认为相续中生起强烈嗔恨，其自性不减弱就是道。如果是这样，那么具有忆念和自主的弑父之子也不会被业所染污，所以所谓的解脱也只是个名称而已。有的人以理证来衡量，认为这就是道。如果是这样，那么与因明乘就没有差别，与善根和相应的烦恼，具有修道断除者的有情之利益的想法相似。有的人修持慈爱作为嗔恨的对治，从而成为断除和对治二者。如果是这样，那么对治是道，而不是烦恼成为道。有的人认为嗔恨止息后的意识，如同精疲力竭的状态就是道。如果是这样，那么烦恼和智慧就是相互独立的。因此，它们的自性是在烦恼的时候，具有断除或对治的任何一部分，因此是不以自己的体性成立的道之延续，如同脐带断裂。断裂之后，以敏锐的观察的连接来连接，因此只是断灭之果和真实对治之道而已。那么，应该是怎样的呢？所知的事物之自性，烦恼不以自性成立，因此贪欲等生起之时，就从空性的法性中生起，因此也不存在自性。对于此，以理证来衡量的关联也不成立。 修持断除之对治的戏论自然寂灭。如果知道各自的自性不灭的本性就是法性，那么对于烦恼的亲近之体性本身就是清净的，因此它不能做积累业的行为。并且，依于它的习气也不会积累，因此没有需要断除的。如金刚经中说：烦恼诸法如幻亦性空，自知无常性即得解脱。以及，不退转法轮经中说：无明犹如虚空，诸法皆无自性，无贪亦无嗔，我慢与嫉妒，皆如幻。
English
Those who enter the mantra of manifestation and hold cause and effect as pure liberation are completely controlled by discriminating thoughts and only bind their own minds with attachment, so very few enter the true path. Why is that? For example, some think that the strong anger that arises in the mind, without diminishing its own nature, is the path. If that were the case, then even the son who killed his father, possessing mindfulness and autonomy, would not be tainted by karma, so the so-called liberation would only be a name. Some measure it with logic and think that this is the path. If that were the case, then there would be no difference from the Vehicle of Reasoning, and it would be similar to the idea of benefiting sentient beings with virtuous roots and corresponding afflictions, possessing the means to abandon the path of meditation. Some cultivate love as an antidote to anger, thus becoming both abandonment and antidote. If that were the case, then the antidote would be the path, not the affliction becoming the path. Some think that the consciousness after the cessation of anger, like a state of exhaustion, is the path. If that were the case, then afflictions and wisdom would be mutually independent. Therefore, their nature is that during the time of affliction, they possess any part of abandonment or antidote, so they are not established by their own essence as a continuation of the path, like a severed umbilical cord. After the severance, they are connected by the sharp connection of investigation, so they are only the result of cessation and the true antidote path. So, what should it be like? The nature of knowable things, afflictions do not establish with their own nature, so when desire and so on arise, they arise from the very nature of emptiness, so there is no self-nature. For this, the connection measured by logic is also not established. The elaboration of cultivating the antidote to be abandoned is naturally pacified. If one knows that the nature of each unceasing essence is the very nature of Dharma, then the nature of closeness to afflictions is itself pure, so it cannot perform the act of accumulating karma. And, the habitual tendencies based on it will not accumulate, so there is nothing to abandon. As it says in the Vajra Sutra: "Afflictions are like illusions, empty in nature; knowing their impermanent nature, one is liberated." And, as it says in the Sutra of the Wheel of Non-Returning: "Ignorance is like the sky; all phenomena are without characteristics; there is no desire and no anger; pride and jealousy, all are like illusions."